II GSK 2806/24

II GSK 2806/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący/
Marcin Kamiński
Paweł Janusz Lewkowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III SA/Wr 63/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2024-09-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 978
art. 103 ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Dz.U. 1997 nr 90 poz 557
art. 182 par. 2
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.
Dz.U. 2016 poz 231
par. 17 ust. 1-3
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia  do kierowania pojazdami
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 107 par. 1 pkt 5 i pkt 6
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 września 2024 r. sygn. akt III SA/Wr 63/24 w sprawie ze skargi Y. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 20 października 2023 r. nr SKO 4321.34.2023 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 12 września 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 63/24, w sprawie ze skargi Y. K. (skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 20 października 2023 r., nr SKO 4321.34.2023 (dalej: SKO, organ) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych (www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył pełnomocnik organu. W skardze zarzucił:
1) Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - zaskarżonemu wyrokowi zarzucam naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 103 ust. 4 pkt 1 z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978, z późn. zm. dalej u.k.p.), art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks kamy wykonawczy (Dz. U. z 2017 r. poz. 665, z późn. zm.) i § 17 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 231, z późn. zm.) - zwanego dalej "rozporządzeniem", w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; zwanej dalej jako "Kpa), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że brak określenia w rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji orzekającej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w związku z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów stanowi rażące naruszenie prawa i uzasadnia stwierdzenie nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa:
a) podczas gdy tej treści decyzja, pomimo swojej wadliwości, nie narusza prawa w sposób rażący albowiem orzeczenie w osnowie tej decyzji o okresie cofnięcia ww. uprawnień nie wynika wprost z powołanych przepisów prawa (brak elementu oczywistej i jednoznacznej sprzeczności z przepisem prawa);
b) pogląd co do powinności określenia czasu cofnięcia tych uprawnień w osnowie decyzji został wypracowany w orzecznictwie sądów administracyjnych na drodze wykładni ww. przepisów prawa wobec sprzeczności pomiędzy przepisami art. 103 ust. 4 pkt 1 ustawy i art. 182 § 2 ustawy Kodeks kamy wykonawczy a przepisami § 17 ust. 1- ust. 3 rozporządzenia;
2) Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a - zaskarżonemu wyrokowi zarzucam naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., w związku z art. 103 ust. 4 pkt 1 ustawy, art. 182 § 2 ustawy Kodeks kamy wykonawczy i § 17 ust. 1-3 rozporządzenia i art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, polegające na niezasadnym uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 20 października 2023 r. (SKO 4321.34.2023), jako wydanej z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w sytuacji, w której Kolegium prawidłowo zastosowało i dokonało prawidłowej wykładni powołanych przepisów prawa materialnego, odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Wrocławia dnia 28 listopada 2017 r. (WSO.UP.5430.3199.2017) orzekającej o cofnięciu Skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B, albowiem decyzja ta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jak również nie wywołała dalej idących, negatywnych skutków wobec Skarżącego niż to wynika z przepisów prawa.
Wskazując na powyższe, pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Ponadto pełnomocnik skarżącego kasacyjnie zrzekł się rozprawy.
Odpowiedzi na skargę nie złożono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, a zatem nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych) chyba, że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Nie ujawniono, także podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem I instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.).
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju, rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 1376/16, z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt I GSK 1294/16, z 8 lutego 2017 r. sygn. akt I GSK 1371/16, z 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I GSK 91/17, z 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 1869/17; wszystkie te i następne orzeczenia dostępne są na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd I instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, należy tę ocenę poprzedzić koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego kasacyjnie zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym obwarowanym m.in. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.).
W tym miejscu należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne lub też ich uzasadnienie. Należy przy tym raz jeszcze podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych – doradców podatkowych, aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1353/09, 30 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1961/08, 29 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 2048/08).
Artykuł 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd I instancji (vide postanowienia NSA z: 8 marca 2004 r. sygn. akt FSK 41/04; 1 września 2004 r. sygn. akt FSK 161/04, 24 maja 2005 r. sygn. akt FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, lecz także na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy.
Podobnie rzecz się ma przy naruszeniu prawa procesowego, gdzie należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślić bowiem należy, że zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a.
W związku z powyższym uzasadnione jest łączne rozpoznanie wszystkich zarzutów naruszenia prawa materialnego, których istota sprowadza się do zakwestionowania sposobu wykładni i weryfikacyjnego zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisów art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (u.k.p.) w zw. z art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (k.k.w.) oraz w zw. z § 17 ust. 1 - 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (rozporządzenie MIiB).
Zagadnienie sposobu konkretyzacji w decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami elementu normy materialnoprawnej wynikającej z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w zw. z art. 182 § 2 k.k.w. zostało już rozstrzygnięte w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i brak jest podstaw, aby poddać je modyfikacji (zob. np. wyrok NSA z 26.09.2024 r., II GSK 939/24, LEX nr 3780636).
Wskazane wyżej przepisy tworzą normatywną całość, a zatem nie jest dopuszczalne twierdzenie, że jednoznaczna treść regulacji ustawowej mogłaby podlegać zmianie przez zastosowanie przepisów podustawowych wynikających z § 17 ust. 1 - 3 rozporządzenia MIiB. Przepis art. 182 § 2 k.k.w. stanowi, że organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Jeżeli zatem ustawodawca kodeksowy nakazuje właściwym organom cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami tylko w takim zakresie, w jakim wynika to z orzeczenia sądu karnego nakładającego na skazanego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów (art. 42 k.k.), to jest oczywiste, że organy te są zobowiązane do bezpośredniego zastosowania w wydawanych na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. decyzjach zakresu przedmiotowego i czasowego orzeczonego środka karnego.
Powyższej oceny nie może zmienić wadliwa i niewiążąca sądu administracyjnego w procesie orzekania treść § 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia MIiB. Wskazane przepisy ww. rozporządzenia są zakresowo sprzeczne z art. 182 § 2 k.k.w. oraz art. 107 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. i jako takie powinny zostać poddane odpowiedniej zmianie przez właściwego Ministra. Nie jest zatem dopuszczalne, aby w ww. rozporządzeniu wykonawczym obowiązywał przepis, z którego językowej treści bezpośrednio wynika, że w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami "bez określenia terminu ważności tej decyzji" (§ 17 ust. 1 rozporządzenia MIiB). Po pierwsze bowiem, językowa znaczenie tego przepisu sugeruje, że w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres nieprzekraczający roku sama decyzja ma mieć określony "termin ważności", co jest oczywistym nieporozumieniem, gdyż określenie w decyzji terminu obowiązywania cofnięcia uprawnień nie może być utożsamiane w "terminem ważności" samej decyzji. Po drugie, termin obowiązywania cofnięcia uprawnienia ma być określony w rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji, niezależnie od tego, czy w wyroku sądowym orzeczono zakaz kierowania pojazdami na okres przekraczający rok albo nieprzekraczający roku. Nie jest więc dopuszczalna taka wykładnia § 17 ust. 2 rozporządzenia MIiB, z której wynikałoby, że właściwe organy mają wskazywać termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami jedynie w uzasadnieniu decyzji, natomiast pomijać określenie tego rodzaju zakresu czasowego w jej rozstrzygnięciu (osnowie). Taka interpretacja ww. przepisu jest także sprzeczna z art. 107 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. Regulacja kodeksu postępowania administracyjnego wyraźnie rozdziela bowiem rozstrzygnięcie i uzasadnienie jako odrębne elementy strukturalne decyzji, a zatem całość części dyspozytywnej (orzekającej) decyzji musi znaleźć się w jej rozstrzygnięciu. W przypadku decyzji wydawanych na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w zw. z art. 182 § 2 k.k.w. integralnym elementem ich rozstrzygnięcia jest określenie zakresu czasowego obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów, orzeczonego w wyroku karnym (zob. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 1241/24, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd orzekający w tej sprawie w pełni podziela stanowisko ujęte w zaskarżonym orzeczeniu oraz przykładowo w uzasadnieniu wyroku WSA w Gliwicach (sygn. akt II SA/GI 1436/19), że "nawet gdyby jednak uznać przez posłużenie się w § 17 rozporządzenia formułą "wydaje decyzję bez określenia terminu ważności tej decyzji", prawodawca wyłączył możność oznaczania w decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami okresu, na jaki cofnięto uprawnienie, na co pośrednio może także wskazywać treść § 17 ust. 3 rozporządzenia, to i tak powyższe nie powinno prowadzić do zaniechania wykonania przez organy administracji obowiązku wynikającego z art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego. Zaistniałaby bowiem wówczas niezgodność dwóch regulacji: przepisu § 17 ust. 1 rozporządzenia i przywołanego powyżej art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego. W sytuacji, gdy ta sama kwestia (oznaczanie w decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami okresu, na jaki cofnięto uprawnienie) byłaby w sposób odmienny regulowana ustawą oraz przepisem niższej rangi - rozporządzeniem, organy powinny pominąć przy rozstrzyganiu sprawy rozporządzenie i stosować przepis ustawy.’’ Słuszność powyższego wywodu potwierdza sytuacja, która spotkała skarżącego. W tej sprawie bezsporne jest, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabryczna, II Wydział Karny z dnia 4 września 2017 r., sygn. akt II K 278/17 orzeczono wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat (pkt IV wyroku),w punkcie VI wyroku zaliczono skarżącemu na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawo jazdy od dnia 14 lutego 2017 r. do dnia 4 września 2017 r. Zatrzymanie prawa jazdy zastosowane wobec skarżącego obowiązywało więc od 14 lutego 2017 r. do 14 lutego 2020 r. W konsekwencji Starosta jako organ właściwy musiał wydać decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w orzeczonym zakresie, czyli zakresie dostosowanym do orzeczenia sądu karnego. Podkreślenia wymaga, że decyzje o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stanowią akty o charakterze związanym, tj. nie zależą od uznania organu. Organ, w przypadku zaistniałych ustawowych przesłanek, ma nie tyle prawo co bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej treści. W rozpoznawanej sprawie natomiast w sentencji decyzji nie oznaczono okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami, wspomniano jedynie o istnieniu wyroku karnego o zastosowaniu wobec strony środka karnego w postaci orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Takie wadliwe działanie organu spowodowało wszczęcie wobec skarżącego kolejnego postępowania karnego o naruszenie zakazu wynikającego z treści art. 180a § 1 kodeksu karnego dotyczącego prowadzenia pojazdu po cofnięciu uprawnień. W konsekwencji postanowieniem Prokuratora z 22 maja 2023 r. zatrzymano skarżącemu ponownie prawo jazdy, dodatkowo odpowiadając na zapytanie Komendy Rejonowej Policji w Warszawie Główny Specjalista Urzędu Miejskiego Wrocławia przesłał potwierdzoną za zgodność kserokopię decyzji Prezydenta Wrocławia z 28 listopada 2017 r. z adnotacją, że obowiązuje ona nadal. Takie działanie organów pokazuje jak ważne jest prawidłowe stosowanie regulacji stanowiących podstawę materialnoprawną ww. decyzji. W ocenie NSA orzeczenie organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, bez powiązania decyzji z zakresem na jaki orzeczono zakaz prowadzenia pojazdu, jest czynnością rażąco wadliwą, która spowodowała (wbrew temu co twierdzi SKO w uzasadnieniu decyzji i w skardze kasacyjnej) dalsze i bardziej dotkliwe dla strony skutki niż te, które zostały przewidziane przepisami prawa. Nie można bowiem zgodzić się z twierdzeniem Kolegium, że dopóki Y. K. nie spełni określonych ustawowo warunków uprawnienia do kierowania pojazdami, nie będą mu one przywrócone. Należy zauważyć, że z akt administracyjnych wynika, iż skarżącemu ponownie zatrzymano prawo jazdy, którym posługiwał się w roku 2023 r. na co wskazuje treść postanowienia Prokuratora z 22 maja 2023 r. W uzasadnieniu tego postanowienia stwierdzono, że 5 maja 2023 r. funkcjonariusze Policji zatrzymali prawo jazdy strony. W konsekwencji logicznym jest wniosek, że skarżący musiał ponownie, po upłynięciu zakazu prowadzenia pojazdów 14 lutego 2020 r., spełnić warunki do jego odzyskania, ponieważ posługiwał się nimi w maju 2023 r. Z powodu wadliwej decyzji z 28 listopada 2017 r. zostały mu one jednak ponownie zatrzymane, a wobec skarżącego wszczęto postępowanie karne. Trudno jest więc zgodzić się z Kolegium, że decyzja ta nie wywiera dotkliwych skutków wobec skarżącego. Podsumowując należy przyjąć, że organy administracji wykonujące wyrok sądu karnego są związane jego treścią, co oznacza, że mogą cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami tylko na ściśle w wyroku wskazany okres. Tego rodzaju rozstrzygnięcie powinno zostać zamieszczone w osnowie decyzji (rozstrzygnięciu decyzji). Nie powinno się rozstrzygać o uprawnieniach lub obowiązkach strony w uzasadnieniu decyzji, które jest innym niż osnowa składnikiem decyzji administracyjnej. W konsekwencji stwierdzone naruszenie art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego Sąd I instancji prawidłowo zakwalifikował jako rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które spowodowało zmianę treści prawomocnego wyroku Sądu w zakresie czasookresu zastosowanego przez ten Sąd środka karnego wobec skarżącego
Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.