II GSK 275/22

II GSK 275/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Ostrowska
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /przewodniczący/
Karolina Kisielewicz-Sierakowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Administracyjne postępowanie
Uzasadnienie
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1713/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-08-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 1, art. 3 par. 2 pkt 1, art. 133 par. 1, art. 134 par. 1, art. 141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2017 poz 1260
art. 66 ust. 3a, art. 66a, art. 71 ust. 2
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Magdalena Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1713/21 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2021 r. nr KOA/1837/Ru/20 w przedmiocie odmowy zarejestrowania pojazdu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1713/21 oddalił skargę A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 20 kwietnia 2021 r. (nr KOA/1837/Ru/20) w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie rejestracji pojazdu i odmowy jego zarejestrowania.
Z okoliczności faktycznych sprawy, ustalonych i przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że Starosta Wołomiński po rozpatrzeniu wniosku A. S. decyzją z 25 września 2018 r. (nr WKW.5410.43791.2018.MW), wydaną na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1260, dalej jako: "P.r.d"), dokonał rejestracji pojazdu marki Toyota Auris. pojazdu pod numerem [...] na nazwisko skarżącego.
W piśmie z 10 marca 2020 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Wołominie wniósł o wyrejestrowanie tego pojazdu. Wyjaśnił, że w kwietniu 2019 r. funkcjonariusze policji zabezpieczyli wymieniony samochód osobowy, ponieważ zachodziło podejrzenie, że może pochodzić z popełnienia czynu zabronionego i mieć usunięte oznaczenia identyfikacyjne. Prokurator podał, że w toku prowadzonego śledztwa (zakończonego umorzeniem wobec niewykrycia sprawcy czynu), biegli z Laboratorium Kryminalistycznego KSP ustalili m. in., że numer identyfikacyjny nadwozia VIN nie nosi śladów przerabiania, ale środkowa płyta podłogowa, na której numer ten się znajduje oraz płyta podłogowa tylna, zostały niefabrycznie wmontowane do pojazdu. Tabliczka znamionowa zawierająca numer VIN pojazdu wykazuje cechy fabrycznego wykonania, niemniej jednak również została wtórnie zamontowana w pojeździe, a nadto, że w samochodzie usunięte zostały oznaczenia z elementów wyposażenia, tj. poduszki powietrznej kierowcy, poduszki powietrznej pasażera, foteli kierowcy i pasażera oraz inwertera/convertera.
W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Starosta Wołomiński postanowieniem z 24 marca 2020 r. wydanym na podstawie art. 149 § 1 i art. 150 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją tego organu z 25 września 2018 r., a następnie w dniu 30 kwietnia 2020 r. wydał decyzję (nr WKM.5410.6.07.2020.AK), którą uchylił decyzję własną z 25 września 2018 r. o rejestracji niniejszego pojazdu i odmówił jego zarejestrowania na rzecz skarżącego, na podstawie art. 151 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
W jej uzasadnieniu organ I instancji podał m. in., że pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadany przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy (art. 66 ust. 3a pkt 1 P.r.d.). Ustalenie w postępowaniu karnym , że oznaczenia identyfikacyjne pojazdu zostały sfałszowane oznacza, że dokumenty, w oparciu o które dokonano rejestracji (o których mowa w art. 72 ust. 1 P.r.d.) nie zawierały zgodnych ze stanem faktycznym danych identyfikacyjnych pojazdu. Powyższe uzasadniania wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz uchylenie decyzji ostatecznej o rejestracji tego samochodu i odmowę jego zarejestrowania.
A. S. w odwołaniu od tej decyzji podał, że samochód "jest naprawiony zgodnie z technologią producenta" i wniósł o przeprowadzenie jego oględzin. Odwołujący się dołączył do odwołania ocenę techniczną spornego samochodu z 12 maja 2020 r., sporządzoną na jego zlecenie przez biegłego (rzeczoznawcę samochodowego).
Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 20 kwietnia 2021 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że ustalenie przez biegłych w opinii mechanoskopijnej z 29 sierpnia 2019 r., że miała miejsce niefabryczna ingerencja w zarejestrowany pojazd, której skutkiem było usunięcie oznaczeń identyfikacyjnych pojazdu, oznacza, że w sprawie wyszły na jaw istotne nowe okoliczności faktyczne (nowe dowody) istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. SKO w Warszawie zgodziło się również z organem I instancji, że skoro wymagane do rejestracji dokumenty nie odzwierciedlały rzeczywistych danych identyfikacyjnych samochodu, to nie mogły stanowić podstawy do jego zarejestrowania. Organ odwoławczy podkreślił, że opinia biegłych, którą Prokurator załączył do pisma z 10 marca 2020 r., stanowi wystarczający dowód w sprawie, a w związku z tym nie było potrzeby podejmowania z urzędu przez organy dalszych czynności procesowych zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
Odnosząc się do odwołania, Kolegium podniosło, że obecny stan techniczny pojazdu nie ma żadnego wpływu na kwestie związane z niefabryczną ingerencją w pojazd, skutkiem której było wtórne zamontowanie w nim części, na których uwidocznione są dane identyfikacyjne samochodu. Kwestia legalności dokonanej w pojeździe ingerencji nie jest możliwa do ustalenia na podstawie oględzin pojazdu, stąd też ich przeprowadzenie organ uznał za zbędne, tym bardziej, że oględzin pojazdu dokonywali już biegli , a ich ustalenia znajdują odzwierciedlenie w treści opinii. Jakkolwiek z oceny technicznej sporządzonej przez biegłego rzeczoznawcę samochodowego, dołączonej przez skarżącego do odwołania, wynika m. in., że powtórny montaż tabliczki znamionowej w przypadku napraw blacharsko-lakierniczych pojazdów pokolizyjnych jest zjawiskiem naturalnym i powszechnie stosowanym, to jednak skarżący nie wykazał, kto, kiedy i z jakiego powodu dokonał stwierdzonych w opinii mechanoskopijnej ingerencji w pojazd oraz że odbyło się to legalnie (śledztwo w tej sprawie zakończyło się umorzeniem z powodu niewykrycia sprawcy). Organ odwoławczy dodał, że opinia techniczna pojazdu sporządzona na zlecenie skarżącego, dotyczy stanu technicznego samochodu oraz poprawności odczytania numeru VIN i nie podważa prawidłowości ustaleń organu I instancji odnośnie dokonanych zmian w pojeździe, w zakresie niefabrycznego wmontowania części, na których znajdują się dane indentyfikacyjne oraz usunięcia oznaczeń z elementów wyposażenia pojazdu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1713/21 oddalił skargę A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 20 kwietnia 2021 r.
Sąd I instancji podał m. in., że podstawą rejestracji pojazdu mogą być wyłącznie dokumenty zawierające dane identyfikacyjne konkretnego pojazdu, zgodne z tabliczką znamionową zamontowaną fabrycznie przez producenta lub zmienioną zgodnie z prawem. W przypadku gdy dochodzi do wtórego montażu elementu pojazdu zawierającego jego oznaczenia identyfikacyjne, a taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie, dokumenty, w oparciu o które pojazd został zarejestrowany, a w których dane te były zawarte, nie mogą stanowić podstawy do rejestracji samochodu.
W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że stwierdzone okoliczności faktyczne są okolicznościami nowymi, istniejącymi w dniu wydania decyzji, a nieznanymi organowi, który ją wydał. Okoliczności te powodują, że oznaczenie identyfikacyjne pojazdu, zawarte w treści złożonych przez skarżącego dokumentów oraz w wydanym w oparciu o nie dowodzie rejestracyjnym są wadliwe, niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy.
Sąd I podkreślił, że nie ma żadnych przeszkód aby opinia biegłych z zakresu badań mechanoskopijnych, sporządzona w postępowaniu karnym, stanowiła dowód w postępowaniu administracyjnym. Opinia ta, wraz z załączoną dokumentacją fotograficzną, jest szczegółowa, a wnioski w niej zawarte są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości. Organy nie miały zatem podstaw aby opinię zakwestionować czy też przeprowadzać dalsze postępowanie dowodowe na okoliczność ustalenia okoliczności stwierdzonych tą opinią.
Sąd, ustosunkowując się oceny technicznej pojazdu z 12 maja 2020 r., załączonej przez skarżącego do odwołania, podał, że w sprawie istotne jest, że doszło do wtórnej, nieuprawnionej ingerencji w pojazd poprzez niefabryczne wmontowanie części elementów zawierających oznaczenie identyfikacyjne, natomiast stan techniczny tego pojazdu nie ma znaczenia dla wyniku postępowania. WSA w Warszawie zauważył jednocześnie, że opinia ta potwierdza ustalenia zawarte w opinii Wynika z niej bowiem, że oznaczenie identyfikacyjne VIN oraz tabliczka znamionowa są wykonane fabrycznie i zostały powtórnie wmontowane w pojeździe.
W konsekwencji, zdaniem WSA w Warszawie, organ I instancji prawidłowo uchylił, we wznowionym postępowaniu, decyzję o rejestracji tego pojazdu i na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., odmówił jego zarejestrowania, a SKO w Warszawie zaskarżoną decyzją prawidłowo utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organom obu instancji nie można zarzucić naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
A. S. złożył od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1713/21 skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i wniósł o jego uchylenie w całości , na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie, na podstawie art. 201 pkt 1 p.p.s.a., kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:
1.art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez brak należytej kontroli postępowania administracyjnego skutkujący oddaleniem skargi i nieuchyleniem decyzji organów obu instancji, pomimo że decyzje te zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieprawidłowe ustalenie, że organy wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, mimo że pominęły argumenty strony zawarte w odwołaniu oraz ocenę techniczną pojazdu załączoną do odwołania, nie przeprowadziły oględzin samochodu, a w konsekwencji błędnie ustaliły okoliczności faktyczne sprawy;
2. art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie ustalenia w trakcie rozprawy administracyjnej "okoliczności miarodajnych" dla rozstrzygnięć organów obu instancji, skutkujących uchyleniem decyzji o rejestracji pojazdu i odmową jego zarejestrowania,
3. art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku polegającą na wybiórczym przedstawieniu stanu sprawy i nieodniesieniu się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i co do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, co uniemożliwia kontrolę instancyjną wyroku.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie nie skorzystało z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
Należy przede wszystkim przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jest więc związany skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają konstrukcyjne elementy tej skargi określone w art. 176 p.p.s.a., w tym przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych wymaga zaś zarówno określenia naruszonych przepisów prawa (materialnego, procesowego), jak i wyjaśnienia, na czym to naruszenie polegało, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przepis art. 66 ust, 3a P.r.d. stanowi, że pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne: numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. Te cechy identyfikacyjne pojazdu nadaje i umieszcza producent (art. 66a ust. 1 P.r.d.). Jedynie wyjątkowo, w przypadkach wyczerpująco określonych w tej ustawie cechy identyfikacyjne pojazdu nadaje starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu, w formie decyzji administracyjnej (art. 66a ust. 2).
Okoliczności faktyczne, stanowiące podstawę wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć administracyjnych dowodzą, że umieszczone w pojeździe cechy identyfikacyjne nie pochodziły od producenta, nie zostały też nadane przez właściwego starostę.
Skarżący kasacyjnie nie kwestionował w skardze kasacyjnej ustaleń organów, zaakceptowanych przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, że sporny samochód został pozafabrycznie złożony z części pochodzących z różnych pojazdów, a więc że jest pojazdem skompletowanym (tzw. składakiem).
Według art. 2 pkt 68 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd skompletowany to pojazd, o którym mowa w art. 3 pkt 14 rozporządzenia 167/2013, art. 3 pkt 13 rozporządzenia 168/2013 albo art. 3 pkt 26 rozporządzenia 2018/858.
Z art. 3 pkt 26 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) 2018/858 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE) nr 595/2009 oraz uchylające dyrektywę 2007/46/WE wynika, że pojazd skompletowany wymaga przeprowadzenia wielostopniowej homologacji typu służącej ustaleniu, czy spełnia odpowiednie wymogi techniczne określone w tym rozporządzeniu. W rozpatrywanym przypadku nie ustalono, że pojazd uzyskał taką homologację.
Dlatego też w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji zasadnie podzielił stanowisko organów obu instancji, że ustalenia biegłych zawarte w opinii mechanoskopijnej z 29 sierpnia 2019 r. stanowią dostateczną przesłankę wzruszenia w trybie nadzwyczajnym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ostatecznej decyzji o rejestracji spornego pojazdu i odmowy jego zarejestrowania. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi który wydał decyzję.
WSA w Warszawie zgodził się z organami, że skoro numer VIN pojazdu znajdujący się w dwóch miejscach okazał się fałszywy, to oznacza, że dokumenty wymagane do rejestracji pojazdu zawierały dane niezgodne ze stanem faktycznym, a w konsekwencji nie zostały spełnione wymagania rejestracji pojazdu określone w art. 72 ust. 1 P.r.d.
Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił Sądowi I instancji, że z naruszeniem art. 1 § 1 pkt 1 i 2, art. 3 § 2 pkt 1 oraz art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oddalił jego skargę i wywodził, że organy administracji nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, pominęły załączoną przez niego opinię dotyczącą stanu technicznego pojazdu z 12 maja 2020 r. oraz nie przeprowadziły jego oględzin i w ten sposób naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W jego ocenie Sąd ten naruszył również art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy i nie odniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Odnosząc się do tego ostatniego zarzutu przypomnieć należy, że w art. 141 § 4 p.p.s.a. ustawodawca określił niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, czyli: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie przyjmuje w swym orzecznictwie, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. np. wyroki NSA z: 17 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 138/25, z 24 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 2631/21, z 29 lipca 2025 r., sygn. akt III OSK 774/22).
Zdaniem NSA żadna z tych sytuacji nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w powołanym przepisie. WSA przedstawił w nim w szczególności stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując, z jakich przyczyn - w jego ocenie - skarga skarżącego nie zasługiwała na uwzględnienie. Należy mieć również na uwadze, że Sąd I instancji nie ma obowiązku szczegółowego odniesienia się do każdego twierdzenia skargi. Powinien przede wszystkim wskazać i wyjaśnić te okoliczności faktyczne i prawne, które przyjął za podstawę swego rozstrzygnięcia Natomiast fakt, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu I instancji, czy też jego ocena, że uzasadnienie wyroku jest niepełne i nieprzekonujące, nie stanowią skutecznej przesłanki uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Zdaniem NSA, nie jest również uzasadniony drugi z zarzutów naruszenia prawa procesowego, ponieważ nie można zasadnie zarzucić Sądowi I instancji, że oddalił skargę, mimo że organy nie ustaliły wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia. Okoliczności, które zdaniem skarżącego kasacyjnie pozostały niewyjaśnione, dotyczące stanu technicznego spornego samochodu, nie miały znaczenia dla wyniku niniejszego postępowania, a opinia, którą skarżący kasacyjnie przedłożył w toku postępowania administracyjnego nie podważała dotychczasowych ustaleń organów, mających źródło w opinii mechanoskopijnej z 29 sierpnia 2019 r. Skoro nie budziło wątpliwości, że sporny samochód został pozafabrycznie złożony z części pochodzących z różnych pojazdów, to, w okolicznościach faktycznych tej sprawy, nie było konieczne przeprowadzanie dalszych czynności dowodowych, zwłaszcza że okoliczności, które miały być w ten sposób ustalone, nie miały znaczenia dla wyniku postępowania, co zasadnie zaaprobował Sąd I instancji.
Należy jednocześnie zauważyć, że w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera art. 1 § 1 (którego naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej Sądowi I instancji), a art. 1 określa przedmiot regulacji zawartej w tej ustawie, natomiast art. 3 § 2 pkt 1 powołanej ustawy stanowi, że przedmiotem skargi mogą być decyzje administracyjne. Z kolei zgodnie z art. 133 § 1 ustawy procesowej, sąd orzeka na podstawie akt sprawy, co należy rozumieć jako oparcie rozstrzygnięcia na faktach udokumentowanych w aktach administracyjnych, a więc w materiale dowodowym, zgromadzonym przez organ administracyjny w toku postępowania wyjaśniającego. W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli sąd oddalił skargę mimo niekompletnych akt sprawy; pominął istotną część tych akt; oparł orzeczenie na własnych ustaleniach, nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (por. np. wyroki NSA: z 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt I GSK 1308/18, z 11 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 3627/21, z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt I FSK 1778/18, z 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt I OSK 712/23, z 4 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 1949/23). Żadna z powyższych okoliczności nie jest przywoływana w skardze kasacyjnej na uzasadnienie postawionego zarzutu. Ostatni z przepisów powołanych przez autora skargi kasacyjnej (art. 134 § 1 p.p.s.a.) stanowi natomiast, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. O jego naruszeniu można byłoby mówić, gdyby Sąd I instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu (por. wyroki NSA: z 27 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 561/22, z 8 maja 2024 r., sygn. akt I GSK 1591/20, z 17 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 4309/21, z 26 września 2024 r., sygn. akt III OSK 4/23).
Wnoszący skargę kasacyjną upatruje naruszenia tych przepisów w nieustaleniu przez organ wszystkich istotnych okoliczności sprawy i niezasadnego zaakceptowania tego stanowiska przez Sąd I instancji. W istocie więc uzasadnienie tych zarzutów nie koresponduje z treścią przywołanych przepisów.
Jak już powiedziano, skarżący kasacyjnie nie kwestionował w skardze kasacyjnej ustaleń organów, zaakceptowanych przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, że sporny samochód został pozafabrycznie złożony z części pochodzących z różnych pojazdów, a więc że jest tzw. składakiem.
Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy pojazd może być dopuszczony do ruchu (a więc można go zarejestrować) jeżeli odpowiada warunkom określonym w art. 66 ustawy.
Sporny samochód tych wymagań nie spełniał już w chwili zarejestrowania, a okoliczność ta została ujawniona po zarejestrowaniu. Tym samym Sąd I Instancji zasadnie podzielił stanowisko organów, że zachodziła przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie rejestracji samochodu, określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Przedstawione okoliczności faktyczne i przepisy prawa prowadzą do wniosku, że skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.