II GSK 2673/21
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną Prokuratora Rejonowego w Braniewie od wyroku WSA w Olsztynie, który oddalił skargę prokuratora na decyzję SKO w Elblągu. Sprawa dotyczyła możliwości zmiany ostatecznej decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego w zakresie ustalenia opłaty. Prokurator zarzucił naruszenie prawa materialnego (art. 155 k.p.a., art. 40f ustawy o drogach publicznych, art. 32 Konstytucji RP) oraz przepisów postępowania (art. 141 § 4 p.p.s.a.). NSA oddalił skargę kasacyjną. Sąd podkreślił, że art. 155 k.p.a. może być stosowany do zmiany ostatecznych decyzji, w tym dotyczących opłat za zajęcie pasa drogowego, jeśli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Sąd uznał, że możliwość zmiany opłaty w trybie art. 155 k.p.a. jest niezbędna do zapewnienia równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP), zapobiegając dyskryminacji podmiotów w zależności od daty uzyskania zezwolenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., NSA stwierdził, że uzasadnienie wyroku WSA było wystarczające do przeprowadzenia kontroli instancyjnej. Sąd przywołał liczne orzecznictwo NSA dotyczące stosowania art. 155 k.p.a. w kontekście opłat za zajęcie pasa drogowego, podkreślając, że zmiana stawek opłat jest zgodna z interesem społecznym, jakim jest rozwój usług telekomunikacyjnych i zwiększenie ich dostępności.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaUzasadnienie dopuszczalności zmiany ostatecznych decyzji administracyjnych w trybie art. 155 k.p.a. w celu zapewnienia równości wobec prawa, zwłaszcza w kontekście opłat za zajęcie pasa drogowego i zmian przepisów.
Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji zmiany przepisów dotyczących opłat za zajęcie pasa drogowego i stosowania art. 155 k.p.a. w kontekście równości wobec prawa. Może wymagać analizy w kontekście konkretnych zmian prawnych i faktycznych.
Zagadnienia prawne (3)
Czy ostateczna decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego może być zmieniona w trybie art. 155 k.p.a. w zakresie ustalenia opłaty za zajęcie, zwłaszcza po zmianie przepisów dotyczących stawek opłat?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, ostateczna decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego może być zmieniona w trybie art. 155 k.p.a. w zakresie ustalenia opłaty, jeśli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, a zmiana ta jest konieczna dla zapewnienia równości wobec prawa.
Uzasadnienie
NSA uznał, że art. 155 k.p.a. ma zastosowanie do zmiany decyzji ustalającej opłatę za zajęcie pasa drogowego, ponieważ jest to konieczne dla zapewnienia równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP) i zapobiegania dyskryminacji podmiotów w zależności od daty uzyskania zezwolenia. Zmiana stawek opłat jest zgodna z interesem społecznym w postaci rozwoju usług telekomunikacyjnych.
Czy lakoniczne uzasadnienie wyroku WSA narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, uzasadnienie wyroku WSA nie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jeśli pozwala na kontrolę instancyjną i wynika z niego tok rozumowania sądu.
Uzasadnienie
NSA stwierdził, że uzasadnienie wyroku WSA zawierało wszystkie niezbędne elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a., umożliwiając kontrolę instancyjną i merytoryczne odniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej, mimo że mogło być lakoniczne w niektórych aspektach.
Czy uchylenie art. 40f ustawy o drogach publicznych wyeliminowało możliwość modyfikowania przez organy ustalonej w wydanych już zezwoleniach wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, uchylenie art. 40f ustawy o drogach publicznych nie wyeliminowało możliwości modyfikowania opłat, a wręcz zastosowanie art. 155 k.p.a. jest konieczne do przywrócenia równości wobec prawa.
Uzasadnienie
NSA wyjaśnił, że uchylenie art. 40f u.d.p. nie oznacza braku możliwości zmiany opłat, a stosowanie art. 155 k.p.a. pozwala na dostosowanie opłat do aktualnych stawek i zapewnienie równego traktowania podmiotów.
Przepisy (8)
Główne
k.p.a. art. 155
Kodeks postępowania administracyjnego
u.d.p. art. 40
Ustawa o drogach publicznych
Konstytucja RP art. 32
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
p.p.s.a. art. 141 § 4
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 174
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
k.p.a. art. 16 § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
p.p.s.a. art. 183 § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 184
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Możliwość zmiany ostatecznej decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego w zakresie opłaty na podstawie art. 155 k.p.a. w celu zapewnienia równości wobec prawa. • Uzasadnienie wyroku WSA było wystarczające do kontroli instancyjnej.
Odrzucone argumenty
Niewłaściwe zastosowanie art. 155 k.p.a. i prymat interesu publicznego nad słusznym interesem strony. • Błędna wykładnia art. 2 pkt 4 ustawy nowelizującej, uznająca brak możliwości modyfikowania opłat po uchyleniu art. 40f u.d.p. • Naruszenie art. 32 Konstytucji RP poprzez odmienne traktowanie podmiotów w zależności od przepisów, pod którymi uzyskały zezwolenie. • Lakoniczne uzasadnienie wyroku WSA naruszające art. 141 § 4 p.p.s.a.
Godne uwagi sformułowania
trwałość decyzji nie jest równoznaczna z ich niezmienialnością • jedynym (wyłącznym) miarodajnym kryterium weryfikacji (odwoływalności) decyzji ostatecznej, w trybie o którym w nim mowa, jest interes społeczny lub słuszny interes strony • zmiana kategorii drogi - w związku z tym, że nie powoduje zmiany materialnej konstrukcji dotychczasowego prawa przez nową regulację prawną - nie wpływa jednocześnie na tożsamość stosunku prawnego ukształtowanego zmienianą decyzją • dopiero zastosowanie art. 155 k.p.a. pozwala przywrócić swego rodzaju stan równości i doprowadzi do urzeczywistnienia zasad określonych w art. 32 Konstytucji RP
Skład orzekający
Andrzej Skoczylas
sprawozdawca
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
członek
Małgorzata Rysz
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Uzasadnienie dopuszczalności zmiany ostatecznych decyzji administracyjnych w trybie art. 155 k.p.a. w celu zapewnienia równości wobec prawa, zwłaszcza w kontekście opłat za zajęcie pasa drogowego i zmian przepisów."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji zmiany przepisów dotyczących opłat za zajęcie pasa drogowego i stosowania art. 155 k.p.a. w kontekście równości wobec prawa. Może wymagać analizy w kontekście konkretnych zmian prawnych i faktycznych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia proceduralnego (art. 155 k.p.a.) w kontekście opłat za zajęcie pasa drogowego, z silnym odniesieniem do konstytucyjnej zasady równości. Jest to istotne dla praktyków prawa administracyjnego i budownictwa.
“Czy można zmienić opłatę za zajęcie pasa drogowego po latach? NSA wyjaśnia, kiedy art. 155 k.p.a. przywraca równość.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.