II GSK 2731/24

II GSK 2731/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1482/24 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2024-08-06
Skarżony organ
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 § 2 pkt 4, art. 141 § 4, art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1722
art. 21c ust. 1, art. 31b ust. 1
Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji  (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 1689
art. 8 ust. 2 i ust. 3
Usatwa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S.A. w likwidacji w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 1482/24 w zakresie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu od skargi w sprawie ze skargi A. S.A. w likwidacji w W. na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 7 lutego 2024 r. nr 40/2024 w przedmiocie wykorzystania wpływów z opłat abonamentowych na realizację misji publicznej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 1482/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S.A. w likwidacji z siedzibą w W. na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 7 lutego 2024 r. Nr 40/2024 w przedmiocie wykorzystania wpływów z opłat abonamentowych na realizację misji publicznej w roku 2024.
Podkreślając w punkcie wyjścia, że kwestia odnosząca się do prawidłowości otwarcia likwidacji spółki nie należy do kognicji sądu administracyjnego, a w tym kontekście, że wobec treści art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym miarodajne znaczenie ma domniemanie prawidłowości wpisu do rejestru, Sąd I instancji stwierdził, że żaden przepis ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1722, dalej: "u.r.t.") nie przewiduje podstawy do przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli legalności uchwały KRRiT wydanej w przedmiocie wykorzystania wpływów z opłat abonamentowych na realizację misji publicznej.
Podstawy takiej nie można również wywieść z żadnego innego, obowiązującego obecnie, aktu normatywnego.
Sąd I instancji podkreślił, że zaskarżona uchwała nie posiada cech decyzji administracyjnej, ponieważ nie jest władczym, jednostronnym przejawem woli organu administracji publicznej, rozstrzygającym sprawę administracyjną (autorytatywnie konkretyzujący administracyjnoprawny stosunek materialny), skierowanym do oznaczonego indywidualnie adresata, którego podstawę rozstrzygnięcia stanowi powszechnie obowiązujący przepis prawa.
Zdaniem Sądu I instancji, zaskarżona uchwała nie stanowi również innej czynności, ani też aktu z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ w przedmiotowej sprawie KRRiT nie wydała rozstrzygnięcia indywidualnego, nie przesądziła o prawach ani o obowiązkach żadnego podmiotu oraz nie zmieniła sposobu podziału wpływu z opłat abonamentowych – te procentowo nie uległy zmianie.
Według Sądu I instancji należało stwierdzić, że zaskarżona uchwała ma charakter aktu prawa wewnętrznego skierowanego do organu będącego w jej strukturze, tj. Przewodniczącego KRRiT i nie jest kierowana do konkretnego "zewnętrznego" adresata, indywidualnego podmiotu. Akt ten nie implikuje zatem żadnych praw i obowiązków dla stron postępowania. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że uchwała ta nie mieści się w żadnej z wymienionych kategorii aktów prawnych, co oznacza, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne, na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a., nie obejmuje tego typu aktów.
Sąd I instancji uznał, że na przedmiotową uchwałę KRRiT nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a zatem złożona skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.
Ze skargą kasacyjną od powyższego postanowienia wystąpiła A. S.A. w likwidacji w W., zaskarżając to postanowienie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:
1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie bez określenia "innej przyczyny" niedopuszczalności wniesienia Skargi w wyniku czego nastąpiło bezzasadne odrzucenie Skargi na Uchwałę 40/2024 w sytuacji, gdy przesłanki formalne do wniesienia Skargi zostały spełnione,
b. przez wzgląd na treść uzasadnienia Postanowienia, w którym Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona uchwała nie stanowi aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zarzucono również naruszenie 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i 4 p.p.s.a. przejawiające się w mylnym uznaniu, że sprawa objęta Skargą nie należy do właściwości sądu administracyjnego, bowiem Uchwała 40/2024 nie jest ani decyzją administracyjną ani aktem lub inną czynnością z zakresu administracji publicznej, w sytuacji gdy:
i. Uchwała 40/2024 jest aktem z zakresu administracji publicznej z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i podlega z tego tytułu kontroli sądowej, a nawet, w świetle niektórych wypowiedzi doktryny i orzecznictwa, Uchwała 40/2024 może być zakwalifikowana jako decyzja administracyjna, gdyż posiada cechy kwalifikowanego aktu administracyjnego, dla którego podstawą kontroli sądowej jest art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a, co zostało wykazane w Skardze na Uchwałę 40/2024,
ii. odrzucenie Skargi na skutek przyjęcia, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego jest możliwe tylko wówczas, jeżeli istnieje jasny przepis statuujący inny sąd jako właściwy. Tymczasem Sąd I instancji wskazał niewłaściwie, że Skarżącej służy skarga na bezczynność Przewodniczącego KRRiT w przekazaniu zaliczkowym tych środków na podstawie art. 8 ust. 3 u.o.a., w sytuacji kiedy taka skarga na bezczynność nie jest środkiem adekwatnym co do celu, bowiem celem Skargi na Uchwałę 40/2024 jest skontrolowanie legalności tego aktu (albo decyzji) w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 (albo 1) p.p.s.a., a zatem WSA nie wskazał prawidło w jakim innym postępowaniu, niż przed sądem administracyjnym, skarżąca może dochodzić kontroli sądowej Uchwały 40/2024,
iii. utrzymanie w mocy zaskarżonej Uchwały 40/2024 skutkowałoby tym, że rozstrzygnięcie wydane bez podstawy prawnej i niezgodne z prawem w swej treści pozostaje poza efektywną kontrolą sądową i nie może zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, tak aby zapewnić by w obrocie prawnym nie istniał i nie funkcjonował żaden akt ani czynność organu administracji publicznej niezgodne z prawem,
c. art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej: "Konstytucja RP") oraz z w zw. z art. 213 ust. 2 Konstytucji RP i art. 8 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (dalej: "u.o.a.") poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia obowiązków nałożonych na organ administracji publicznej stania na straży praworządności, jak również pozbawienia przez Sąd Skarżącej prawa do dochodzenia naruszonych, konstytucyjnie zagwarantowanych wolności i praw, tj. dochodzenia na drodze sądowej naruszonych praw Skarżącej, a przede wszystkim prawa do kontroli sądowoadministracyjnej aktu, który wprost dotyczy uprawnień Skarżącej wynikających z przepisów prawa,
d. art. 141 § 4 w zw. z art 166 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 i 3 § 2 pkt 1 i 4 p.p.s.a. i z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a. a także w zw. z art. 2, 45 ust. 1 , 77 ust. 2 i 177 oraz art. 184 w zw. z art. 65 ust. 1 Konstytucji RP oraz z w zw. z art. 213 ust. 2 Konstytucji RP i art. 8 ust. 1, 2 i 3 u.o.a. poprzez sporządzenie przez Sąd I instancji uzasadnienia Postanowienia, które nie odpowiada wymogom z art. 141 § 4 p.p.s.a, a w szczególności polega:
i. na błędnym odstąpieniu od przedstawienia w uzasadnieniu Postanowienia stanowiska Sądu I instancji co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz przyczyn odmowy kwalifikowania Uchwały 40/2024 rozstrzygającej o uprawnieniach i obowiązkach Skarżącej jako akt w rozumieniu 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. albo decyzja administracyjna w rozumieniu 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a, a w konsekwencji ograniczenie argumentacji do wskazania, że "skarżona uchwała KRRiT nie stanowi czynności (lub aktu), o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., [...] że w przedmiotowej sprawie KRRiT nie wydała rozstrzygnięcia indywidualnego, [...] nie przesądziła ani o prawach ani o obowiązkach żadnego podmiotu [...] ma charakter aktu prawa wewnętrznego skierowanego do organu będącego w jej strukturze, tj. Przewodniczącego KRRiT, i nie jest kierowana do konkretnego "zewnętrznego" adresata, indywidualnego podmiotu. Akt ten nie implikuje zatem żadnych praw i obowiązków dla stron postępowania. W konsekwencji uchwała ta nie mieści się w żadnej z wymienionych powyżej kategorii aktów prawnych, co oznacza, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne, na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a., nie obejmuje tego typu aktów, w sytuacji gdy Uchwała 40/2024 jest aktem władczym i jednostronnym, rozstrzygającym o uprawnieniu jednostki publicznej telewizji (Skarżącej) do uzyskania przez nią środków abonamentowych i spełnia przesłanki konieczne do uznania jej za akt z zakresu administracji publicznej i zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a nawet Uchwała 40/2024 może być zakwalifikowana jako decyzja administracyjna, gdyż posiada cechy kwalifikowanego aktu administracyjnego, dla którego podstawą kontroli sądowej jest art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a, natomiast brak takiej sądowej kontroli byłby sprzeczny z zasadami konstytucyjnymi,
ii. na braku wyjaśnienia w uzasadnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co uniemożliwia wskazanie jakie w istocie motywy legły u podstaw wydania Postanowienia i odrzucenia Skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. albowiem Sąd I instancji w ogóle nie wskazał jaka konkretnie przyczyna była tą "inną przyczyną niedopuszczalności Skargi", co w konsekwencji pozbawia Skarżącą możliwości podjęcia właściwej polemiki w skardze kasacyjnej,
iii. nie odniesieniu się w uzasadnieniu do wszystkich zarzutów i argumentów podniesionych w Skardze, a nawiązanie do niektórych nie ma pokrycia w treści tych zarzutów lub argumentów oraz dowodów dołączonych na ich poparcie np. WSA pominął zupełnie argumenty wykazujące indywidualny charakter Uchwały doręczonej Skarżącej oraz wszystkim jednostkom publicznej radiofonii, stanowiącym zamkniętą grupę spółek,
iv. ogólnikowym, lakonicznym sformułowaniu uzasadnienia, które nie zawiera żadnej analizy argumentacji Organu, jak również nie wyjaśnia przyczyn, dla których Sąd I instancji przychylił się do stanowiska Organu co do prawnej kwalifikacji Uchwały 40/2024 i w tym zakresie zawiera jedynie stwierdzenia WSA, co powoduje, że nie jest możliwe odtworzenie operacji logicznych, które doprowadziły ten sąd do wniosku, iż Uchwała 40/2024 nie może być kwalifikowana jako akt w rozumieniu 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. albo decyzja administracyjna,
v. zaniechaniu przeprowadzenia przez Sąd I instancji samodzielnych wywodów wyjaśniających podstawę przyjętego rozstrzygnięcia i jego motywy gdyż jego treść w dużej części zbudowana jest z ogólnych tez wywodzących się z komentarzy doktryny, nie zawsze oznaczonych jako cytat, a także z bardzo wielu odwołań do poglądów wyrażonych w innych orzeczeniach sądowych, nie zawsze adekwatnych dla niniejszej sprawy - co wywołuje przekonanie u Skarżącej o braku samodzielnej analizy przedmiotowej sprawy: zaskarżanej uchwały oraz powołanych zarzutów i argumentów.
e. art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, przez pozbawienie Skarżącej prawa do rzetelnego postępowania sądowego, poprzez stwierdzenie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu, że Uchwała KRRiT nie jest aktem aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podczas gdy prawidłowa interpretacja tej Uchwały jednoznacznie wskazuje na to, że wprost związana jest ona z uprawnieniami Skarżącej. A także nakłada obowiązki na Skarżącą i powinna podlegać kontroli sądowo- administracyjnej;
f. art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez bezpodstawne uchylenie się przez Sąd I instancji od kontroli działalności KRRiT pod względem jej zgodności z prawem, legalności zaskarżonego aktu i w konsekwencji brak jego uchylenia.
Uchybienia, których dopuścił się WSA doprowadziły do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby Sąd ad quo nie naruszył przepisów postępowania, w szczególności nie zastosował bezzasadnie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w wyniku czego odmówił rozpatrzenia sprawy, czy nie naruszył art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a uznając, że Uchwała nie jest objęta zakresem tego przepisu, a przeszedł do rozpoznania sprawy i przeanalizował podniesione zarzuty dostrzegłby, że Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Ponadto, uchybienia, których WSA dopuścił się uzasadniając Postanowienie, w opinii Skarżącej, nie pozwalają na kontrolę kasacyjną tego orzeczenia. Brak polegający na nieokreśleniu przez Sąd ad quo "innej przyczyny" niedopuszczalności wniesienia Skargi, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. uniemożliwia jednoznaczną rekonstrukcję podstawy rozstrzygnięcia i kontrolę kasacyjną, a Skarżącej, uniemożliwia podjęcie właściwej polemiki w skardze kasacyjnej.
II. naruszenie prawa materialnego, tj.:
a. art. 2, art. 45, 77 ust. 2 oraz art. 184 w zw. z art. 65 ust. 1 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i w efekcie niezastosowanie, w zakresie w jakim konstytuują prawo do sądu w sprawach administracyjnych w odniesieniu do Skarżącej jako jednostki publicznej telewizji czyli podmiotu administrowanego przez KRRiT (wykonującej funkcje administracji publicznej wobec jednostek publicznej telewizji i radiofonii) i w konsekwencji odrzucenie Skargi, podczas gdy przedmiotem zaskarżenia był akt z zakresu administracji publicznej ustanawiający dla Skarżącej obowiązki określone Uchwałą, co łącznie skutkuje pozbawieniem Skarżącej prawa do sądu, mimo, że z przepisów tych wynika domniemanie drogi sądowej i zakaz zawężającej wykładni przepisów gwarantujących jednostce prawo do sądu,
b. art. 213 ust. 2 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie polegające na niedostrzeżeniu, że KRRiT może wydawać uchwały w sprawach indywidualnych, a Uchwała 40/2024 jest właśnie taką uchwałą skierowana do oznaczonych adresatów,
c. art. 8 ust. 2 u.o.a, przez błędną wykładnię polegająca niedostrzeżeniu, że KRRiT nie ma kompetencji do wydania kolejnej uchwały w sprawie sposobu podziału wpływów, o których mowa w ust. 1 art. 8 u.o.a. między jednostki publicznej radiofonii i telewizji po 30 września każdego roku,
d. art. 8 ust. 3 u.o.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP, poprzez podjęcie Uchwały 40/2024 skutkującej niewykonaniem przez Przewodniczącego KRRiT obowiązku bezpośredniego i bezwarunkowego przekazania Skarżącej środków na realizację misji, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.r.t., w okresie od początku 2024 r.;
e. art. 8 ust. 1-3 u.o.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP, polegające na podjęciu Uchwały 40/2024 bez podstawy prawnej, w szczególności: poza sferą regulacji prawnej, bez ustawowego upoważnienia KRRiT do jej podjęcia, a także w sytuacji, gdy określony w niej obowiązek prawny częściowo wynikał wprost z ustawy, tj. z art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (dalej: "u.r.t."). oraz z art. 8 ust. 1 u.o.a.;
f. art. 8 ust. 1-3 u.o.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP, polegające na podjęciu Uchwały 40/2024 z rażącym naruszeniem prawa, ze względu na oczywisty charakter naruszenia przepisów prawa, przede wszystkim art. 8 u.o.a., charakter tego przepisu oraz wywoływane przez Uchwałę skutki, których nie można zaakceptować z punktu widzenia wymagań praworządności,
g. art. 9 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 1 i art. 31 ust. 4 u.r.t. oraz art. 1 i art. 8 ust. 1-3 u.o.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na wskazaniu ich jako podstawy prawnej Uchwały Nr 40/2024 i nieprawidłowe uznanie przez KRRiT, że powołane przepisy mogą stanowić podstawę do podjęcia uchwały w sprawie wykorzystania wpływów z opłat abonamentowych na realizację misji publicznej w roku 2024, podczas gdy postanowienia zawarte w § 1 - 5 Uchwały 40/2024 nie znajdują oparcia w tych przepisach.
Odpowiadając na skargę kasacyjną Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wniosła o jej odrzucenie, jako wniesionej przez osobę nieumocowaną, a w przypadku nie podzielenia tego wniosku wniosła o przeprowadzenie rozprawy, oddalenie skargi kasacyjnej w całości jako bezzasadnej oraz zasądzenie od Skarżącej na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zaś pismem procesowym z dnia 13 listopada 2024 r. (data wpływu 21 luty 2025 r.) o przeprowadzenie rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
1. Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który odrzucił skargę A. S.A. w likwidacji (dalej: strona skarżąca, skarżąca spółka) na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: KRRiT, organ) w przedmiocie wykorzystania wpływów z opłat abonamentowych na realizację misji publicznej w roku 2024 stwierdzając – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia – że uchwała ta nie stanowi, ani decyzji administracyjnej, ani też żadnej innej prawnej formy działania administracji publicznej – w szczególności czynności lub aktu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. – którą można byłoby uznać za podlegającą kognicji sądu administracyjnego, a w konsekwencji, że jej wniesienie było niedopuszczalne z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.).
2. Podkreślając, że propozycja podejścia Sądu I instancji do istoty spornej w sprawie kwestii, która wymagała odpowiedzi na pytanie odnośnie do charakteru wymienionej uchwały, a w konsekwencji odnośnie do istnienia albo nie istnienia drogi sądowej w sprawie ze skargi na tak materializujący się rezultat działania KRRiT nie może być uznana za prawidłową – o czym mowa dalej – w punkcie wyjścia należy przede wszystkim odnieść się do prezentowanej w piśmie procesowym organu z dnia 13 listopada 2024 r. argumentacji zmierzającej do wykazania zaktualizowania się przesłanek "odrzucenia skargi kasacyjnej, jako wniesionej przez osobę nieumocowaną".
2.1. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw, aby twierdzić, że zakres pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu do reprezentowania strony skarżącej "przed sądami powszechnymi, przed Sądem Najwyższym, przed sądami administracyjnymi [...]" nie jest wystarczający do skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej, a w konsekwencji do zainicjowania postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Wniosku przeciwnego w żadnym stopniu, ani też zakresie nie uzasadnia bowiem argument z przywoływanego w uzasadnieniu stanowiska KRRiT poglądu prawnego wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu w sprawie II FZ 571/12.
Zwłaszcza, gdy podkreślić, że pogląd ten został wyrażony na gruncie zdecydowanie odmiennego stanu faktycznego, niż istniejący w rozpatrywanej sprawie, co nie pozostaje bez wpływu na wniosek odnośnie do braku jego przydatności dla wykazania zasadności tezy prezentowanej przez organ. W przywołanym orzeczeniu, ocena treści udzielonego pełnomocnictwa, a co za tym idzie jego zakresu, była zdeterminowana użyciem w nim pojęcia "sądu administracyjnego" w liczbie pojedynczej – "przed sądem administracyjnym" – co siłą rzeczy prowadziło do wniosku, że pełnomocnictwo to nie obejmowało swoim zakresem umocowania do występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, i co w sytuacji operowania przez mocodawcę liczbą mnogą – "przez sądami administracyjnymi" – prowadziłoby już jednak do biegunowo innych wniosków.
Mianowicie, że – jak podkreśla się w orzecznictwie – użycie w pełnomocnictwie zwrotu "do występowania przed sądami administracyjnymi", bez ograniczenia tego zakresu, w myśl przepisów art. 36 i art. 39 p.p.s.a. oznacza umocowanie pełnomocnika także do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej (postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2007 r., sygn., akt II FZ 425/07).
2.2. Jeżeli w korespondencji do powyższego i zarazem opozycji do stanowiska KRRiT odwołać się również do argumentu ze znaczenia konsekwencji wynikających z art. 175 ust. 1 Konstytucji RP – w którym jest mowa o sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości przez Sąd Najwyższy i sądy powszechne oraz przez sądy administracyjne, a więc bez jakiegokolwiek rozróżnienia tych ostatnich – to stanowisko to tym bardziej trzeba uznać za niezasadne. Zwłaszcza, gdy w tym kontekście podkreślić, że z art. 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych – która stanowi wykonanie zapowiedzi konstytucyjnej, o której jest mowa w art. 176 ust. 2 ustawy zasadniczej – aż nadto jasno i wyraźnie wynika, że sądami administracyjnymi są Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne.
2.3. W rekapitulacji przedstawionych argumentów trzeba więc stwierdzić, że nie ma podstaw, aby skutecznie można było podważać zakres pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu do reprezentowania strony skarżącej, a w konsekwencji skuteczność wniesienia skargi kasacyjnej oraz zainicjowania postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
2.4. Nie ma również podstaw, aby zasadnie można było podważać samą skuteczność pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu do reprezentowania strony skarżącej w rozpatrywanej sprawie, co – zdaniem KRRiT – miałoby wynikać z tej okoliczności, że "[...] sprawa nie dotyczy "interesów A. S.A.", a "interesów A. S.A. w likwidacji", które nie są tożsame", a ponadto ze znaczenia konsekwencji mających – w ocenie organu – wynikać z orzeczenia w sprawie K 29/23.
W opozycji do tego rodzaju argumentacji trzeba przede wszystkim stwierdzić, że wraz ze wszczęciem postępowania likwidacyjnego nie doszło do wygaśnięcia pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu przez dotychczasowy zarząd A. S.A., co jest aż nadto oczywiste, gdy podkreślić, że nie ustał prawny byt spółki, ani też nie ogłoszono jej upadłości, czy też otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego.
Co więcej, nie doszło również do odwołania tego pełnomocnictwa przez wpisanego do Krajowego Rejestru Sądowego – o czym mowa dalej – likwidatora spółki, do którego zadań należy prowadzenie spraw spółki oraz jej reprezentowanie.
2.5. W tym też kontekście i zarazem podkreślając w odpowiedzi na argumentację KRRiT, że do zadań, ani też do kompetencji sądu administracyjnego nie należy ocena skuteczności oraz ważności uchwał podejmowanych przez wspólników lub organy spółki, albowiem zadania i kompetencje te należą do właściwości sądów powszechnych – co siłą rzeczy nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że wykazaniu tezy przeciwnej nie może służyć argument z orzeczenia w sprawie K 29/23, albowiem nie jest on przydatny – trzeba stwierdzić, że prawnie istotny walor oraz miarodajne znaczenie należy przypisać w tej mierze danym zawartym w Krajowym Rejestrze Sądowym.
2.6. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe.
Jak podkreśla się w orzecznictwie, domniemanie ustanowione na gruncie przywołanego przepisu prawa jest domniemaniem prawnym w rozumieniu art. 234 k.p.c., wiąże zatem sąd w postępowaniu cywilnym – a także, jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć, sąd administracyjny w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z tym, że może być obalone, ponieważ ustawa tego nie wyłącza. Domniemanie to dotyczy wpisów, obejmuje więc treść zamieszczoną w odpowiednim dziale rejestru, natomiast nie dotyczy danych znajdujących się w aktach rejestrowych, jeżeli nie zostały wpisane do rejestru. Ustawodawca przyjmuje więc, że – co do zasady – wszystkie dane wpisane do rejestru są zgodne z prawdziwym stanem rzeczy, czyli z obiektywną rzeczywistością. Odpis z rejestru jest zaś dokumentem – środkiem dowodowym określonego stanu, nie zawsze zgodnym ze stanem rzeczywistym (por. wyrok SN z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II CSK 328/11). W tym też kontekście trzeba również podkreślić, że jakkolwiek z regulacji ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym nie wynika, aby wprowadzały one domniemanie zgodności wpisów ze stanem prawnym, to jednak za uzasadniony należałoby uznać wniosek, że swoistą gwarancję takiej zgodności przewiduje art. 23 ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że sąd rejestrowy bada, czy dołączone do wniosku dokumenty są zgodne pod względem formy i treści z przepisami prawa, co prowadzi do wniosku, że na etapie rozpoznawczym poprzedzającym wpis sąd rejestrowy nie jest pozbawiony uprawnienia do weryfikowania zgodności danych zgłoszonych do rejestru z rzeczywistym stanem rzeczy (art. 23 ust. 2).
2.7. Jakkolwiek wpisy w Krajowym Rejestrze Sądowym mają na ogół charakter jedynie deklaratoryjny, co odnosi się w szczególności do wpisów dotyczących składu organów podmiotów wpisanych do tego rejestru, to jednak wbrew treści tychże wpisów nie można całkowicie dowolnie uznawać, że określona osoba nigdy nie została skutecznie powołana do pełnienia funkcji wynikającej z tych wpisów, co w rozpatrywanej sprawie należałoby odnieść do wpisu danych dotyczących likwidatora spółki, jako konsekwencji poprzedzającego ten wpis, wpisu o otwarciu likwidacji spółki. Zwłaszcza, gdy w tej mierze podkreślić również, że wpis do rejestru jest dokonywany przez sąd rejestrowy postanowieniem (art. 6495 k.p.c.), zaś do postanowień o wpisie – zgodnie z art. 13 § 2 k.p.c. – stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wyroków, w tym art. 365 § 1 k.p.c., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże strony i sąd, który je wydał, a także inne sądy i inne organy państwowe oraz organy administracji publicznej.
2.8. W świetle przedstawionych argumentów – w tym wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 17 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz art. 14 tej ustawy – nie ma więc podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie zaktualizowały się przesłanki odrzucenia skargi kasacyjnej.
3. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, przede wszystkim za uzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stawiany w pkt I. lit d. jej petitum.
3.1. Ocena jego zasadności wymaga podkreślenia, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia wymienionego przepisu prawa zasadniczo wówczas, gdy nie zawiera ono stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn., akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa jego kontrola instancyjna, albowiem funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej.
Ta zaś nie jest możliwa – lub istotnie ograniczona – gdy uzasadnienie orzeczenia sądowego nie zawiera określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementów, a mianowicie, na przykład, gdy nie zawiera przedstawienia stanu sprawy, czy też, gdy nie wskazuje i nie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10), co odnosi się również do orzeczenia, którego uzasadnienie zawierając wymienione elementy, sformułowane jest jednak w sposób lakoniczny, niejasny, a tym samym uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (zob. np. wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 620/11).
Z uwagi na wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązek wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia – co trzeba podkreślić w kontekście odnoszącym się do istoty sądowoadminstracyjnej kontroli działalności administracji (zob. szerzej L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2010, nr 5 - 6, s. 267 i n.) – sąd administracyjny nie może poprzestać na odwołaniu się jedynie do tzw. przepisu wynikowego, w tym między innymi, art. 58 § 1 p.p.s.a. – o czym mowa jeszcze dalej w zakresie odnoszącym się do przesłanki odrzucenia skargi, o której mowa w jego pkt 6 – bez uprzedniego dokonania wykładni sporych w sprawie przepisów prawa.
Ograniczenie się do przytoczenia przepisu prawnego z powołaniem się na jego literalne brzmienie nie może być więc – co oczywiste – uznane za wystarczające. Podobnie, jak i ogólnikowe odwoływanie się poglądów doktryny, jeżeli w relacji do przedmiotu rozpatrywanej sprawy nie towarzyszy temu wyjaśnienie ich przydatności dla przyjmowanego przez sąd administracyjny podejścia do rozumienia oraz zastosowania konkretnych przepisów prawa mających stanowić wzorce kontroli zaskarżonego działania administracji publicznej. Innymi słowy, poglądów doktryny lub judykatury lub przytoczenia przepisu prawa bez przeprowadzenia jakiejkolwiek jego egzegezy oraz bez gruntownego odniesienia się do okoliczności rozpatrywanego przypadku, nie może zastąpić opisu przebiegu operacji logicznej, której rezultatem jest (powinien być) przyjmowany kierunek jego interpretacji i zastosowania (zob. np. wyroki NSA z dnia: 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1934/11 oraz 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 685/09). Sąd administracyjny jest więc zobowiązany do przeprowadzenia w uzasadnieniu wydawanego rozstrzygnięcia stosownej analizy obejmującej istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy jej stanu prawnego i faktycznego we wzajemnej ich relacji, zaś jej brak należy ocenić nie inaczej, jak tylko, jako wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik.
Zwłaszcza, gdy podkreślić, że ma to zasadnicze znaczenie z punktu widzenia prawidłowego wyjaśnienia oraz ustalenia ram prawnych kontroli legalności zaskarżonego działania administracji publicznej.
Jeżeli w uzasadnieniu każdego orzeczenia – jak wynika to z art. 141 § 4 p.p.s.a. – szczególnego rodzaju miejsce zajmuje (i powinno zajmować) wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, to z punktu widzenia istoty sądowoadministracyjnej kontroli legalności działalności administracji publicznej znaczenie tego właśnie elementu uzasadnienia orzeczenia sądowego potęguje obowiązek odniesienia się we wskazany powyżej sposób do adekwatnego wzorca kontroli legalności zaskarżonego działania/zaniechania organu administracji, albowiem – jak podniesiono powyżej – ma to istotne znaczenie z punktu widzenia prawidłowego wyjaśnienia oraz ustalenia prawnych ram tej kontroli, to jest zarówno w zakresie odnoszącym się do materialnych, jak i procesowych przepisów prawa, które miały lub powinny mieć zastosowanie w danej sprawie.
Uzasadnienie kontrolowanego orzeczenia nie dość, że nie wyjaśnia, w sposób w jaki należałoby tego oczekiwać w świetle przedstawionych uwag, motywów działania Sądu I instancji, to jest również wewnętrznie sprzeczne, co potęgując jego wadliwość tym bardziej dowodzi zasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
3.2. Z tezą, że zaskarżona uchwała KRRiT podjęta w przedmiocie wykorzystania wpływów z opłat abonamentowych na realizację misji publicznej w roku 2024 nie jest decyzją administracyjną, ani też nie stanowi żadnej innej prawnej formy działania administracji publicznej – w szczególności czynności lub aktu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. – która podlegałaby kognicji sądu administracyjnego nie koresponduje bowiem – co trzeba uznać za oczywiste – prawna podstawa wydanego zaskarżonego postanowienia.
Z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stanowiącego podstawę odrzucenia skargi na wymienioną uchwałę wynika, że sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Wobec treści tego przepisu prawa, w tym zwłaszcza logiki przyjętego na jego gruncie rozwiązania prawnego oraz konwencji językowej użytej dla potrzeb jego redakcji, za uzasadniony należałoby uznać wniosek, że "inne przyczyny", o których w nim mowa, to z całą pewnością przyczyny inne, niż wymienione w pkt od 1) do pkt 5a). Jeżeli tak, to za uprawnione należałoby uznać oczekiwanie odnośnie do potrzeby wskazania w uzasadnieniu orzeczenia podejmowanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. tej "innej przyczyny" braku dopuszczalności skargi wnoszonej do sądu administracyjnego.
Z uzasadnienia kontrolowanego postanowienia nie wynika – co nie pozostaje bez wpływy na wniosek, że nie bez uzasadnionych podstaw strona skarżąca podnosi również zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (pkt I. lit. a. – b., lit. d. i lit. f. petitum skargi kasacyjnej) – aby Sąd I instancji uczynił zadość temu oczekiwaniu.
Zaistnienia tej "innej przyczyny", w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., w żadnym stopniu, ani też zakresie nie wyjaśnia "argument", że zaskarżona uchwała KRRiT podjęta w przedmiocie wykorzystania wpływów z opłat abonamentowych na realizację misji publicznej w roku 2024 nie jest decyzją administracyjną, ani też nie stanowi żadnej innej prawnej formy działania administracji publicznej, w szczególności czynności lub aktu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., który w zestawieniu z pkt 1 § 1 art. 58 p.p.s.a. – z którego wynika, że skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego – oraz w zestawieniu z art. 3 § 2 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, nie dość, że o lakoniczności, to również o wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia kontrolowanego postanowienia, która w istotny sposób utrudnia rozpoznanie oraz odtworzenie motywów, którymi kierował się Sąd I instancji odrzucając skargę na wymieniona uchwałę, a co za tym idzie uniemożliwia przeprowadzenie kontroli prawidłowości zaskarżonego orzeczenia.
I to nawet, gdy odwołać się do art. 184 in fine p.p.s.a.,
3.3. Zwłaszcza, gdy w tym też kontekście – i zarazem w odpowiedzi na zarzuty naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (pkt I. lit. b. oraz lit. d. petitum skargi kasacyjnej) – w zakresie odnoszącym się do wymogu wyjaśnienia prawnej podstawy rozstrzygnięcia podnieść, że prezentowane w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia podejście Sądu I instancji do rozumienia przywołanego przepisu prawa nie wyjaśnia w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać – albowiem nie może temu służyć ograniczenie się wyłącznie do przywołania treści przepisów art. 9 ust. 1, art. 21 ust. 1 i art. 31 ust. 4 ustawy o radiofonii i telewizji oraz art. 8 ust. 1 – 3 ustawy o opłatach abonamentowych, bez przeprowadzenia koniecznej ich egzegezy – stanowiska o braku zaktualizowania się przesłanek jego zastosowania.
Tego rodzaju podejście do istoty spornej w sprawie kwestii oraz zabieg mający służyć jej rozstrzygnięciu nie może być oceniony inaczej, jak tylko krytycznie, albowiem ze stanowiska prezentowanego w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienie nie wynika, jakie argumenty miałyby przekonywać o tym, że wobec przyjmowanego rozumienia art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz konstytutywnych cech charakteryzujących akty lub czynności, o których mowa w tym przepisie prawa, zaskarżona uchwała miałaby być ich pozbawiona, w konsekwencji dlaczego miałaby nie podlegać kognicji sądu administracyjnego.
3.4. Jakkolwiek Sąd I instancji odwoływał się w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia do przyjmowanego w doktrynie oraz orzecznictwie rozumienia art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w tym kontekście do konstytutywnych cech aktów lub czynności o których mowa w tym przepisie prawa (zob. s. 7), to jednak równoczesny brak odniesienia wymienionych cech do zaskarżonego aktu – co z punktu widzenia istoty sporu prawnego w sprawie było konieczne, albowiem w relacji do rozwiązań prawnych przyjętych na gruncie ustawy o opłatach abonamentowych to one właśnie powinny były stanowić miarodajne kryteria oceny jego charakteru – powoduje, że tego rodzaju podejście (zabieg) nie może być uznane za wystarczające.
Wobec deficytów stanowiska Sądu I instancji we wskazanym zakresie – który z całą pewnością nie pozostawał bez wpływu na sposób podejścia tego Sądu do kwestii stosowania, dla potrzeb oceny charakteru zaskarżonego działania, art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. – przypomnienia wymaga, że z wymienionego przepisu prawa konstytuującego elementy pojęcia aktu lub czynności, o których w nim mowa wynika – jak podkreśla się w literaturze przedmiotu oraz w orzecznictwie (por. np. J.P. Tarno, W. Chróścielewski, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 375; R. Stankiewicz, Inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej jako przedmiot kontroli sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), "Przegląd Prawa Publicznego" 2010, nr 11, s. 41; postanowienia NSA z dnia 28 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 1756/06 oraz z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 1784/06) – że akty i czynności te: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, gdyż te są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a.; są podejmowane w sprawach indywidualnych, albowiem akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.; muszą mieć charakter publicznoprawny; dotyczą (bezpośrednio lub pośrednio) uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co odnosi się zarówno do działań pozytywnych dla ich adresata, jak i działań negatywnych wyrażających się w odmowie wydania aktu, czy podjęcia innej czynności (por. również B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2006, nr 2, s. 18 – 19, a także np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1247/97, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 1999, z. 2, poz. 25).
Co więcej, wobec tego, że akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., są podejmowane – co należy podkreślić – poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formą decyzji lub postanowienia, trzeba stwierdzić, że odpowiadają one formule nie tyle stosowania prawa, ile jego wykonywania, a więc formule wykonawczej, która wyraża się w urzeczywistnianiu (realizacji) dyspozycji normy prawnej kreującej konkretny (a więc już istniejący) stosunek administracyjny i wynikające z niego uprawnienie lub obowiązek (Z. Kmieciak, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2008, z. 5, poz. 51, s. 350 – 351; Z. Kmieciak, Efektywność sądowej kontroli administracji publicznej, "Państwo i Prawo" 2010, z. 11, s. 29).
3.5. Uwzględniając przedstawione rozumienie pojęcia "aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa", w tym znaczenie tej okoliczności, że akty oraz czynności te odpowiadają formule wykonawczej, za uzasadnione należałoby uznać oczekiwanie – któremu Sąd I instancji nie uczynił jednak zadość – odnośnie do potrzeby oceny charakteru zaskarżonej uchwały KRRiT z punktu widzenia znaczenia konsekwencji wynikających – czy też mogących wynikać – zwłaszcza z przepisu art. 8 ust. 2 i ust. 3 u.o.a., który współstanowił podstawę jej podjęcia.
Zgodnie z tym przepisem prawa, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji ustala corocznie, po analizie planu programowo-finansowego, o którym mowa w art. 21c ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, oraz sprawozdania, o którym mowa w art. 31b ust. 1 tej, za poprzedni rok kalendarzowy i analizie określonych w nich kosztów, nie później niż do dnia 30 września, sposób podziału wpływów, o których mowa w ust. 1, między jednostki publicznej radiofonii i telewizji w następnym roku kalendarzowym, w tym minimalny udział terenowych oddziałów spółki, o której mowa w art. 26 ust. 2 o radiofonii i telewizji (ust. 2), zaś Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji przekazuje zaliczkowo jednostkom publicznej radiofonii i telewizji środki na realizację misji, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, na podstawie sposobu podziału wpływów, o którym mowa w ust. 2 (ust. 3).
Wobec treści przywołanej regulacji prawnej – w tym wobec argumentu z systematyki wewnętrznej art. 8 ustawy o opłatach abonamentów – trzeba stwierdzić, że określone nią kompetencje KRRiT – "ustalanie corocznie, nie później niż do dnia 30 września, sposób podziału wpływów między jednostki publicznej radiofonii i telewizji w następnym roku kalendarzowym" – oraz kompetencje jej Przewodniczącego – "przekazywanie zaliczkowo jednostkom publicznej radiofonii i telewizji środków na realizację misji, na podstawie sposobu podziału wpływów, o którym mowa w ust. 2" – pozostają ze sobą w ścisłym funkcjonalnym związku, a co więcej, że kompetencje te są ściśle określone oraz dzielone między wymienione organy, których komplementarne działanie zapewnia przekazanie środków oznaczonym podmiotom, a mianowicie jednostkom publicznej radiofonii i telewizji.
3.6. Jednocześnie – co nie mniej istotne – z przywołanej regulacji prawnej, ani też z przepisów prawa współstanowiących podstawę podjęcia zaskarżonej uchwały nie wynika – Sąd I instancji zaś nie wyjaśnił, ani też nie wykazał, że jest jednak inaczej, co potęguje ocenę odnośnie daleko idących deficytów uzasadnienia kontrolowanego postanowienia – aby w odniesieniu do przynależnych KRRiT kompetencji do "ustalania corocznie, nie później niż do dnia 30 września, sposobu podziału wpływów między jednostki publicznej radiofonii i telewizji w następnym roku kalendarzowym" regulacja ta stanowiła (czy też mogła stanowić) prawną podstawę określenia warunków, od spełnienia których uzależniona miałaby zostać wypłata środków z wpływów abonamentowych na rzecz jednostek publicznej radiofonii i telewizji w następnym roku kalendarzowym (zob. pkt 3 i n. zaskarżonej uchwały), a ponadto, aby stanowiła ona prawną podstawę przekazania – "cedowania" – Przewodniczącemu Rady kompetencji do ustalania sposobu podziału wpływów między jednostki publicznej radiofonii i telewizji, poprzez "upoważnienie do niezwłocznego stworzenia nowego harmonogramu wypłat środków z wpływów abonamentowych", co siłą rzeczy poddaje w wątpliwość zasadność stanowiska, że zaskarżona uchwała jest aktem wewnętrznym.
Zwłaszcza, gdy w opozycji do oceny o stricte wewnętrznym charakterze zaskarżonej uchwały – której co nie mniej istotne, nie uzasadnia argument ze stanowiska wyrażonego w sprawie II GSK 314/15, albowiem judykat ten zapadł na gruncie zupełnie innego stanu faktycznego oraz prawnego, a wyrażony w nim pogląd prawny odnosił się do innej kwestii prawnej – ponownie podkreślić, że istota rozwiązań prawnych przyjętych na gruncie art. 8 ust. 2 i ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych – który współstanowił podstawę podjęcia zaskarżonej uchwały – wyraża się w "ustalaniu sposób podziału wpływów" między jednostki publicznej radiofonii i telewizji – a więc w odniesieniu do oznaczonych podmiotów, którym fakt podjęcia zaskarżonej uchwały został nota bene notyfikowany wskazywanymi przez stronę pismami Przewodniczącego KRRiT (s. 8 skargi kasacyjnej) – oraz w "przekazywaniu" (dystrybucji) środków z tychże wpływów tymże oznaczonym podmiotom, a mianowicie jednostkom publicznej radiofonii i telewizji, co w tym też kontekście oraz wobec istoty spornej w sprawie kwestii – w tym, wobec wykonawczej formuły aktów lub czynności, o których jest mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. pkt 3.4.) – prowadzi, czy też może prowadzić również do wniosku, że nie jest pozbawiona istotnego znaczenia konwencja językowa zastosowana przez ustawodawcę dla potrzeb opisu treści wskazanych kompetencji.
3.7. W związku z tym więc, że Sąd I instancji nie ocenił charakteru zaskarżonej uchwały z przedstawionych powyżej pozycji, to będzie zobowiązany uczynić to ponownie.
3.8. Z wszystkich przedstawionych powodów – które jednocześnie zwalniają z potrzeby odnoszenia się do pozostałych zarzutów stawianych w skardze kasacyjnej – zaskarżone postanowienie należało uznać za niezgodne z prawem, co skutkowało jego uchyleniem.
Ponownie orzekając w sprawie oraz uwzględniając konsekwencje wynikające z przedstawionych argumentów, Sąd I instancji będzie zobowiązany do ponownej oceny charakteru uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie wykorzystania wpływów z opłat abonamentowych na realizację misji publicznej w roku 2024, której rezultat stanowiący podstawę wniosku odnośnie do dopuszczalności skargi i tym samym możliwości jej rozpoznania albo wniosku przeciwnego, w każdym z tych przypadków uzasadni w sposób czyniący zadość wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a.
3.9. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 182 § 1 p.p.s.a. oraz art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. W odpowiedzi natomiast na zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o zasądzenie kosztów postępowania trzeba stwierdzić, że nie zasługiwał on na uwzględnienie, albowiem przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07).