II GSK 294/23

II GSK 294/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-12-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek /przewodniczący/
Krzysztof Sobieralski /sprawozdawca/
Zbigniew Czarnik
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Sygn. powiązane
III SA/Łd 518/22 - Wyrok WSA w Łodzi z 2022-11-09
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 77 § 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 1836
poz. 22.2
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 518/22 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 1 czerwca 2022 r. nr ŁPWIS.NS HŚ.9022.5.2022.MZ w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 518/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi Z.K., zwanego dalej "skarżącym", na decyzję Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi, zwanego dalej "organem odwoławczym", z dnia 1 czerwca 2022 r., znak ŁPWIS.NS HŚ.9022.5.2022.MZ, w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tomaszowie Mazowieckim, zwanego dalej "organem pierwszej instancji" z dnia 24 marca 2022 r., znak HŚHP.442.18.2021, oraz zasądził od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 15 czerwca 2021 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Łodzi zawiadomił organ pierwszej instancji o podejrzeniu u skarżącego choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego: postać kostno-stawowa, wymienionej pod poz. 22.2 wykazu chorób zawodowych. W dniu 1 lipca 2021 r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej, następnie decyzją z dnia 24 marca 2022 r. nie stwierdził u skarżącego choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego: postać kostno-stawowa, wymienionej pod poz. 22.2 wykazu chorób zawodowych.
Opisaną na wstępie decyzją z dnia 1 czerwca 2022 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że miejscami pracy, z którymi wiązało się podejrzenie choroby zawodowej u skarżącego była zarówno Wojewódzka Kolumna Transportu Sanitarnego w Łodzi, Oddział w Piotrkowie Trybunalskim (obecnie Wojewódzka Stacja Ratownictwa Medycznego w Łodzi), jak i [...] Sp. z o.o. w Tomaszowie Mazowieckim. W toku postępowania ustalono, że do obowiązków Z.K. zatrudnionego na stanowisku kierowcy w [...] Sp. z o.o. w Tomaszowie Mazowieckim należało kierowanie pojazdami uprzywilejowanymi marki Renault Master (tj. średnio 50% czasu na zmianie roboczej). Pozostałe 50% czasu pracy zajmowało oczekiwanie na zgłoszenie, przygotowanie pojazdu, wypełnianie/uzupełniane dokumentacji (kart drogowych) lub badanie pacjenta przez personel lekarsko-ratowniczy. Praca wykonywana była w systemie zmianowym 12-godzinnym, średnio 14-16 dyżurów w miesiącu. W trakcie 12-godzinnego dyżuru pracownik spędzał średnio od 3 do 6 godzin za kierownicą. Pracownikowi przysługiwały w trakcie dyżuru dwie regulaminowe przerwy 15- minutowe.
W 2007 r. w wyniku wypadku komunikacyjnego doznał urazu wielonarządowego w postaci złamania lewego obojczyka, żeber, trzonu kręgu LI, zwichnięcia stawu barkowego, krwiaka jamy opłucnej i rany lewego łuku brwiowego. Z. K. został również poddany badaniom specjalistycznym w uprawnionej do orzekania o chorobach zawodowych jednostce orzeczniczej pierwszego stopnia, tj. Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Łodzi. W wyniku przeprowadzonych badań, analizy narażenia zawodowego, przebiegu i charakteru klinicznego choroby 2 lutego 2022 r. wydano orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego: postać kostno-stawowa. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że wyniki przeprowadzonych badań czynnościowych obwodowego układu naczyniowego i obwodowego układu nerwowego nie dają podstaw do rozpoznania u skarżącego postaci naczyniowo-nerwowej zespołu wibracyjnego. Wyniki badań radiologicznych oraz specjalistycznej konsultacji ortopedycznej ujawniły liczne zmiany zwyrodnieniowe w zakresie stawów kończyn górnych, obustronny PHS, zmiany entezopatyczno-zwyrodnieniowe obu stawów łokciowych oraz spondyloartrozę w odcinkach szyjnym i lędźwiowo-krzyżowym kręgosłupa. Nie stwierdzono zmian charakterystycznych dla postaci kostno-stawowej zespołu wibracyjnego.
Przeprowadzone natomiast przez upoważnione organy inspekcji sanitarnej dochodzenia epidemiologiczne nie potwierdziły aby podczas pracy na stanowisku kierowcy pojazdu uprzywilejowanego skarżący był narażony na drgania mechaniczne (wibracje) w natężeniach przekraczających obowiązujące normatywy higieniczne. Ustalono, że na stanowiskach pracy kierowców samochodów ciężarowych krotność NDN wibracji nie przekracza 0,20-0,25 NDN. W związku z powyższym brak jest podstaw do rozpoznania u Z. K. choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego, w tym jego postaci kostno-stawowej. W ocenie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi zebrany materiał dowodowy i dokonane ustalenia faktyczne wyczerpująco uzasadniają brak podstaw do stwierdzenia u Z. K. choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego: postać kostno-stawowa, ujętej pod poz. 22.2 wykazu chorób zawodowych.
Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 235(1) Kodeksu pracy, co jest warunkiem niezbędnym do rozpoznania choroby zawodowej. Obowiązujące przepisy wymagają dla stwierdzenia choroby zawodowej wystąpienia łącznie trzech przesłanek: choroba rozpoznana u badanego musi być ujęta w wykazie chorób zawodowych, w środowisku pracy muszą występować czynniki szkodliwe dla zdrowia (drgania mechaniczne) i musi istnieć, co najmniej wysokie prawdopodobieństwo, że choroba została spowodowana tymi czynnikami szkodliwymi. W ocenie jednostki orzeczniczej uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych - WOMP w Łodzi - która orzekała w postępowaniu, nie stwierdzono objawów klinicznych jakie są charakterystyczne dla choroby, gdzie czynnikiem sprawczym miałyby być drgania mechaniczne o działaniu miejscowym lub ogólnym, tj. choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych, co jest najważniejszym kryterium do rozpoznania choroby zawodowej. Choroby zawodowej u Z.K. nie stwierdzono, ponieważ zaistniałe schorzenie, w ocenie lekarza orzekającego w sprawie nie ma związku z wykonywaną przez ponad 24 lata pracą jako kierowca pojazdu uprzywilejowanego.
Sąd I instancji, uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Sąd I instancji uznał, że organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania, a mianowicie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd I instancji wskazał, że orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy zostało wydane w dniu 2 lutego 2022 r., natomiast Z.K. w dniu 4 marca 2022 r. złożył wniosek o ponowne badanie przez jednostkę orzeczniczą, gdyż uważał, że zespół wibracyjny ma pochodzenie zawodowe. Wprawdzie we wniosku prosił o przeprowadzenie ponownego badania przez WOMP, lecz jest rzeczą oczywistą, że ponowne badanie przeprowadza jednostka orzecznicza drugiego a nie pierwszego stopnia. W związku z tym wniosek skarżącego należy potraktować jako wniosek o przeprowadzenie badania przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia. Nie ma znaczenia okoliczność, że wniosek skarżącego z dnia 4 marca 2022 r. został złożony w organie pierwszej instancji a nie w jednostce orzeczniczej pierwszego stopnia. Obowiązkiem organu pierwszej instancji było przekazanie tego wniosku do jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia celem nadania mu dalszego biegu. Przez analogię należałoby się tutaj odwołać do uregulowania, o którym mowa w art. 65 § 1 K.p.a. W sytuacji, gdy w dniu 4 marca 2022 r. skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą, to należało wyjaśnić czy wniosek ten został złożony w wymaganym czternastodniowym terminie. Organ administracji pierwszej instancji próbował to wyjaśnić w rozmowie telefonicznej z pracownikiem WOMP w dniu 10 marca 2022 r. Z notatki urzędowej sporządzonej z tej rozmowy wynika, że pracownica WOMP poinformowała, że nie jest w stanie podać daty doręczenia skarżącemu orzeczenia lekarskiego z dnia 2 lutego 2022 r. oraz że skarżący nie składał w WOMP wniosku o przeprowadzenie ponownego badania (notatka z dnia 10 marca 2022 r. k.31 akt administracyjnych). W oparciu o treść tej notatki organy administracji obu instancji uznały, że wniosek o ponowne badanie skarżącego został złożony po upływie wymaganego 14-dniowego terminu, a więc orzeczenie WOMP jest ostateczne i wydały swoje rozstrzygnięcia opierając się na treści tego orzeczenia. Tymczasem kwestia czy skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą w wymaganym terminie czy też po upływie tego terminu nie została wyjaśniona. W ocenie Sądu I instancji wyjaśnienie wymienionej okoliczności ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji gdyby okazało się, że wniosek o przeprowadzenie ponownego badania został złożony w 14-dniowym terminie, to skarżący zostałby przebadany przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia i wydane zostałoby orzeczenie tej jednostki. Mogłoby się ono różnić od orzeczenia z dnia 2 lutego 2022 r.
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości podniesiono podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej "P.p.s.a.". Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w czym przejawia się istotny wpływ na wynik sprawy zarzuconego organom sanitarnym naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. i w jaki sposób usunięcie tego naruszenia może wpłynąć na zmianę uchylonych decyzji, gdy tymczasem jedyne zarzucone organom sanitarnym przez Sąd I instancji naruszenie polegające na niewyjaśnieniu, którego dnia doręczono Z. K. orzeczenie WOMP z dnia 2 lutego 2022 r. i czy jego wniosek o przeprowadzenie ponownego badania (złożony w dniu 4 marca 2022 r. w organie pierwszej instancji a nie w jednostce orzeczniczej pierwszego stopnia) został złożony w wymaganym 14-dniowym terminie, nie może mieć istotnego znaczenia wobec bezspornego faktu, że wyniki przeprowadzonych badań wykazały, iż brak jest u skarżącego zmian chorobowych, charakterystycznych dla postaci kostno-stawowej zespołu wibracyjnego, co nie pozwala rozpoznać choroby zawodowej wymienionej pod poz. 22.2 Wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz.1836) - w skrócie zwanym rozporządzeniem z dnia 30 czerwca 2009 r.;
2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r.- poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż wniosek o ponowne badanie pracownik lub były pracownik może prawnie skutecznie złożyć także w organie administracji pierwszej instancji i że organ ten obowiązany jest na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. przekazać ten wniosek do jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia, przez co Sąd I instancji dopuścił jako uprawnione naruszanie przez organy zasady formalizmu procesowego będącego przecież nieodzownym elementem sprawnego i rzetelnego przeprowadzenia postępowania, przejawiającej się w ścisłym przestrzeganiu przez organy administracji publicznej procedur ustanowionych przez prawodawcę dotyczących zasad i trybu prowadzenia danego rodzaju postępowań, co w niniejszej sprawie odnosi się do procedur ustalonych w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r., będącego podstawowym i wyczerpującym aktem prawnym regulującym procedury związane z orzekaniem o chorobach zawodowych i stwierdzaniem chorób zawodowych;
3. naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 141 § 1 P.p.s.a. polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji bez wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w jakim zakresie i z jakich powodów orzeczenie jednostki drugiego stopnia, wydane po ponownym ewentualnym badaniu skarżącego, mogłoby się różnić od orzeczenia WOMP z dnia "31 stycznia 2022 r." zważywszy, ze w aktach sprawy nie ma orzeczenia WOMP wydanego w tym dniu, zatem nie sposób ustalić jego treści ani adresata orzeczenia i dlaczego zatem ustalenie daty doręczenia skarżącemu orzeczenia lekarskiego WOMP z dnia 2 lutego 2022 r. miałoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czym Sąd znacząco utrudnił zrozumienie motywów zaskarżonego wyroku i sformułowanie zarzutów kasacyjnych;
4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zawarcie w zaskarżonym wyroku wskazań, co do dalszego postępowania sformułowanych nieprecyzyjnie i niejednoznacznie i przez to uniemożliwiających organowi administracji usunięcie uchybień prawa, z powodu których Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.
W oparciu o powołane zarzuty skarżący kasacyjnie sformułował wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I w całości .i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Sformułowano również wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum wniesionego środka zaskarżenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Rozpoznając sprawę w tych granicach Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, gdyż sformułowane w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.
Treść zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej prowadzi do wniosku, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, na ile brak oceny charakteru prawnego wniosku skarżącego o przeprowadzenie ponownego badania złożonego w dniu 4 marca 2022 r. w organie pierwszej instancji a nie w jednostce orzeczniczej pierwszego stopnia był naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania oraz czy Sąd I instancji prawidłowo i wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko w sprawie.
Zgodnie z art. 235(1) Kodeksu pracy o zakwalifikowaniu choroby jako choroby zawodowej decyduje zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235(2) Kodeksu pracy).
Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie wyczerpująco zgromadzonego i wszechstronnie ocenionego materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Wynika to art. 7 i 77 K.p.a. oraz z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, nadal zwanego "rozporządzeniem". Jedynie prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy daje podstawę do wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Jest to istotne w odniesieniu do orzeczenia lekarskiego stwierdzającego zawodowy lub pozazawodowy charakter schorzenia, które jest podstawowym środkiem dowodowym w sprawie. Orzeczenie lekarskie jest środkiem dowodowym o szczególnym charakterze. Po pierwsze, stanowi ono opinię biegłego. Oznacza to, że wydawane jest wówczas, gdy organ administracji w określonym zakresie nie może samodzielnie dokonać ustaleń faktycznych z uwagi na konieczność posiadania wiadomości specjalnych (fachowej wiedzy specjalistycznej). Wykluczona jest zatem merytoryczna kontrola orzeczeń lekarskich wydanych na podstawie § 6 i 7 rozporządzenia. Po drugie, w § 7 rozporządzenia przewidziano dla pracownika lub byłego pracownika, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego swoistą procedurę odwoławczą. Może on bowiem wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego, za pośrednictwem jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia zatrudniającej lekarza, który wydał to orzeczenie. W przypadku złożenia przez pracownika lub byłego pracownika wniosku o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia i stawienia się przez tego pracownika na ponowne badania, orzeczenie lekarskie jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia traci charakter ostatecznej opinii biegłego, w oparciu o którą zostanie wydana decyzja przez właściwy organ administracji.
W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy orzeczenie jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia (Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Łodzi) zostało wydane w dniu 2 lutego 2022 r. (Sąd I instancji w jednym miejscu uzasadnienia zaskarżonego wyroku mylnie określił je jako orzeczenie z dnia 31 stycznia 2022 r., co nie miało wpływu na wynik rozstrzygnięcia). Skarżący w dniu 4 marca 2022 r. złożył wniosek o ponowne badanie przez jednostkę orzeczniczą, gdyż uważał, że postać kostno-stawowa zespołu wibracyjnego ma pochodzenie zawodowe. Wniosek ten złożył w organie administracji publicznej pierwszej instancji (tj. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tomaszowie Mazowieckim) i wnioskował o ponowne badanie przez jednostkę orzeczniczą pierwszego stopnia. Słusznie zatem uznał Sąd I instancji, że rolą organu administracji publicznej pierwszej instancji było przekazanie tego wniosku skarżącego do jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia, stosownie do treści art. 65 K.p.a. W myśl tego przepisu, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tomaszowie Mazowieckim niewątpliwie nie był organem właściwym w sprawie przeprowadzenia ponownego badania, zobowiązany był zatem do podjęcia opisanej czynności materialno-technicznej przekazania wniosku do właściwej jednostki orzeczniczej. Jakkolwiek jednostka orzecznicza pierwszego stopnia nie jest klasycznym organem administracji publicznej, podejmowane przez nią czynności orzecznicze nie mają charakteru rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a., a wydane orzeczenie stanowi opinię biegłego, to jednak wprowadzenie w § 7 rozporządzenia swoistej procedury odwoławczej, sprawia, że jednostka ta (podobnie jak jednostka orzecznicza drugiego stopnia) w odniesieniu do wniosku o przeprowadzenie ponownego badania pełni w istocie pewne czynności procesowe. Zobowiązana jest zatem do stosowania ogólnych reguł procesowych wynikających między innymi ze sformułowanego w art. 41 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej prawa do dobrej administracji oraz przepisów Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Jednostka orzecznicza pierwszego stopnia, po przekazaniu jej przez organ administracji pierwszej instancji wniosku skarżącego z dnia 4 marca 2022 r., powinna jednoznaczne ustalić jego charakter formalnoprawny. Jeżeli okazałoby się, że pismo skarżącego z dnia 4 marca 2022 r. jest złożonym z zachowaniem terminu wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania, jednostka orzecznicza pierwszego stopnia winna ten wniosek przekazać do jednostki orzeczniczej drugiego stopnia. W takiej sytuacji dopiero orzeczenie jednostki orzeczniczej drugiego stopnia będzie ostateczne i będzie stanowiło podstawę orzekania przez właściwy organ administracji pierwszej instancji w przedmiocie stwierdzenia lub odmowy stwierdzenia choroby zawodowej. Z tych względów niezasadny jest zarzut naruszenia § 7 ust. 2 rozporządzenia.
W tej sytuacji Sąd I instancji słusznie uznał, że wyjaśnienie tego czy skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą oraz czy nastąpiło to w wymaganym czternastodniowym terminie posiada istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przewidziana w § 7 rozporządzenia procedura ponownego badania pracownika oznacza, że potencjalnie w wyniku tego badania może zostać wydane orzeczenie, które będzie się różnić od orzeczenia z dnia 2 lutego 2022 r. W konsekwencji zaniechanie ustalenia tego elementu stanu faktycznego jest naruszeniem przepisów postępowania (tj. art. 7 i 77 § 1 K.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zasługują na uznanie twierdzenia skarżącego kasacyjnie organu, że złożenie wniosku w wymaganym terminie "nie może mieć istotnego znaczenia wobec bezspornego faktu, że wyniki przeprowadzonych badań wykazały, iż brak jest u skarżącego zmian chorobowych, charakterystycznych dla postaci kostno-stawowej zespołu wibracyjnego, co nie pozwala rozpoznać choroby zawodowej wymienionej pod poz. 22.2 Wykazu chorób zawodowych". Po pierwsze, uznanie słuszności takiego twierdzenia czyniłyby iluzoryczną procedurę odwoławczą przewidzianą w § 7 rozporządzenia. Po drugie, to właśnie w wyniku ponownego badania ustala się ponownie między innymi objawy chorobowe oraz okres ich powstania. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 1 i 4 P.p.s.a. Po pierwsze, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji – jak wyżej wyjaśniono - wyraźnie wskazuje w czym przejawia się istotny wpływ na wynik sprawy zarzucanego organom sanitarnym naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Sąd I instancji wyjaśnił, że organy nie ustaliły istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy elementu stanu faktycznego. Jego ustalenie jest niezbędne, natomiast to czy w konsekwencji wpłynie na treść wydanej w sprawie decyzji nie było i nie mogło być przedmiotem analizy Sądu I instancji na obecnym etapie postępowania. Z tego samego względu Sąd I instancji nie mógł wyjaśnić w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w jakim zakresie orzeczenie jednostki orzeczniczej drugiego stopnia mogłoby się różnić od orzeczenia WOMP z dnia 2 lutego 2022 r. gdyby organ ustalił datę doręczenia tego orzeczenia skarżącemu. Sąd I instancji wyjaśnił natomiast z jakich powodów orzeczenie to potencjalnie mogłoby się różnić od pierwszego (zob. str. 12-13 uzasadnienia). Po drugie, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji w ostatnim akapicie na stronie 14 uzasadnienia zaskarżonego wyroku zawarł wyraźne i czytelne wskazania dla organu co do dalszego postępowania.
W tych okolicznościach skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.