II GSK 2505/24

II GSK 2505/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
Małgorzata Rysz /przewodniczący/
Marcin Kamiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Transport
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 398/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-04-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 111
art. 120, art. 121 § 1, art. 122 , art. 187 § 1 , art. 191, art. 210 § 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1218
art. 24 ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w W. Sp. k. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 398/24 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. Sp. k. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 17 listopada 2021 r. nr 1401-IOC.48.13.2021 w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.
Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 398/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę "A." Sp. z o.o. w W. Sp. k. w W. (strona skarżąca, skarżąca, spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (DIAS, organ II instancji, organ) z dnia 17 listopada 2021 r. nr 1401-IOC.48.13.2021 w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.
II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.
W dniu 8 sierpnia 2019 r. na drodze S-8 w miejscowości O. funkcjonariusze Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie przeprowadzili kontrolę pojazdu o nr rej. [...] z naczepą o nr rej. [...]. W trakcie kontroli ustalono, że przewoźnikiem była strona skarżąca. W wyniku kontroli zgłoszenia SENT[...], w którym zadeklarowano przewóz 27.000 litrów produktów paliwowych (CN 2710), stwierdzono nieprawidłowość polegającą na błędnym wpisaniu w zgłoszeniu numeru rejestracyjnego pojazdu (w zgłoszeniu wpisano numer rej. naczepy [...], a w rzeczywistości towar był przewożony naczepą o numerze rej. [...]). Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół nr 448000-CZRl-1.5063.898/2019/1 z dnia 8 sierpnia 2019 r. Kierujący pojazdem odmówił podpisania protokołu.
Decyzją z dnia 30 grudnia 2020 r. Naczelnik Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie (organ I instancji) nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł w związku ze zgłoszeniem niezgodnie ze stanem faktycznym danych dotyczących numeru rejestracyjnego środka transportu w zgłoszeniu SENT[...].
W wyniku rozpoznania odwołania strony, decyzją z dnia 17 listopada 2021 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 30 grudnia 2020 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (ustawa SENT) nie przewiduje możliwości różnicowania odpowiedzialności przewoźników w zależności od przyczyny niedopełnienia obowiązków wynikających z ww. ustawy czy stopnia zawinienia. W przypadku ujawnienia ww. nieprawidłowości kara pieniężna nakładana jest obligatoryjnie przez organ, niezależnie od tego czy wpisanie nieprawidłowych danych było celowym działaniem podmiotu, czy też było spowodowane omyłką, jak twierdzi strona. Ustawa nie przewiduje możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z powodu braku winy podmiotu przy wpisaniu w zgłoszeniu danych niezgodnych ze stanem faktycznym, natomiast nałożenie kary nie jest uzależnione od uszczuplenia należności podatkowych. W ocenie organu, błędne wpisanie numeru środka transportu, którym przewożony był towar, jest uchybieniem bardzo istotnym z punktu widzenia realizacji monitorowania przewozu towarów wrażliwych, jakim są paliwa. Powyższego nie zmienia fakt, że błąd dotyczy jedynie numeru naczepy pojazdu, gdyż w świetle przepisów ustawy SENT środkiem transportu jest zarówno pojazd samochodowy, jak i zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy. W tym drugim przypadku podmiot ma obowiązek wpisania do zgłoszenia SENT prawidłowego numeru zarówno ciągnika, jak i naczepy, gdyż tylko wtedy organy mają możliwość kontroli przemieszczania towarów objętych systemem monitorowania, a więc realizacji założeń ustawy SENT. Organ podtrzymał także stanowisko organu I instancji zawarte w zaskarżonej decyzji odnośnie do braku podstaw prawnych do odstąpienia od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej. Po analizie zebranego materiału dowodowego, organ II instancji stwierdził, że zapłata kary w wysokości 10.000 zł nie będzie skutkować utratą płynności finansowej spółki, zagrożeniem dla jej egzystencji, tym bardziej, że strona mimo wezwania nie przedłożyła żadnych dokumentów finansowych, które wskazywałyby na trudności finansowe firmy. Zdaniem organu, strona w toku całego postępowania nie przekazała żadnych dokumentów potwierdzających jej sytuację ekonomiczną, a zatem nie wykazała, że nie posiada majątku ani środków pieniężnych na zapłatę kary pieniężnej. Organ podkreślił, że z wyjaśnień strony zawartych w odwołaniu i wcześniejszej korespondencji nie wynika, iż wystąpiły nadzwyczajne okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. W ocenie organu, kryterium "ważnego interesu" przewoźnika wymaga wykazania przez stronę konkretnych okoliczności, które uniemożliwiają zapłacenie kary pieniężnej bez udzielenia wnioskowanego wsparcia. Taką okolicznością z całą pewnością nie jest omyłka, na którą powołała się strona. Organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi także przesłanka "interesu publicznego", o której mowa w art. 24 ust. 3 ustawy SENT.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 lipca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 476/22, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2020 r., umarzając postępowanie administracyjne oraz orzekając o kosztach postępowania sądowego. W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia WSA w Warszawie wskazał, że w sprawie nie powinno dojść do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego, albowiem przed doręczeniem postanowienia o wszczęciu postępowania upłynął termin na dokonanie tej czynności zgodnie z art. 165b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (o.p.).
W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej organu, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 października 2023 r., sygn. akt II GSK 2051/22, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, podzielając pogląd organu, że w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 165b § 1 o.p., co zostało potwierdzone w postanowieniu z 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 1/23, w przedmiocie odmowy podjęcia uchwały na wniosek Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców.
III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.
Na wstępie Sąd I instancji , będąc związanym wykładnią zaprezentowaną w orzeczeniu NSA z dnia 30 października 2023 r. sygn. akt II GSK 2051/22, za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 165b § 1 o.p. w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy SENT. Następnie WSA w Warszawie wskazał, że w sprawie nie jest sporne, że podczas kontroli drogowej w dniu 8 sierpnia 2019 r. stwierdzono, że strona w zgłoszeniu SENT wskazała wadliwie numer rejestracyjny naczepy, którą wykonywano przewóz produktów paliwowych (CN2710). Tym samym strona naruszyła art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) ustawy SENT, z którego wynika, że w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a) ustawy SENT. Strona nie kwestionowała tych okoliczności. Zdaniem WSA w Warszawie, organy obu instancji prawidłowo rozważyły możliwość zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy SENT z uwagi na "ważny interes" podmiotu lub "interes publiczny". Wykonując ten obowiązek, organy administracji prawidłowo ustaliły, wyjaśniły i dokonały oceny prawnej istotnych okoliczności sprawy "pod kątem ewentualnego wystąpienia przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej". Pomimo tego, że strona skarżąca nie przedstawiła na wezwanie organu I instancji z dnia 5 listopada 2020 r. żadnych dowodów lub dokumentów w celu wyjaśnienia okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia kary, organ ten samodzielnie pozyskał informacje od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wyszkowie (pismo z dnia 2 grudnia 2020 r.), że skarżąca nie posiada zaległości podatkowych w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa i wobec skarżącej nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne. W ocenie WSA, w piśmie dnia 30 listopada 2020 r. skarżąca – w odpowiedzi na ww. wezwanie organu I instancji z dnia 5 listopada 2020 r. – przedstawiła wprawdzie własne stanowisko odnośnie do interpretacji ustawy SENT, jednakże – co prawidłowo akcentują organy obu instancji – do pisma nie załączono żadnych dokumentów, w tym potwierdzających sytuację finansową spółki. Takich dokumentów nie przedłożono również na etapie postępowania odwoławczego. Zdaniem Sądu I instancji, organy orzekające w sprawie prawidłowo oceniły czy wystąpiły przesłanki umożliwiające zastosowanie odstąpienia od nałożenia kary, przewidziane w art. 24 ust. 3 ustawy SENT. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 o.p. WSA wskazał, że analiza regulacji ustawy SENT przesądza, że ustawodawca nie uzależnia stosowania kary pieniężnej określonej w art. 24 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy od ustalenia kwestii pochodzenia przewożonego paliwa, faktycznej dostawy towaru do nabywcy czy też udokumentowania obrotu towarami fakturami VAT. Tym samym organy nie były zobligowane do badania okoliczności, których ustalenia nie wymagały właściwe przepisy prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a), oddalił skargę.
IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty. Stanowisko strony przeciwnej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła strona skarżąca, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Spółka zrzekła się również prawa do żądania przeprowadzania rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 24 ust 3 ustawy SENT poprzez błędną wykładnię pojęć "interesu publicznego" oraz "interesu przewoźnika" i "ograniczenie ich znaczeń na potrzeby sytuacji mogących uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej do strefy /tak w oryginale/ ekonomicznej, finansowej strony Skarżącej, bez odniesienia do zasad konstytucyjnych i celu wprowadzenia ustawy SENT";
2. art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji przez ich błędną wykładnię "z pominięciem dyrektyw wykładni celowościowej i funkcjonalnej przepisów ustawy SENT, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej której wysokość jest niewspółmierna do naruszeń skarżącej, w sytuacji gdy nie doszło do uszczupleń należności publicznoprawnych";
3. art. 24 ust. 3 ustawy SENT przez zastosowanie zawężającej wykładni, która miała istotny wpływ na wynik sprawy, "naruszyła art. 120, art. 121 § 1, art. 122 , art. 187 §1 w zw. z art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, albowiem nie przeprowadzono prawidłowej oceny" przesłanki "interesu publicznego" i "jej zastosowania w sprawie", "nie podjęto działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia sprawy, nie oceniono całości materiału zgromadzonego w sprawie, nie wskazano wszystkich faktów, które uznano za udowodnione, dowodów którym dano wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności.".
Skarżony organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
V. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:
1. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.
2. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutów kasacyjnych.
3. Wynik weryfikacji powyższych zarzutów okazał się negatywny, co stanowi konieczną i wystarczającą podstawę do utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku.
3.1. Oddaleniu w pierwszej kolejności podlegał zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie art. 120, art. 121 § 1, art. 122 , art. 187 § 1 w zw. z art. 191 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (o.p.) w następstwie zastosowania "zawężającej wykładni art. 24 ust. 3 ustawy SENT" w zakresie nieprzeprowadzenia prawidłowej oceny przesłanki "interesu publicznego", co doprowadziło do niepodjęcia "działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia sprawy", braku oceny "całości materiału zgromadzonego w sprawie" oraz niewskazania "wszystkich faktów, które uznano za udowodnione, dowodów którym dano wiarę oraz przyczyn", dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności.
Odnosząc się do konstrukcji formalnej i merytorycznej powyższego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ze względu na jego nieusuwalne wady strukturalne i treściowe nie poddaje się on weryfikacji kasacyjnej w kierunku oczekiwanym przez stronę skarżącą. Niezależnie bowiem od istotnego braku powiązania administracyjnoprawnych wzorców kontroli legalności proceduralnej zaskarżonej decyzji z przepisami konsekwencyjnymi wchodzącymi w skład sądowoadministracyjnej normy odniesienia w fazie orzekania, strona skarżąca kasacyjnie uchybiła wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. procesowemu obowiązkowi prawidłowego skonstruowania treści zarzutów kasacyjnych. W tym zakresie wystarczy jedynie przypomnieć, że zgodnie z ukształtowanym w sposób trwały orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowa konstrukcja podstaw kasacyjnych w formie weryfikowalnych zarzutów powinna obejmować nie tylko wskazanie naruszonych przepisów oraz podanie ogólnego sposobu ich naruszenia, lecz także musi zawierać konieczną konkretyzację tych podstaw przez powiązanie ich treści ze stanem prawnym i faktycznym sprawy w celu właściwego ukierunkowania kontroli kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie jest więc zobowiązana do szczegółowego określenia sposobu i formy naruszenia przepisów prawa nie tylko w warstwie abstrakcyjnej, lecz także w płaszczyźnie konkretnej na tle poszczególnych elementów stanu sprawy (zob. np. wyrok NSA z dnia 3 października 2023 r., II GSK 1926/22; wyrok NSA z dnia 13 października 2023 r., II GSK 844/20; wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2024 r., II GSK 1255/23; wyrok NSA z dnia 28 lutego 2025 r., II GSK 1700/21). W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie jest ponadto wystarczające wskazanie jedynie formy lub postaci naruszenia prawa procesowego lub opis konsekwencji tego rodzaju wady prawnej (np. przez przyjęcie przez sąd administracyjny za prawidłowe określonych ustaleń faktycznych kontrolowanych organów).
W związku z powyższym nie może budzić racjonalnych wątpliwości stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie autor skargi kasacyjnej, kwestionując sądowoadministracyjną ocenę prawidłowości ustaleń faktycznych na tle postulowanej wersji wykładni pojęcia interesu publicznego, o którym mowa w art. 24 ust. 3 ustawy SENT, nie dokonał choćby w minimalnym zakresie konkretyzacji sformułowanego zarzutu na tle istotnych elementów stanu faktycznego sprawy. Nie jest natomiast uprawnione uzupełnianie podstaw kasacyjnych w części skargi kasacyjnej przeznaczonej na zamieszczenie ich uzasadnienia. Uzasadnienie podstaw jest bowiem odrębnym elementem skargi kasacyjnej, które ma zawierać argumentację przemawiającą – w ocenie strony skarżącej kasacyjnie – za prawidłowością stanowiska zajętego w ramach przytoczonych podstaw kasacyjnych, natomiast nie może służyć jako miejsce ich konkretyzacji lub uzupełnienia.
3.2. Nie znajduje także uzasadnionych podstaw zarzut naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 24 ust. 3 ustawy SENT przez błędną wykładnię pojęć "interesu publicznego oraz interesu przewoźnika i ograniczenie ich znaczeń na potrzeby sytuacji mogących uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej do strefy ekonomicznej, finansowej strony Skarżącej, bez odniesienia do zasad konstytucyjnych i celu wprowadzenia ustawy SENT". Jakkolwiek autor skargi kasacyjnej nie powiązał formalnie powyższego zarzutu z zarzutem ocenionym w pkt 3.1, to jednak Sąd kasacyjny uwzględnił istnienie między nimi funkcjonalnego związku.
Dokonując weryfikacji prawidłowości wykładni dokonanej w powyższym zakresie przez kontrolowany Sąd Wojewódzki, należy uznać, że brak jest podstaw do przypisywania temu Sądowi redukcjonistycznego lub niepełnego podejścia interpretacyjnego w zakresie przesłanek materialnych stanowiących podstawę do wykonania uznaniowej kompetencji, o której mowa w art. 24 ust. 3 ustawy SENT. Prawidłowa analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że przeprowadzona w nim wykładnia przywołanych w zarzucie kasacyjnym pojęć normatywnych zachowała w koniecznym i wystarczającym zakresie wymóg uwzględnienia zasad i wartości ponadustawowych (w tym konstytucyjnych).
Sąd a quo dokonał w szczególności weryfikacji wykładni oraz subsumpcji stanu faktycznego na tle art. 24 ust. 3 ustawy SENT (zob. s. 11-13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) w świetle konstytucyjnej zasady proporcjonalności oraz celów prewencyjnych i represyjnych sankcjonowanej regulacji ustawowej, a rozważania w tym zakresie nie przekroczyły granic swobody wykładniczej (por. np. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2025 r., II GSK 1885/24). Nie jest zatem trafna konstatacja strony skarżącej, że powyższa ocena Sądu I instancji została ograniczona jedynie do okoliczności związanych z jej sytuacją ekonomiczną i finansową. Nie można również odmówić racji ocenie, że brak współpracy procesowej strony w zakresie ustalania elementów ww. sytuacji mógł mieć wpływ na ostateczne dokonanie przez skarżony organ negatywnej subsumpcji na tle przesłanek z art. 24 ust. 3 ustawy SENT.
3.3. Jako bezzasadny należało wreszcie ocenić zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię "art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji z pominięciem dyrektyw wykładni celowościowej i funkcjonalnej przepisów ustawy SENT, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej której wysokość jest niewspółmierna do naruszeń skarżącej, w sytuacji gdy nie doszło do uszczupleń należności publicznoprawnych".
W ramach weryfikacji poprzedniego zarzutu podniesiono już, że Sąd Wojewódzki wykonał w stopniu dostatecznym obowiązek uwzględnienia zasad i wartości konstytucyjnych w procesie wykładni art. 24 ust. 3 ustawy SENT, niewadliwie przyjmując implicite, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały szczególne okoliczności uzasadniające ocenę, że nałożona sankcja jest "niewspółmiernie dolegliwa" (s. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Ocena ta dotyczy już jednak weryfikacji subsumpcji stanu faktycznego, natomiast analizowany zarzut został ograniczony jedynie do błędnej wykładni. Chybiona jest także teza, że sam fakt "nieuszczuplenia należności publicznoprawnych" w wyniku stwierdzonego w przedmiotowej sprawie naruszenia obowiązku zgłoszenia danych w zakresie numeru rejestracyjnego elementu zespołu pojazdów zgodnie ze stanem faktycznym powinien mieć bezpośredni wpływ na ocenę proporcjonalności nałożonej kary w kontekście stosowania podstaw do odstąpienia od jej nałożenia (por. np. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2025 r., II GSK 1801/21).
4. W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. – orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.
-----------------------
2