II GSK 2443/11

II GSK 2443/11 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2012-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-12-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Stukan-Pytlowany
Czesława Socha /przewodniczący sprawozdawca/
Stanisław Gronowski
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1930/11 - Wyrok WSA w Warszawie z 2011-10-25
Skarżony organ
Minister Rozwoju Regionalnego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 89 poz 625
art. 5 ust. 1, art. 7, art. 7 ust. 1 i 3a, art. 8, art. 32 ust. 1 pkt 24.
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 134 par. 1, art. 106 par. 3 i 5, art. 233 par. 1, art. 141 par. 4.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
art. 30 c ust. 3 pkt 1, art. 12 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 5 i 6, art. 26 ust. 1 pkt 4 i 8, art. 5 pkt 11.
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 7.
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U.UE.L 2008 nr 214 poz 3 art. 13 ust. 10.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w  zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) - Tekst mający znaczenie dla EOG
Dz.U.UE.L 2006 nr 210 poz 25 art. 39.
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu  Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia del. WSA Barbara Stukan-Pytlowany Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. J. W. I. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1930/11 w sprawie ze skargi S. J. W. I. Spółki z o.o. w W. na informację Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 października 2011 r. o sygnaturze V SA/Wa 1930/11 – Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę S. J. W. I. Sp. z o.o. w W. na informację Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.
Sąd pierwszej instancji przyjął, że ocena wniosku o dofinansowanie jako nie spełniająca kryteriów formalnych była uzasadniona. Chodzi o kryterium formalne 7 i 11 w Konkursie 1/POliŚ/9.4/2009 dla Działania 9.4 – Wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych, Priorytet IX – Infrastruktura energetyczna przyjazna środowisku i efektywność energetyczna w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007 – 2013. kryterium 7 to – Zgodność z Programem Operacyjnym Infrastruktura i Środowisko i Szczegółowym opisem priorytetów POliŚ, w ramach którego zgodnie z zapisami Szczegółowego opisu priorytetów dla Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko maksymalna kwota dofinansowania dla pojedynczego projektu w ramach działania 9.4 wynosi 40 mln PLN; oraz nr 11 – kwalifikowalność wydatków i ocena wykonalności pod katem pomocy publicznej, przy czym dla działania 9.4 ocena wykonalności jest dokonywana zgodnie z programem pomocy publicznej – rozporządzeniem MG z 3 lutego 2009 r.
W ocenie Sądu pierwszej instancji projekt budowy F. W. D. o mocy 250 MW został podzielony a projekt stanowiący przedmiot wniosku o dofinansowanie powinien zostać złożony łącznie z innymi projektami składającymi się na przedsięwzięcie budowy tej Farmy jako jeden duży projekt w ramach działania 9.4 POliŚ. Oznacza to, że każdy ze złożonych projektów wchodzący w skład grupy W. I. jest w rzeczywistości częścią większego projektu inwestycyjnego i przekracza pułap 40 mln PLN. Wynika to z regulacji wspólnotowych w tym z rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006, które w art. 39 zawiera definicję dużego projektu. Przepis ten przewiduje spełnienie jednoczesne wszystkich przesłanek zawartych w tym przepisie. W przeciwnym przypadku chodzi o projekt mały. Projekt duży podlega zgłoszeniu do Komisji Europejskiej. Udzielnie wsparcia jest możliwe w przypadku zatwierdzenia wkładu unijnego przez Komisję Europejską. Brak dokonania zgłoszenia albo dokonanie zgłoszenia w sposób niepełny lub nieprawidłowy bądź nie akceptowany prowadzi do zwrotu przyznanej dotacji. Przepis ten nic nie mówi o tym jakie kryteria decydują o niepodzielności projektu. Niepodzielność ta w rozumieniu tego przepisu badana jest przez pryzmat cech gospodarczych (ekonomicznych) lub technicznych. Okoliczności faktyczne dowodzą wyraźnego powiązania o charakterze strategicznym. Niewątpliwe jest, że wszystkie parki F. W. są powiązane technicznie gdyż poprzez wspólną inwestycję dostarczają wytwarzany produkt do obrotu.
Ocena powyższa wynika z następujących podstaw prawnych: rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006, rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008, wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej na lata 2007 – 2013 (2006/C 54/08), rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 3 lutego 2009 r. w sprawie udzielania pomocy publicznej na inwestycje z zakresu budowy lub rozbudowy jednostek wytwarzających energię elektryczną lub ciepło z odnawialnych źródeł energii (Dz. U. Nr 21, poz. 112).
Sąd pierwszej instancji przyjął, że przy rozpoznawaniu odwołania nie został naruszony art. 26 ust. 2, 27 ust. 1 pkt 3, 30 b ust. 1 i 2, 31 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) ani też art. 7, 78 Konstytucji RP. Chodzi o sposób rozpoznania odwołania, opinię prawną z dnia 8 sierpnia 2011 r. Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, ustaleń faktycznych co do oceny rodzaju projektu i jego motywów, a także powiązań strategicznych, istnienia różnych powiązań o charakterze technicznym w związku z korzystaniem ze wspólnego przyłącza do Krajowego Systemu Elektroenergetycznego jako "F. D.". Nie zachodziły podstawy do oceny w niniejszym postępowaniu wniosków na inne konkursy w tym na konkurs nr 2/POliŚ/9.4/2010.
Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił wniosku zwrócenia się do Komisji Europejskiej na podstawie sekcji 3.2 Komunikatu Komisji w sprawie egzekwowania prawa dotyczącego pomocy państw przez sady krajowe. Powodem braku uwzględnienia wniosku jest jego bezprzedmiotowość z uwagi na odmowę przyznania pomocy a która prowadziłaby do zbędnej przewlekłości postępowania. Powyższe oznaczało, ze zarzuty skargi kasacyjnej były nieuzasadnione i dlatego podlegała oddaleniu.
W skardze kasacyjnej S. J. W. I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżyła w całości wyrok zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego. Domagała się na zasadzie art. 188 ustawy z dni a 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 30 e ustawy dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sprawy Ministrowi Gospodarki a także zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Powołując się na naruszenie prawa materialnego zarzucono błędną wykładnię art. 5 pkt 11, 26 ust. 1 pkt 4 i 8, 29 ust. 1 pkt 6, 29 ust. 2 pkt 5 i 6 cytowanej wyżej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju; błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 13 ust. 10 Rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008 uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu – rozporządzenie 800/2008 oraz art. 39 Rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE0 nr 1260/199 – rozporządzenie 1083/2006; preambuły rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008. Naruszenie zaś przepisów postępowania w sposób istotny i mający wpływ na wynik sprawy. Chodzi o art. 30 c ust. 3 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, 31 pkt 231 i 266 Systemu oceny w związku z art. 7 Konstytucji RP; art. 106 § 3 i 5, 141 § 4 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.).
W uzasadnieniu podała, że błędnie przyjęto niespełnienie kryterium do otrzymania pomocy. Nie polega na prawdzie, że w sprawie chodzi o "duży projekt" podzielony na mniejsze. Argumenty do tej oceny nie znajdują uzasadnienia w powołanych wyżej przepisach. Przeciwnie, niż wywiódł to Sąd pierwszej instancji, Skarżąca spełniła warunki do pozytywnej oceny projektu. Błędnie Sąd pierwszej instancji wywiódł, że wykładnia pojęcia "projekt" na potrzeby oceny spełnia kryterium maksymalnego poziomu dofinansowania nie wymaga odwołania się do definicji "projektu" oraz "projektu kompleksowego" zawartych w systemie realizacji § 2 pkt 14 Regulaminu Konkursu. Definicje te zawarte są w różnych aktach prawnych, mają charakter autonomiczny, ustanawiane są w celach realizacji celów danego aktu prawnego i nie mogą być automatycznie przenoszone na grunt innej regulacji prawnej. Oznacza to, że definicja ta powinna być zastosowana na potrzeby oceny, czy spełnione zostało to kryterium. System realizacji w niniejszej sprawie przewiduje, że każdy projekt zgłaszany jest na odrębnym wniosku i może uzyskać odrębne dofinansowanie. Przepisy nie ustanowiły dodatkowego programu ograniczającego. Odwołanie się do definicji "dużego projektu" i "jednostkowego projektu inwestycyjnego" zawartych w powołanych przepisach, zostało wprowadzone w całkowicie innych celach. Projekt skarżącej jest samodzielnym projektem a więc etapem realizacji projektu kompleksowego. Ubiegać się zatem może o maksymalne dofinansowanie na poziomie 40 mln PLN, niezależnie od dofinansowania wnioskowanego przez inne podmioty realizujące pozostałe etapy tego samego projektu kompleksowego. Błędnie też przyjęto niespełnienie kryterium wykonalności pod katem pomocy publicznej. Chodzi o kryterium formalne nr 11. Ocena ta winna sprowadzać się do ustalenia, czy przyznanie dofinansowania jest zgodne z przepisami dotyczącymi pomocy publicznej. Niedopuszczalne są dywagacje, co do możliwych błędów, czy innego rodzaju niedociągnięć jakie mogą zostać popełnione przez organy państwa na etapie notyfikacji pomocy publicznej do Komisji Europejskiej. W ocenie skarżącej, pomoc ta, nie przekracza maksymalnej wysokości dopuszczalnej pomocy publicznej określonej w Wytycznych. Obliczona została zgodnie z wzorem zawartym w pkt 67 Wytycznych a jej wysokość nie przekracza 60 % kosztów kwalifikowanych. Ciężar zatem prawidłowego sporządzenia zgłoszenia pomocy publicznej do Komisji Europejskiej ciąży na organach administracji, a nie na beneficjentach pomocy. Stwierdzenie, że projekt skarżącej nie spełnia kryterium wykonalności pod katem pomocy publicznej jest nieprawdziwy. Organy zatem dysponowały wszelkimi danymi, aby dokonać oceny jego wykonalności. Konieczność zgłoszenia do tego organu, nie oznacza braku spełnienia tej przesłanki. Zarzut niepodzielności projektu, nie znajduje uzasadnienia. Skarżąca jeszcze przed wydaniem podstawowych regulacji prawnych dla tego programu operacyjnego wskazywała, że realizuje kilka samodzielnych projektów inwestycyjnych i nie pozostawała w żadnej sprzeczności już w tym czasie z regulacjami unijnymi ani regulacjami krajowymi. Chronologia zdarzeń wyraźnie wskazuje, że utworzenie spółek celowych nie było dokonane w celu zwielokrotnienia dofinansowania. Brak oceny pod kątem projektu kompleksowego przeczy faktom, postanowieniom Regulaminu i treści formularza samego wniosku w którym projekt został opisany jako część projektu kompleksowego. Skarżąca nie miała możliwości przyłączenia do innych sieci, ale nie są to argumenty, których można przypisach niepodzielność .
Skarżąca podtrzymuje z zarzutów procesowych przepisy dotyczące oceny odwołania poza jego granice i brak odniesienia się do sformułowanych w odwołaniu zarzutów. Ocena dokonana przez Sąd pierwszej instancji w zakresie braku uwzględnienia skargi i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania nie jest trafne. Ocena zaś nieformalnej opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na treść rozstrzygnięcia jest także nieuzasadniona. Nastąpiło w związku z tym przekroczenie uprawnień, co nie może być tolerowane. Należało zatem skorzystać z opinii ekspertów, w celu zapewnienia bezstronnej i rzetelnej oceny projektu. Ustalenia stanu faktycznego są nieprawidłowe, sprzeczne z treścią dowodów choćby w zakresie sposobu finansowania projektu, negocjowania umowy w zakresie usług przesyłania a także przyczyn ekonomicznych. Miały zatem wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji błędnie dokonał oceny faktycznej spółki wiodącej, która jest podmiotem innym niż skarżąca. Stan faktyczny jest zatem błędny. Oznacza to, że uzasadnienie nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia a dotyczącego właśnie skarżącej. Nieuwzględnienie wniosku o wystąpienia do Komisji Europejskiej jest wadliwe. Zagadnienia te mają istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, skoro chodzi o jednolite stosowanie restrykcyjnych rozwiązań. Odwołanie się do przewlekłości postępowania przed Komisją Europejską nie znajduje uzasadnienia. Zasada szybkości postępowania nie może usprawiedliwiać rozstrzygania skomplikowanych kwestii prawnych na niekorzyść strony z pominięciem środków prawnych mających na celu zapewnienie równości wobec prawa. Z przyczyn powyższych, zarzuty są uzasadnione a skarga stała się konieczna do złożenia.
Minister Rozwoju Regionalnego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Podał, że wyrok Sądu pierwszej instancji jest zgodny z prawem a skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Musi spełniać określone ustawowo wymagania, przewidziane w art. 176 w zw. z art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl przepisu art. 176 tej ustawy skarga kasacyjna powinna przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć wskazanie konkretnego przepisu prawa, którego naruszenie zarzuca się Sądowi pierwszej instancji. W odniesieniu do przepisu rozbudowanego, który zawiera więcej niż jedną normę prawną i składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg przytoczenia naruszonego przepisu prawa uważa się za spełniony, jeżeli skarga kasacyjna wskazuje konkretną jednostkę redakcyjną przepisu zawierającą naruszoną przez Sąd normę, a więc podaje nie tylko numer artykułu ale również numer paragrafu, ustępu i punktu tego artykułu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065, a także J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 2, s. 382). Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 cytowanej wyżej ustawy) i dlatego nie ma kompetencji do dookreślania za wnoszącego skargę kasacyjną tak rozumianej podstawy skargi kasacyjnej. Powyższe uwagi odnoszą się do ogólnie wskazanego w petitum skargi kasacyjnej przepisu art. 31 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, który składa się z kilkunastu jednostek redakcyjnych (ustępów i punktów). Z tych względów zarzut naruszenia powołanego wyżej artykułu nie może być w tej sprawie rozpatrzony przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zasadniczą kwestią wymagającą rozpatrzenia w pierwszej kolejności jest kwestia ustaleń faktycznych, poczynionych w postępowaniu konkursowym i zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji co do tego, że projekt zgłoszony do dofinansowania w rozpatrywanej sprawie nie jest projektem samodzielnym, ponieważ stanowi część niepodzielnego ekonomicznie dużego projektu F. W. D. o mocy 250 MW. Na gruncie rozporządzenia 800/2008 duży projekt inwestycyjny należy uznać za jednostkowy projekt inwestycyjny, jeśli inwestycja jest prowadzona na przestrzeni trzech lat przez to samo przedsiębiorstwo (te same przedsiębiorstwa) i składa się ze środków trwałych połączonych w sposób ekonomicznie niepodzielny. W ramach oceny, czy inwestycja jest ekonomicznie niepodzielna, bierze się pod uwagę powiązania techniczne, funkcjonalne i strategiczne oraz bezpośrednią bliskość geograficzną. Niepodzielność ekonomiczna powinna być oceniania niezależnie od stosunku własnościowego.
Okoliczność, czy połączone środki trwałe stanowią całość ekonomicznie niepodzielną, a więc składają się na tzw. duży projekt inwestycyjny, podlega badaniu przy zastosowaniu kryteriów ekonomicznej racjonalności. Tymi kryteriami kieruje się co do zasady każdy inwestor. Potwierdzeniem tej ekonomicznej racjonalności projektu nie może być wyłącznie sam zamysł uzyskania dofinansowania ze środków publicznych na realizację projektu.
Na to, że projekt spółki S. J. W. I. nie jest projektem samodzielnym ekonomicznie wskazują działania podejmowane przez spółkę W. I., w szczególności na etapie przygotowania inwestycji do realizacji, a więc w fazie poprzedzającej starania o dofinansowanie odrębnych projektów ze środków publicznych. Działania te były ukierunkowane na realizację jednego dużego projektu inwestycyjnego, budowy F. W. D. 250 MW, nie zaś na budowę kilku samodzielnych ekonomicznie farm wiatrowych. Twierdzeniom skargi kasacyjnej, że objęty wnioskiem o dofinansowanie P. e. w. S. J. jest samodzielnym ekonomicznie przedsięwzięciem przeczy wystąpienie spółki W. I. do PSE Operator S.A. w dniu 6 listopada 2007 r. z wnioskiem o określenie warunków przyłączenia do krajowej sieci przesyłowej F. W. o mocy 250 MW, składającej się ze 100 turbin wiatrowych, a więc stanowiącej duży projekt w rozumieniu przepisów unijnych. Wprawdzie w świetle tego wniosku farma miała się składać z 6 mniejszych farm, jednakże z wniosku nie wynikało, aby te mniejsze farmy miały być samodzielnymi podmiotami dostarczającymi energię elektryczną. Zresztą, takie odrębne podmioty (spółki) wówczas nie istniały i już choćby z tego względu nie mogły uzyskać warunków przyłączenia do krajowej sieci przesyłowej. Intencja spółki W. I., domagającej się określenia dla jej inwestycji warunków przyłączenia do krajowej sieci przesyłowej, na potrzeby dostarczania przez nią energii elektrycznej z F. W. o mocy 250 MW była jednoznaczna i nie budziła wątpliwości ze strony PSE Operator S.A. W lipcu 2008 r. PSE Operator S.A. wydała spółce W. I. wnioskowane przez nią warunki przyłączenia do sieci F. W. D., składającej się ze 100 jednostek wytwórczych, o łącznej mocy 250 MW. W tym miejscu należy podkreślić znaczenie prawne warunków przyłączenia do krajowej sieci przesyłowej. Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.) przedsiębiorstwo energetyczne może sprzedawać energię dopiero po uprzednim przyłączeniu do sieci, zgodnie z art. 7 tej ustawy. Dlatego przedsiębiorstwo energetyczne zamierzające dostarczać (sprzedawać) energię musi ubiegać się o przyłączenie do sieci i w tym celu wystąpić o określenie mu warunków przyłączenia do sieci, a po uzyskaniu tych warunków, zawrzeć umowę o przyłączenie do sieci z podmiotem zajmującym się przesyłem lub dystrybucją energii (art. 7 ust. 1 i 3a tej ustawy). Oznacza to, że możliwość funkcjonowania na rynku wytwarzania i sprzedaży energii jest warunkowana zdolnością przyłączenia do sieci. Nie można zatem samodzielnie funkcjonować na takim rynku nie dysponując "własnymi" warunkami przyłączenia do sieci krajowej, a później – nie zawierając we własnym imieniu umowy o przyłączenie do sieci z podmiotem zajmującym się przesyłem lub dystrybucją energii. W świetle tych przepisów prawa i wniosku spółki W. I. o określenie warunków przyłączenia do sieci spółka S. J. W. In. nie mogła samodzielnie realizować wszystkich istotnych funkcji przynależnych przedsiębiorstwu energetycznemu i tym samym firmowany przez nią projekt budowy parku wiatrowego nie mógł być uznany za projekt ekonomiczne samodzielny.
Jak już wspomniano, w następstwie uzyskania przez spółkę W. I. warunków przyłączenia do sieci F. W. D., jedynie wspomniana spółka, nie zaś nowo utworzone spółki, mogła (i z tej możliwości skorzystała 14 czerwca 2010 r.) zawrzeć umowę o przyłączenie do sieci przesyłowej całej F. W. D.. Wprawdzie jesienią 2008 r. spółka W. I. czyniła starania o zawarcie, na podstawie uzyskanych dla siebie warunków, umowy o przyłączenie do sieci z sześcioma spółkami powstałymi wskutek podziału całego projektu D. 250 MW, jednakże PSE Operator S.A. uznał zawarcie takiej umowy za niedopuszczalne stwierdzając, że w świetle uzyskanych przez spółkę W. I. warunków przyłączenia do sieci przedmiotem przyłączenia jest jedno przedsięwzięcie, a więc jedna farma wiatrowa. Stanowisko wspomnianego Operatora nie było podważone zarówno przez spółkę W. I., jak i spółki powstałe na skutek podziału F. W. D. 250 MW. Jak ustalono, spółki powstałe wskutek podziału projektu nie występowały indywidualnie o określenie na ich rzecz warunków przyłączenia, stosownie do przepisu art. 7 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne. Nie ma również dowodu na to, aby spółka W. I. skorzystała z przewidzianej w art. 8 ustawy Prawo energetyczne drogi prawnej, przysługującej w razie odmowy zawarcia umowy o przyłączenie do sieci na warunkach proponowanych przez wnioskodawcę. Toteż, na gruncie ustawy Prawo energetyczne oraz wydanych na podstawie tej ustawy na rzecz spółki W. I. warunków przyłączenia do sieci F. W. D., farmę tę należy ocenić jako jedno niepodzielne ekonomicznie przedsięwzięcie. Z powyższych względów poszczególne spółki, w tym spółka S. J. W. I., powstałe wskutek podziału F. W. D. o mocy 250 MW, o czym była już mowa, nie mogą być w świetle ustawy Prawo energetyczne uznane za samodzielnych organizacyjnie i ekonomicznie przedsiębiorców, mogących dostarczać energię elektryczną do sieci. Tym samym zgłoszony do dofinansowania przez spółkę S. J. W. I. projekt budowy parku wiatrowego S. J. prawidłowo został potraktowany jako niesamodzielny ekonomicznie, stanowiący część większej ekonomicznej całości: P. W. D. 250 MW.
Dla oceny braku samodzielności ekonomicznej spornego projektu spółki S. J. W. I. nie bez znaczenia jest również fakt nieposiadania przez nią uprawnień do sprzedaży wyprodukowanej energii elektrycznej. Takie uprawnienia to koncesja na obrót energią elektryczną, wymagana przepisem art. 32 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo energetyczne. W umowach o współpracy zawartych pomiędzy spółkami realizującymi projekt D. 250 MW postanowiono, że o koncesję na obrót energią wystąpi jedynie spółka W. I., a zatem pozostałe spółki produkujące energię elektryczną, w tym spółka wnosząca skargę kasacyjną nie będą występowały na rynku obrotu energią elektryczną jako samodzielne podmioty. Również więc i w tej sferze park elektrowni wiatrowych S. J. mógł funkcjonować, według założeń jego pomysłodawców, jedynie w ramach jednego, niepodzielnego ekonomicznie dużego projektu – inwestycji D. 250 MW.
Dowodów na to, że projekt objęty wnioskiem o dofinansowanie stanowi część większej, ekonomicznie niepodzielnej całości dostarczają wreszcie postanowienia umów o współpracy zawartych pomiędzy spółkami zaangażowanymi w realizację projektu farm wiatrowych. Na przykład, o czym była już mowa, § 10 pkt 2 umowy o współpracy z 2 kwietnia 2009 r. stanowi, że "odstąpienie od umowy danej strony spowoduje brak możliwości przez tą stronę wprowadzania produkowanej energii elektrycznej w punkcie przyłączenia określonym w warunkach przyłączenia". W rezultacie, w następstwie ewentualnego odstąpienia od umowy ze spółką W. I., każda z pozostałych spółek byłaby pozbawiona prawnych i faktycznych możliwości prowadzenia działalności gospodarczej objętej projektem zgłoszonym do dofinansowania. Straciłaby więc rację swego istnienia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny jest zdania, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa, podzielając stanowisko organów, co do tego, że po uzyskaniu warunków przyłączenia do sieci jednego projektu D. 250 MW dokonano podziału tego projektu jedynie w aspekcie własnościowym, tworząc kilka podmiotów – spółek, które w założeniu miały nie być ekonomicznie samodzielne. Role, jakie im wyznaczono wskazują, że miały uczestniczyć w realizacji i w funkcjonowaniu jednego większego, wspólnego ekonomicznie przedsięwzięcia, o którym była wyżej mowa. Nie znajduje potwierdzenia w materiale sprawy teza, że połączono kilka samodzielnych pierwotnie projektów (farm wiatrowych) w jedno przedsięwzięcie, jedynie na użytek i pod presją przedsiębiorstwa przesyłowego.
W konsekwencji Instytucja Zarządzająca trafnie uznała, a Sąd pierwszej instancji prawidłowo podzielił to stanowisko, że zgłoszony do dofinansowania projekt wnioskodawczyni nie spełnia dwóch kryteriów formalnych: 7 i 11 ustalonych w Kryteriach wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko, Priorytet IX.
Uznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe ustaleń faktycznych co do niesamodzielności ekonomicznej projektu zgłoszonego do dofinansowania oznacza, że zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie nie są uzasadnione. Nie zostały zresztą prawidłowo sformułowane i zakwalifikowane, ponieważ pomieszczono je w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego. Przesądzenie tej podstawowej w sprawie kwestii faktycznej determinuje niejako ocenę pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, zarówno tych, które dotyczą naruszenia prawa procesowego, jak i tych które odnoszą się do naruszenia prawa materialnego.
Niemniej jednak ustosunkowując się do szczegółowych zarzutów skargi kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że zarówno Instytucja Pośrednicząca, Instytucja Zarządzająca, jak i Sąd pierwszej instancji rozpoznawały sprawę w granicach wyznaczonych przez wniosek o dofinansowanie spółki S. J. W. I. dotyczący P. w. S. J.. Sąd pierwszej instancji nie miał zatem podstaw do zajmowania się całym dużym projektem D. 250 MW, w szczególności jego oceną z punktu widzenia przepisów dotyczących pomocy publicznej. W skardze kasacyjnej, przynajmniej wyraźnie (w jej petitum) nie kwestionowano takiego określenia przedmiotu rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. W każdym razie skarga kasacyjna nie zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenia przepisu art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach określonych rozstrzygnięciem Sądu pierwszej instancji, odnoszącym się do oceny zgodności z prawem odmowy dofinansowania projektu spółki S. J. W. I. stanowiącego jeden z siedmiu projektów zgłoszonych przez wszystkie spółki.
W świetle przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. niezbędnym wymogiem skutecznego podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie przez wnoszącego skargę kasacyjną istotnego wpływu wskazanego uchybienia na wynik sprawy.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut sprecyzowany w pkt 5 petitum skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy ocena projektu przez Instytucję Zarządzającą została przeprowadzona z naruszeniem prawa, polegającym na dokonaniu przez Instytucję Zarządzającą oceny poza granicami odwołania, jak również nie odniesieniu się do sformułowanych w odwołaniu zarzutów, w czym dopatrzono się naruszenia pkt 260 Systemu Oceny. Adresatem postanowienia pkt 260 Systemu Oceny, w myśl którego zakres odwołania nie może wykraczać poza zakres protestu, jest wnoszący odwołanie, nie zaś Instytucja Zarządzająca. Instytucja Zarządzająca może więc, gdy zajdzie taka potrzeba, sięgać przy rozpatrywaniu odwołania do argumentacji wykraczającej poza tą, którą kierowano się na etapie rozpatrywania protestu. Ponadto nieudokumentowano w skardze podniesionego przy tej okazji zarzut braku rozpatrzenia przez Instytucję Zarządzająca niektórych zarzutów zawartych w odwołaniu.
W pkt 6 petitum skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo dostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez Instytucję Zarządzającą art. 31 u.z.p.p.r., pkt 231 i 266 Systemu Oceny w zw. z art. 7 Konstytucji RP, przez oparcie rozstrzygnięcia na nieformalnej, wydanej bez podstawy prawnej opinii Prezesa UOKiK z 8 sierpnia 2011 r. oraz ustnych ustaleń pomiędzy Instytucją Zarządzającą a UOKiK. Jak już podnoszono, z uwagi na niewskazanie w skardze kasacyjnej konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu art. 31 u.z.p.p.r., zarzut naruszenia tego przepisu nie może być rozpatrzony. W świetle postanowień punktów 231 i 266 Systemu Oceny nie są zasadne podane w punkcie 6 skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Żadne z postanowień Systemu Oceny nie nakłada na organ obowiązku skorzystania z opinii ekspertów. Również żadne ze wskazanych postanowień Systemu Oceny nie zakazuje organowi możliwości zwrócenia się do specjalistycznego organu dla zasięgnięcia stanowiska w sprawie. Można w tym miejscu dodać, że stosownie do przepisu art. 12 ust. 1 powołanej ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej wyrażenie opinii w sprawach udzielenia pomocy publicznej wchodzi w zakres kompetencji Prezesa UOKiK. Taka opinia nie stanowi rozstrzygnięcia "zagadnienia wstępnego", gdyż jest jedynie elementem materiału dowodowego i tym samym jest traktowana na równi z innymi dowodami w sprawie (por. wyrok NSA z 13 września 2006 r., II FSK 1133/05; LEX nr 286895). Z powyższych względów skorzystanie przez organ z opinii Prezesa UOKiK nie uzasadnia podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez organ przepisu art. 7 Konstytucji RP, stanowiącego, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.
W pkt 7 petitum skargi kasacyjnej zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 106 § 3 i 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 233 § 1 ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niedostrzeżenie nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego przez Instytucję Zarządzającą i uznanie wadliwych ustaleń faktycznych za prawidłowe, mimo że te ustalenia nie zostały poparte żadnymi dowodami, a część ustaleń jest sprzeczna z treścią dowodów przedstawionych przez skarżącą, w szczególności z treścią dowodów dotyczących sposobu finansowania projektu oraz negocjowania umowy z PSE Operator S.A., a także przyczyn ekonomicznych rozdzielenia projektów pomiędzy spółki z grupy W. I.. Powyższe zarzuty są nietrafne. W sprawie nie zostały naruszone przepisy art. 106 § 3 i 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi już z tego względu, że Sąd pierwszej instancji nie skorzystał z możliwości przewidzianych w art. 106 § 3 i 5 tej ustawy, tj. z dopuszczenia z urzędu lub na wniosek stron dowodu uzupełniającego z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Ponadto, co wymaga podkreślenia, skorzystanie z możliwości przewidzianej w przepisie art. 106 § 3 p.p.s.a. jest uprawnieniem Sądu pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 31 sierpnia 2010 r., I GSK 1108/09; LEX nr 744655). Toteż, nawet gdyby Sąd pierwszej instancji dopuścił dowód z dokumentu na potrzeby kontroli określonego aktu lub czynności administracji publicznej i na tej podstawie dokonał ustaleń faktycznych, (co zresztą w sprawie nie miało miejsca), to ewentualne błędne ustalenie Sądu pierwszej instancji nie mogłoby być zakwestionowane w skardze kasacyjnej zarzutem naruszenia art. 106 § 3 cytowanej wyżej ustawy, lecz ewentualnie zarzutem naruszenia innego przepisu postępowania, w powiązaniu na przykład z przepisem prawa materialnego, mającego związek z błędnym ustaleniem faktycznym Sądu pierwszej instancji.
Przechodząc do rozpatrzenia zasadności zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl którego uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, wskazać należy, iż w świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, powołany wyżej przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie ma jednakże miejsca w tej sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
W pkt 8 petitum skargi kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisu art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego odnoszącego się do innej spółki - mianowicie W. I. Sp. z o.o., z jednoczesnym pominięciem analizy stanu faktycznego dotyczącego skarżącej. Zarzut ten również nie jest uzasadniony. Jak już wyżej powiedziano rozpatrywana sprawa mieści się w szerszym kontekście przedsięwzięcia ekonomicznego spółki W. I.. Projekt zgłoszony do dofinansowania przez spółkę S. J. W. I. został przez Sąd oceniony jako część składowa dużego projektu D. 250 MW. Zrozumiałe jest zatem, że Sąd w ramach poczynionych ocen dotyczących stanu faktycznego sprawy wypowiadał się również na temat tego jej szerszego kontekstu, a więc na temat przedsięwzięcia spółki W. I..
Według pkt 9 petitum skargi kasacyjnej przejawem naruszenia art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi było nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji wniosku skarżącej o wystąpienie do Komisji z wnioskiem o wydanie opinii, stosownie do pkt 2.3 Komunikatu Komisji w sprawie egzekwowania prawa dotyczącego pomocy państwa przez sądy krajowe (Dz. U. UE C z dnia 9 kwietnia 2009 r.). W myśl tego postanowienia sąd krajowy może zwrócić się do Komisji o wydanie opinii w sprawie stosowania zasad dotyczących pomocy państwa. Jak wywodzi się w skardze kasacyjnej pytania sformułowane przez skarżącą miały na celu wyjaśnienie, czy zasadne są zarzuty Ministra Gospodarki i Ministra Rozwoju Regionalnego co do "sztucznego podziału dużego projektu". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut sformułowany w pkt 9 petitum skargi kasacyjnej nie jest oparty na usprawiedliwionej podstawie. Jak już wskazano przy omawianiu pkt 7 petitum skargi kasacyjnej skorzystanie przez Sąd pierwszej instancji z dowodu z dokumentu, o którym mowa w 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest prawem, a nie obowiązkiem Sądu. Również w tych kategoriach należy traktować ewentualne wystąpienie do Komisji z wnioskiem o wydanie opinii, stosownie do postanowienia pkt 2.3. wspomnianego Komunikatu. Przede wszystkim jednak wystąpienie przez Sąd z wnioskiem, o którym mowa w punkcie 2.3 omawianego Komunikatu, nie mieści się w hipotezie art. 106 § 3 ustawy. W ramach tego przepisu sąd może przeprowadzić dowód z dokumentu, nie ma zaś kompetencji do występowania o sporządzenie dokumentu mającego służyć jako dowód w sprawie.
Z omawianych względów w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie, a dostrzeżone uchybienia procesowe Sądu pierwszej instancji nie miały istotnego wpływu na wynik postępowania.
W ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego podniesionych w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, wymieniono błędną wykładnię art. 29 ust. 2 pkt 5 i 6 oraz art. 26 ust. 1 pkt 4 i 8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 13 ust. 10 rozporządzenia 800/2008, oraz art. 39 rozporządzenia 1083/2006 poprzez przyjęcie, że definicje projektu oraz projektu kompleksowego zawarte w systemie realizacji nie znajdują zastosowania do oceny spełnienia kryterium maksymalnego poziomu dofinansowania (kryterium nr 7) i dokonanie oceny projektu z pominięciem tych definicji. Uzasadniając wspomniany zarzut skarżąca wskazuje na autonomiczny charakter decyzji Instytucji Zarządzającej ustanawiającej poziom dofinansowania projektu określony w systemie realizacji. Podnosi, że żaden przepis prawa europejskiego i polskiego nie nakładał na Instytucję Zarządzającą obowiązku kwotowego określenia maksymalnego poziomu dofinansowania udzielanego w ramach realizacji omawianej pomocy. W myśl § 7 pkt 3 Regulaminu Konkursu maksymalna kwota wsparcia wynosi 40 mln euro. Skoro, jak wywodzi skarga kasacyjna, maksymalny poziom dofinansowania projektu jest regulacją funkcjonującą jedynie na gruncie systemu realizacji, to do oceny spełnienia kryterium zachowania maksymalnego poziomu dofinansowania należy się posiłkować definicjami "projektu" zawartymi w systemie realizacji. Nieuprawnione jest zatem
w tym zakresie odwoływanie się do definicji pojęcia "projekt", które funkcjonują
na gruncie innych regulacji, w szczególności na gruncie regulacji europejskich dotyczących, z jednej strony udzielania pomocy publicznej, a w szczególności zagwarantowania Komisji możliwości kontroli pewnych rodzajów pomocy, a z drugiej strony, udzielania dofinansowania w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz Funduszu Spójności. Definicje pojęcia "projekt" zawarte w różnych aktach prawnych mają charakter autonomiczny, ustanawiane są w celu realizacji celów danego aktu prawnego i nie mogą być automatycznie przenoszone na grunt innej regulacji prawnej. Według wnoszącej skargę kasacyjną, zgodnie z Systemem Realizacji, przez "projekt" należy rozumieć przedsięwzięcie polegające na budowie jednostek wytwarzania energii elektrycznej wykorzystujących energię wiatru (§ 6 ust. 1 Regulaminu Konkursu). Ponadto, dofinansowaniu podlega także projekt, który stanowi niezależny technicznie i finansowo etap realizacji projektu kompleksowego, przy czym system realizacji dopuszcza możliwość, aby wszystkie zadania wchodzące w skład projektu kompleksowego mogły być realizowane w ramach jednego projektu (jeden wniosek, jedno dofinansowanie).
Odnosząc się do tych zarzutów należy zauważyć, że opierają się one na założeniu, że projekt zgłoszony do dofinansowania ma cechy projektu samodzielnego, nie jest więc częścią większego, ekonomicznie niepodzielnego przedsięwzięcia. W świetle przytoczonych postanowień Systemu Realizacji za podlegający dofinansowaniu nie można uznać takiego etapu projektu kompleksowego, który nie jest niezależny technicznie i finansowo. Ponadto, nie można zaakceptować zaprezentowanej w skardze kasacyjnej tezy co do autonomicznego charakteru decyzji Instytucji Zarządzającej, oznaczającej
w istocie wyjęcie Systemu Realizacji spod działania prawa unijnego, w tym przepisów tego prawa wymienionych w Regulaminie Konkursu. Zarzuty wnoszącego skargę kasacyjną nie liczą się z przepisem art. 87 ust. 1 TWE (obecnie art. 107 ust. 1 TFUE), powołanego w § 2 ust. 14 Regulaminu Konkursu, który zawiera definicję "pomocy publicznej", nawiązującą do treści obecnego art. 107 ust. 1 TFUE. W myśl tego przepisu, z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktatach, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji przez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Wspomniana wykładnia dotycząca autonomiczności decyzji Instytucji Zarządzającej (Systemu Realizacji) zdaje się nie dostrzegać również przepisu § 10 ust. 2 pkt b Regulaminu Konkursu, w świetle którego w odniesieniu do projektów przekraczających 25 mln euro (projekty duże) ostateczną decyzję o dofinansowaniu projektu podejmuje Komisja. Wniosek w tej mierze składany jest do Komisji przez Ministra Rozwoju Regionalnego. Ponadto, w myśl § 10 ust. 2 Regulaminu Konkursu, w przypadku dużych projektów inwestycyjnych, gdy łączna wartość pomocy przekroczy wartość maksymalnej wielkości pomocy dla danego obszaru dla inwestycji o wydatkach kwalifikowanych o równowartości 100 mln euro, istnieje wymóg indywidualnej notyfikacji pomocy Komisji (art. 6 pkt 2 rozporządzenia 800/2008).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie powinno być żadnych wątpliwości co do tego, że wszelka pomoc publiczna powinna być zgodna z przepisami unijnymi dotyczącymi udzielania pomocy publicznej i ta reguła dotyczy również wykładni postanowień Systemu Realizacji inwestycji. Z tych względów powyższy zarzut nie jest uzasadniony.
Skarga kasacyjna w pkt. 2 petitum zarzuca błędną wykładnię art. 26 ust. 1 pkt 4 i 8 i art. 29 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. przez przyjęcie, że niespełnienie kryterium wykonalności pod kątem pomocy publicznej (kryterium formalne nr 11), o którym mowa w dokumencie Kryteria wyboru projektów stanowiącym część Systemu Realizacji, ma miejsce wówczas, gdy przedstawiono części rzekomo jednego i niepodzielnego, dużego projektu inwestycyjnego grupy W. I. na oddzielnych wnioskach o dofinansowanie. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną nawet gdyby uznać, że siedem projektów analizowanych przez Instytucję Zarządzającą i Instytucję Pośredniczącą (w tym projekt skarżącej) w ramach Konkursu nr l/POIiŚ/9.4/2009 oraz trzy wcześniej złożone projekty stanowiły razem duży jednostkowy projekt w rozumieniu art. 13 ust. 10 rozporządzenia 800/2008 (czemu skarżąca zaprzecza), to nie zostałaby przekroczona maksymalna wysokość dopuszczalnej pomocy publicznej określona w Wytycznych dotyczących krajowej pomocy regionalnej na lata 2007-2013 (2006/C/54/08), a także w rozporządzeniu 800/2008 oraz w powołanym rozporządzeniu w sprawie udzielania pomocy publicznej na inwestycje w zakresie budowy lub rozbudowy jednostek wytwarzających energię elektryczną lub ciepło z odnawialnych źródeł energii. W toku oceny projektu skarżącej nie stwierdzono, aby maksymalna wysokość pomocy publicznej, jaka może zostać udzielona w niniejszej sprawie, została przekroczona. Nie było więc zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną przeszkód, aby procedurze notyfikacyjnej poddać łącznie wszystkie rozpatrywane wnioski. Skarżąca wielokrotnie podkreślała i nadal podkreśla, że przygotowała swój wniosek w taki sposób, aby mógł być on skierowany do notyfikacji, zgodnie z postanowieniami Regulaminu Konkursu, który przewidywał notyfikacje projektów o wartości powyżej 25 mln euro i zobowiązywał organ do przedstawienia takiego wniosku do notyfikacji.
Odnosząc się do tych zarzutów należy zauważyć, że zmierzają one do zakwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu konkursowym i zaaprobowanych przez Sąd pierwszej instancji. Nie mogą być zatem rozpatrzone w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Tylko więc na marginesie można podnieść, że bezzasadne jest zarzucanie organom i sądowi zaniechania poddania łącznie wszystkich projektów cząstkowych procedurze dotyczącej udzielania pomocy publicznej w sytuacji, gdy spółki nie występowały o dofinansowanie jednego, wspólnego dużego projektu lecz zgłaszały samodzielnie do dofinansowania swoje projekty, odpierając zarzuty, że stanowią one integralne części jednego, dużego przedsięwzięcia gospodarczego.
W pkt 3 petitum skargi kasacyjnej postawiono zarzut błędnej wykładni art. 39 rozporządzenia 1083/2006 przez przyjęcie, że cechę niepodzielności projektu, określoną w tym przepisie, należy interpretować tak samo jak w przepisach dotyczących pomocy publicznej, a w szczególności w pkt 4.3 Wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej na lata 2007-2013, pkt (41) Preambuły i art. 13 ust. 10 rozporządzenia 800/2008. Podniesiono, że nie ma podstaw do oceniania dużego projektu w rozumieniu art. 39 rozporządzenia 1083/2006 na podstawie powiązań: technicznych, funkcjonalnych, strategicznych, a także bezpośredniej bliskości geograficznej, a więc według kryteriów przewidzianych pkt (41) Preambuły i art. 13 ust. 10 rozporządzenia 800/2008. W świetle bowiem przepisu art. 39 rozporządzenia 1083/2006 w ramach dużego projektu mogą podlegać finansowaniu wydatki związane z operacją składającą się z szeregu robót, działań lub usług, której celem samym w sobie jest ukończenie niepodzielnego zadania o sprecyzowanym charakterze gospodarczym lub technicznym, która posiada jasno określone cele i której całkowity koszt przekracza kwotę 25 mln euro w przypadku środowiska naturalnego oraz 50 mln euro w przypadku innych dziedzin.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. Regulamin Konkursu w jego podstawach prawnych wskazuje zarówno rozporządzenie 1083/2006, jak i rozporządzenie 800/2008. Oznacza to konieczność zapewnienia zgodności przyznanej pomocy publicznej w ramach omawianego konkursu z przepisami obu powołanych rozporządzeń unijnych. Nie ma więc podstaw, aby na gruncie dwóch regulacji prawa unijnego dotyczących pomocy publicznej i służących reglamentacji tej pomocy, przypisywać różną treść tym samym używanym w nich pojęciom (pojęcie dużego projektu inwestycyjnego).
Powiedziano już, że w pkt 4 skargi kasacyjnej zawarto zarzut błędnej wykładni art. 13 ust. 10 rozporządzenia 800/2008 oraz definicji "dużego projektu" zawartej w art. 39 rozporządzenia 1083/2006 przez przyjęcie, że dla stwierdzenia, iż poszczególne projekty realizowane przez spółki z grupy W. I. stanowią jeden projekt, który jest "niepodzielny ekonomicznie", wystarczające jest wystąpienie (i) powiązania strategicznego wyrażającego się w fakcie, że na etapie koncepcyjnym i przygotowawczym wszystkie projekty były prowadzone przez jeden podmiot, a zawarte umowy dotyczące przeniesienia praw do projektu budowy parku wiatrowego oraz o współpracy przy realizacji przyłącza i sieci przesyłowej wskazują na dominującą rolę W. I. Sp. z o.o. w zakresie związanym z budową, a następnie zarządzaniem wspólnym przyłączem do KSE, oraz (ii) powiązania technicznego w postaci wspólnego przyłącza do KSE mającego na celu dostarczanie wytwarzanych produktów do obrotu, a także (iii) bliskości geograficznej pomiędzy poszczególnym parkami wiatrowymi.
Zarzut ten dotyczy w istocie ustaleń faktycznych, które, jak już była o tym mowa – są prawidłowe. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że powiązania występujące pomiędzy poszczególnymi spółkami czynią ich projekty zgłoszone do dofinansowania ekonomicznie niesamodzielnymi, a więc te projekty stanowią części składowe dużego projektu inwestycyjnego. Do takiego wniosku można dojść (co wcześniej zostało zaprezentowane) nie tylko przez odwołanie się do kryteriów – powiązań określonych w art. 13 ust. 10 rozporządzenia nr 800/2008 i pkt (41) Preambuły do tego rozporządzenia.
W tym stanie sprawy należało przyjąć, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu stosowanie do art. 184 w zw. z art. 183 p.p.s.a.