II GSK 2626/21

II GSK 2626/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Rysz
Monika Krzyżaniak
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II SA/Sz 359/21 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2021-08-26
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
oddalono skargę kasacyjną i umorzono postępowanie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 174 pkt 1 i pkt 2, art. 176, art. 134 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 8
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1539
art. 92a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych: 1) Głównego Inspektora Transportu Drogowego 2) A. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 359/21 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 stycznia 2021 r. nr BP.501.1776.2020.1091.WA7.10995 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną A. Sp. z o.o. w S.; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; 3. umarza postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego; 4. zwraca Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 (sto) złotych.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 359/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: WSA, Sąd I instancji), po rozpoznaniu skargi A. Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 stycznia 2021 r. nr BP.501.1776.2020.1091.WA7.10995 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej uchylił zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 31 sierpnia 2020 r. o nałożeniu na A. Spółkę z o.o. w S. kary pieniężnej w wysokości 2600 zł za stwierdzone podczas kontroli drogowej pojazdu – którym w imieniu i na rzecz skarżącej spółki, w dniu 23 stycznia 2020 r. był wykonywany krajowy transport drogowy rzeczy – naruszenie przepisów o transporcie drogowym oraz przepisów o czasie pracy kierowców.
Sąd I instancji w podstawie prawnej wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.). W ocenie WSA w Szczecinie, organy administracji naruszyły przepis art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.; dalej: u.t.d.) w zw. z poz. lp. 5.7 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Od powyższego wyroku WSA w Szczecinie wniesione zostały dwie skargi kasacyjne: A. Sp. z o.o. w S. oraz Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Szczecinie, zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów i zastępstwa procesowego według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie organ zarzucił:
1) obrazę przepisów prawa materialnego tj. Ip. 5.7 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.; dalej: u.t.d.) w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. i w zw. z art 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE. L Nr 102, str. 1, dalej: rozporządzenie nr 561/2006) poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że w sytuacji stwierdzenia skrócenia wymaganego czasu skróconego odpoczynku dziennego o czas wynoszący 4 godziny i 51 minut zasadnym jest nałożenie kary tylko na podstawie Ip. 5.7 pkt 2 i 3 załącznika nr 3 do u.t.d. i brak jest podstaw do nałożenia kary przewidzianej w Ip. 5.7 pkt 1 załącznika nr 3 do u.t.d., podczas gdy literalna, celowościowa i funkcjonalna wykładnia powołanych przepisów prowadzi do zupełnie odmiennych wniosków;
2) obrazę przepisów prawa materialnego tj. Ip. 5.7 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz w zw. z art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 i przyjęcie przez Sąd I instancji, że nie jest dopuszczalne sumowanie administracyjnych kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym dotyczących czasu pracy kierowców, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosków, że organ prawidłowo zastosował te przepisy do bezspornie ustalonego stanu faktycznego, kierując się także dyrektywami zawartymi w preambule i przepisach rozporządzenia 561 /2006.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła również A. Sp. z o.o. w S., zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca kasacyjnie spółka zrzekła się przeprowadzenia rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.:
1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 68 § 1, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej z 18 stycznia 2021 r. nr BP.501.1776.2020.1091.WA7.10997 pomimo braku rzetelnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w zakresie wykonywania przewozu drogowego i dokonania przez organy I i II instancji administracji błędnej oceny zebranych dowodów polegającej na uznaniu, że kontrolowany kierowca nie spełniał wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis oraz skrócił wymagany skrócony odpoczynek dzienny lp. 6.3.8 oraz lp. 5.7.1; 5.7.2; 5.7.3 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 919 ze zm., dalej: u.t.d.);
2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP przez stosowanie "wybiórczych procedur" w postępowaniu administracyjnym, co jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;
3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. zignorowanie przez organ wniosków strony o przesłuchanie w charakterze świadka przedsiębiorcy na okoliczność, że kontrolowany kierowca nie spełniał wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie spółka przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Pismem z dnia 29 kwietnia 2025 r. pełnomocnik Głównego Inspektora Transportu Drogowego cofnął skargę kasacyjną wniesioną od wyroku WSA w Szczecinie z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 359/21, wnosząc o umorzenie postepowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i zwrot uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna spółki nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Ze skargi kasacyjnej spółki wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w zakresie odnoszącym się do skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej oraz niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy (odpowiednio: lp. 5.7.1., lp. 5.7.2., lp. 5,7,3 oraz lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) stwierdził, że decyzja ta nie jest zgodna z prawem, co uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że o braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należało, zdaniem Sądu I instancji, wnioskować na tej podstawie, że organy administracji – jakkolwiek zasadnie nałożyły na stronę skarżącą karę pieniężną za przypisane jej naruszenie, o którym jest mowa w lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – naruszyły przepis art. 92a tej ustawy w związku z lp. 5.7. jej załącznika nr 3, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie, podczas kontroli stwierdzono, że doszło do skrócenia okresu odpoczynku kierowcy o 4 godzin i 51 minut, za które to naruszenie wymierzono karę w wysokości 2.150 zł, co stanowiło zsumowanie kar w wysokości: 150 zł, 350 zł oraz trzykrotności (bo za każdą rozpoczętą godzinę) kary 550 zł (550 zł x 3), co było błędne, albowiem w razie stwierdzenia skrócenia czasu odpoczynku o więcej niż 1 godzinę brak było podstaw do wliczania do wysokości nakładanej kary także kwoty przewidzianej dla sytuacji skrócenia czasu odpoczynku o czas nieprzekraczający jednej godziny. WSA podkreślił, że w razie skrócenia czasu odpoczynku o więcej niż jedną godzinę nie ma podstaw do sumowania kary za czas do 1 godziny – 150 zł i czas powyżej 1 godziny do 2 godzin – 350 zł, albowiem nie znajduje to uzasadnienia w brzmieniu lp. 5.7.2. załącznika nr 3 do ustawy, z którego nie wynika, że przewidziana w nim kara jest poprzedzona sankcją za naruszenie opisane w I.p. 5.7.1. Podniósł, że w treści opisu naruszenie zawartego w lp. 5.7.3. został użyty zwrot "za każdą następną rozpoczętą" – co wskazuje na powiązanie sankcji przewidzianej w z lp. 5.7.2. z sankcją z lp. 5.7.3. – który jednocześnie nie występuje w opisie naruszenia wskazanego w I.p. 5.7.2. w relacji do I.p. 5.7.1., gdzie ustawodawca pominął wyrażenie "za każdą rozpoczętą godzinę, powyżej", co prowadzi do wniosku, że wobec stwierdzenia skrócenia przez kierowcę wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego o 4 godziny i 51 minut kara powinna wynosić 2000 zł, a nałożenie jej w wyższej wysokości było nieuprawnione.
Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Zwłaszcza, że – co trzeba podkreślić – ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie można pomijać, nie dość, że znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty oraz korespondujące z nimi ich uzasadnienie (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 oraz wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09), to również, że w przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelność formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także, jeżeli nie przede wszystkim, z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17). W tym też kontekście podkreślenia i zarazem przypomnienia wymaga, że konsekwencją zasady dyspozycyjności, o której mowa była na wstępie jest to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).
Operując w granicach wyznaczonych podstawami kasacyjnymi i odpowiadając z perspektywy przedstawionych uwag wprowadzających na zarzuty z pkt 1) oraz z pkt 3) petitum skargi kasacyjnej, które zostały oparte na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a., wymaga przede wszystkim przypomnienia – albowiem nie jest to bez znaczenia dla oceny ich zasadności, a co za tym idzie skuteczności – że przez "wpływ", o którym jest mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc innymi oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były – co trzeba podkreślić – na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny. Skoro przy tym na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego wpływ może nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga – jak powyżej wyjaśniono – uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej spółki nie wynika (zob. s. 3 - 4) – co nie jest bez znaczenia, albowiem jak podniesiono powyżej, czytelność formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym jej wniesieniem (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także, jeżeli nie przede wszystkim, z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17) – na czym dokładnie – w tym zwłaszcza w świetle przedstawionych powyżej wymogów – miałoby polegać zarzucane naruszenie przepisów postępowania w relacji do określonych nimi i adresowanych do wojewódzkiego sądu administracyjnego I instancji wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji – do których strona skarżąca nawet się nie odwołała zarzucając naruszenie przepisów art. 7, art. 68 § 1, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.– oraz wzorów działania adresowanych do tego sądu – co w tym zakresie ograniczyło się jedynie do odwołania się do art. 134 § 1 p.p.s.a., a w tym kontekście stanowiska, że "Sąd [...] powinien poza granicami zarzutów i wniosków skargi zbadać wszelkie wątpliwe kwestie podnoszone przez stronę", co w zakresie tychże wątpliwości miałoby się odnosić do zagadnienia sumowania kar za to samo naruszenie (czego strona w ogóle nie rozwija) oraz do zagadnienia wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – a w konsekwencji, na czym miałby polegać istotny wpływ zarzucanych przez stronę naruszeń przepisów postępowania na wynik sprawy.
Wskazane deficyty uzasadnienia omawianych zarzutów kasacyjnych nie mogą pozostawać więc bez wpływu na wniosek, że zarzuty te nie mogą odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą.
Stanowisku Sądu i instancji – z którego wynika, że "[...] postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo. Organ przesłuchał w charakterze świadków kierowców wykonujących przewóz (słusznie zwracając uwagę na subsydiarny charakter tego dowodu), których wyjaśnienia "[...] jakkolwiek [...] nie wskazują, że nie zostały naruszone przepisy dotyczące czasu pracy kierowców", to jednak "[...] są lakoniczne i nieprzekonujące, chociażby na okoliczność przemieszczania się jednego z kierowców ze Słupska do Radomia w czasie, w którym winien był korzystać z odpoczynku. Właściwe jest również stanowisko organu odnośnie do dowodu z urządzenia GPS, które co do zasady może odzwierciedlać trasę pokonywana przez kontrolowany pojazd. Nie ma natomiast wglądu do tego, kto prowadził pojazd, jak też nie ma wpływu na czas pracy kierowcy." (s. 14 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) – oraz formułowanej na jego podstawie ocenie odnośnie do prawidłowości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych – których podstawę, co nie mniej istotne, stanowił również protokół kontroli drogowej (do którego kierujący pojazdem nie wniósł zastrzeżeń, jakkolwiek odmówił jego popisania), zapisy oraz dane pozyskane z pamięci tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe oraz z karty kierowcy – strona skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych konkretnych argumentów. W tym zwłaszcza takich, które byłyby osadzone na gruncie konkretnych okoliczności lub faktów prowadzących do wniosków lub ocen innych, niż prezentowane przez Sąd I instancji, a tym samym podważających zasadność przywołanego stanowiska oraz trafność formułowanej na jego podstawie oceny. Również w zakresie, w jakim stanowisku Sądu I instancji, że "[...] postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo" strona skarżąca "przeciwstawia argument" ze zignorowania "[...] przez organ wniosków o przesłuchanie w charakterze świadka przedsiębiorcy na okoliczność, iż kontrolowany kierowca nie spełniał wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy" (s. 2 skargi kasacyjnej), "argument" ten trzeba uznać za nieskuteczny. Strona bowiem w ogóle nie wyjaśnia, jaki istotny wpływ na prawidłowość przeprowadzonych w sprawie ustaleń miałoby mieć zaniechanie przeprowadzenia tego dowodu. I to w sytuacji, gdy zgodnie z art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014 – którego naruszenia, ani też naruszenia art. 92a ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do tej ustawy skarga kasacyjna nie zarzuca – kierowca jest zobowiązany do wprowadzania w tachografie cyfrowym symboli państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy – chyba, że tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8 tego rozporządzenia – zaś z przeprowadzonych w sprawie ustaleń, których podstawę stanowiła analiza danych zapisanych na karcie kierowcy oraz w pamięci tachografu, aż nadto jasno wynika brak stosownych wpisów, a mianowicie odnośnie do kraju rozpoczęcia i kraju zakończenia dziennego okresu pracy, co uzasadniało przypisanie stronie naruszenia, o którym jest mowa w lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy).
W odpowiedzi natomiast na zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi wspólny mianownik omawiany zarzutów kasacyjnych – niezależnie już nawet od deficytów ich uzasadnienia, o czym była mowa powyżej – wymaga przede wszystkim przypomnienia, że w rozumieniu tego przepisu prawa granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa (sprawa administracyjna) będąca przedmiotem zaskarżenia, której treść i zakres wyznaczają normy prawa determinujące treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzujące czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07; wyrok NSA z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97), co w relacji do sprawy stanowiącej przedmiot orzekania Sądu I instancji oraz jej istoty odnosi się do kontroli zgodność z prawem decyzji ostatecznej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w zakresie odnoszącym się do skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej oraz niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy (odpowiednio, lp. 5.7.1., lp. 5.7.2., lp. 5.7.3. oraz lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Abstrahując już nawet od tego, że z przywołanego przepisu prawa, aż nadto jasno i wyraźnie wynika, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi – co stanowi konsekwencję obowiązywania w postępowaniu przed tym sądem zasady oficjalności – trzeba stwierdzić, że analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie potwierdza, że rozpoznając sprawę ze skargi na wymienioną decyzję Sąd I instancji nie uwzględnił znaczenia konsekwencji wynikających z przywołanego przepisu prawa. Mianowicie, że nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy, co gdyby istotnie nastąpiło, mogłoby stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 2349/17; wyrok NSA z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3805/18). Jeżeli z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika przy tym, aby strona skarżąca wykazała zaistnienie którejkolwiek z wymienionych powyżej sytuacji lub sytuacji rodzajowo im podobnej, która mogłaby uzasadniać twierdzenie, że Sąd I instancji naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a., to zarzut naruszenia tego przepisu prawa trzeba uznać za nieusprawiedliwiony. Ponadto, jeżeli wobec "uzasadnienia" zarzutu naruszenia wymienionego przepisu prawa (s. 3 skargi kasacyjnej) ponownie podkreślić, wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi, co stanowi konsekwencję obowiązywania w postępowaniu przed tym sądem zasady oficjalności – albowiem granice rozpoznania tego sądu zasadniczo określa sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia, której treść i zakres wyznaczają normy prawa determinujące treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie – to za uprawniony należałoby uznać wniosek, że sąd ten może całościowo ocenić zarzuty oraz argumenty skargi i odnieść się do tych spośród nich, których zbadanie i rozpatrzenie jest niezbędne oraz konieczne z punktu widzenia kontroli legalności zaskarżonego aktu (zob. w tej mierze np. wyroki NSA dnia: 5 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2559/20; 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 818/20; z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1390/10). Brak zaś odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze, sam w sobie nie stanowi uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem jest, czy też może nim być – to jest uchybieniem stanowiącym uzasadnioną podstawę uchylenia wyroku – pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz – co wobec deficytów uzasadnienia skargi kasacyjnej należy w szczególny sposób podkreślić – wykazanie takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia, sąd ten mógłby jednak inaczej orzec w sprawie (zob. np. wyroki NSA z dnia: 15 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 850/17; z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 358/15).
Z przestawionych powodów za nieuzasadniony należało więc również uznać zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Tym bardziej, gdy w odniesieniu do stawianej w jego "uzasadnieniu" kwestii odnoszącej do – jak ujmuje to strona skarżąca – "[...] m.in. zsumowania kar za te same naruszenia", która – jak należałoby jedynie domniemywać, albowiem strona jej nie rozwija – miałaby się odnosić do kwestionowania prawidłowości podejścia Sądu I instancji do rozumienia, a co za tym idzie zastosowania art. 92a ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 5.71., lp. 5.7.2. i lp. 5.7.3. załącznika nr 3 do tej ustawy – co wymagałoby jednak postawienia stosownych zarzutów na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a., których skarga kasacyjna jednak nie zawiera – trzeba stwierdzić, że stanowisko prezentowane w tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 15 - 16) nie jest nieprawidłowe, a formułowane na jego podstawie wnioski uzasadniały uchylnie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. (zob. w tej mierze również np. wyroki NSA z dnia: 15 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1302/20; 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 1316/22; 1 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 1316/20; 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 604/21).
Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie może również odnieść zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, a to wobec deficytów jego konstrukcji oraz uzasadniania, które nie sprzyjają wyjaśnieniu na czym dokładnie miałoby polegać naruszenie tych przepisów prawa – jako wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji – przez Sąd I instancji oraz wpływy ich naruszenia na wynik sprawy.
Niezależnie od powyższego trzeba stwierdzić, że – co nie jest bez znaczenia dla oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. – że kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja – wobec jasno i wyraźnie określonych przesłanek jej podjęcia – nosi cechy decyzji związanej, co siłą rzeczy prowadzi do wniosku o wyłączeniu możliwości stosowania wymienionego przepisu prawa, który może mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji administracyjnych podejmowanych na podstawie tzw. uznania administracyjnego, a więc innymi słowy w sytuacji pozostawienia organowi administracji "luzu decyzyjnego", jak określa się to w opisie wyboru konsekwencji prawnych normy prawa (materialnego) w decyzyjnym modelu stosowania prawa (por. w tej mierze również np. wyroki NSA z dnia: 18 grudnia 1995 r., sygn. akt SA/Kr 2198/94; 23 czerwca 1995 r., sygn. akt SA/Wr 2744/94).
Co więcej, jeżeli z art. 8 k.p.a. wynika, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (§ 1) oraz, że organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2), to w świetle przyjmowanego w orzecznictwie rozumienia zasady ustanowionej na gruncie przywołanej regulacji prawnej – a mianowicie, że budzące zaufanie działania organów administracji publicznej powinny spełniać postulat przewidywalności i pewności, a ponadto opierać się na przejrzystych i czytelnych zasadach, a w tym kontekście, że konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa (co jak należałoby przyjąć, koresponduje w zakresie odnoszącym się do tego wymogu z art. 2 i art. 7 Konstytucji) zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt I ISKP 26/23 oraz wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GSK 1850/23) – trzeba stwierdzić, że wobec braku skutecznego podważenia przez stronę skarżącą prawidłowości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, które przyjęte zostały za podstawę wyrokowania w sprawie, a ponadto wobec braku podważania prawidłowości rozumienia i zastosowania przepisów prawa materialnego – albowiem skarga kasacyjna nie stawia zarzutów opartych na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a. – omawiany zarzut kasacyjny nie mógł być uznany za zasadny. Zwłaszcza, że podstawy oceny odnośnie do naruszenia wymienionych przepisów prawa nie może również stanowić sam fakt wydania wyroku, który nie koresponduje z oczekiwaniami strony wnoszącej skargą kasacyjną.
W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna A. spółki z o.o. w S. nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, w związku z czym podlegała oddaleniu, jako niezasadna.
Wobec tego natomiast, że pismem procesowym z dnia 29 kwietnia 2025 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu administracji cofnął w całości skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 359/21, wnosząc o umorzenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz zwrot uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej, postępowanie zainicjowane tą skargą kasacyjną – wobec skutecznego jej cofnięcia – podlegało umorzeniu.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w odniesieniu do skargi kasacyjnej A. spółki z o.o. w S. oraz na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w odniesieniu do skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego orzekł, jak w sentencji wyroku.
-----------------------
6
5