II GSK 279/25

II GSK 279/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-08-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Rysz
Marek Krawczak /sprawozdawca/
Patrycja Joanna Suwaj /przewodniczący/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Wr 276/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2024-10-16
II GZ 63/24 - Postanowienie NSA z 2024-03-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
z art. 7, 77 § 1, art. 80 i 81a §1, art. 45 k.p.a., 44 § 1, § 2, § 3 i § 4 k.p.a., art. 41 § 1 i § 2 k.p.a., art. 40 § 2 , art. 129 § 2 k.p.a. i art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. Sp. z o.o. Sp. k. w Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 października 2024 r. sygn. akt III SA/Wr 276/23 w sprawie ze skargi W. Sp. z o.o. Sp.k. w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 2023 r. nr SKO 4101/143/21/23 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 16 października 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 276/23 oddalił skargę W. sp. z o.o. sp. k. w S. (dalej: "strona" lub "Skarżąca") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 2023 r. w przedmiocie uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Skarżąca, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając, na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 141 § 4 w związku z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 45 k.p.a., 44 § 1, § 2, § 3 i § 4 k.p.a., art. 41 § 1 i § 2 k.p.a., art. 40 § 2 k.p.a. poprzez przedstawienie (za organami administracyjnymi obu instancji) stanu sprawy sprzecznie ze stanem rzeczywistym polegające na uznaniu, iż Skarżąca nie wskazywała adresu do korespondencji w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zajęcia pasa drogowego drogi gminnej bez zezwolenia zarządcy drogi, a adres do korespondencji wskazany w piśmie z 20 kwietnia 2020 r. na etapie wnioskowania o wszczęcie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie wiąże organu w postępowaniu dotyczącym zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, wobec czego doszło do skutecznego doręczenia zastępczego Skarżącemu postanowienia z dnia 30 czerwca 2020 r. o wszczęciu postępowania w przedmiocie zajęcia pasa drogowego drogi gminnej bez zezwolenia zarządcy drogi, zakończonego decyzją Burmistrza S. z dnia 2 lutego 2021 r. (Nr 144/ZPJ/2020, WK.6852.144.2020.SK dalej zwanej: "decyzją") w wyniku wysłania tego postanowienia przesyłką poleconą na adres Skarżącego wynikający z rejestru przedsiębiorców KRS i jej dwukrotnego awizowania (pomimo jej faktycznego nieodebrania przez Skarżącego), a w konsekwencji postępowanie to zostało skutecznie wszczęte, podczas gdy Skarżący wskazał wcześniej inny adres do doręczeń inicjując postępowanie o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego (nie ograniczając jednak dyspozycji dotyczącej doręczania korespondencji do tego postępowania), pismo z dnia 20 kwietnia 2020r. zawierające tą dyspozycję (podobnie jak inne dokumenty sprawy o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego) znajdowało się w aktach postępowania administracyjnego dotyczącego zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, gdyż postępowania te były powiązane i dotyczyły realizacji tej samej inwestycji (postępowanie o zajęcie pasa bez zezwolenia wynikało z zarzutu wykroczenia poza zakres wcześniej wydanego przez organ zezwolenia na zajęcie tego pasa przez Skarżącej) i dyspozycja ta wiązała organ administracyjny także w postępowaniu zakończonym decyzją;
- art. 141 § 4 w związku z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 45 k.p.a., 44 § 1, § 2, § 3 i § 4 k.p.a., art. 41 § 1 i § 2 k.p.a., art. 40 § 2 k.p.a. oraz art. 129 § 2 k.p.a. i art. 134 k.p.a. poprzez przedstawienie (za organami administracyjnymi obu instancji) stanu sprawy sprzecznie ze stanem rzeczywistym polegające na uznaniu, iż doszło do skutecznego doręczenia Skarżącej decyzji w wyniku jej wysłania przesyłką poleconą na adres Skarżącego wynikający z rejestru przedsiębiorców KRS i jej dwukrotnego awizowania w dniach 5 i 15 lutego 2021 r. (pomimo jej faktycznego nieodebrania przez Skarżącą), a w konsekwencji uznaniu, że Skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od decyzji, podczas gdy Skarżąca wskazała wcześniej inny adres do doręczeń, pismo zawierające tą dyspozycję znajdowało się w aktach postępowania administracyjnego zakończonego decyzją i dyspozycja ta wiązała organ administracyjny także w postępowaniu zakończonym decyzją, wobec czego do doręczenia decyzji nie doszło na skutek ww. próby doręczenia i w ww. dacie, lecz dopiero w dniu 3 listopada 2021 r. (data udostępnienia Skarżącej akt sprawy i treści decyzji - bezsporne), a tym samym nie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji (wniesione 10 listopada 2021r. (data nadania), doręczone 15 listopada 2021 r. - bezsporne);
- art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 80 i 81a §1 k.p.a. w związku z art. 44 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 45 k.p.a. poprzez przedstawienie (za organami administracyjnymi obu instancji) stanu sprawy sprzecznie ze stanem rzeczywistym polegające na uznaniu, że doręczenie Skarżącej decyzji przez listonosza (na adres wynikający z KRS, wbrew dyspozycji Skarżącej) nastąpiło w sposób prawidłowy w zakresie doręczenia zastępczego i oparcie się w tym zakresie wyłącznie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki i adnotacji na kopercie i zaakceptowanie pominięcia lub nieprzeprowadzenia przez organy administracyjne obu instancji w tym zakresie innych dowodów, a tym samym niewyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, zaniechanie rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść Skarżącej, jak też nieuwzględnienie dowodu z pisma z 20 kwietnia 2020 r., które znajdowało się w aktach sprawy, a które wskazuje właściwy adres do doręczeń;
- art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów zgłoszonych w skardze oraz późniejszym piśmie z dnia 23 maja 2024 r., podczas gdy było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, a nadto zasądzenie zwrotu kosztów postępowania związanych z wniesieniem skargi kasacyjnej wedle norm przepisanych.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów strona skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W zakreślonym ustawowo terminie organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.
Rekapitulując stan niniejszej sprawy należy zauważyć, iż strona złożyła odwołanie od decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Komunalnego w Urzędzie Miejskim w S. z dnia 2 lutego 2021 r. wymierzającej stronie karę pieniężną w wysokości 797.785,00 zł za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej - ul. [...]1 i ul. [...]2 w miejscowości [...], w celu prowadzenia robót - wykonanie wykopu pod budowę urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego - budowa sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej do zasilenia działki nr [...]1 i nr [...]2, w terminie od dnia 1 czerwca 2020 r. do dnia 14 lipca 2020 r., bez zezwolenia zarządcy drogi.
SKO w zaskarżonym postanowieniu na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W zaskarżonym postanowieniu SKO omówiło przepisy k.p.a. dotyczące doręczeń i terminów. Organ stwierdził, że z rejestru przedsiębiorców - Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że strona ma siedzibę pod adresem ul. [...]3 w S. i na taki adres organ dokonywał doręczeń. Natomiast wskazywany przez stronę adres w S.2, który strona podała w piśmie z dnia 20 kwietnia 2020 r. został przez stronę wskazany jako adres do doręczeń w ramach innego postępowania, aniżeli zakończonego decyzją, od której strona wniosła odwołanie. Postępowanie, którego dotyczy odwołanie w sprawie zostało wszczęte postanowieniem z dnia 30 czerwca 2020 r. Wszystkie pisma w ramach tego postępowania były stronie doręczane na adres siedziby spółki uwidoczniony w KRS i część z nich była doręczana w trybie tzw. doręczenia zastępczego, a część odbierała strona. W toku tego postępowania strona nie podała żadnego adresu do korespondencji. SKO stwierdziło, że organ I instancji, prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia pasa drogowego dróg gminnych, bez zezwolenia zarządcy drogi, nie miał podstaw faktycznych ani prawnych, aby kierować do strony korespondencję na inny adres, niż adres jej siedziby, zgodnie z art. 45 k.p.a. Dla potwierdzenia swojego stanowiska organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przywołanym na wstępie wyrokiem z dnia 16 października 2024 r. oddalił skargę, jako nieuzasadnione oceniając zarzuty skargi dotyczące braku doręczenia decyzji na podany przez stronę w piśmie z 20 kwietnia 2020 r. adres do korespondencji. Sąd I instancji wskazał, iż z akt wynika, że organ decyzję z dnia 2 lutego 2021 r. doręczył na adres siedziby strony wskazany w KRS. Adres siedziby wskazany w KRS jest bezsporny i nie ulegał zmianie. Strona natomiast upatruje wadliwość wysłania korespondencji na ww. adres z KRS, twierdząc, że podała inny adres do korespondencji. Postępowanie zakończone wydaniem decyzji z dnia 2 lutego 2021 r. zostało wszczęte postanowieniem z dnia 30 czerwca 2020 r. i w toku tego postępowania organ dokonywał doręczeń pism zgodnie z art. 45 k.p.a., tj. na adres siedziby spółki.
W toku tego postępowania, strona mając wiedzę o jego wszczęciu i prowadzeniu (co potwierdza m.in. odpowiedź z dnia 29 września 2020 r. na pismo organu z dnia 31 sierpnia 2020 r. o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie samowolnego zajęcia pasa drogowego dróg gminnych) nie kwestionowała ani też nie podała innego, aniżeli adres uwidoczniony w KRS, na jaki ma być doręczana korespondencja do spółki. Wbrew twierdzeniom strony pismo z dnia 20 kwietnia 2020 r. złożone w toku innego postępowania, nie może odnieść skutku w ramach innych postepowań prowadzonych przez organ. Organ ma obowiązek działać zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. uwzględniać dane adresowe strony uwidocznione we właściwych rejestrach, jak również uwzględnić adres do korespondencji, który strona wskaże. Jednakże - zdaniem Sądu I instancji - organ nie ma obowiązku poszukiwania adresu strony, który został wskazany w ramach innego postępowania.
Powyżej zarysowany przebieg postępowania pozwala dojść do wniosku, że przedmiotem badania pozostaje legalność postanowienia wydanego w trybie art. 134 k.p.a. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stosownie do treści art. 129 § 2 i § 3 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Przy czym przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym obowiązany jest zbadać czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianego w art. 134 (por. wyrok NSA w Łodzi z dnia 21 marca 1997 r., sygn. akt SA/Łd 2990/95, LEX nr 29079). W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminowi wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego (wyrok NSA w Gdańsku z dnia 29 stycznia 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1482/96, LEX nr 29004). W takiej sytuacji organ nie ma innej możliwości, jak tylko stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co wynika z przepisu art. 134 k.p.a. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Wobec wniesienia odwołania od decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Komunalnego w Urzędzie Miejskim w S. z dnia 2 lutego 2021 r., doręczonej skutecznie w dniu 19 luty 2021 r., po upływie ustawowego terminu - odwołanie zostało wniesione w dniu 15 listopada 2021 r., organ odwoławczy miał podstawy do wydania postanowienia z art. 134 k.p.a.
Ze wszystkich powyższych względów należy wskazać, że Sąd I instancji dokonał kontroli działania organów administracji, która doprowadziła do prawidłowej konkluzji o zgodności zaskarżonego postanowienia z art. 40 § 2 w zw. z art. 44 k.p.a., a w konsekwencji o braku podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkujących oddaleniem skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a., dlatego przepisy te nie zostały naruszone.
Prawidłowo bowiem WSA we Wrocławiu stwierdził, iż decyzja z dnia zaadresowana została na adres strony więdniejący w KRS i została skutecznie doręczona w trybie tzw. doręczenia zastępczego wynikającego z art. 44 k.p.a. Stosownie bowiem do art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zgodnie natomiast z art. 44 § 2-4 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2); w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3); zaś doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Dane widniejące na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki oraz kopercie pocztowej zawierającej ww. decyzję (znajdujące się w aktach), wyczerpują wymogi doręczenia zastępczego wynikające z art. 44 § 4 k.p.a. (dwukrotne awizowanie w dniu 5 i 15 lutego 2021 r. - data doręczenia 19 luty 2021 r.). A odwołanie zostało wniesione w dniu 15 listopada 2021 r. - po terminie.
Można dodać, że przyczyny niedochowania terminu do wniesienia odwołania nie mają znaczenia w sprawie, której przedmiotem jest stwierdzenia uchybienia temu terminowi. Złożony wraz z odwołaniem przez Skarżącą wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia został rozpoznany negatywnie, a WSA we Wrocławiu postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 348/22 odrzucił skargę strony, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2023 r., sygn. akt II GZ 291/23 oddalił zażalenie strony na postanowienie Sądu I instancji. Konsekwencją odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, która została rozstrzygnięta w odrębnym postanowieniu, był obowiązek organu do wydania postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a.
Nietrafne okazał się również podniesiony kilkukrotnie w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11).
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni zastosowanych w sprawie przepisów postępowania administracyjnego mających zastosowanie w sprawie. To, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów zgłoszonych w skardze oraz późniejszym piśmie z dnia 23 maja 2024 r., zmierzające w swej istocie do zarzucenia Sądowi I instancji oparcia wyroku na błędnym stanie faktycznym jest nieuzasadniony.
Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie postępowania dowodowego i ustalenia stanu faktycznego sprawy jest obowiązkiem organu. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do kontroli poprawności zastosowania przepisów procesowych w zakresie aktywności dowodowej organu oraz sprawdzenie, czy ustalone zostały wszystkie okoliczności faktyczne wynikające z normy materialnej stosowanej w danej sprawie. Celem postępowania dowodowego prowadzonego ewentualnie przez sąd w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest więc ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej w postępowaniu administracyjnym (por. A. Hanusz, Dowód z dokumentu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, PiP 2009/2, s. 44; K. Radzikowski, Orzekanie przez sąd administracyjny na podstawie akt sprawy, ZNSA 2009/2, s. 55), ani przepis art. 106 § p.p.s.a. nie może służyć do zwalczania ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, z którymi strona się nie zgadza. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. może być zastosowany tylko do potwierdzenia wiarygodności przeprowadzonych dowodów i poprawności dokonanych ustaleń faktycznych. Podniesiony w prawie zarzut zmierza zaś w stronę zakwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych przez organ i dokonania nowych ustaleń faktycznych na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Zastosowanie tego przepisu w tym celu jest niedopuszczalne, gdyż pozostaje w sprzeczności z istotą sądowej kontroli działalności administracji publicznej, co powoduje, iż zarzut ten należało uznać za nieuzasadniony.
Mając na względzie ogół zaprezentowanej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.