II GSK 2832/17

II GSK 2832/17 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2017-09-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-08-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6551
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
I SA/Ol 698/16 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2017-03-15
I GSK 200/18 - Wyrok NSA z 2019-06-28
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 61 § 3 i 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku J. B. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 698/16 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę J. B. na decyzję Dyrektora Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie z dnia [...] lipca 2016 r., w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej.
W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej J. B. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonalności wymienionej decyzji Dyrektora Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W motywach wniosku strona podniosła, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty i związane z nimi stanowisko kasatora uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie nienależnie pobranych świadczeń z tytułu renty strukturalnej. W ocenie strony dochodzenie tych świadczeń, w sytuacji gdy nawet pobieżna analiza niniejszej sprawy pozwala na przyjęcie, że zarzuty skarżącego są zasadne może wyrządzić szkodę w majątku skarżącego. Będzie on bowiem zmuszony uiścić płatność, co pogorszy jego sytuację materialną. Nie będzie wówczas w stanie sprostać tym najprostszym nawet potrzebom bytowym, w sytuacji gdy nie ustalono jeszcze ostatecznie czy taka należność rzeczywiście będzie istniała.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Nie ulega wątpliwości, że w omawianym przepisie chodzi o skutki o charakterze potencjalnym. Nie jest wymagane, żeby one rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia – "zachodzi niebezpieczeństwo", czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, "Monitor Prawniczy", 2006 r., nr 14, s. 677). Ponadto skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Sformułowany przez kasatora wniosek o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji wraz z jego uzasadnieniem nie pozwala na dokonanie obiektywnej oceny, czy wykonanie rozstrzygnięcia organu administracji spowoduje zaistnienie jednej bądź obu przesłanek, określony w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc czy spowoduje w stosunku do skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Motywy wniosku, nie wskazują bowiem na konkretne okoliczności czy choćby potencjalnie realne skutku wykonania decyzji ustalającej wysokość nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej w aspekcie podnoszonej szkody w majątku skarżącego czy możliwości pogorszenia się jego sytuacji materialnej.
Wbrew twierdzeniu wnioskodawcy nawet pobieżna analiza sprawy nie pozwala na ustalenie potencjalnego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Olsztynie na sytuację majątkową strony i jej ewentualnego wpływu na bieżące egzystowanie skarżącego – sprostanie potrzebom bytowym. Strona, bowiem ogólnikowo i lakonicznie wskazuje na przesłanki, które w jej ocenie wypełniają dyspozycję art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujące możliwość zastosowania wobec niej ochrony tymczasowej. Autor wniosku nie wskazuje na jakiekolwiek informacje lub dane w oparciu, o które możliwym byłoby porównanie obowiązku wykonania powołanej decyzji, a więc konieczność uiszczenia ustalonej kwoty nienależnie pobranej płatności z bieżącą sytuacją materialną strony i jej możliwą zmianą wywołaną koniecznością wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej.
Oceny wniosku, jak zdaje się sugerować strona, nie można również oprzeć na subiektywnym jej przekonaniu o zasadności sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zasadność bądź niezasadność podniesionych w stosunku do orzeczenia Sądu I instancji zarzutów stanowi przedmiot oceny w postępowaniu głównym, a więc dotyczącym kontroli prawidłowości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Nie znajdują one natomiast przełożenia na postępowanie wpadkowe, do którego zalicza się między innymi rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji publicznej, a to z uwagi na przesłanki jakie są konieczne do spełnienia dla zastosowania tejże instytucji oraz opisanego obowiązku spoczywającego na stronie - wnioskodawcy. Innymi słowy, stanowisko strony i jej przekonanie o zasadności zarzutów wywiedzionej przez nią skargi kasacyjnej nie znajdzie zastosowanie przy ocenie zasadności żądania zastosowania ochrony tymczasowej, gdyż o prawidłowości lub wadliwości orzeczenia Sądu I instancji, a wiec zasadności lub niezasadności podniesionych zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny wypowie się dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie kasacyjnej. Kwestia wstrzymania bądź odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji poprzedza natomiast wyrokowanie w sprawie (wydanie orzeczenia), które stosownie do treści art. 61 § 6 p.p.s.a., przesądza o istnieniu ochrony tymczasowej. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci bowiem moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.
W takim stanie sprawy brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.