II GSK 293/07

II GSK 293/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-01-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-07-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krystyna Anna Stec /sprawozdawca/
Rafał Batorowicz /przewodniczący/
Zofia Borowicz
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne
Telekomunikacja
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2258/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-03-14
Skarżony organ
Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 190
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 106 par. 1 i 5, art. 124, art. 125 par. 3, art. 126, art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
art. 23 ust. 1 i 4
Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "P. T. C." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2258/06 w sprawie ze skargi "P. T. C." Spółki z o.o. w W. na postanowienie P. U. O. K. i K. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od "P. T. C." Spółki z o.o. w W. na rzecz P. U. O. K. i K. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 14 marca 2007 r., sygn. VI SA/Wa 2258/06 oddalił skargę P. T. C. spółki z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) uzgodnił przedłożony przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (URTiP) projekt postanowienia stwierdzającego, że na krajowym rynku świadczenia usługi dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych nie występuje skuteczna konkurencja. Wobec wniosku P. T. C. (PTC sp. z o.o) o ponowne rozpoznanie sprawy Prezes UOKiK w dniu [...] września 2005 r. - pismem określanym w sprawie jako postanowienie - stwierdził, iż brak jest podstaw do złożenia takiego wniosku i wskazał, iż projekt postanowienia Prezesa URTiP jest uzgadniany z Prezesem UOKiK zgodnie z art. 23 ust. 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Podkreślił, że postępowanie w sprawie ustalenia czy na rynku występuje skuteczna konkurencja toczy się - w myśl art. 206 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne - na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), ze zmianami wynikającymi z postanowień tej ustawy. Prawo telekomunikacyjne nie określa, w jakim trybie następuje porozumienie z Prezesem UOKiK, ale w ocenie organu nie ma zastosowania art. 106 § 1 i § 5 k.p.a. - bowiem ustalenie, czy na rynku występuje skuteczna konkurencja następuje poprzez wydanie przez Prezesa URTiP postanowienia - a nie decyzji. Tymczasem zgodnie z art. 106 k.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ (§ 1), zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia (§ 5).
PTC sp. z o. o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na powyższe postanowienie, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił - postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2386/05.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że pismo z dnia [...] września 2005 r. - pomimo oznaczenia go w skardze jako "postanowienie" - stanowiło w istocie odpowiedź organu na wezwanie skarżącej spółki z dnia [...] sierpnia 2005 r. do usunięcia naruszenia prawa, które to pismo nie wyczerpuje przesłanek określonych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt II GSK 192/06 - rozpoznając skargę kasacyjną PTC sp. z o.o. - uchylił postanowienie WSA w W. z dnia 12 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2386/05 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.
W uzasadnieniu postanowienia NSA podniósł wówczas, iż z treści skargi wyraźnie wynikało, że strona zaskarżyła postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd kasacyjny wskazał też, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa - jako alternatywny wniosek P. T. C. zawarty w piśmie z [...] sierpnia 2005 r. - stanowiło wyczerpanie trybu z art. 52 § 3 p.p.s.a. w odrębnej sprawie (sygn.akt VI SA/Wa 2385/05) zakończonej odrzuceniem skargi i oddaleniem skargi kasacyjnej (sygn. akt II GSK 193/05). NSA wskazał też, że przepis art. 23 ust. 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne - na podstawie którego Prezes URTiP wydał postanowienie stwierdzające, że na analizowanym rynku nie występuje skuteczna konkurencja - przesądza, iż zakończenie postępowania, prowadzonego na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy, następuje w formie postanowienia. Natomiast przepis art. 23 ustawy Prawo telekomunikacyjne nie określa ani trybu ani formy porozumienia organu z Prezesem UOKiK.
Rozpoznając sprawę ponownie WSA uznał, że skarga podlega oddaleniu.
Sąd I instancji przyjął, że w myśl art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
WSA stwierdził, że NSA w swym postanowieniu zawarł ocenę prawną, że zaskarżone pismo organu stanowi w istocie postanowienie z art. 134 k.p.a., jak i że art. 23 ust. 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne przesądza, iż zakończenie postępowania (prowadzonego na podstawie art. 23 ust.1 tej ustawy) następuje w formie postanowienia.
Uwzględniając powyższe Sąd I instancji uznał, że organ trafnie wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie znajdował zastosowania art. 106 § 1 i § 5 k.p.a. - który stanowi, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ, zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia - bowiem ustalenie czy na rynku występuje skuteczna konkurencja następuje przez wydanie przez Prezesa URTiP postanowienia - a nie decyzji.
PTC sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 190 p.p.s.a., poprzez brak własnych ustaleń Sądu co do charakteru pisma Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z [...] września 2005 r., w szczególności w kontekście art. 134 k.p.a., mimo iż konieczność przeprowadzenia przez Sąd tego rodzaju ustaleń wynika wprost z treści uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2006r., II GSK 192/06, a także poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, że kwestia charakteru ww. pisma, jako postanowienia z art. 134 k.p.a., została rozstrzygnięta w ww. postanowieniu NSA, podczas, gdy w istocie, zdaniem NSA, powinna stać się ona dopiero przedmiotem ustaleń Sądu pierwszej instancji;
2. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a w szczególności brak własnych ustaleń Sądu co do charakteru pisma Prezesa UOKiK z [...] września 2005 r. oraz brak odniesienia do zarzutów Skarżącej dotyczących niezamieszczenia w treści zaskarżonego postanowienia wszystkich wymaganych składników tego rodzaju aktu;
3. art. 134 § 1 p.p.s.a i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 124 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 125 § 3 k.p.a., a także art. 134 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a., poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie nie zawiera wszystkich koniecznych składników, a to: oznaczenia organu administracji publicznej, właściwego oznaczenia stron, powołania podstawy prawnej, wymaganego prawem rozstrzygnięcia, należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz pouczenia o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca spółka wskazała, że art. 190 p.p.s.a. stanowi, iż "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny." W ocenie strony NSA w swym postanowieniu nie przesądził, że zaskarżone pismo stanowiło postanowienie z art. 134 k.p.a. lecz wskazał na konieczność odniesienia się przez WSA do twierdzeń strony w tym zakresie.
Podniesiono, że WSA w W. w zaskarżonym wyroku nie dopełnił wymogów postawionych przez NSA w postanowieniu z 16 listopada 2006 r., II GSK 192/06, a nadto błędnie odczytał treść wydanego postanowienia NSA (co do charakteru pisma Prezesa UOKiK), co przesądza o naruszeniu przez ten wyrok art. 190 p.p.s.a.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a strona wskazała, że uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego powinno zawierać w szczególności: "zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie". Przywołując wyrok NSA z 2.02.2006 r., II FSK 325/05 strona twierdziła, że "tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa." Zdaniem PTC sp. z o.o., uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia ww. wymogów; nie zawiera w szczególności odniesienia do twierdzeń strony skarżącej, iż zaskarżone pismo stanowi w istocie postanowienie z art. 134 k.p.a. Sąd pierwszej instancji poprzestaje na ustaleniu, że materia ta została przesądzona w postanowieniu NSA, (co zdaniem PTC, jest niezasadne), nie przedstawiając żadnych własnych ustaleń w tej materii.
Zdaniem skarżącej - nawet gdyby uznać, iż kwestia uznania pisma Prezesa UOKiK z [...] września 2005 r. za postanowienie z art. 134 k.p.a. została przez WSA należycie wyjaśniona (tak jednak w istocie nie jest) - Sąd I instancji w ogóle nie odniósł się do podniesionych w skardze zarzutów PTC, dotyczących niezamieszczenia w treści zaskarżonego postanowienia wszystkich wymaganych składników tego rodzaju aktu. Jak podnosiła spółka w swej skardze, prowadziło to do naruszenia przez zaskarżone postanowienie art. 124 i art. 127 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. W szczególności zarzucono, że: organ nie określił swego pisma z [...] września 2005 r. mianem postanowienia, nadał mu jedynie formę pisma urzędowego; na pierwszej stronie błędnie oznaczano organ (organem nie był bowiem Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, ale Prezes tego Urzędu - art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów); wadliwie oznaczano również stronę - pismo zostało skierowane do Pana A. L., pełnomocnika PTC; nie wskazano właściwej podstawy prawnej jego wydania, a to art. 134 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a.; pismo nie zawiera również rozstrzygnięcia zgodnego z treścią tych przepisów, tj. stwierdzenia co do niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; niedostateczne jest również uzasadnienie prawne i faktyczne dotyczące niedopuszczalności wniosku PTC o ponowne rozpatrzenie sprawy; postanowienia nie zawiera także wymaganego pouczenia o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Zdaniem PTC, wydanie zaskarżonego postanowienia z oczywistym naruszeniem ww. wymogów formalnych powinno skutkować jego uchyleniem przez WSA w W. Oddalenie skargi w niniejszej sprawie było zatem w całości nieuzasadnione.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów domagał się jej oddalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przepis art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej p.p.s.a.) zawiera możliwy zakres podstaw zaskarżenia skargą kasacyjną orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z nim skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna musi przy tym wskazywać, które przepisy ustawy - oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) - zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wymóg precyzyjnego sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej pozostaje w ścisłym związku z zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego skargą kasacyjną - wyrażoną w art. 183 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu pod rozwagę bierze jedynie nieważność postępowania, (której w rozpatrywanym przypadku nie dopatrzono się). Powyższe oznacza, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji kontrolowany może być tylko i wyłącznie pod kątem ustalenia czy jest on wadliwy w zakresie objętym zarzutami wyartykułowanymi w skardze kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej zarówno naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 190 jak i art. 141 § 4 p.p.s.a. polega na tym, że Sąd I instancji nie poczynił własnych ustaleń co do charakteru zaskarżonego pisma Prezesa UOKiK - wskutek błędnego przyjęcia, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 listopada 2006 r. przesądził tę kwestię.
Tak sformułowane podstawy kasacyjne nie znajdują usprawiedliwienia.
Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z objętym zarzutami skargi kasacyjnej art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana - jak miało to miejsce w rozpoznawanym przypadku - związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (...).
Z brzmienia przytoczonego przepisu wynika zatem, że związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ograniczone zostało jedynie do wykładni prawa dokonanej przez sąd kasacyjny w tej sprawie. W konsekwencji powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy.
W świetle powyższego dla oceny omawianego zarzutu skargi kasacyjnej istotne jest zatem czy kwalifikacja charakteru prawnego pisma będącego przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i rozważenie czy miało ono walor postanowienia z art. 134 k.p.a., mieści się w zakresie wykładni prawa czy też należy do sfery ustaleń dotyczących okoliczności sprawy innych niż jej stan prawny.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena, jaką formę przyjęło w niniejszej sprawie działanie administracji publicznej, w szczególności czy przedmiotowemu pismu organu przypisać można walor postanowienia, nie jest dokonaniem wykładni przepisów prawa, lecz wynika z ustaleń co do przebiegu postępowania administracyjnego i ustalenia te zaliczyć należy do sfery ustaleń stanu faktycznego.
Zatem - nawet gdyby zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia 16 listopada 2006 r. sygn.akt 192/06 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie wówczas orzekającym jednoznacznie nie przesądził kwestii charakteru prawnego skarżonego pisma - brak ustaleń co do charakteru prawnego pisma wskutek błędnego przyjęcie przez WSA, że sąd kasacyjny jednoznacznie wypowiedział się w tej materii nie stanowi zarzucanego naruszenia art. 190 p.p.s.a.
Zwrócenia uwagi wymaga w tym miejscu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny odnośnie związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania przywołał art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a przepis ten nie został objęty zarzutami skargi kasacyjnej.
Brakiem własnych ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do charakteru skarżonego pisma autor skargi kasacyjnej uzasadnił też kolejny zarzut - zarzut naruszenia art. art. 141 § 4 p.p.s.a.
Niewątpliwie zgodnie z powołanym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjąć przy tym należy, że obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy - o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. - obejmuje także poczynienie ustaleń co do charakteru czynności dokonanych przez organ administracji publicznej. Jak wyżej podniesiono z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika - co nie jest sporne - że Sąd I instancji uznał skarżone pismo organu za postanowienie, bowiem takiej kwalifikacji tego pisma i dopatrzył się w postanowieniu NSA z dnia 16 listopada 2006 r. Zarzut wadliwości w tym zakresie - co było wyżej przedmiotem rozważań - nie znalazł jednak usprawiedliwionych podstaw w skardze kasacyjnej.
Tym samym, zdaniem składu orzekającego, nie można Sądowi I instancji postawić skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak własnych ustaleń co do charakteru tegoż pisma jak i przez brak odniesienia się do twierdzeń strony, że pismo to w istocie stanowiło postanowienia z art. 134 k.p.a.
Za nieznajdujący usprawiedliwionych podstaw uznać należy też zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że - zgodnie z oceną dokonaną przez NSA - postępowanie prowadzone na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) kończy się wydaniem postanowienia, wobec czego do porozumienia, o którym mowa w art. 23 ust. 4 powołanej ustawy, nie stosuje się art.106 § 1 i § 5 k.p.a. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika nadto, że Sąd ten za prawidłowe przyjął stwierdzenie przez organ (postanowieniem z art. 134 k.p.a.) niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (ponowne opiniowanie projektu postanowienia Prezesa URTiP stwierdzającego, że na analizowanym rynku nie występuje skuteczna konkurencja).
W tym stanie rzeczy zarzut niedostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie znajduje usprawiedliwienia. Fakt, że strona nie zgadza się z podstawą prawną, na której oparto rozstrzygnięcie, nie oznacza, że nie została ona wystarczająco uzasadniona.
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., przez brak odniesienia się do zarzutów skarżącej dotyczących niezamieszczenia w treści zaskarżonego postanowienia wszystkich wymaganych składników tego rodzaju aktu pozostaje w ścisłym związku z kolejnym zarzutem, a to z zarzutem naruszenia przepisów wskazanych w pkt 3 petitum skargi.
Wprawdzie trafnie w skardze kasacyjnej zarzucono, że zaskarżone postanowienie nie spełniało wszystkich wymogów przewidzianych art. 124 i 125 § 3 k.p.a. jak i w przepisach stosowanych w zw. z art. 126 k.p.a., a Sąd I instancji nie ocenił powyższych uchybień.
W ocenie składu orzekającego nie tylko brak ustaleń co do charakteru prawnego skarżonego pisma ale i brak rozważań czy pismo to spełnia wymogi postanowienia jest oczywistą konsekwencja przyjęcia, że NSA w sposób przesądzający zakwalifikował to pismo jako postanowienie z art. 134 k.p.a.
Wskazać też należy, że w myśl 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie skargi i uchylenie przez Sąd I instancji zaskarżonego postanowienia nastąpić może w razie stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania tylko, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanym przypadku strona nie tylko nie uprawdopodobniła, ale nawet nie twierdziła, aby uchybienia - co do elementów formalnych postanowienia -mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że brak oznaczenia formy podjętego aktu, czy nieprecyzyjne oznaczenie stron nie rzutowało na wynik sprawy. Przebieg postępowania wskazuje, iż spółka PTC nie miała wątpliwości, że pismo Prezesa UOKiK jest postanowieniem tego organu, do niej kierowanym. Dodać też trzeba, że mimo niepowołania jako podstawy prawnej art. 134 k.p.a. i braku pouczenia strony o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego PTC zrozumiała treść rozstrzygnięcia i skorzystała - w terminie - z prawa do sądu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zatem - mimo istnienia wytkniętych przez stronę uchybień - nie można Sądowi I instancji skutecznie zarzucić, że oddalając skargę uchybił art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c czy art. 134 p.p.s.a.
Wobec powyższego skarga kasacyjna, nie znajdując uzasadnionych podstaw, podlegała oddaleniu.
Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.