II GSK 268/19

II GSK 268/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-07-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-03-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Czaja /sprawozdawca/
Małgorzata Rysz /przewodniczący/
Wojciech Kręcisz
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 922/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-10-11
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1410
art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 256 ust. 1
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Jacek Czaja (spr.) Protokolant Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P & C. w H. (Niemcy) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 922/18 w sprawie ze skargi P. & C.w H. (Niemcy) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 grudnia 2017 r., nr Sp.387/09 w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
I.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 października 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 922/18, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę P. & C. w H. (dalej: skarżąca) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: organ) z 11 grudnia 2017 r., nr Sp. 387/09 w przedmiocie unieważnienia w części prawa ochronnego na znak towarowy.
II.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła P. & C. w H. (dalej: skarżąca spółka) i zaskarżając ten wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a ponadto zasądzenie kosztów postępowania.
W skardze kasacyjnej zarzucono:
1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.), poprzez błędne oddalenie skargi na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z 11 grudnia 2017 r., nr Sp. 550/11, na skutek bezpodstawnego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż nie zaszły nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, polegające na naruszeniu ww. przepisów k.p.a., podczas gdy Urząd Patentowy:
- błędnie uznał torby i wyroby ze skóry w postaci toreb za podobne do odzieży,
- błędnie ocenił podobieństwo oznaczeń,
które to nieprawidłowe ustalenia miały wpływ na wynik sprawy;
2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (akt. tekst. jedn.: Dz.U. z 2021 r., poz. 324; dalej: p.w.p.), poprzez błędne oddalenie skargi na decyzję Urzędu Patentowego z 11 grudnia 2017 r., nr Sp. 550/11, z uwagi na niewłaściwe zastosowanie ostatniego z ww. przepisów w zakresie oceny podobieństwa towarów i oznaczeń.
III.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
1. Skarga kasacyjna jest niezasadna. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), jak też nie występują przesłanki uchylenia zaskarżonego wyroku i odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania - art. 189 p.p.s.a. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
2. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Przepis ten określa zakres ustawowego obowiązku uzasadnienia z urzędu wyroku oddalającego skargę kasacyjną, modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazany przepis szczególny umożliwia ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Mając na uwadze wskazaną regułę, NSA w rozpoznawanej sprawie odniósł się do zarzutów skargi kasacyjnej i przedstawił w tym zakresie stosowną argumentację, wyjaśniając tym samym istotę rozstrzygnięcia.
3. Na wstępie wskazać należy, że zarzuty sformułowane w rozpoznawanej skardze kasacyjnej były już przedmiotem rozważań oraz oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w analogicznej sprawie (pomiędzy tymi samymi stronami), zakończonej wyrokiem NSA z 7 lipca 2022 r. (sygn. akt II GSK 260/19). NSA w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela wyrażoną w tej sprawie ocenę zarzutów kasacyjnych, jak i przedstawioną w tym zakresie argumentację, uznając przy tym, że stanowisko przyjęte przez NSA w tym wyroku jest aktualne także w rozpoznawanej sprawie.
4. Nieusprawiedliwiony jest zarzut zawarty w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej, w granicach którego zarzucono sądowi pierwszej instancji bezpodstawne uznanie, że "nie zaszły nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez Urząd Patentowy", które autor skargi kasacyjnej upatruje w błędnych ustaleniach tego organu, dokonanych z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie skarżącej kasacyjnie wadliwe ustalenia organu dotyczyły błędnego uznania toreb i wyrobów ze skóry w postaci toreb za podobne do odzieży, jak też błędnej oceny podobieństwa oznaczeń.
5. Podzielić należy pogląd wyrażony przez sąd pierwszej instancji, że ustawa - Prawo własności przemysłowej nie definiuje pojęcia podobieństwa towarów (usług), przy czym definicji takiej nie zawierają również przepisy prawa UE i z tego względu ocena podobieństwa powinna być dokonywana z uwzględnieniem kryteriów dookreślonych w orzecznictwie sądów i doktrynie prawa. Trafnie wskazał WSA, że podstawowe znaczenie w tym zakresie ma stanowisko wypracowane w orzecznictwie sądów UE. W wyroku z 29 września 1998 r. w sprawie Canon (C-39/97) Trybunału Sprawiedliwości UE (TSUE) odniósł się do kryteriów oceny podobieństwa towarów (usług). Według TSUE, dokonując oceny podobieństwa towarów (usług) należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki, które określają relacje między tymi towarami lub usługami, tj. charakter, przeznaczenie, sposób używania oraz czy dane towary są wobec siebie konkurencyjne, czy uzupełniające (komplementarne), przy czym należy mieć na uwadze, że wyliczenie tych kryteriów nie jest wyczerpujące.
6. Stosując te dyrektywy oceny na gruncie niniejszej sprawy, WSA stwierdził, że istotna jest okoliczność, że zarówno ubrania, jak i torby mogą być - i często są - wykonane z tego samego materiału. Ponadto powszechną praktyką jest, że sklepy z odzieżą oferują końcowemu odbiorcy także torby i nie dotyczy to tylko sklepów o dużej powierzchni handlowej, gdzie można spotkać towary należące do różnych branż, lecz także typowych sklepów odzieżowych. Ta zaś okoliczność może, w ocenie WSA, ułatwić postrzeganie przez właściwego konsumenta bliskich powiązań między nimi i wspierać wrażenie, że to samo przedsiębiorstwo jest odpowiedzialne za produkcję tych towarów. Zdaniem WSA, zarówno odzież, jak i torby spełniają funkcję estetyczną odnoszącą się do zewnętrznego wizerunku człowieka. WSA podzielił zdanie skarżącej, że odmienne jest zasadnicze przeznaczenie ubrań zawartych w klasie 25 klasyfikacji nicejskiej oraz toreb i wyrobów ze skóry w postaci toreb zawartych w klasie 18 tej klasyfikacji. Jednakże uznał, że pomimo różnic w zakresie funkcji tych towarów (odpowiednio - okrycie ciała oraz przechowywanie przedmiotów), nie są wyjątkiem sytuacje, kiedy zarówno ubrania, jak i torby nabywane są niezależnie od ich podstawowego przeznaczenia, albowiem o zakupie konkretnych ubrań i toreb mogą decydować względy związane z zewnętrznym wyglądem (wizerunkiem) człowieka.
7. W tym zakresie WSA odwołał się do pojęcia komplementarności estetycznej, akceptując pogląd wyrażony w wyroku Sądu UE z 11 lipca 2007 r. (sygn. T- 150/04, pkt. 35), według którego w sektorach mody i produktów przeznaczonych do pielęgnacji urody, nie można wykluczyć, że towary, których charakter, przeznaczenie i sposób używania są całkowicie różne, mogą stanowić w oczach właściwego kręgu odbiorców towary uzupełniające się pod względem estetycznym, bez względu na ich funkcjonalną komplementarność. W ocenie WSA, również w przypadku towarów porównywanych w niniejszej sprawie - np. torby i ubrania - konsumenci będą przy wyborze tych właśnie produktów dążyć do stworzenia spójnego zewnętrznego wizerunku, a więc będą wybierać produkty tak, by te uzupełniały się pod względem estetycznym, mimo, że co do zasady mają one inne przeznaczenie, czy sposób użycia. W takich sytuacjach, w ocenie WSA, występuje związek pomiędzy zakupem odzieży i toreb, polegający na tym, że zakup określonych ubrań determinuje zakup określonych toreb i odwrotnie. WSA uznał w konsekwencji, że w zaskarżonej decyzji słusznie stwierdzono, że zaistniało podobieństwo - określone jako niewielkie - pomiędzy towarami w postaci toreb oraz wyrobów ze skóry w postaci toreb z klasy 18 i ubrań z klasy 25.
8. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że powyższej oceny w skardze kasacyjnej skutecznie nie podważono, a przyjęte w tym zakresie przez sąd pierwszej instancji stanowisko uznać należy za trafne. Przypomnieć w pierwszej kolejności trzeba, że przy ocenie podobieństwa towarów należy mieć na uwadze - co również słusznie podkreślił WSA - wszystkie istotne czynniki, które charakteryzują wzajemny stosunek tych towarów. Czynniki te obejmują w szczególności charakter towarów, ich przeznaczenie, sposób używania, jak również, czy konkurują one ze sobą lub też się uzupełniają, przy czym inne czynniki mogą być także wzięte pod uwagę (zob. wyrok Sądu (d. Pierwszej Instancji) UE z 11 lipca 2007 r., sygn. T-443/05, El Corte Inglés przeciwko OHIM, pkt 37). Z tego względu brak jest podstaw - co do samej zasady - do pominięcia w niniejszej sprawie kwestii komplementarności estetycznej, na którą wskazywał sąd pierwszej instancji.
9. NSA stwierdza, że zagadnienie komplementarności estetycznej, jako specyficznej więzi pomiędzy produktami - o czym dalej - było przedmiotem rozważań zarówno sądów krajowych, jak i europejskich. Przyjąć należy, że w tym zakresie doszło już do wypracowania jednolitego w zasadzie stanowiska judykatury, według którego komplementarność estetyczna oznacza pewną konkretną relację, kształtującą się w odniesieniu do porównywanych towarów - w odbiorze zainteresowanych konsumentów. Chodzi o rzeczywistą i konieczną więź pomiędzy tymi towarami, której istota wyraża się tym, że jeden produkt jest niezbędny lub ważny do używania drugiego, a konsumenci uważają używanie tych produktów razem za zwyczajne i naturalne (zob. wyroki: z 11 lipca 2007 r., sygn. T-443/05, pkt 49-51; z 20 października 2011 r., sygn. T-214/09, pkt 32; z 25 września 2018 r., sygn. T-435/17, pkt 53).
10. Akceptując powyższe ramy stosowania pojęcia "komplementarność estetyczna" i przyjmując wskazany kierunek jego interpretacji, stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy, wbrew tezie autora skargi kasacyjnej, nie została - i nie mogła zostać - przesądzona kwestia braku podobieństwa pomiędzy ubraniami z klasy 25 i torbami przyporządkowanymi do klasy 18, niezależnie od rozstrzygnięć zapadłych "w sprawach pomiędzy tymi samymi stronami". Nie jest więc także zasadna teza skarżącej kasacyjnie, że kwestia ta "powinna być tak samo oceniona w obecnej sprawie".
11. Zdaniem NSA, sąd pierwszej instancji trafnie zaaprobował stanowisko organu, że poza funkcją podstawową omawianych towarów, decydujące jest - z punktu widzenia przesłanek rozstrzygnięcia sprawy - że towary te wypełniają wspólną funkcję estetyczną, łącznie przyczyniając się do kreowania wizerunku konsumenta. Swoista koordynacja tych elementów wizerunku - ich zamierzone zestawienie - zależy od decyzji konkretnego konsumenta, przy uwzględnieniu rodzaju działalności, dla której łączy się ten styl; w szczególności pracy, sportu lub rekreacji lub też strategii marketingowych przedsiębiorstw z sektora mody. Zachowaniem występującym powszechnie jest dążenie konsumenta do podejmowania decyzji o zakupie tych towarów - traktowanych łącznie - z uwzględnieniem końcowego wyrazu estetycznego, jaki jest wynikiem współoddziaływanie tych towarów (elementów wizerunku). Należy dodać, że ubrania i buty są w takich zestawieniach towarów niewątpliwie elementami dominującymi, natomiast torby i torebki mają charakter uzupełniający, stanowiąc grupę towarów określanych często jako akcesoria.
12. Powyższy pogląd uznać należy za ugruntowany w judykaturze. Wystarczy wskazać na tezę zawartą w wyroku Sądu UE z 16 września 2013 r., w sprawie T‑569/11, Gitana SA v OHIM, pkt 42, gdzie stwierdzono, że w tym właśnie zakresie orzecznictwo sądowe jest spójne, co wykazano poprzez odwołanie się do szeregu orzeczeń (T-443/05 El Corte Inglés v OHIM – Bolaños Sabri (PiraÑAM diseño original Juan Bolaños), pkt 45; wyrok z 10 września 2008 r., T-96/06 Tsakiris‑Mallas v OHIM, pkt 31; wyrok z 16 grudnia 2009 r., T-483/08 Giordano Enterprises v OHIM – Dias Magalhães & Filhos (GIORDANO), pkt 23). W uzupełnieniu powyższego wskazać należy, że w przywołanym orzeczeniu w sprawie T‑569/11, Gitana SA v OHIM, kwestia istnienia komplementarności estetycznej w odniesieniu do analizowanych towarów została wzmocniona poprzez odwołanie się do zjawisk - i opisujących je pojęć - występujących na rynku konsumenckim, a związanych z dbałością o wykreowany (na zewnątrz) wizerunek osoby, określanych jako "image" czy też "look".
13. W świetle powyższego nie można podzielić tezy autora skargi kasacyjnej, że w orzecznictwie europejskim odstąpiono od stanowiska co do możliwości zaistnienia podobieństwa toreb (jak w niniejszej sprawie) z odzieżą. Teza ta nie uwzględnia także poglądu judykatury, że w przypadku wyrobów ze skóry, ujętych w klasie 18, dzieli się je na dwie podgrupy: wyroby ze skóry i imitacji skóry nieujęte w innych klasach, takie jak na przykład torebki, które mogą wykazywać powiązania między wszystkimi towarami oznaczonymi znakiem towarowym, będącym przedmiotem zgłoszenia należącymi do klasy 25 oraz towary: skóra i imitacje skóry, futra; kufry, walizki; parasole, parasole przeciwsłoneczne i kije do parasoli; szpicruty i wyroby rymarskie, które nie są podobne do towarów z klasy 25 (por. wyrok Sądu UE, sygn. T-443/05, pkt 44-46).
14. Jeśli chodzi argumentację autora skargi kasacyjnej, odwołującą się do wyroków NSA powołanych w skardze kasacyjnej, zauważyć należy, że sprawa II GSK 870/15 nie dotyczyła podobieństwa wyrobów z klasy 18 i 25, gdyż sporny znak obejmował jedynie usługi z klasy 35 - usługi w zakresie pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi. Natomiast jeśli chodzi o poglądy wyrażone w wyrokach NSA wydanych w sprawach o sygnaturach II GSK 963/16, II GSK 2674/16, II GSK 2405/16 i II GSK 1093/16, to w ocenie NSA w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie mają one znaczenia dla jej rozstrzygnięcia z uwagi na nieaktualność tych poglądów, co jest konsekwencją utrwalenia się przytoczonych powyżej odmiennych poglądów judykatury, które w całości należy zaakceptować, jako trafne, o czym była już mowa (zob. pkt 11-12).
15. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut błędnego zaakceptowania przez WSA oceny podobieństwa przeciwstawionych oznaczeń, dokonanej przez organ w zaskarżonej decyzji, co miałoby być wynikiem przeprowadzenia tej oceny "niezgodnie z przyjętymi zasadami". Zdaniem autora skargi kasacyjnej, ocena podobieństwa oznaczeń na płaszczyźnie wizualnej i fonetycznej została w gruncie rzeczy sprowadzona do ustalenia, że określenie "P.&C." jest widoczne i słyszalne", gdy dominującym i odróżniającym składnikiem spornego znaku jest określenie "(..)", natomiast porównanie dokonane przez organ i WSA skupia się na określeniu "P.&C.".
16. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu skarżącej kasacyjnie, jakoby WSA zaakceptował niezastosowanie się przez organ do "fundamentalnej zasady", że odwołanie się w toku całościowej oceny podobieństwa znaków do charakteru dominującego i odróżniającego składnika (składników) w znakach wieloelementowych jest podstawowym kryterium tego podobieństwa. Jak bowiem wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, WSA uznał, że słowny element "(...)", jakkolwiek zapisany największą czcionką, nie sprawia, że niewidoczny jest i nie posiada dystynktywnego charakteru element "P.&C.", a co więcej, WSA zgodził się z oceną wyrażoną przez organ, że zastosowanie mniejszej czcionki dla wyrazów "P.&C." jest rekompensowane dużą siłą oddziaływania tego elementu. Zdaniem WSA, wynika to z wysoce oryginalnego charakteru zestawienia dwóch fantazyjnych dla przeciętnego polskiego odbiorcy wyrazów: "P.&C.". Ponadto element "P.&C.", ze względu na fantazyjny charakter, jest na tyle silny, że jest bardzo dobrze widoczny pomimo mniejszej czcionki w stosunku do elementu "(...)" (strona 10 uzasadnienia).
17. Wbrew więc zarzutom skargi kasacyjnej sąd pierwszej instancji wnikliwie odniósł się do oceny podobieństwa oznaczeń wyrażonej przez organ, przy czym przedstawiona w tym zakresie argumentacja nie została w skardze kasacyjnej skutecznie podważona. Autor skargi kasacyjnej argumentacji tej przeciwstawił bowiem jedynie własną ocenę, sprowadzającą się do stwierdzenia, że "dominującym i odróżniającym" składnikiem spornego znaku jest określenie "(...)", co ma być wynikiem jego oryginalnego charakteru i dużej siły oddziaływania, stanowiąc centralny, dominujący element znaku, ze względu na jego wielkość i usytuowanie. Stanowisko skarżącej kasacyjnie pomija jednak kluczowe w niniejszej sprawie ustalenie Urzędu Patentowego, który uznał, że wszystkie użyte w spornym znaku elementy słowne mają silny charakter odróżniający i nie jest możliwe uznanie jako wyłącznie dominujących wyrazów "(...)". Co więcej, organ słusznie wskazał, że zastosowanie w spornym znaku elementów słownych "(...)" różnicuje co prawda omawiane znaki towarowe, jednak zastosowanie tych samych fantazyjnych wyrazów "P.&C." - w takiej samej formule - tworzy wrażenie dużego podobieństwa, zarówno na płaszczyźnie fonetycznej, jak i wizualnej.
18. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa ponadto, że ustalenie to jest zgodne z wynikiem innej - niewątpliwie znajdującej w tej sprawie zastosowanie - metody badania, polegającej na badaniu pozycji składnika odróżniającego we wcześniejszym znaku towarowym. Podzielić należy pogląd wyrażony w doktrynie, że istotne jest w tym zakresie ustalenie, czy element wcześniejszego znaku towarowego w późniejszym znaku towarowym, pomimo że nie ma charakteru dominującego, zachował w tym znaku niezależną pozycję, nadającą znakowi towarowemu jako całości charakter odróżniający. W przypadku takiej samodzielnej pozycji nie jest bowiem wykluczone podobieństwo obydwu oznaczeń, które może prowadzić do powstania niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd co do pochodzenia. Do potwierdzenia kolizji przeciwstawionych znaków nie jest zatem konieczne, aby całościowe wrażenie wywierane przez złożone oznaczenie późniejsze (znak zgłoszony do rejestracji) było zdominowane przez ten jego składnik, który stanowi jednocześnie wcześniejszy znak towarowy (zob. R. Skubisz [w:] Prawo własności przemysłowej, System Prawa Prywatnego tom 14B, red. R. Skubisz, Warszawa 2012, s. 691).
19. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie znajduje w pełni zastosowanie stanowisko wyrażone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z 6 października 2005 r., C-120/04, Medion v. Thomson multimedia Sales Germany and Austria GmbH (Zb.Orz. 2005, s. I-8551), a mianowicie, że stwierdzenia istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie można uzależniać od warunku, że całościowe wrażenie wywierane przez złożone oznaczenie musi być zdominowane przez jego część, stanowiącą zarazem wcześniejszy znak towarowy (zob. pkt 32). Co więcej, podzielić należy pogląd wyrażony także w tym orzeczeniu TSUE, że w żaden sposób nie można wykluczyć, że w szczególnych przypadkach wcześniejszy znak towarowy, używany przez osoby trzecie w oznaczeniu złożonym, zawierającym nazwę przedsiębiorstwa tej osoby, który zachowuje w tym oznaczeniu złożonym niezależną pozycję nadającą charakter odróżniający, nie stanowi z tego względu elementu dominującego (zob. pkt 30 tego wyroku TSUE). Z tych względów zarzut zawarty w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadny.
20. Postępowanie toczące się przed Urzędem Patentowym było postępowaniem spornym - art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. Z tego względu oraz w świetle obowiązku wnoszącego sprzeciw w zakresie wyraźnego określenia żądania, wskazania podstawy prawnej i wskazania środków dowodowych - określonego w art. 2551 ust. 3 pkt 3-5 p.w.p. - organ rozstrzyga sprawę na podstawie materiału dowodowego przedstawionego przez zainteresowane strony. Z obowiązku tego organ w pełni się wywiązał, oceniając wnikliwie i wyczerpująco cały materiał dowodowy, na podstawie którego prawidłowo ustalił stan faktyczny, wypełniając tym samym przesłanki wynikające z przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
21. Nieusprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. (punkt 2 petitum skargi kasacyjnej), odwołujący się do niewłaściwego zastosowanie tego przepisu w zakresie oceny podobieństwa towarów i oznaczeń. Przypomnieć należy, że w stanie prawnym mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, przepis art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. wyłączał od ochrony znaki towarowe z późniejszym pierwszeństwem, zgłoszone dla towarów (usług) identycznych lub podobnych do towarów (usług) objętych ochroną znaku towarowego z wcześniejszym pierwszeństwem, jeżeli zachodziło ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. Nie ma wątpliwości, że w toku badania podobieństwa należy uwzględnić wszystkie czynniki, które mają znaczenie dla relacji przeciwstawionych towarów, przy czym do potwierdzenia podobieństwa towarów nie jest wymagane wystąpienie wszystkich kryteriów. Wystarczy, że czynniki podobieństwa, uwzględnione w odniesieniu do konkretnych towarów (usług), pozwalają stwierdzić, że towary (usługi) z późniejszym znakiem pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw pozostających w związkach istotnych dla towarów (usług) ze znakiem
22. Przepis art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. określa jednocześnie zakres koniecznych ustaleń organu w sprawie. Organ zobligowany był dokonać oceny podobieństwa lub identyczności znaków towarowych, podobieństwa lub identyczności towarów lub usług, do oznaczania których przeznaczone są dane znaki oraz wystąpienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do źródła pochodzenia oznaczanych towarów lub usług, polegającego w szczególności na skojarzeniu znaku zgłoszonego ze znakiem wcześniejszym. Wskazane wyżej okoliczności zostały bez wątpienia ustalone i ocenione przez organ, przy czym wynik tej oceny w pełni odpowiada przesłankom określonym w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., czemu organ dał wyraz w treści swojej decyzji, a co trafnie zaakceptował sąd pierwszej instancji.
23. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione.