II GSK 2527/24

II GSK 2527/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-12-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Sygn. powiązane
III SA/Lu 214/24 - Wyrok WSA w Lublinie z 2024-06-18
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono wniosek o zawieszenie postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 125 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej I. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubinie z dnia 18 czerwca 2024 r. sygn. akt III SA/Lu 214/24 w sprawie ze skargi I. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 30 stycznia 2024 r. nr 0601-IGC.4802.2.2024 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: oddalić wniosek.
Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 214/24, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę I. B. (dalej jako: "strona skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 30 stycznia 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Strona skarżąca od powyższego wyroku złożyła skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek o zawieszenie postępowania zawisłego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego prowadzonego z zawiadomienia strony skarżącej o możliwości popełnienia przestępstwa stypizowanego w art. 270 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (obecnie: tekst jedn. Dz. U. 2024 r. poz. 17; dalej jako: "k.k.").
II
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Strona skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zgodnie zaś z art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej.
W obu zacytowanych przepisach zawieszenie postępowania pozostawione jest uznaniu Sądu orzekającego w sprawie.
Jeżeli spełnione są przesłanki wymienione w zacytowanych wyżej przepisach, a mianowicie zależność od innego toczącego się postępowania (art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), ujawnienie się czynu, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej (art. 125 § 1 pkt 1 lub 2 p.p.s.a.) sąd może rozważać zawieszenie postępowania. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie należy do uznania sądu, przy czym orzecznictwo wypracowało, czym winien się kierować sąd orzekając na podstawie tego przepisu o zawieszeniu bądź odmowie zawieszenia postępowania.
Zastosowanie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwarunkowane jest istnieniem tego rodzaju związku między danym postępowaniem a innym postępowaniem, że wynik już toczącego się postępowania będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Konieczność rozstrzygnięcia sprawy w innym toczącym się postępowaniu będzie upoważniała do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego wtedy, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona (por. postanowienia NSA z dnia: 28 lutego 2012 r., I GZ 27/12, LEX nr 1136610; 6 marca 2012 r., II OSK 304/12, LEX nr 1125525; wyroku NSA z 15 września 2017 r., I GSK 613/17, LEX nr 2353675).
W dalszej kolejności należy zauważyć, że nawet gdy istnieje zależność pomiędzy postępowaniem, które ma być zawieszone, a innym postępowaniem administracyjnym, sądowoadministracyjnym, sądowym, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Sąd rozważający możliwość zawieszenia postępowania powinien mieć na względzie celowość takiego rozstrzygnięcia. Zawieszenie postępowania wiąże się przecież ze zwłoką w załatwieniu sprawy, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do sądu, a także wyrażonej w art. 7 p.p.s.a. zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego.
Zgodnie z treścią art. 178 ust. 1 Konstytucji RP sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji i ustawom.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania ze względu na fakt, że strona skarżąca złożyła zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa stypizowanego w art. 270 § 1 k.k. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ze względu na toczące się postępowanie w sprawie karnej, nie jest obligatoryjne. Wyraz "może" zawarty w dyspozycji powyższego przepisu wskazuje na to, że zawieszenie postępowania sądowego zależy od uznania Sądu. Zawieszenie to, wpływające na czas trwania rozpoznawania sprawy, jest uzasadnione tylko wtedy, jeżeli ustalenie czynu (przestępstwa) w drodze karnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Rozstrzygnięcie sprawy karnej musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej.
W rozpoznawanej sprawie NSA stanął na stanowisku, że nie ma podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt.2 p.p.s.a. Merytorycznie powiązanie rozpoznawanej sprawy i sprawy karnej nie oznacza automatycznie zasadności wniosku o zawieszenie postępowania sądowego.
Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu wniosku o zawieszenie postępowania sądowego, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 131 i art. 193 p.p.s.a.