II GSK 2430/24

II GSK 2430/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Janson
Joanna Sieńczyło - Chlabicz /przewodniczący/
Patrycja Joanna Suwaj /sprawozdawca/
Symbol z opisem
652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne
Ubezpieczenie społeczne
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 5965/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-03-19
Skarżony organ
Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok w części i w tym zakresie przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2561
art. 109 ust. 1 i 4, art. 5 pkt 21, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 16, art. 69 ust. 1 oraz art. 82 ust. 1, 3, 4 i 5
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1230
art. 8 ust. 6 pkt 4 i art. 13 pkt 4 i 4a
Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5965/23 w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 25 lipca 2023 r. nr 253/07/2023/Ub w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego 1. uchyla zaskarżony wyrok w pkt. 1 i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od M.K. na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 19 marca 2024 r. (sygn. akt VI SA/Wa 5965/23), w sprawie ze skargi M. K. (dalej przywoływany jako: "Skarżący" lub "Strona") na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 25 lipca 2023 r. nr 253/07/2023/Ub w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego uchylił zaskarżoną decyzję w punkcie 2 (pkt 1) i oddalił skargę w pozostałej części (pkt 2).
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
1. Pismem z 17 kwietnia 2023 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "ZUS") zwrócił się do Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "Mazowiecki NFZ") z wnioskiem o wydanie decyzji w zakresie objęcia Skarżącego obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu bycia wspólnikiem w następujących spółkach: (...).
2. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej przywoływany jako: "Prezes NFZ" lub "Organ") decyzją z 25 lipca 2023 r. nr 253/07/2023/Ub (dalej: "decyzja") ustalił, że Skarżący podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność w okresie:
1). od 27 października 2010 r. do 13 maja 2018 r. (...);
2). od 13 czerwca 2014 r. do 31 marca 2020 r. oraz od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2022 r. (...)
3). od 31 sierpnia 2015 r. do 29 czerwca 2021 r. (...);
4). od 27 lipca 2018 r. do 4 sierpnia 2019 r. oraz od 10 września 2020 r. do 29 września 2020 r. (...);
5). od 2 listopada 2020 r. do 22 czerwca 2021 r. (...);
6). od 19 marca 2021 r. do 4 grudnia 2021 r. (...).
Jako podstawę prawną wydania decyzji wskazano art. 109 ust. 1 i 4, art. 5 pkt 21, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 16, art. 69 ust. 1 oraz art. 82 ust. 1, 3, 4 i 5 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2561, z późn. zm.; dalej przywoływana jako: "ustawa o świadczeniach") oraz art. 8 ust. 6 pkt 4 i art. 13 pkt 4 i 4a ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1230, z późn. zm.; dalej przywoływana jako: "ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych").
W uzasadnieniu decyzji, Prezes NFZ przytoczył mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy oraz orzecznictwo sądów wskazujące m.in., że obowiązek ubezpieczenia społecznego wspólników spółek prawa handlowego wynika wyłącznie z członkostwa w danej spółce. Zatem podleganie ubezpieczeniu społecznemu należy odnosić do okresu posiadania statusu wspólnika w spółce prowadzącej działalność, niezależnie od rzeczywistego uczestnictwa w działalności takiej spółki oraz faktycznego wyłączenia się z prowadzenia jej spraw. Ponadto organ wyjaśnił, że obowiązek ubezpieczenia wspólnika jednoosobowej spółki z o.o. powiązany jest jedynie z posiadaniem przez niego takiego statusu prawnego, a nie z prowadzeniem działalności gospodarczej. Prezes NFZ wskazał, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie tj. Rejestru Przedsiębiorców KRS wynika, że skarżący figurował w spółkach i okresach, o których mowa w sentencji decyzji. Zdaniem Prezesa NFZ, skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających inny stan faktyczny, zatem należało stwierdzić, że podlegał on ubezpieczeniu zdrowotnemu we wskazanych okresach.
3. Pismem z 8 sierpnia 2023 r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa NFZ z 25 lipca 2023 r., zaskarżając ją w całości.
4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dniu 19 marca 2024 r. (sygn. akt VI SA/Wa 5965/23), w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 25 lipca 2023 r. nr 253/07/2023/Ub w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego uchylił zaskarżoną decyzję w punkcie 2 (pkt 1) i oddalił skargę w pozostałej części (pkt 2).
Uzasadniając powyższe rozstrzygniecie Sąd I instancji podkreślił, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są: osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 i 2105 oraz z 2022 r. poz. 24, 974 i 1570) lub przepisów o ubezpieczeniach społecznych lub ubezpieczeniu społecznym rolników. Na podstawie art. 5 pkt 21 tej ustawy za osobę prowadząca działalność pozarolniczą uznaje się osobę, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
Wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością objęty jest obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego odrębnie od podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu, wypadkowemu, chorobowemu, bowiem obowiązek ubezpieczenia wspólnika jednoosobowej spółki z o.o. powiązany jest jedynie z posiadaniem przez niego takiego statusu prawnego. W przypadku wspólników jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, w sytuacji spełniania przez nich warunków do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego wynika więc z samego statusu osoby jako wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, trwa od dnia uzyskania tego statusu do dnia jego utraty i jest niezależny od prowadzenia działalności gospodarczej.
W opinii Sądu I instancji w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przywołanych wyżej regulacji prawnych – Prezes NFZ prawidłowo ustalił obowiązek podlegania ubezpieczeniu zdrowotnego w pkt 1; 3-6 sentencji tj.:
1). od 27 października 2010 r. do 13 maja 2018 r. (...);
3). od 31 sierpnia 2015 r. do 29 czerwca 2021 r. (...)
4). od 27 lipca 2018 r. do 4 sierpnia 2019 r. oraz od 10 września 2020 r. do 29 września 2020 r. (...));
5). od 2 listopada 2020 r. do 22 czerwca 2021 r. (...);
6). od 19 marca 2021 r. do 4 grudnia 2021 r. (...).
Zdaniem Sądu, w powyższym zakresie brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie doszło do istotnych uchybień procesowych mających wpływ na wynik sprawy. Organ działając na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) podjął niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.) oraz rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.) z uwzględnieniem zasady zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Należy zaznaczyć, że pismem z 24 kwietnia 2023 r. Organ poinformował Skarżącego o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Uzasadnienie decyzji zawierało elementy o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, w sprawie nie było wątpliwości co do treści normy prawnej (art. 7a § 1) oraz stanu faktycznego (art. 81a § 1 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia art. 12, art. 35 oraz art. 36 k.p.a. Sąd I instancji zaznaczył, że postępowanie zostało zainicjowane przez ZUS (pismem z 17 kwietnia 2023 r.) o czym Strona została poinformowana pismem z 24 kwietnia 2023 r. Organ poinformował Skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy – 31 lipca 2023 r. (w piśmie z 19 maja 2023 r.) – a następnie wydał decyzję w dniu 25 lipca 2023 r., zatem przed upływem wskazanego terminu. Zaznaczył, że zgodnie z art. 109 ust. 1 ustawy o świadczeniach, Prezes NFZ rozpatruje indywidualne sprawy z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego. Do indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego zalicza się sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczeń. Natomiast, sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne należą do właściwości organów ubezpieczeń społecznych np. ZUS (art. 109 ust. 2 ustawy o świadczeniach). Z powyższych względów zarówno Prezes NFZ, jak i Sąd rozpatrujący skargę, nie mogli uwzględnić zarzutu Skarżącego dotyczącego przedawnienia zobowiązania, gdyż kwestia ta należy do rozstrzygnięcia ZUS.
Zdaniem Sądu I instancji, w stosunku do punktu 2 zaskarżonej decyzji (odnoszącego się do bycia wspólnikiem (...), Organ nie wyjaśnił w wystarczającym stopniu dlaczego przyjął okres podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu od 13 czerwca 2014 r. do 31 marca 2020 r. oraz od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2022 r. Z uwagi na wątpliwości dotyczące ustalania okresu podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu, o którym mowa w pkt 2 zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu I instancji, Organ powinien wyjaśnić dlaczego przyjął inną logikę niż w pozostały przypadkach, a w szczególności wskazać, co stanowiło podstawę ustalenia tego okresu.
5. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości względnie, w przypadku uwzględnienia wyłącznie zarzutu naruszenia przepisów postępowania uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Jednocześnie Skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
1) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej przywoływana jako: "k.p.a.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że Organ nie wyjaśnił właściwie stanu faktycznego sprawy;
2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymaganiom tego przepisu;
3) art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 16 w zw. z art. 69 ust. 1 oraz art. 82 ust 1, 3,4 i 5 ustawy o świadczeniach w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na uznaniu, że Organ nie zebrał i nie rozpatrzył materiału dowodowego dającego podstawę rozstrzygnięcia objętego pkt 2 zaskarżonej decyzji.
Organ wyjaśnił, że kwalifikowanie naruszeń k.p.a. do naruszeń prawa materialnego jest zabiegiem celowym; k.p.a. nie normuje postępowania przed sądem administracyjnym więc zostać naruszone przez sąd administracyjny wyłącznie jako przepisy prawa materialnego
W ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
1) art. 141 § 4 w związku z art. 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie w sprawie części dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. - nie wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego uchyleniu podlegała część zaskarżonej decyzji wskazana w pkt 1 sentencji, co uniemożliwia kontrolę tak wydanego orzeczenia, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie - zastosowanie przepisu, mimo, że nie znajdował on zastosowania, poprzez uchylenie części zaskarżonej decyzji wskazanej w pkt 1 sentencji przy braku podstaw ku temu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia przedstawił argumenty mające wskazywać na zasadność zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest zasadna.
6. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 p.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała.
Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ Strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia.
Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).
7. Skarga kasacyjna Prezesa NFZ oparta została na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji w NSA w pierwszej kolejności odnosi się do podniesionych w skardze zarzutów procesowych, a dopiero w dalszej do zarzutów materialnych. Konieczność dochowania takiej reguły oceny zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana wtedy, gdy zostało przesądzone, że stan faktyczny sprawy jest niesporny albo nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym.
W pierwszej kolejności rozpoznany został zarzut najdalej idący, w ramach którego wskazano na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. polegające na niezastosowaniu w sprawie części dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. - nie wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego uchyleniu podlegała część zaskarżonej decyzji wskazana w pkt 1 sentencji, co uniemożliwia kontrolę tak wydanego orzeczenia, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Przepis ten ma charakter proceduralny, regulujący wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 986/09; wyrok NSA z 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2338/13).
7. Odnosząc zatem treść powyższego unormowania do stanu rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że – jak wynikało z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - WSA uznał, że Organ nie wyjaśnił w wystarczającym stopniu dlaczego przyjął okres podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu od 13 czerwca 2014 r. do 31 marca 2020 r. oraz od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2022 r. Z uwagi na wątpliwości dotyczące ustalania okresu podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu, o którym mowa w pkt 2 zaskarżonej decyzji, Organ powinien wyjaśnić dlaczego przyjął inną logikę niż w pozostały przypadkach, a w szczególności wskazać, co stanowiło podstawę ustalenia tego okresu. Uznając jednocześnie, że Organ prawidłowo ustalił obowiązek podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu w pozostałych okresach tj. w pkt 1, 3-6 zaskarżonej decyzji jako wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
Należy podkreślić, co zauważył również Sąd I instancji, że Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia był ograniczony i niejako "związany" wnioskiem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) i na podstawie załączonych do wniosku dokumentów ustalił zaskarżoną decyzją, że Skarżący, w okresach wskazanych przez ZUS, podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność. Zgodnie z wnioskiem ZUS Organ ustalił m.in., że w okresach od 13 czerwca 2014 r. do 31 marca 2020 r. oraz od 1 lipca 2021 r do 31 grudnia 2022 r Skarżący podlegał ubezpieczeniu jako wspólnik (...) SPÓŁKA AKCYJNA Sp. k. (pkt 2 zaskarżonej decyzji). Okresy wskazane w pkt 2 zaskarżonej decyzji pokrywają się z okresami wskazanymi we wniosku ZUS. Mieszczą się też w potwierdzonym przez Organ okresie posiadania przez Skarżącego statusu wspólnika w ww. spółce (od 13 czerwca 2014 r. do 22 czerwca 2023 r). Niewątpliwie w okresach wskazanych w pkt 2 zaskarżonej decyzji Skarżący był wspólnikiem (...)SPÓŁKA AKCYJNA Sp. k. Tego faktu Sąd I instancji meriti zresztą nie podważa. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wyłączną przyczyną uchylenia pkt 2 zaskarżonej decyzji było niedostateczne wyjaśnienie przez Organ dlaczego przyjął okres podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu od 13 czerwca 2014 r. do 31 marca 2020 r. oraz od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2022 r.
8. Sąd I Instancji niezasadnie zastosował w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, - czyli niezasadnie przyjął, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie naruszył żadnej normy procesowej, tym bardziej w stopniu mogącym mleć wypływ na wynik sprawy. Organ ustalił podleganie Skarżącego ubezpieczeniu zdrowotnemu w okresach, w których posiadał on udziały w poszczególnych spółkach, orzekając zgodnie z wnioskiem ZUS, za każdym razem opierając rozstrzygniecie na treści rejestru publicznego, jakim jest Krajowy Rejestr Sądowy (KRS). Zostało to wskazane w zaskarżonej decyzji na str. 2 i 3, w początkowej części uzasadnienia i powtórzone na str. 5, ponownie ze wskazaniem, że rozstrzygając sprawę Organ kierował się treścią wniosku ZUS. Za każdym razem Organ kierował się zatem tą samą logiką - porównał okresy wskazane we wniosku ZUS w odniesieniu do poszczególnych spółek z treścią wpisów w KRS, a stwierdziwszy, że w okresach tych Skarżący, jako wspólnik tych spółek, podlegał ubezpieczeniu - ustalił to zaskarżoną decyzją. Logiką Organu, jak podkreślono zarówno w decyzji jak i złożonej skardze kasacyjnej, było więc ustalenie w zakresie wskazanym we wniosku ZUS na podstawie danych ujawnionych w KRS. W związku z tym należy stwierdzić, że Sąd I instancji zarówno wadliwie przedstawił stan faktyczny sprawy, jak i w istocie nie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie stanu faktycznego i prawnego będącego podstawą do jej podjęcia.
9. Nie ma racji WSA, że Organ naruszył art. 107 § 3 k.p.a. Swoje rozstrzygnięcie Organ wyczerpująco uzasadnił, nie popadając w jakiekolwiek niekonsekwencje. W żadnym razie Organ nie naruszył wskazanej normy.
10. Uzasadniając zaskarżony wyrok Sąd I Instancji naruszył także art. 141 § 4 w związku z art. 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Nie wyjaśnił bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego uchyleniu podlegała część zaskarżonej decyzji wskazana w pkt 1 sentencji. Twierdzenie o niekonsekwencji Organu przy rozstrzyganiu - jak wyżej wskazano jedynie rzekomej – nie stanowi wyjaśnienia podstaw prawnych rozstrzygnięcia. Uniemożliwia kontrolę tak wydanego orzeczenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie pozwalają na jego kontrolę, ani też ocenę, na jakiej podstawie prawnej wynikającej z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego w tej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w pkt 2 skoro sam wskazał, że Prezes był związany złożonym przez ZUS wnioskiem.
11. Tym samym, skoro trafny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a., to zaistniała podstawa do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie na podstawie art. 185 p.p.s.a.
12. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji powinien ustalić prawidłowo stan faktyczny sprawy i skontrolować zaskarżoną decyzję na podstawie właściwie ustalonego stanu faktycznego sprawy.
Pozostałe zarzuty kasacyjne natomiast, jako że koncentrowały się wokół kwestii merytorycznych, dotyczących zagadnienia związanego z podleganiem obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu, należało uznać za przedwczesne. Dopóki bowiem nie zostanie ustalony stan faktyczny, ta kwestia nie może być rozstrzygana.
13. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.
14. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2) lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j.: Dz. U. z 2023 r., po. 1964 ze zm.) .
Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych pochodzą z bazy dostępnej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl