II GSK 2865/14

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Powiatu S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 4 września 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 1172/13 w sprawie ze skargi Powiatu S. na decyzję Zarządu Województwa Ł. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Powiatu S. na rzecz Zarządu Województwa Ł. kwotę 3 600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 1172/13 oddalił skargę Powiatu S. na decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu z tytułu realizacji projektu z naruszeniem obowiązujących procedur.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym:

Zarząd Województwa Łódzkiego na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie projektu z dnia [...] czerwca 2009 r. zmienionej aneksami z dnia [...] kwietnia 2010 r. i [...] września 2010 r. w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007 - 2013 przyznał beneficjentowi - Powiatowi S. dofinansowanie w kwocie nieprzekraczającej 10.132.019,82 zł na realizację projektu pn. "Poprawa dostępności komunikacyjnej między gminami Powiatu S. wraz z infrastrukturą towarzyszącą".

W toku kontroli na zakończenie realizacji projektu przeprowadzonej w Powiecie S. w dniach [...] – [...] marca 2012 r. oraz w dniach [...] – [...] kwietnia 2012 r. dokonano sprawdzenia m.in. postępowania o udzielenie zamówienia publicznego pn. "Przebudowa dróg powiatowych oraz gminnych w Powiecie S. wynikająca z realizacji projektu współfinansowanego ze środków EFRR w ramach RPO WŁ 2007 - 2013, oś priorytetowa l - Infrastruktura transportowa, Działanie I.1 - Drogi pn. Poprawa dostępności komunikacyjnej między gminami Powiatu S. wraz z infrastrukturą towarzyszącą".

W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych projektu stwierdzono, że zamawiający naruszył art. 38 ust. 4a pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. – Prawo zamówień publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2007r., nr 223, poz. 1655 ze zm.) poprzez niedokonanie zmiany ogłoszenia o zamówieniu w Biuletynie Zamówień Publicznych w zakresie usunięcia w specyfikacji istotnych warunków zamówienia wymagania dysponowania osobą posiadającą uprawnienia do kierowania robotami w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń gazowych.

Wymienione naruszenie skutkowało nałożeniem korekty finansowej w wysokości 5% kosztów kwalifikowalnych zamówienia ("taryfikator"* z dnia [...] października 2008 r. - tabela nr 4, pozycja 6). Kwota przypadająca do zwrotu, w odniesieniu dla przedmiotowego zamówienia, wyniosła 492 918,13 zł. W toku kontroli stwierdzono również, że suma wydatków kwalifikowalnych, wynikająca z faktur VAT dotyczących umowy na wykonanie robót budowlanych, zawartej w dniu [...] marca 2010 r. przez Powiat S. z firmą S. Sp. z o.o., przewyższa wartość umowy o zamówienie publiczne o 1 grosz. W ślad za tym uznano kwotę 1 grosza za wydatek niekwalifikowalny.

W świetle powyższych okoliczności Powiat S. zaleceniami pokontrolnymi z dnia [...] października 2012 r., znak RPIV.44.2.39.2012.WN, zobowiązany został do zwrotu wymienionych kwot.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2012r. beneficjent przedstawił swoje stanowisko w sprawie wskazując, że wymierzenie korekty finansowej jest nieuzasadnione.

Zarząd Województwa Łódzkiego odnosząc się do zarzutów beneficjenta wskazał, że w przedmiotowym przypadku zamawiający usunął w specyfikacji istotnych warunków zamówienia wymaganie dysponowania osobą posiadającą uprawnienia do kierowania robotami w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń gazowych. Nie dokonał jednak zmiany ogłoszenia o zamówieniu w Biuletynie Zamówień Publicznych, w którym taki warunek pozostał. Tym samym naruszył dyspozycję art. 38 ust. 4a pkt 1 ustawy – Prawo o zamówieniach publicznych. Zasadą jest publikacja ogłoszenia o zmianie ogłoszenia w tym samym publikatorze, w którym zamieszczone było ogłoszenie ulegające zmianie - w tym przypadku w Biuletynie Zamówień Publicznych (dalej: BZP). Stwierdzoną nieprawidłowość działania przyporządkowano do pozycji nr 6 w tabeli nr 4 "taryfikatora" (wersja z dnia[...] października 2008r.). Zgodnie z § 16a ust. 4 umowy o dofinansowanie projektu nr UDA - RPLD.01.01.00 - 00 - 019/09 - 00 z dnia [...] czerwca 2009 r. ze zm. "taryfikator", o którym mowa w ust. 3 stosuje się do zamówień ogłoszonych przed dniem podpisania niniejszej umowy. W przedmiotowym przypadku ogłoszenie o zamówieniu, w którym wystąpiło naruszenie art. 38 ust. 4a pkt 1 ustawy Pzp, zostało zamieszczone w Biuletynie Zamówień Publicznych w dniu [...] stycznia 2010 r., a zatem w okresie, w którym obowiązywał "taryfikator" w wersji z dnia [...] października 2008 r. Zmieniona wersja "taryfikatora" została bowiem opublikowana na stronie www.rpo.lodzkie.pl w dniu [...] kwietnia 2010 r., czyli po dniu zamieszczenia przez beneficjenta ogłoszenia o zamówieniu w BZP. Zgodnie z zapisami "taryfikatora", gdy obliczenie konkretnego rozmiaru szkody wywołanej naruszeniem jest trudne, czy wręcz niemożliwe, dla ustalenia wysokości korekty można posłużyć się metodą wskaźnikową, co uczyniono w przedmiotowej sprawie. W tym samym dokumencie (w pkt 4b) postanowiono, że jeżeli stwierdzona nieprawidłowość nie została uwzględniona w tabeli właściwej dla danego zamówienia, należy przyjąć wskaźnik procentowy odpowiadający najbliższej rodzajowo kategorii naruszenia zawartej w tej tabeli. Stąd też naruszenie art. 38 ust. 4a pkt 1 ustawy Pzp przyporządkowano do kategorii nieprawidłowości opisanej w tabeli nr 4, pozycja 6, tj. ograniczenie kręgu potencjalnych wykonawców.

Stanowisko w zakresie przyporządkowania stwierdzonego naruszenia, potwierdziło Ministerstwo Rozwoju Regionalnego w piśmie z dnia 12 stycznia 2012 r. wskazując, że "naruszenie art. 38 ust. 4a pkt 1 Pzp oznaczać może np. ograniczenie potencjalnego kręgu wykonawców, jeżeli zamawiający nie zamieścił w taki sam sposób zmiany treści ogłoszenia, jak ogłoszenie pierwotne, a to oznacza, że nie wszyscy potencjalni wykonawcy są równo traktowani, a zatem jest to ograniczenie potencjalnego kręgu wykonawców), co w tabeli 4 "taryfikatora" wymienione jest wprost jako oddzielna kategoria".

Odnosząc się do argumentacji beneficjenta w zakresie uprawnień budowlanych Zarząd Województwa Łódzkiego zaznaczył, że posiadanie przez osobę uprawnień w specjalności instalacyjnej nie oznacza automatycznie posiadania uprawnień w pełnym zakresie, czyli w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych. Stanowisko beneficjenta w przedmiotowym zakresie jest niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Zakres uprawnień do sprawowania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie uzależniony jest bowiem od posiadanego wykształcenia oraz praktyki zawodowej. Uprawnienia przyznawane są po zdaniu egzaminu przeprowadzanego przez właściwy organ samorządu zawodowego. Szczegółowe regulacje prawne w przedmiotowej sprawie zostały określone, na przestrzeni kilkudziesięciu lat, w ustawie Prawo budowlane oraz w rozporządzeniach w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.

Beneficjent nie podpisał zmienionej informacji pokontrolnej oraz nie wykonał zaleceń pokontrolnych podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. Zarząd Województwa Łódzkiego wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości korekty finansowej podlegającej zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków.

Zgodnie z "taryfikatorem", ustalenie wysokości korekty może następować na dwa sposoby: przez zastosowanie metody dyferencyjnej lub metody wskaźnikowej. Pierwszeństwo należy przypisać metodzie dyferencyjnej.

Z uwagi na fakt, że za naruszenie art. 38 ust. 4a pkt 1 ustawy Pzp, ograniczające krąg potencjalnych wykonawców, niemożliwe jest oszacowanie szkody w budżecie Unii Europejskiej, posłużono się metodą wskaźnikową, dopuszczaną w "taryfikatorze" w przypadku, gdy obliczenie konkretnego rozmiaru szkody wywołanej naruszeniem jest utrudnione.

Naruszenie przepisu ustawy Prawo zamówień publicznych, z tytułu którego zastosowano korektę finansową, stanowi kategorię nieprawidłowości wskazaną w załączniku do dokumentu Ministerstwa Rozwoju Regionalnego pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy DE", tj. ograniczenie kręgu potencjalnych wykonawców, tabela nr 4, pozycja 6 "taryfikatora" (wersja z dnia [...] października 2008 r.).

Zgodnie z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 nieprawidłowością jest jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. W ocenie Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Łódzkiego nie ulega wątpliwości, że naruszenie przepisu miało miejsce, a w jego konsekwencji budżet ogólny Unii Europejskiej mógł ponieść stratę. Przypadek ten wyczerpuje przesłanki pozwalające uznać go za nieprawidłowość. W związku z powyższym za zasadne uznano nałożenie korekty finansowej z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości.

W dniu [...] kwietnia 2013r. do Zarządu Województwa Łódzkiego wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zarząd Województwa Łódzkiego utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazał, że zgodnie z § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83 poz. 578) aktualnie wydawane uprawnienia obejmują wszystkie rodzaje sieci, instalacje i urządzenia i w obecnym stanie prawnym nie istnieje możliwość nadania specjalności budowlanej w zakresie jednego rodzaju sieci, instalacji i urządzeń, np. gazowych. Ograniczenie uprawnień budowlanych do określonego rodzaju sieci, instalacji lub urządzeń było stosowane na gruncie ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 ze zm.), niemniej stosownie do treści art. 104 obecnie obowiązującej ustawy - Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), osoby które, przed dniem wejścia w życie ustawy, uzyskały uprawnienia budowlane lub stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zachowują uprawnienia do pełnienia tych funkcji w dotychczasowym zakresie.

Mając na względzie powyższe uregulowania, wykonawcy chcący wziąć udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, a dysponujący osobą o uprawnieniach budowlanych do określonego rodzaju sieci, instalacji lub urządzeń wydanych na gruncie ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, na podstawie zapisów przedmiotowego ogłoszenia zamieszczonego w BZP posiadali błędne informacje w zakresie konieczności dysponowania osobą posiadającą uprawnienia do kierowania robotami w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń gazowych, co mogło spowodować ich rezygnację z udziału w postępowaniu. Sytuacja, w której zmodyfikowana SIWZ zawierała informacje niezgodne z informacjami zamieszczonymi w ogłoszeniu o zamówieniu zamieszczonym w BZP mogła zatem spowodować ograniczenie kręgu potencjalnych wykonawców.

W konsekwencji postępowanie beneficjenta spowodowało skutki finansowe trudne do oszacowania, związane z możliwością uzyskania potencjalnie tańszych ofert w wymienionych postępowaniach, co w konsekwencji doprowadziło do powstania szkody w budżecie ogólnym UE, i należało przyporządkować przedmiotową nieprawidłowość do pozycji nr 6 w tabeli nr 4 "taryfikatora" według wersji z dnia 9 października 2008 r.

Zarząd Województwa Łódzkiego stwierdził ponadto, że w części opisowej dokumentu w pkt 3 "wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" (tzw. "taryfikator") Ministerstwo Rozwoju Regionalnego w zakresie nakładania korekt przy pomocy metody wskaźnikowej wskazało, że jeśli stwierdzona nieprawidłowość nie została uwzględniona w tabeli właściwej dla danego zamówienia, należy przyjąć wskaźnik procentowy odpowiadający najbliższej rodzajowo kategorii naruszenia zawartej w tej tabeli. Wspomniany wskaźnik procentowy wyraża abstrakcyjny i uśredniony stopień "szkodliwości" określonego typu naruszenia.

Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Łódzkiego właściwie przyporządkowała przedmiotową nieprawidłowość jako najbardziej zbliżoną do pozycji nr 6 w tabeli nr 4 "taryfikatora" (wersja z dnia 9 października 2008 r.). Ustalenie szkody polega na porównaniu wysokości rzeczywiście wydatkowanych środków na sfinansowanie zamówienia udzielonego z naruszeniem zasad, ze stanem, który miałby miejsce, gdyby naruszenia nie było.

W przedmiotowej sprawie został zastosowany taryfikator, który określił stopień korekt finansowych na poziomie 5%. Stosownie do powyższego, wysokość zastosowanej korekty nastąpiła z uwzględnieniem indywidualnego rozmiaru szkody spowodowanego naruszeniem przepisów Pzp przy uwzględnieniu stopnia tego naruszenia. Wysokość korekty odpowiada wartości szkody, a co za tym idzie zastosowana korekta jest adekwatna do charakteru stwierdzonej nieprawidłowości.

Reasumując, organ wskazał, że powyższe okoliczności wyczerpują znamiona naruszenia opisanego w art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ust. 1 ustawy o finansach z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, póz. 1240 ze zm.) w zakresie naruszenia przez beneficjenta procedur Pzp, powodującego nieprawidłowość o której mowa w art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. skutkującą powstaniem szkody w budżecie ogólnym UE. Uszczerbek finansowy będący skutkiem nieprawidłowości może polegać albo na zmniejszeniu lub utracie przychodów odprowadzanych do budżetu Unii, albo na dokonaniu z niego nieuzasadnionych wydatków.

W związku z powyższym zdaniem organu odwoławczego należy uznać, iż niedochodzenie zwrotu środków przez Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Łódzkiego, spowodowałoby szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w wysokości 492 918,14 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Powiat S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Łódzkiego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę.

Sąd I instancji podał, że w sprawie problem sprowadza się do ustalenia czy zachodziła podstawa do zwrotu przez skarżącą części dofinansowania i czy prawidłowo ustalona została kwota przypadająca do zwrotu.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że umowa o dofinansowanie pomiędzy Województwem Łódzkim a Powiatem S. została zawarta w dniu [...] czerwca 2009r. (zmieniona następnie aneksami z dnia [...] czerwca 2010r. i z [...] września 2010r.) zaś kwota której zwrotu domaga się Zarząd Województwa Łódzkiego została przekazana stronie skarżącej po dniu [...] stycznia 2010r. W związku z czym powstaje wątpliwość jakie przepisy mają zastosowanie w kwestii zwrotu dotacji udzielonej ze środków unijnych a mianowicie czy zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (Dz.U. nr 249 poz.2104 ze zm.) czy też przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. nr 157 poz.1240 ze zm.).

Należy zaznaczyć, iż do dnia 31 grudnia 2009r. obowiązywała ustawa z 30 czerwca 2005r. zaś od dnia 1 stycznia 2010r. obowiązuje ustawa z 27 sierpnia 2009r. Zgodnie z treścią art. 113 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. nr 157 poz. 1241 ze zm.) dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów.

Sąd w składzie rozpoznającym skargę stanął na stanowisku, że winny mieć tutaj zastosowanie przepisy ustawy obowiązującej w dacie zawarcia umowy o dofinansowanie. W przepisie art. 113 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009r. użyto określenia " ..dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy..." przy czym sformułowanie "udzielić", w ocenie Sądu należy rozumieć jako możliwość uzyskania czegoś, zapewnić coś komuś. Natomiast w umowie o dofinansowanie jest mowa, że "...Instytucja Zarządzająca przyznaje beneficjentowi dofinansowanie w kwocie..." co oznacza, że beneficjentowi udziela się (zapewnia się) konkretną kwotę pomocy. Istotne jest zatem sformułowanie o przyznaniu pomocy zawarte w umowie o dofinansowanie. Faktyczna wypłata kwot tej pomocy w kolejnych transzach ma tutaj znaczenie drugorzędne. W związku z czym, w przekonaniu Sądu I instancji, w zakresie zwrotu udzielonej pomocy winny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie jej przyznania (udzielenia) tj. w dacie zawarcia umowy o dofinansowanie. Kwestia ta nie ma jednak istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy wobec zbieżności przepisu sprzed 1 stycznia 2010r. i po tej dacie (przepisy art. 211 ust. 1 ustawy z 30 czerwca 2005r. i art. 207 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009r. są prawie tożsame).

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu [...] stycznia 2010r. strona skarżąca zamieściła ogłoszenie o zamówieniu w Biuletynie Zamówień Publicznych. Przepis § 8 ust. 2 pkt 2c.) Specyfikacji Istotnych Warunków zamówień (SIWZ) brzmiał wówczas następująco:

"Kierownikiem robót posiadającym uprawnienia do kierowania robotami w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych bez ograniczeń – co najmniej jedna osoba".

W odpowiedzi na zapytanie jednego z wykonawców w dniu [...] lutego 2010r. strona skarżąca usunęła z § 8 ust. 2 pkt 2c.) słowo "gazowych". Wymieniony punkt otrzymał następujące brzmienie:

"Kierownikiem robót posiadającym uprawnienia do kierowania robotami w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wodociągowych i kanalizacyjnych bez ograniczeń – co najmniej jedna osoba".

Zmiana treści SIWZ została zamieszczona na stronie internetowej i zawiadomiono o niej uczestników postępowania. Strona skarżąca nie dokonała jednak zmiany treści ogłoszenia o zamówieniu w Biuletynie Zamówień Publicznych.

Wykreślenie z zapisu SIWZ słowa "gazowych" skutkowało zmianą warunków udziału w postępowaniu. Zamawiający zrezygnował bowiem z wymogu dysponowania przez wykonawcę kierownikiem robót posiadającym uprawnienia do kierowania robotami w specjalności instalacyjnej w zakresie instalacji urządzeń gazowych. Zmiana SIWZ prowadzała do zmiany ogłoszenia o zamówieniu. W związku z czym zamawiający był zobowiązany do zmiany treści ogłoszenia o zamówieniu w Biuletynie Zamówień Publicznych. Strona skarżąca tego nie uczyniła co stanowiło naruszenie art. 38 ust. 4a pkt 1 Prawa zamówień publicznych.

Sąd I instancji nie podzielił poglądu strony skarżącej, że wykreślenie słowa "gazowych" nie ograniczało kręgu potencjalnych wykonawców gdyż w świetle obowiązujących przepisów każdy specjalista robót instalacyjnych w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wodociągowych i kanalizacyjnych musi być także specjalistą w zakresie urządzeń gazowych. W ocenie strony skarżącej istnieje nierozłączność uprawnień budowlanych polegająca na tym, że posiadanie specjalności instalacyjno – inżynieryjnych obejmuje wszelkie instalacje w tym wodociągowe, kanalizacyjne, cieplne i gazowe.

Rozpoznając powyższy zarzut Sąd I instancji zwrócił uwagę, że konieczne jest wyjaśnienie treści przepisów dotyczących specjalności budowlanych.

Od dnia 31 maja 2006r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. nr 83 poz.578 ze zm.). Zgodnie z treścią § 23 ust. 1 wymienionego rozporządzenia uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych bez ograniczeń uprawniają do projektowania obiektu budowlanego lub kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym, takim jak: sieci i instalacje cieplne, wentylacyjne, gazowe, wodociągowe i kanalizacyjne, z doborem właściwych urządzeń w projekcie budowlanym oraz ich instalowaniem w procesie budowy lub remontu.

Skarżąca usunęła z SIWZ słowo "gazowych" i nie dokonała zmiany treści ogłoszenia o zamówieniu w Biuletynie Zamówień Publicznych. W ocenie Sądu stanowiło to ograniczenie kręgu potencjalnych wykonawców. Wykonawcy chcący wziąć udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, na podstawie zapisów w Biuletynie Zamówień Publicznych, posiadali błędną informację, że muszą dysponować kierownikiem robót posiadającym uprawnienie w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń gazowych. Faktycznie zaś takie uprawnienia w odniesieniu do sieci i urządzeń gazowych nie były potrzebne. Mogli być wykonawcy, którzy zatrudniali kierowników robót posiadających uprawnienia budowlane uzyskane w okresie poprzednio obowiązujących przepisów a więc nie mający specjalności instalacyjnej w zakresie urządzeń gazowych. Wykonawcy tacy widząc ogłoszenie o zamówieniu w BZP mogli odstąpić od udziału w ubieganiu się o uzyskanie zamówienia a mogli złożyć oferty korzystniejsze cenowo.

W ocenie sądu I instancji nie można wykluczyć sytuacji, że gdyby dokonano zmiany ogłoszenia o zamówieniu w BZP to można by było uzyskać tańsze oferty od wykonawców, którzy nie dysponowali kierownikami robót ze specjalnością instalacyjną w zakresie urządzeń gazowych.

Zdaniem składu orzekającego Zarząd Województwa Łódzkiego słusznie uznał, że zaniechanie zmiany ogłoszenia o zamówieniu w Biuletynie Zamówień Publicznych spowodowało ograniczenie kręgu potencjalnych wykonawców. Słuszna jest teza organu, że wykonawcy nie mający kierownika robót ze specjalnością w zakresie urządzeń gazowych w oparciu o treść ogłoszenia w BZP mogli zrezygnować z udziału w postępowaniu choć mogli złożyć oferty korzystne cenowo. Podobne stanowisko zajął również Zastępca Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych w postanowieniu z [...] maja 2013r. podnosząc, że zachowanie strony skarżącej stanowiło naruszenie dyscypliny finansów publicznych określone w art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy z 17 grudnia 2004r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz.U. nr 14 z 2005r., poz.114 ze zm.).

W ocenie Sądu nie ma istotnego znaczenia w sprawie okoliczność, że do przetargu przystąpiło 6 firm i wybrano spółkę S., której kierownik robót E. S. posiada specjalność instalacyjną w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych. Istotne jest to, że w ogłoszeniu o zamówieniu w BZP nie usunięto wymogu posiadania specjalności instalacyjnej w zakresie urządzeń gazowych co ograniczyło krąg potencjalnych wykonawców mogących ubiegać się o wykonanie zamówienia.

Sąd I instancji zwrócił uwagę, że Instytucja Zarządzająca omówiła na czym polegało naruszenie przez stronę skarżącą przepisu art. 38 ust. 4a pkt 1 Prawa zamówień publicznych oraz wyjaśniła dlaczego naruszenie to mogło spowodować szkodę rozumianą jako możliwość uszczuplenia środków unijnych. W ocenie Sądu w szczególności trafna jest teza organu, że naruszenie art. 38 ust. 4a pkt 1 P.z.p. mogło ograniczyć krąg potencjalnych wykonawców. Wskutek błędnej informacji w Biuletynie Zamówień Publicznych część wykonawców mogło odstąpić od udziału w postępowaniu a nie można wykluczyć, że mogli oni złożyć tańsze oferty na wykonanie zamówienia.. W ocenie sądu naruszenie przez stronę skarżącą przepisu art. 38 ust. 4a pkt 1 P.z.p. mogło spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE.

Dalej Sąd wskazał, że w sprawie Instytucja Zarządzająca zakwalifikowała nieprawidłowość strony skarżącej do pozycji 6 tabeli 4 załącznika do taryfikatora "Ograniczenia kręgu potencjalnych wykonawców". Pozycja ta przewiduje wysokość korekty 5% i obejmuje dwa rodzaje nieprawidłowości:

1. przetarg ograniczony, negocjacje z ogłoszeniem, dialog konkurencyjny, zapytanie o cenę

2. negocjacje bez ogłoszenia

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca naruszyła przepis art. 38 ust. 4a pkt 1 P.z.p. przez ograniczenie kręgu potencjalnych wykonawców. Nieprawidłowość ta nie jest opisana w pozycji 6 tabeli 4.

W ocenie Sądu Instytucja Zarządzająca prawidłowo przyporządkowała nieprawidłowość strony skarżącej do pozycji 6 tabeli 4, gdyż jest to najbliższe rodzajowo naruszenie. Pozycja ta dotyczy nieprawidłowości polegającej na ograniczeniu kręgu potencjalnych wykonawców i tego rodzaju nieprawidłowości dopuściła się strona skarżąca. Można zatem uznać, że pozycja 6 tabeli 4 jest najbardziej zbliżona rodzajowo do nieprawidłowości strony skarżącej. Przyporządkowanie dokonane przez Instytucję Zarządzającą, w ocenie sądu, jest prawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi za nieuzasadniony uznał zarzut strony skarżącej, że została ona bezpodstawnie zobowiązana do zwrotu dofinansowania gdyż nie wykazano wystąpienia straty finansowej dla funduszy UE. W ocenie Powiatu S. przesłanką odpowiedzialności jest wystąpienie strat w sferze finansów UE a w niniejszej sprawie takie straty nie wystąpiły.

Nadto Zarząd Województwa Łódzkiego zobowiązał stronę skarżącą do zwrotu kwoty 1 grosza wydatku niekwalifikowanego. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego suma wydatków kwalifikowanych wynikająca z faktur VAT dotyczących umowy zawartej przez stronę skarżącą z firmą S. w dniu [...] marca 2010r. przewyższała wartość umowy o zamówienie publiczne o 1 grosz. W związku z czym strona skarżąca została wezwana do zwrotu kwoty 1 grosza. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez Powiat S.

Reasumując Sąd I instancji uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że doszło do naruszenia art. 38 ust. 4a pkt 1 ustawy Prawo zamówień publicznych i naruszenie to mogło spowodować szkodę rozumianą jako możliwość uszczuplenia środków unijnych. W związku z czym uzasadnione było nałożenie na stronę skarżącą korekty finansowej przez Instytucję Zarządzającą. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

Powiat S. złożył skargę kasacyjną od orzeczenia I instancji wnosząc o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

Skargą kasacyjną Powiat S. zarzucił:

I. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, a to:

a) art. 14 ust. 1 pkt 4 lit. b w związku z art. 104 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz w zw. z art. 38 ust. 4a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych poprzez ich błędną interpretację, co skutkowało uznaniem, że skreślenie słowa "gazowych" z opisu uprawnień kierownika robót do kierowania robotami w specjalności instalacyjnej zawartego w Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia przy jednoczesnym braku zamieszczenia ogłoszenia o zmianie ogłoszenia w Biuletynie Zamówień Publicznych spowodowało potencjalne ograniczenie kręgu potencjalnych wykonawców;

b) § 13 ust. 1 pkt 4 lit. b) rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1975 r. nr 8 poz. 46 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 stycznia 1989 r. poprzez jego błędną interpretację, co skutkowało uznaniem, że nadawane wówczas uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjno - inżynieryjnej były ograniczone tylko do konkretnego rodzaju instalacji sanitarnej i nie obejmowały nierozłącznie wszystkich rodzajów instalacji, podczas gdy wykładnia tego przepisu wskazuje, że uprawnienia te obejmowały wszystkie instalacje w obiekcie budowlanym służące do zaopatrzenia w wodę, gaz, do ogrzewania, wentylacji, klimatyzacji oraz do odprowadzenia ścieków bytowo - gospodarczych i deszczowych;

c) art. 207 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. u. z 2013 r. poz. 885 ze zm.) poprzez ich błędną interpretację, co skutkowało uznaniem, że korekta finansowa została słusznie dokonana w oparciu o wskaźniki procentowe z tabeli Nr 4 punktu 6 dokumentu wydanego przez Ministra Rozwoju Regionalnego pt. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" (tzw. "taryfikator") jako odnoszące się do najbliższego rodzajowo naruszenia w stosunku do naruszenia przypisanemu Skarżącemu, podczas gdy wskazana pozycja dotyczy ograniczenia kręgu potencjalnych wykonawców w przetargu ograniczonym, negocjacjach z ogłoszeniem, dialogu konkurencyjnym lub zapytaniu o cenę i w związku z czym nie może dojść do zakwalifikowania tegoż naruszenia we wskazany przez Sąd sposób.

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:

a) art. 141 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zaniechanie odniesienia się przez Sąd w uzasadnieniu wyroku do wszystkich podnoszonych przez Skarżącego okoliczności, zarówno w samej skardze jak i piśmie wyrażającym stanowisko Skarżącego ws. odpowiedzi Zarządu Województwa Łódzkiego na przedmiotową skargę oraz braku należytego uzasadnienia uznania za prawidłowe stanowiska Instytucji Zarządzającej, nade wszystko w kontekście zarzutu przypisania rzekomego naruszenia po stronie Skarżącego do naruszenia opisanego pod pozycją 6 tabeli nr 4 dokumentu pt. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE", co w konsekwencji nie pozwoliło na pełne zrozumienie toku myślenia i zasadności przesłanek którymi kierował się Sąd wydając zaskarżone orzeczenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd administracyjny, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy stwierdzić, że w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną winna powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym w jej ocenie uchybił Sąd I instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie odwołując się do treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zauważyć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem kasatora jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy kasator winien wskazać przepisy które jego zdaniem zostały naruszone oraz uzasadnić, na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie NSA nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Podkreślić należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, do których zalicza się zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdanie drugie tego przepisu dotyczy sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi, sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji i przewiduje, że uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Jak wynika z powyższego, uzasadnienie wyroku stanowi integralną część rozstrzygnięcia sądowego, realizując istotne, przypisane mu funkcje, a mianowicie funkcję perswazyjną oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego, w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, bądź czyni ją wyłącznie iluzoryczną (vide wyrok NSA z dnia 12.10. 2010 r., sygn. II OSK 1620/10).

Uwzględniając powyższe uwagi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione w art. 141 § 1 p.p.s.a. elementy konstrukcyjne uzasadnienia: przedstawia stan sprawy przyjęty za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, prezentuje zarzuty skargi, wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem, zawiera odniesienie do zarzutów skargi.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej odnoszących się do naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) należy na wstępie przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany.

Przedstawienie powyższych uwag było konieczne z uwagi na konstrukcję zarzutów skargi kasacyjnej odnoszących się do błędnej wykładni przepisów prawa wskazanych w punkcie I a i b petitum skargi kasacyjnej. W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 14 ust. 1 pkt 4 lit.b w związku z art. 104 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane w związku z art. 38 ust. 4a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku - Prawo zamówień publicznych.

Odnosząc się do tak przedstawionego zarzutu skargi kasacyjnej należy w pierwszej kolejności podkreślić, że Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 14 ust. 1 pkt 4 lit.b ustawy - Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię, ponieważ nie dokonywał wykładni wskazanego przepisu prawa. Z akt sprawy nie wynika aby Sąd I instancji wykładał przepis art. 14 ust. 1 pkt 4 lit.b tej ustawy. Ponadto z akt sprawy nie wynika aby Sąd I instancji w jakikolwiek sposób odnosił się do treści wskazanego przepisu prawa. Również w zakresie odnoszącym się do naruszenia art. 104 ustawy - Prawo budowlane brak jest podstaw do uznania, że doszło naruszenia tego przepisu prawa w sposób opisany w petitum skargi kasacyjnej, bowiem Sąd I instancji jedynie przytoczył treść tegoż przepisu prawa, nie wskazując na jego naruszenie przez stronę skarżącą.

Ponadto w zakresie odnoszącym się do zarzutu opisanego punkcie 1 b petitum skargi kasacyjnej zauważyć należy, że Sąd I instancji trafnie wskazał, iż na gruncie rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 roku w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie uprawnienia budowlane były ograniczone tylko do konkretnego rodzaju sieci i instalacji lub urządzenia, w tym tylko gazowych, a więc nie obejmowały wszystkich sieci, instalacji i urządzeń, co przy regulacji zawartej w art. 104 ustawy - Prawo budowlane pozwala uznać, że skoro osoby które przed wejściem w życie przepisów ustawy uzyskały uprawnienia budowlane (np. w zakresie instalacji czy sieci gazowych) zachowują te uprawnienia w dotychczasowym zakresie. Oznacza to, że w trakcie postępowania prowadzonego w trybie przetargu nieograniczonego mogli w nim brać udział wykonawcy dysponującymi osobami posiadającymi uprawnienia uzyskane przed zmianą przepisów, a więc w zakresie sieci, instalacji i urządzeń gazowych.

W tym stanie rzeczy zasadnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów wskazujące na to, że w wyniku wykreślenia ze Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówień (SIWZ) słowa "gazowych" doszło do zamiany warunków uczestnictwa w postępowaniu przetargowym, bowiem zamawiający zrezygnował z dysponowania przez wykonawcę kierownikiem robót posiadającym uprawnienia do kierowania robotami w specjalności instalacyjnej w zakresie instalacji gazowych. W tej sytuacji taka zmiana SIWZ skutkowała zmianą treści ogłoszenia w Biuletynie Zamówień Publicznych. Nieogłoszenie tej zmiany jest naruszeniem przepisów prawa, a więc procedur, do przestrzegania których zobowiązał się beneficjent i które był obowiązany przestrzegać z mocy samej ustawy p.z.p. Konsekwencją tego był zwrot części dofinansowania zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.

W ocenie NSA należy podzielić pogląd wyrażony w uzasadnieniu skarżonego wyroku, zgodnie z którym zmiana treści SIWZ, która prowadzi do zmiany treści ogłoszenia, podlega rygorom z art. 38 ust. 4a pkt 1 p.z.p. i dla oceny poprawności prowadzonej procedury z uchybieniem obowiązkowi wynikającemu z tego przepisu nie ma znaczenia istotność, a więc wpływ tej zmiany na treść ogłoszenia.

Reasumując stwierdzić należy, że skoro zmiana treści SIWZ prowadziła do zmiany treści ogłoszenia, to na skarżącym kasacyjnie ciążył obowiązek z art. 38 ust. 4a pkt 1 p.z.p.

Ponadto podkreślić należy, że w ocenie NSA nie jest trafny zarzut opisany w punkcie I c petitum skargi kasacyjnej. Przedstawione powyżej uwagi wskazują, że poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż przyznane beneficjentowi środki wykorzystane zostały z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. W tym zakresie Sąd I instancji zasadnie ocenił charakter prawny tzw. taryfikatora w kontekście źródeł prawa wskazanych w art. 87 Konstytucji RP. Biorąc pod uwagę treść tegoż dokumentu zauważyć należy, iż przewiduje on, że jeżeli nie ma możliwości ustalenia wysokości korekty finansowej za określoną nieprawidłowość za pomocą metody dyferencyjnej, a nieprawidłowość ta nie została uwzględniona w tabelach, należy przyjąć wskaźnik procentowy odpowiadający najbliższej rodzajowo kategorii naruszenia. Z tych względów trafnie uznano, że stwierdzone naruszenie rodzajowo odpowiada naruszeniu, o którym mowa w punkcie 6 tabeli numer 4 taryfikatora.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.