II GSK 258/25

II GSK 258/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-08-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Karolina Kisielewicz-Sierakowska
Małgorzata Rysz /przewodniczący/
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III SA/Łd 542/24 - Wyrok WSA w Łodzi z 2024-11-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 111, art. 128
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 listopada 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 542/24 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 7 maja 2024 r. nr SKO.4141.241.2024 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; 2. zasądza od Z. P. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Łd 542/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 7 maja 2024 r., nr SKO.4141.241.2024, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu uchylił zaskarżoną decyzję.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 20 października 2022 r. Z. P. (dalej: strona, skarżący) nabył pojazd marki Daewoo Matiz nr rej. [...] o nr identyfikacyjnym VIN:[...]. W dniu 10 stycznia 2023 r. wskazany powyżej pojazd został zarejestrowany.
Pismem z dnia 22 lutego 2024 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty, w określonym w przepisach terminie, o nabyciu pojazdu, tj. uchybienia art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (dalej: "p.r.d.").
Decyzją z dnia 14 marca 2024 r. Starosta Brzeziński orzekł o nałożeniu na stronę, będącą właścicielem pojazdu, kary pieniężnej w wysokości 200 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o jego nabyciu w określonym przepisami prawa terminie, tj. przekroczenia tego terminu o 30 dni.
Pismem z 26 marca 2024 r. strona zwróciła się do Starosty Brzezińskiego z żądaniem uzupełnienia decyzji w zakresie, o którym mowa w art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: "k.p.a."). Pismo to zostało przez Starostę Brzezińskiego potraktowane jako odwołanie oraz, wraz z pismem z dnia 9 kwietnia 2024 r., przesłane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi.
Zaskarżoną decyzją z dnia 7 maja 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Starosty Brzezińskiego z dnia 14 marca 2024 r. Kolegium stwierdziło, że oczywistym jest, iż strona nie wywiązała się w ustawowym terminie z nałożonego na nią obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d., z czym art. 140mb pkt 2 p.r.d. wiąże konsekwencje w postaci nałożenia kary pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. Organ zważył przy tym, że samo nałożenie przedmiotowej kary jest obowiązkowe, zaś uznaniu administracyjnemu podlega wyłącznie jej wysokość. W ocenie Kolegium w sprawie nie zaistniały przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o czym stanowi art. 189f § 1 k.p.a. Nadto, zdaniem SKO, bez znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia pozostają okoliczności, z powodu których strona nie wywiązała się z nałożonego nań obowiązku. Zaznaczono bowiem, iż zawiadomienie o nabyciu pojazdu nie wymagało osobistego stawienia się w urzędzie ani żadnej szczególnej formy, można było tego dokonać za pomocą tradycyjnej poczty, poczty email lub platformy ePUAP, a z uwagi właśnie na stan epidemii termin do wykonania tego obowiązku wydłużono z 30 do 60 dni. Kolegium wskazało także, że poza jego oceną jest weryfikowanie, dlaczego strona nie zawiadomiła starosty o nabyciu pojazdu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium.
Zdaniem Sądu I instancji, niezależnie od treści zarzutów i wniosków skargi, należało uchylić zaskarżoną decyzję Kolegium, gdyż organ ten dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. naruszenia polegającego na potraktowaniu jako odwołanie pisma strony z dnia 26 marca 2024 r. zawierającego wyraźne żądanie uzupełnienia decyzji w zakresie, o którym mowa w art. 111 k.p.a.
Wskazując na art. 63 § 2 i 3 k.p.a., Sąd I instancji stwierdził, że uprawnienie do określenia żądania, w razie wątpliwości odnośnie do treści żądania oraz jego sprecyzowania, należy wyłącznie do strony, a nie do sfery ocennej organu, który nie może wyręczyć strony i zdecydować za nią, w jakim przedmiocie będzie toczyć się postępowanie zainicjowane jej podaniem. W przypadku, gdy treść żądania nie jest jednoznaczna lub nasuwa wątpliwości organ powinien, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wezwać stronę o wyjaśnienie bądź sprecyzowanie złożonego żądania, a więc do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie strona nie złożyła odwołania, ale skierowała do Starosty Brzezińskiego żądanie uzupełnienia decyzji w zakresie, o którym mowa w art. 111 k.p.a. Z treści pisma strony skarżącej z dnia 26 marca 2024 r. wynika, że pismo to stanowi żądanie uzupełnienia decyzji oznaczonej nr KT.5410.5.11A.2023.MK (a więc decyzji Starosty Brzezińskiego z dnia 14 marca 2024 r.) w oparciu o treść art. 111 k.p.a. Zdaniem WSA w Łodzi, organy obu instancji błędnie odczytały intencję strony, a w konsekwencji błędnie zakwalifikowały jej pismo z dnia 26 marca 2024 r., uznając je za odwołanie.
W świetle powyższego Sąd I instancji uznał, że potraktowanie przez organ odwoławczy żądania uzupełnienia decyzji wydanej przez organ I instancji jako odwołania od decyzji tylko dlatego, że żądanie to zostało przez organ I instancji potraktowane jako odwołanie – mimo, że strona skierowała je w sposób wyraźny do organu I instancji i wyraźnie określiła swoje żądanie wskazując jego podstawę prawną, tj. art. 111 k.p.a. – jest naruszeniem przepisów k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. Zdaniem WSA, z tych przyczyn nie była możliwa merytoryczna kontrola decyzji i odniesienie się do zarzutów skargi.
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, zaskarżając powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, a w przypadku gdyby ten wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, organ administracji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Łodzi do ponownego rozpatrzenia. Organ administracji wniósł również o orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") w związku z art. 7, art. 8, art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572; dalej: "k.p.a.") przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie norm procesowych w stopniu uzasadniającym uchylenie ostatecznej decyzji, bowiem materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano prawidłowej oceny charakteru żądania Z. P., co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia,
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 111 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że pismo Z. P. z dnia 26 marca 2024 r. stanowiło wniosek o uzupełnienie decyzji w sytuacji, gdy stanowiło ono de facto odwołanie od decyzji Starosty Brzezińskiego z dnia 14 marca 2024 r.,
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że pismo Z. P. z dnia 26 marca 2024 r. budziło wątpliwości co do charakteru żądania, w szczególności co do możliwości uznania go za odwołanie od decyzji i tym samym organ odwoławczy powinien wezwać Z. P. do sprecyzowania swoich żądań w sytuacji, gdy treść ww. pisma jednoznacznie wskazuje, że stanowi ono odwołanie od decyzji Starosty Brzezińskiego z dnia 14 marca 2024 r.,
d) art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, a w szczególności odniesienie do stanu prawnego i faktycznego, a ponadto brak wskazania, że uchybienie przepisom postępowania miało wpływ na wynik sprawy.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie jej zarzuty zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a., terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu stwierdził, że decyzja ta nie jest zgodna z prawem, co uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że o braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należało, zdaniem Sądu I instancji, wnioskować na tej podstawie, że pismo strony z dnia 26 marca 2024 r. nie stanowiło odwołania od decyzji organu I instancji – i tym samym nie inicjowało postępowania odwoławczego – lecz zawierało żądanie uzupełnienia tej decyzji, na co miałoby wskazywać odwołanie się w tym piśmie do art. 111 k.p.a.
Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku uzasadniają twierdzenie, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie, jakkolwiek – jak podniesiono na wstępie – nie wszystkie spośród nich zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
W tym też kontekście – i zarazem podkreślając, że wobec przedmiotu rozpatrywanej sprawy nie jest zrozumiałe przywoływanie, co należy wytknąć, przepisów art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz art. 60 ust. 4 ust. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które miałyby zostać naruszone przez Sąd I instancji (s. 3 - 4 skargi kasacyjnej) – trzeba stwierdzić, że zgodności z prawem zaskarżonego wyroku w żadnym stopniu, ani też zakresie nie podważa zarzut z pkt 1. lit. a) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art 7, art. 8 i art. 9 k.pa., który – zdaniem skarżącego kasacyjnie organu – miałby polegać na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że doszło do naruszenia wymienionych przepisów postępowania w sytuacji, gdy – jak podnosi organ administracji – "[...] materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano prawidłowej oceny żądania Z. P., co znalazło wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia".
Jeżeli bowiem – co aż nadto jasno i wyraźnie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (zob. s. 5 oraz s. 9 - 10) – ocena odnośnie do braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji była motywowana tym, że pismo strony z dnia 26 marca 2024 r. nie stanowiło odwołania od decyzji organu I instancji – i tym samym nie inicjowało postępowania odwoławczego – lecz zawierało żądanie uzupełnienia tej decyzji, na co miało wskazywać przywołanie w tymże piśmie art. 111 k.p.a., co w konsekwencji stanowiło bezpośredni powód uchylenia tej decyzji, to nie sposób jest twierdzić – zwłaszcza, że w uzasadnieniu kontrolowanego orzeczenia jednocześnie stwierdzono, że wskazana "[...] wadliwość zaskarżonej decyzji, nie pozwoliła [...] na dokonanie jej merytorycznej kontroli, co uniemożliwia odniesienie się do zarzutów skargi." (s. 10) – że Sąd I instancji miałby naruszyć – jako wzorce kontroli legalności zaskarżonego działania administracji publicznej – przepisy art. 7, 8 oraz 9 k.p.a., a to poprzez podważenie prawidłowości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, w tym zwłaszcza poprzez zakwestionowanie prawidłowości zebrania, zupełności oraz oceny materiału dowodowego stanowiącego podstawę wydania kontrolowanej decyzji.
Zarzut naruszenia przywołanych przepisów postępowania nie może również służyć wykazaniu tezy, że wbrew stanowisku Sądu I instancji "[...] dokonano prawidłowej oceny żądania Z. P., co znalazło wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia", co w tej mierze trzeba uznać za oczywiste wobec treści oraz funkcji tych przepisów prawa, co siłą rzeczy – i zarazem w rekapitulacji przedstawionych argumentów prowadzi do wniosku, że zarzut z pkt 1. lit. a) petitum skargi kasacyjnej nie mógł odnieść skutku oczekiwanego przez skarżący kasacyjnie organ administracji.
Za uzasadnione należało natomiast uznać zarzuty z pkt 1. lit. b) – d) petitum skargi kasacyjnej, których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie. Podnosząc na ich gruncie naruszenie – odpowiednio – przepisów art. 111 k.p.a. oraz art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 2 k.p.a., a ponadto naruszenie przepisu art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. – a to w zakresie odnoszącym się do zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które miałyby, jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, pomijać charakter pisma z dnia 26 marca 2024 r., a co za tymi idzie wolę strony, która nie mniej jasno została wyrażona w samej skardze – trzeba stwierdzić, że skarżący kasacyjnie organ nie bez uzasadnionych podstaw podważa podejście Sądu I instancji do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
W tym też kontekście, w opozycji do stanowiska Sądu I instancji eksponującego w relacji do treści pisma strony z dnia 26 marca 2024 r. – a więc w relacji do odwołania wniesionego od decyzji Starosty Brzezińskiego z dnia 14 marca 2014 r., o czym mowa dalej – znaczenie konsekwencji mających – jego zdaniem – wynikać z art. 63 § 2 k.p.a. i art. 64 § 2 k.p.a., trzeba przede wszystkim podkreślić, że Sąd ten nie uwzględnił jednak w dostatecznym stopniu znaczenia wszystkich konsekwencji wynikających z art. 127 § 1 oraz art. 128 k.p.a., które w zestawieniu z treścią oraz istotą aktów procesowych organu administracji oraz treścią i istotą czynności procesowych strony uzasadniały wniosek, że pismo strony z dnia 26 marca 2024 r. jest odwołaniem od decyzji Starosty Brzezińskiego z dnia 14 marca 2014 r., któremu w żadnym stopniu, ani też zakresie nie mógł sprzeciwiać się "argument" przywołania przez stronę w wymienionym piśmie przepisu art. 111 k.p.a.
Zwłaszcza, że zgodnie z art. 128 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia i wystarczające jest, jeżeli wynika z niego, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji, co wobec treści oraz funkcji tego przepisu prawa prowadzi do wniosku, że odwołanie jest środkiem prawnym odformalizowanym, zaś cechą decydującą o tym, czy wystąpienie strony kwalifikuje się jako odwołanie, jest element negatywnego stosunku strony do wydanej decyzji, któremu strona dała wyraz (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 365/10; postanowienie NSA z 17 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 166/09). Jeżeli w korespondencji do przedstawionych argumentów i formułowanych na ich podstawie wniosków podkreślić, że o charakterze dokonanej przez stronę czynności procesowej nie decyduje nadana jej przez stronę nazwa, lecz wyłącznie treść, w oparciu o którą określa się jej intencję, to na gruncie postępowania administracyjnego należy w pełni zasadnie przyjmować domniemanie, że każdemu pismu strony złożonemu w terminie do złożenia odwołania trzeba nadać taki właśnie charakter – to jest charakter odwołania – jeżeli treść tego pisma można postrzegać jako jakąkolwiek formę polemiki z wydanym rozstrzygnięciem, w której świetle sprawa nie powinna być w opinii strony uznana za "zamkniętą", ale powinna być dalej merytorycznie kontynuowana (zob. wyrok NSA z 11 września 2018 r., sygn., akt II OSK 2528/17). Jeżeli więc przepis szczególny nie stanowi inaczej, pismo strony wniesione w ustawowym terminie do wniesienia odwołania, wyrażające niezadowolenie z decyzji nieostatecznej – a chodzi, co trzeba podkreślić, nie tylko o wady prawne decyzji, ale również o wszelkiego rodzaju "niezadowolenie" strony z treści decyzji uprawniające ją do wniesienia odwołania – podlega rozpatrzeniu jako odwołanie od decyzji (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 20 czerwca 1996 r., sygn. akt III ARN 14/96).
W świetle powyższego – i podkreślając przy tym, co nie mniej oczywiste, że postępowanie odwoławcze nie jest wszczynane z urzędu, lecz jest inicjowane wnoszonym przez stronę odwołaniem, co jednocześnie prowadzi do wniosku, że tak jak wadliwe potraktowanie za środek odwoławczy pisma niebędącego odwołaniem, jak i nienadanie kwalifikacji prawnej odwołania podaniu, które jest nim w rzeczywistości, stanowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej – trzeba stwierdzić, że wbrew stanowisku Sądu I instancji w okolicznościach rozpatrywanej brak było jakichkolwiek podstaw, aby pismo strony z dnia 26 marca 2024 r. kwalifikować jako żądanie uzupełnienia decyzji, o którym mowa w art. 111 k.p.a., nie zaś jako odwołanie od decyzji Starosty Brzezińskiego z 14 marca 2014 r.
Podkreślając w tej mierze, że z przywołanego przepisu prawa, aż nadto jasno i wyraźnie wynika, że żądanie uzupełnienia decyzji odnosi się do rozstrzygnięcia bądź prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach, trzeba stwierdzić, że pismo strony z dnia 26 marca 2024 r. żadnego z tego rodzaju żądań – czy też elementów tego rodzaju żądań – nie zawiera. Jakkolwiek więc w piśmie tym, strona przywołała art. 111 k.p.a., to okoliczność ta nie mogła dowodzić, że tym samym strona wniosła o uzupełnienie adresowanej do niej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu, albowiem nie wskazała, w jakim zakresie i w odniesieniu, do której spośród wymienionych powyżej kwestii żąda – oczekiwanego przez siebie – uzupełnienia wymienionej decyzji. Skoro bowiem, co istotne, strona eksponowała – czemu dała jednoznaczny wyraz w treści tego pisma, co jest to aż nadto jasno i wyraźnie widoczne – swoje "[...] niewielkie opóźnienie w dokonaniu czynności urzędowej [...]", podając i zarazem wyjaśniając – w relacji do "[...] rażącej przewlekłości postępowania; wbrew zasadom z art. 7 i 12 kpa [...]" – obiektywne przyczyny tego opóźnienia wynikające ze stanu zdrowia, a mianowicie – jak podniosła – "[...] śmiertelnego zagrożenia życia, tj. działania siły wyższej (vis maior), o której mowa w art. 189e kpa [...]", co zrekapitulowała stwierdzeniem odnośnie do "[...] dalszego postępowania w sprawie; mianowicie rozważenia umorzenia postępowania", to za oczywiście nieuprawnioną należało uznać ocenę Sądu I instancji, z której wynika, że pismo to nie stanowiło odwołania od decyzji Starosty Brzezińskiego z dnia 14 marca 2014 r.
Jeżeli bowiem – co ponownie trzeba podkreślić – o charakterze, a co za tym idzie kwalifikowaniu danego pisma nie decyduje jego nazwa, lecz zawarta w nim treść, zaś wymienione pismo strony z dnia 26 marca 2024 r. zostało wniesione w terminie do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Brzezińskiego z 14 marca 2014 r., a co więcej wyrażało – jak wynika z przywołanej wyżej jego treści – niezadowolenie z decyzji o nałożeniu kary pieniężnej – które, o czym była mowa, może się odnosić nie tylko do wad prawnych decyzji, ale również do wszelkiego rodzaju "niezadowolenia" strony z treści decyzji, w tym, co istotne wobec zawartego w tym piśmie postulatu umorzenia postępowania, także lub wyłącznie odnośnie do celowość wydania decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 365/10) – to w rekapitulacji wszystkich przestawionych argumentów – w tym osadzonych na gruncie treści skargi adresowanej do sądu administracyjnego, która w swej zasadniczej treści koresponduje z wymienionym pismem strony – trzeba stwierdzić, że nie było żadnych podstaw, aby pismo to kwalifikować jako żądanie uzupełnienia wymienionej decyzji, a nie jako odwołanie od tej decyzji.
W związku z tym więc, że zarzuty z pkt 1. lit. b) – d) petitum skargi kasacyjnej należało uznać za usprawiedliwione, co skutkowało uwzględnieniem skargi kasacyjnej, uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. Sąd ten – uwzględniając znaczenie konsekwencji wynikających z art. 190 p.p.s.a. – będzie zobowiązany do ponownego rozpoznania skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu – od czego, w istocie rzeczy, pierwotnie się uchylił – oraz do sporządzenia uzasadnienia wyroku wydanego w rezultacie ponownego rozpoznania tej skargi w sposób uwzględniający wszystkie wymogi określone art. 141 § 4 p.p.s.a.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.
-----------------------
2