II GSK 2525/24

II GSK 2525/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący/
Marcin Kamiński /sprawozdawca/
Paweł Janusz Lewkowicz
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 6235/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-03-20
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 485
art. 10 ust. 1art. 15 ust. 1
Ustawa z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji
Dz.U. 2025 poz 383
art. 12, art. 106
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1939
art. 62 ust. 1
Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Paweł Janusz Lewkowicz po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 6235/23 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 21 września 2023 r. nr EA-b-1376/940/23 w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. B.na rzecz Komendanta Głównego Policji 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.
Wyrokiem z dnia 20 marca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 6235/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. B. (strona, skarżący, wnioskodawca) na decyzję Komendanta Głównego Policji (KGP, organ II instancji, organ) z dnia 21 września 2023 r., nr EA-b-1376/940/23, w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.
II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.
Strona wnioskiem z 13 października 2022 r. (data wpływu do organu) zwróciła się do Komendanta Stołecznego Policji (KSP, organ I instancji) o wydanie pozwolenia na posiadanie dziesięciu egzemplarzy broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Do wniosku dołączył między innymi orzeczenie lekarskie oraz psychologiczne o braku przeciwwskazań do dysponowania bronią, a także zaświadczenia o uzyskaniu podstawowych uprawnień do wykonywania polowania oraz zaświadczenie o członkostwie w Polskim Związku Łowieckim. W toku postępowania organ I instancji uzyskał co do strony informację z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności strony oraz pozytywną opinię z miejsca zamieszkania. Dodatkowo organ I instancji ustalił, iż w przeszłości strona była skazana prawomocnymi wyrokami: Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie z dnia 1 lipca 2013 r., sygn. akt II K 384, za czyn z art. 178a § 1 (prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości) ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (k.k), i z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt V K 743/13, za czyn z art. 244 k.k. (niestosowanie się do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym), oraz Sądu Rejonowego w Łomży - IX Zamiejscowy Wydział Karny w Grajewie z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt IX K 9/14, za czyn z art. 244 k.k. Z uwagi na to, że w okresie od 30 grudnia 2021 r. do 27 czerwca 2022 r. organ I instancji prowadził postępowanie administracyjne w sprawie wydania stronie pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego (postępowanie to zostało zakończone decyzją umarzającą z uwagi na cofnięcie wniosku o wydanie pozwolenia), w trakcie którego uzyskano ostateczne orzeczenie lekarskie nr 2/2022 z 20 maja 2022 r., stwierdzające, że wnioskodawca należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (u.b.a.), w toku niniejszej sprawy 4 listopada 2022 r. organ złożył odwołanie od przedłożonego przez stronę orzeczenia lekarskiego nr 097/09/2022/D z 29 września 2022 r. do Mazowieckiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Płocku - Oddział w Warszawie. Odwołanie nie zostało jednak rozpatrzone z uwagi na przekroczenie terminu, o którym mowa w art. 15h ust. 3 u.b.a.
Decyzją z 14 czerwca 2023 r. Komendant Stołeczny Policji odmówił wydania stronie pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Organ I instancji uznał, że ocena dotychczasowej postawy życiowej wnioskodawcy pozwala na stwierdzenie, że stanowi on zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (art. 10 ust. 1 u.b.a.), pomimo tego, że aktualnie posiada pozytywną opinię środowiskową w miejscu zamieszkania i nie figuruje w kartotece Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości.
Na powyższą decyzje skarżący złożył odwołanie.
Komendant Główny Policji decyzją z 21 września 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu i instancji. KGP wyjaśnił, że okoliczność, iż strona stanowi zagrożenie dla siebie, porządku oraz bezpieczeństwa publicznego organ I instancji wywiódł m.in. z faktu, iż w przeszłości strona dopuściła się czynów spenalizowanych w art. 178a § 1 i art. 244 k.k. (dwukrotnie), co potwierdzają uzyskane odpisy wyroków. W aktach sprawy znajduje się ponadto prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z 15 maja 2017 r., sygn. akt III K 217/17, warunkowo umarzający postępowanie karne prowadzone przeciwko stronie o popełnienie czynów z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 59 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, wnioskodawcy postawiono także zarzut popełnienia czynów z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W toku postępowania odwoławczego ustalono, że sprawa, prowadzona przez Prokuraturę Rejonową w Pruszkowie, sygn. akt PR 1 Ds. 233.2019, pozostaje zawieszona w związku z kontynuacją poszukiwania podejrzanych celem wykonania z ich udziałem niezbędnych czynności procesowych, w tym ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów. KGP zgodził się z pełnomocnikiem strony, że skazanie za czyny z art. 178a § 1 i art. 244 k.k. uległo już zatarciu, niemniej w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego zatarcie skazania nie wyklucza negatywnej oceny osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń. Zatarcie skazania nie oznacza zmiany oceny danej osoby w sferze jej dotychczasowego życia oraz sposobu postępowania i nie stanowi przeszkody do dokonania ustaleń w trybie art. 75 k.p.a. Zdaniem organu, ujawnione fakty z przeszłości strony, wskazują na istnienie zagrożenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.b.a. także obecnie. Świadczą one o lekceważącym stosunku strony do obowiązujących przepisów w ruchu drogowym i niewyciąganiu wniosków z własnego postępowania, co ma istotne znaczenie w przypadku ubiegania się o prawo do posiadania broni palnej. KGP dodał, że okoliczność, iż strona posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania i nie figuruje aktualnie w Krajowym Rejestrze Karnym, nie likwiduje obawy, o której mowa w art. 10 ust. 1 u.b.a., tj. że strona nie stworzy zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a to ze względu na jej przeszłość, tj. popełnienie czynów z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 59 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 178a § 1 k.k. i art. 244 k.k. (dwukrotnie).
Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.
Sąd I instancji podniósł, że niniejszej sprawie organy Policji odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich ze względu na to, że stanowi on zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Sąd Wojewódzki wskazał, że podstawę prawną rozstrzygnięć obu instancji stanowi art. 10 ust. 1 u.b.a., zgodnie z którym właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie kwestią sporną jest to, czy organy Policji, oceniając czy wnioskodawca pozwolenia na broń palną nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, może wziąć pod uwagę odległe w czasie zachowania tej osoby, w tym związane z zapadłymi wobec niej prawomocnymi wyrokami skazującymi, na podstawie których skazanie uległo już zatarciu. Sąd I instancji stwierdził, że organy prawidłowo w niniejszej sprawie, poza pozytywnymi dla skarżącego orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, pozytywną opinią środowiskową w miejscu zamieszkania oraz aktualnym stanem Krajowego Rejestru Karnego, według którego skarżący nie jest osobą karaną, uwzględniły również przeszłe zachowania skarżącego, skutkujące prawomocnymi wyrokami w sprawach karnych. WSA wskazał, że organy słusznie oceniły również wpływ tego zachowania na przesłankę warunkującą uzyskanie pozwolenia na broń palną z art. 10 ust. 1 u.b.a. Prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, a następnie dwukrotne niestosowanie się do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, niewątpliwie świadczy, jak stwierdził KGP w zaskarżonej decyzji, o lekceważącym stosunku skarżącego do obowiązujących przepisów w ruchu drogowym i niewyciąganiu wniosków z własnego postępowania. Sąd wskazał, że w tym kontekście uwzględnienia oraz rygorystycznej oceny wymagają także kolejne zachowania skarżącego, związane z naruszeniem przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, pomimo że wobec skarżącego zapadł prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z 15 maja 2017 r., sygn. akt III K 217/17, warunkowo umarzający postępowanie karne, a w sprawie popełnienia czynów z art. 62 ust. 1 ww. ustawy, postępowanie przygotowawcze pozostaje od kilku lat zawieszone. W ocenie Sądu, wielokrotne konflikty skarżącego z prawem, nie pozwalają na stwierdzenie, że jest on osobą, która nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zdaniem WSA, okoliczności zdarzeń z udziałem skarżącego uwzględnione w sprawie przez organy obu instancji uzasadniają stanowisko, że nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, niezależnie od aktualnej pozytywnej opinii środowiskowej w miejscu zamieszkania oraz niefigurowania w Krajowym Rejestrze Karnym. Sąd Wojewódzki stwierdził także, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa materialnego ani reguł postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.). W świetle powyższego Sąd I instancji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), oddalił skargę.
IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zrzekł się przeprowadzania rozprawy, a ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci postanowienia Prokuratury Rejonowej w Pruszkowie z dnia 5 kwietnia 2024 r., sygn. akt PR 1.Ds. 233.2019, o umorzeniu śledztwa.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, polegające na błędnym przyjęciu, że sporna w postępowaniu kwestia dotyczy tego, czy organy Policji, oceniając czy wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, mogą wziąć pod uwagę odległe w czasie zachowania wnioskodawcy, w tym związane z zapadłymi wobec niego prawomocnymi wyrokami skazującymi, na podstawie których skazanie uległo już zatarciu i według aktualnego stanu KRK wnioskodawca nie jest osobą karną, podczas gdy w tej sprawie jest /tak w oryginale/ "raczej kwestia istnienia obowiązku po stronie organu, polegającego na wykazaniu w postępowaniu administracyjnym związku pomiędzy tamtymi odległymi w czasie, zatartymi skazaniami a podstawą wnioskodawcy w chwili orzekania o jego wniosku o pozwolenie na broń"; skarżący kasacyjnie "twierdzi bowiem, że odległe w czasie wyroki skazujące mogą stanowić podstawę odmowy wydania pozwolenia na broń na podstawie art. 10 ust. 1 u.b.a wyłącznie w przypadku ustalenia przez organy i wykazania w uzasadnieniu decyzji, że wspomniane skazania karne negatywnie rzutują na ocenę postawy wnioskodawcy w chwili orzekania o jego prawie dostępu do broni. W niniejszym postępowaniu organy administracji temu obowiązkowi nie sprostały, zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie miał prawa uznać, że decyzje te odpowiadają prawu.".
Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.
V. Odpowiedź na skargę kasacyjną.
Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
VI. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:
1. Skarga kasacyjna jako niezawierająca uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu.
2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.
3. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji podniesionego zarzutu kasacyjnego, uznając jego całkowitą bezzasadność.
4. Zakwestionowane przez stronę skarżącą kasacyjnie wykładnia oraz zastosowanie prawa materialnego w zakresie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (u.b.a.) są w pełni prawidłowe, albowiem odpowiadają one jednolitemu i utrwalonemu stanowisku wyrażanemu w orzecznictwie najwyższej instancji sądownictwa administracyjnego.
Odnosząc się do poglądu zaprezentowanego w treści opisowej analizowanego zarzutu, należy w pierwszej kolejności przypomnieć skarżącemu kasacyjnie, że ogólną i zasadniczą przesłanką pozytywną wydania przez właściwy organ policyjny pozwolenia na broń jest ustalenie, że wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (art. 10 ust. 1 u.b.a.). Przesłanka ta podlega konkretyzacji w art. 15 ust. 1 u.b.a. za pośrednictwem katalogu szczególnych i obligatoryjnych przesłanek negatywnych wydania pozwolenia na broń. Jedną z powyższych przesłanek negatywnych (art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.) jest stwierdzenie, że wnioskodawca pozostaje w sensie karnoprawnym osobą skazaną prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu lub przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (o ile zostało popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia). W tym zakresie, jak przyjmuje się w judykaturze sądowoadministracyjnej, ustawodawca ustanowił co do zasady wzruszalne domniemanie prawne (por. np. wyrok NSA z 9.10.2024 r., II GSK 1171/24, ONSAiWSA 2025, nr 3, poz. 38), że osoba skazana prawomocnie za powyższe kategorie przestępstw stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.
Regulacja wynikająca z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. nie ma jednak charakteru wyczerpującego normatywnie na tle przesłanki ogólnej braku zagrożenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.b.a., co oznacza, że również inne zdarzenia lub okoliczności względnie właściwości lub warunki osobiste związane ze stosunkiem podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na broń do porządku prawnego (w tym przede wszystkim do porządku karnoprawnego), mające znaczenie dla oceny, czy i w jakim zakresie podmiot ten w związku z legalnym posiadaniem broni i amunicji może stanowić realne zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, mogą i powinny być brane pod uwagę przez właściwy organ policyjny w sprawie wniosku o wydanie pozwolenia na broń. W grupie powyższych "innych zdarzeń lub okoliczności" znajdują się także należące już do przeszłości, jednak objęte fikcją zatarcia skazania, zachowania wnioskodawcy, które mogą wskazywać na jego określone właściwości, tendencje lub skłonności do nieprzestrzegania lub lekceważenia porządku prawnego.
Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem, że sam fakt zatarcia skazania karnego lub karnoskarbowego i powiązana z nim fikcja prawna uznania skazania za niebyłe (art. 106 k.k.) pociąga za sobą szersze skutki prawne w postaci fikcji usunięcia z porządku prawnego zaistnienia określonych zdarzeń prawnych (np. czynów podlegających prawnokarnej kalifikacji lub wydania określonego orzeczenia sądu karnego jako dokumentu urzędowego). Zdarzenia te pozostają elementem tego porządku z tym zastrzeżeniem, że od momentu wystąpienia skutku zatarcia skazania osoba uprzednio skazana nie może być już uważana za podmiot, względem którego obowiązuje prawomocny wyrok uznający jego winę za popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego lub także wymierzający mu karę (środek karny) za to przestępstwo (zob. wyrok NSA z 27.05.2025 r., II GSK 1865/24; por. także: wyrok NSA z 26.03.2025 r., II GSK 1994/21, LEX nr 3855730; wyrok NSA z 23.05.2024 r., II GSK 411/21, LEX nr 3757774; wyrok NSA z 16.04.2024 r., II GSK 240/21, LEX nr 3706504; wyrok NSA z 23.08.2023 r., II OSK 2838/20, LEX nr 3610604; wyrok NSA z 16.10.2012 r., II OSK 1097/11, LEX nr 1234072; wyrok NSA z 27.07.2010 r., II OSK 1245/09, LEX nr 694434).
Zestawiając powyższe tezy orzecznicze z zaakceptowaną przez Sąd a quo negatywną prognozą skarżonego organu co do spełnienia przez skarżącego przesłanki braku zagrożenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.b.a., należy w pełni podzielić ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonym wyroku. Elementami składowymi powyższej prognozy stały się bowiem racjonalnie i wystarczająco uzasadnione wnioski wynikające z opisów czynów oraz właściwości skarżącego, o których mowa w prawomocnych wyrokach skazujących za przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. (wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia z dnia 1 lipca 2013 r., sygn. akt II K 384/13) i art. 244 k.k. (wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt V K 743/13; wyrok Sądu Rejonowego w Łomży IX Zamiejscowy Wydział Karny w Grajewie z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt IX K 9/14), prawomocnym wyroku warunkowo umarzającym postępowanie w sprawie o przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z dnia 15 maja 2017 r., sygn. akt III K 217/17) oraz postanowieniu Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia 10 maja 2018 r. o przedstawieniu skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k., które – jak wynika z dołączonego do skargi kasacyjnej odpisu postanowienia prokuratora Prokuratury Rejonowej w Pruszkowie z dnia 5 kwietnia 2024 r., sygn. akt PR. 1 Ds. 233.2019 (dokument ten Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. jako dowód uzupełniający) – zostało umorzone na podstawie art. 62a ww. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. jedynie wobec stwierdzenia, że przedmiotem czynu były środki odurzające w ilości nieznacznej, przeznaczone na własny użytek, a orzeczenie kary wobec sprawcy czynu byłoby niecelowe ze względu na okoliczności jego popełnienia.
Uwzględniając ciąg powyższych zachowań skarżącego oraz jego powtarzalne wykazywanie postawy rażącego nieprzestrzegania obowiązującego porządku prawnego, nie można twierdzić, że negatywna prognoza na tle przesłanki braku zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego w związku z ubieganiem się o wydanie pozwolenia na broń ma charakter dowolny lub arbitralny.
5. Mając na względzie całość przedstawionej argumentacji oraz działając na podstawie art. 184, art. 204 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (punkt pierwszy wyroku) oraz zasądzeniu od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżonego organu kwoty 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi wyroku).
-----------------------
2