II GSK 2469/24

II GSK 2469/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Ostrowska /sprawozdawca/
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
Małgorzata Rysz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 6520/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-03-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1047
art. 130a ust. 1 pkt 5, art. 130a ust. 10e.
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Anna Ostrowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 6520/23 w sprawie ze skargi D.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 października 2023 r. nr KOC/5996/Ru/23 w przedmiocie ustalenia opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
I.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 marca 2024 r., o sygn. akt VI SA/Wa 6520/23, w sprawie ze skargi D.K. (dalej: skarżący), uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: Kolegium, SKO, organ skarżący kasacyjnie) z dnia 26 października 2023 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy (dalej: organ I instancji, Prezydent) z dnia 1 września 2023 r. w przedmiocie ustalenia opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu.
Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy:
W dniu 30 listopada 2022 r. strażnik miejski wydał dyspozycję usunięcia pojazdu marki B. o numerze rejestracyjnym [...] z ul. R. w W. z powodu niezastosowania się do znaku B-36 z tabliczką T-24, tj. pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Tego samego dnia pojazd został usunięty z drogi i umieszczony na parkingu strzeżonym. W dniu 7 grudnia 2022 r. pojazd został odebrany z parkingu przez osobę upoważnioną.
Pismem z dnia 7 kwietnia 2023 r. Prezydent zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu na parkingu. Następnie, pismem z dnia 14 kwietnia 2023 r. skarżący poinformował organ I instancji, że zaparkował pojazd zgodnie z przepisami i nie miał do niego dostępu kiedy został wprowadzony zakaz postoju, ponieważ w tym czasie przebywał za granicą. W związku z tym, nie miał możliwości przemieścić samochodu i zastosować się do wprowadzonego zakazu, z uwagi na pobyt za granicą. Skarżący na potwierdzenie przedłożył bilet lotniczy.
Prezydent decyzją z dnia 1 września 2023 r., ustalił wysokość opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu marki B. o numerze rejestracyjnym [...] na kwotę 910 zł oraz zobowiązał skarżącego do jej zapłaty, działając na podstawie art. 130a ust. 1-2, ust. 10h, ust. 10j oraz ust. 6 i 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm.; dalej: p.r.d.).
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia 26 października 2023 r., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.).
II.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 marca 2024 r., o sygn. akt VI SA/Wa 6520/23, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uchylił decyzję SKO z dnia 26 października 2023 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta.
Sąd I instancji stwierdził, iż w jego ocenie organy administracyjne obu instancji, wydając zaskarżoną decyzję, nie ustaliły należycie stanu faktycznego sprawy i nie zebrały, a także nie rozważyły i nie oceniły całego materiału dowodowego zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W konsekwencji, zdaniem Sądu, dokonana przez organy ocena stanu faktycznego jest przedwczesna, a wydane decyzje naruszają prawo.
W ocenie Sądu nie sposób zgodzić się z tym, że ustalenie jedynie wydania dyspozycji usunięcia pojazdu bez badania przesłanek wystawienia tej dyspozycji jest wystarczające do obciążenia strony opłatą za usunięcie i przechowanie pojazdu. Skoro racjonalny ustawodawca wprost uzależnił wydanie rozstrzygnięcia przez sądy powszechne w przedmiocie przepadku pojazdu od obowiązku zbadania czy usunięcie pojazdu w danej sprawie było zasadne (art. 130a ust. 10e p.r.d.) to tym samym uznać należy, iż przy rozpoznawaniu każdej sprawy, której podstawę stanowi dyspozycja usunięcia pojazdu organy administracyjne winny zbadać zasadność (dopuszczalność) wydania dyspozycji usunięcia pojazdu w danym stanie faktycznym sprawy. W związku z tym wskazano, że o ile powody pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela pozostają bez znaczenia dla oceny sprawy o tyle fakt ustalenia, iż pojazd zaparkowano w miejscu obwiązywania danego zakazu jest kluczowy dla oceny przesłanek zasadności wydania dyspozycji usunięcia pojazdu.
Sąd I instancji zauważył, że skarżący konsekwentnie podnosił, że zostawił samochód w miejscu dozwolonym. Wskazał, że w czasie zmiany organizacji ruchu przebywał za granicą – w I., w okresie od 15 listopada do 4 grudnia 2022 r., na dowód czego przedłożył bilety lotnicze. W konsekwencji nie miał możliwości wcześniejszego usunięcia pojazdu, jak również świadomości, że pod koniec listopada 2022 r. Zarząd Dróg Miejskich w Warszawie będzie ustawiał nowe znaki zakazu. W ocenie Sądu organy administracyjne obu instancji nie przeprowadziły żadnych czynności wyjaśniających w tym zakresie, zaś Kolegium, rozpoznając ponownie sprawę w wyniku odwołania, powyższe argumenty całkowicie pominęło. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, które pozwoli na weryfikację twierdzeń skarżącego.
III.
Kolegium złożyło skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości oraz oddalenie skargi, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie SKO oświadczyło, iż zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny wydanych w sprawie rozstrzygnięć, w sytuacji gdy w sprawie ustalono pełny stan faktyczny odpowiadający treści normy prawa materialnego, poparty niezbędnym materiałem dowodowym i prowadzący do wydania przez organy rozstrzygnięć mających charakter pełny i odpowiadający prawu;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wykazania wpływu podanych w uzasadnieniu naruszeń jako "mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy", w sytuacji gdy wydane w sprawie decyzje nie zawierały uchybień mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaś wskazane przez Sąd w uzasadnieniu wyroku okoliczności nie miały istotnego wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
IV.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważają prawidłowości wyroku Sądu I instancji.
Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że Kolegium składając skargę kasacyjną oświadczyło, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie, a skarżący nie zajął stanowiska co do tego wniosku, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 182 § 3 p.p.s.a., rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym.
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: NSA) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do weryfikacji zasadności zarzutów kasacyjnych.
Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.
Rozpatrywaną skargę kasacyjną Kolegium oparło na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. formułując dwa zarzuty naruszenia przepisów postępowania, do których SKO zaliczyło: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § i art. 80 k.p.a. (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej). Pomijając deficyt redakcyjny zarzutu sformułowanego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej w postaci braku wskazania paragrafu art. 77 k.p.a., należy podkreślić, iż zarzuty z podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. powinny dotyczyć ściśle instytucji proceduralnych, czyli naruszeń (uchybień) przepisów postępowania administracyjnego oraz/lub postępowania sądowoadministracyjnego, spełniających jednocześnie warunek istotnego wpływu na wynik sprawy.
Odnosząc treść art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wyłącznie do przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można wskazać wiele przepisów, których naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, np. brak stosownego pouczenia (art. 6), niedopuszczanie tymczasowo do podjęcia naglącej czynności osoby niemogącej przedstawić pełnomocnictwa (art. 44 § 1), niedopuszczenie dowodu z dokumentu, jeżeli było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości (art. 106 § 3), odmowa zawieszenia postępowania (art. 124 i 125), lub nieuwzględnienie przez skład orzekający stanowiska zajętego w uchwale składu poszerzonego (art. 269) [por. Z. Kmieciak, Podstawy skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, "Państwo i Prawo" 2005, z. 1, s. 21–25].
Wprawdzie w pkt 1 petitum rozpatrywanej skargi kasacyjnej Kolegium powiązało wspomniany wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z innymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego – art. 7, art. 77 § 1, art. 80 – jednakże przepisy te wyznaczają ogólne zasady wyjaśniania stanu faktycznego oraz rozpatrywania materiału dowodowego, które, w przypadku ich przywoływania w konkretnej sprawie, wymagają uszczegółowienia (doprecyzowania). Należy wskazać, iż uzasadnienie rozpatrywanej skargi kasacyjnej w ogóle nie przywołuje przepisów k.p.a. wymienionych w petitum skargi kasacyjnej, a także nie wykazuje ich istotnego wpływu na wynik sprawy, co oznacza, iż skarga ta nie spełnia wszystkich wymogów zawartych w art. 176 p.p.s.a. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zaś zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie danego przepisu polegało, i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, a w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1313/10). Skuteczne powołanie się na zarzut w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga, jako warunek sine qua non konstrukcji zarzutu, wskazania, dlaczego powoływane konkretne uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (którego to wymogu skarżące kasacyjnie SKO nie dopełniło). Zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to po stronie skarżącego kasacyjnie leży obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień proceduralnych były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia.
Uzasadnienie powinno być również na tyle precyzyjne, aby pozwalało na stwierdzenie zgodności bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem. Przedstawienie jedynie ogólnych stwierdzeń (spostrzeżeń) o występujących w wyroku Sądu I instancji nieprawidłowościach w zakresie oceny poczynionych przez organy ustaleń faktycznych (co ma miejsce w przypadku rozpatrywanej skargi kasacyjnej), nie pozwala na uwzględnienie zarzutów kasacyjnych. Kierując się słuszną interpretacją art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dokonaną w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, podkreślającą, iż naruszenie przepisów postępowania jako podstawa skargi kasacyjnej odnosi się zarówno do naruszenia przepisów postępowania sądowego, jak i postepowania administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną wskazuje, iż nie jest jednak dopuszczalne dokonywanie przez NSA wykładni zakresu i kierunków zaskarżenia, gdyż skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. Związanie granicami skargi kasacyjnej nie pozwala NSA na uzupełnianie lub poprawianie podstaw skargi kasacyjnej. Sąd kasacyjny działa z urzędu tylko w przypadkach wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał więc oceny zarzutów w niniejszej sprawie w takim zakresie w jakim umożliwia to całościowa analiza petitum skargi kasacyjnej oraz analiza jej uzasadnienia.
W świetle wskazanych wyżej uwag wobec zarzutów kasacyjnych sformułowanych w pkt 1, rozpatrzeniu podlegał zarzut sformułowany w pkt 2 petitum niniejszej skargi - naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 145 § 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Jakkolwiek zarzut ten jest sformułowany poprawnie pod względem formalnym, to należy wskazać, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest usprawiedliwiony tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem (wadliwość uzasadnienia) a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał "potencjalny związek przyczynowy". Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż sytuacja powyższa nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Kontrolowany wyrok odpowiada bowiem wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżące kasacyjnie Kolegium zarzuca, iż Sąd I instancji zaniechał wykazania wpływu podanych w uzasadnieniu naruszeń jako "mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy", w sytuacji gdy wskazane przez Sąd w uzasadnieniu wyroku okoliczności nie miały istotnego wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Rozwijając ten zarzut w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Kolegium podkreśla, że Sąd "nie wskazał w uzasadnieniu orzeczenia jaki dowód winien zostać pozyskany lub oceniony w toku ponownego procedowania w sprawie. Sąd nie sprecyzował również, w jakim zakresie w ustalonym przez oba organy administracji stanie faktycznym występują ewentualne braki, przez co naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. Taka redakcja uzasadnienia wyroku Sądu powoduje, że nie jest możliwe jego wykonanie, gdyż nie sposób odkodować na podstawie jego treści, jakie konkretnie dalsze działania mają podjąć organy administracji."
Z powyższym stwierdzeniem skarżącego kasacyjnie SKO nie sposób się zgodzić, gdyż analiza uzasadnienia kontrolowanego wyroku pozwala na jednoznaczne ustalenie przesłanek uchylenia decyzji organów obu instancji. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego warunku nie spełnia np. zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak precyzyjnego sformułowania wskazań dla organów odnośnie do dalszego postępowania w sprawie, tak aby wskazania te nie budziły wątpliwości, co do sposobu ich wykonania. Istotnie, zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego skargę powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Obowiązkiem sądu jest precyzyjne określenie czynności, jakie powinien przeprowadzić organ administracji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, tak aby przy ewentualnym kolejnym rozpatrywaniu skargi na postanowienie w takiej sprawie zapobiec błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny i nie narazić się na zarzut naruszenia przepisów postępowania (wyrok NSA z 20 lipca 2005 r., sygn. akt OSK 1772/04). Jednakże zaniechanie tego obowiązku w całości lub w części (które jednak nie występuje w przypadku kontrolowanego wyroku) co do zasady nie będzie naruszeniem przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Aby zatem przekonać sąd drugiej instancji, że ten brak procesowy zaskarżonego orzeczenia może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, należy to wykazać w skardze kasacyjnej (por. wyrok NSA z 16 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1082/07, zob. także: J. P. Tarno, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, LexisNexis, Warszawa 2011, art. 141).
Analiza uzasadnienia kontrolowanego wyroku pozwala na sprecyzowanie wskazań Sądu I instancji co do dalszego postępowania. Sąd I instancji zaleca bowiem aby rozpoznając sprawę ponownie organy przeprowadziły postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w k.p.a., odnosząc się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego, zebranego w sprawie, by następnie na jego podstawie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną. Jak wskazuje Sąd I instancji w tym celu organy powinny:
- ustalić należycie stan faktyczny sprawy oraz zebrać, rozważyć i ocenić cały materiał dowodowy zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.,
- przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, które pozwoli na weryfikację twierdzeń skarżącego dotyczących okoliczności pozostawienia przez samochodu w miejscu dozwolonym i ustawienia znaku zakazu parkowania podczas jego nieobecności;
- zbadać zasadność (dopuszczalność) wydania dyspozycji usunięcia pojazdu w stanie faktycznym sprawy, czyli ocenić fakt wydania dyspozycji usunięcia pojazdu w świetle przesłanek art. 130a ust. 1 p.r.d.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozsądzenia, czy skarżący zasadnie został obciążony kosztami usunięcia i przechowywania pojazdu. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji, że skoro ustawodawca wprost uzależnił wydanie rozstrzygnięcia przez sądy powszechne w przedmiocie przepadku pojazdu od obowiązku zbadania czy usunięcie pojazdu w danej sprawie było zasadne (art. 130a ust. 10e p.r.d.) to tym samym uznać należy, iż przy rozpoznawaniu każdej sprawy, której podstawę stanowi dyspozycja usunięcia pojazdu organy administracyjne winny zbadać zasadność (dopuszczalność) wydania dyspozycji usunięcia pojazdu w danym stanie faktycznym sprawy. Organy winny więc ocenić fakt wydania dyspozycji usunięcia pojazdu w świetle przesłanki określonej w art. 130a ust. 1 pkt 5 p.r.d. w oparciu o treść przepisów prawa materialnego i obowiązujących zasad postępowania. Jakkolwiek bowiem powody pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela pozostają bez znaczenia dla oceny niniejszej sprawy o tyle ustalenie, iż pojazd zaparkowano w miejscu obwiązywania danego zakazu jest kluczowy dla oceny przesłanek zasadności wydania dyspozycji usunięcia pojazdu.
Uwzględniając powyższe, istnieją uzasadnione przesłanki, iż działanie organów administracji w rozpatrywanej sprawie naruszało podstawowe zasady postępowania administracyjnego, tj. zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), zasadę wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), zasadę oceniania okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), na co wskazuje Sąd I instancji w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku.
Reasumując wszystkie przedstawione argumenty należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.