Orzeczenie · 2024-07-10

II GSK 2429/23

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data

2024-07-10

NSAAdministracyjneWysokansa

alkoholzezwolenie na sprzedażuchwała rady gminynieważnośćprawo administracyjnepostępowanie administracyjnesądownictwo administracyjneprokuratorSKONSA

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowego w Krakowie od wyroku WSA w Krakowie, który oddalił skargę prokuratora na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. SKO odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, które wydało pozytywną opinię dla wniosku o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Prokurator zarzucił, że opinia została wydana na podstawie uchwał rady gminy, których nieważność została następnie stwierdzona przez WSA ze skutkiem wstecznym. Prokurator argumentował, że skoro uchwały nie istniały, to podstawa prawna opinii była wadliwa, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności postanowienia. WSA w Krakowie oddalił skargę, wskazując, że stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie stanowi automatycznie o konieczności następczego stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia administracyjnego wydanego na jego podstawie, a wymaga uruchomienia odpowiedniego trybu wzruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podzielając stanowisko WSA. Sąd podkreślił, że skarga kasacyjna była wadliwa formalnie, a zarzuty merytoryczne dotyczące wykładni art. 147 § 2 p.p.s.a. i art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości są niezasadne. NSA stwierdził, że norma kompetencyjna do wydania postanowienia wynika z ustawy i nie została wyeliminowana przez stwierdzenie nieważności uchwały. Ponadto, NSA uznał, że użyte w art. 147 § 2 p.p.s.a. pojęcie 'wzruszenie' nie oznacza automatycznej nieważności, a wymaga uruchomienia odpowiedniego trybu.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Wysoka

Do czego można powołać

Interpretacja art. 147 § 2 p.p.s.a. dotycząca skutków stwierdzenia nieważności uchwały dla rozstrzygnięć administracyjnych wydanych na jej podstawie.

Ograniczenia stosowania

Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy akt prawa miejscowego (uchwała) został uznany za nieważny po wydaniu rozstrzygnięcia administracyjnego na jego podstawie.

Zagadnienia prawne (3)

Czy stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy przez sąd administracyjny z mocą wsteczną skutkuje automatycznie nieważnością postanowienia administracyjnego wydanego na podstawie tej uchwały?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, stwierdzenie nieważności uchwały nie powoduje automatycznie nieważności postanowienia wydanego na jej podstawie. Wymaga to uruchomienia odpowiedniego trybu wzruszenia zgodnie z art. 147 § 2 p.p.s.a.

Uzasadnienie

NSA podkreślił, że norma kompetencyjna do wydania postanowienia wynika z ustawy, a nie z uchwały. Stwierdzenie nieważności uchwały nie eliminuje tej normy. Przepis art. 147 § 2 p.p.s.a. stanowi lex specialis i wymaga uruchomienia odrębnego trybu wzruszenia rozstrzygnięć administracyjnych wydanych na podstawie wadliwych aktów.

Jak należy interpretować pojęcie 'wzruszenie' w kontekście art. 147 § 2 p.p.s.a. w odniesieniu do postanowień wydanych na podstawie uchwał, których nieważność została stwierdzona?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Pojęcie 'wzruszenie' w art. 147 § 2 p.p.s.a. nie oznacza automatycznej nieważności, lecz wymaga uruchomienia odpowiedniego trybu postępowania administracyjnego lub szczególnego.

Uzasadnienie

NSA uznał, że użyte w art. 147 § 2 p.p.s.a. sformułowanie 'wzruszenie' ma techniczno-prawny charakter i nie nawiązuje bezpośrednio do koncepcji wadliwości aktów administracyjnych ani nie odsyła do określonego trybu weryfikacji w nadzwyczajnych postępowaniach. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że ustawodawca opowiedział się za ściśle określonym rozumieniem tego pojęcia, preferującym sankcję stwierdzenia nieważności.

Czy naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. przez sąd pierwszej instancji, polegające na błędnej wykładni lub zastosowaniu, może stanowić podstawę skargi kasacyjnej?

Odpowiedź sądu

Tak, ale zarzut musi być precyzyjnie sformułowany i uzasadniony, wskazując na konkretne naruszenie i jego wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnienie

NSA stwierdził, że skarga kasacyjna w tym zakresie była wadliwa formalnie, ponieważ zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. nie zostały sprecyzowane i uzasadnione w sposób wymagany przez art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd nie mógł uwzględnić tak ogólnie sformułowanych zarzutów.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Oddalono skargę

Oddalono skargę kasacyjną Prokuratora Okręgowego w Krakowie.

Przepisy (13)

Główne

u.w.t.p.a. art. 18 § 3a

Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi

p.p.s.a. art. 147 § 2