III SA/Łd 778/04

III SA/Łd 778/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-10-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Irena Krzemieniewska
Janusz Nowacki
Teresa Rutkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6049 Inne o symbolu podstawowym 604
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Sygn. powiązane
II GSK 24/05 - Wyrok NSA z 2005-03-15
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 4 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska,, Sędzia NSA Janusz Nowacki, Protokolant asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 4 października 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi Gminy Miasto Z. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenie dni i godzin otwarcia i zamykania placówek handlu detalicznego oddala skargę
Uzasadnienie
III SA/Łd 778/04
U Z A S A D N I E N I E
Uchwałą Nr XXI/201/04 z dnia 27 maja 2004 r. Rada Miasta Z. ustaliła dni i godziny otwarcia i zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych dla ludności na terenie miasta Z.
Jako podstawę prawną uchwały wskazano art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r Nr 142 poz. 1591 ze zm. ) oraz art. XII § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Przepisy wprowadzające Kodeks pracy ( Dz. U. Nr 24 poz. 142 ze zm. ).
W § 1 uchwała określiła czas pracy placówek handlu detalicznego na terenie miasta Z. w dni powszednie ( od poniedziałku do soboty) oraz w niedziele i święta od godziny 5:00 do godziny 4:30 dnia następnego z tym, że w § 1 ust. 2 ustalono, iż placówki handlu detalicznego prowadzone w obiektach o powierzchni sprzedaży powyżej 300 m.kw. nie mogą prowadzić handlu ( sprzedaży) w okresie od godziny 18 w sobotę do godziny 5:00 w poniedziałek oraz w dniach ustawowo wolnych od pracy.
Uchwała określiła także pojęcie “powierzchnia sprzedaży" stwierdzając, że należy przez to rozumieć ogólnodostępną powierzchnię obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno- użytkową, przeznaczoną do sprzedaży detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów ( bez wliczania do niej powierzchni usług i gastronomii oraz powierzchni pomocniczej, do której zalicza się powierzchnię magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wystawowej itp.)( § 1 ust. 3 uchwały).
Uchwała wpłynęła do organu nadzoru w dniu 7 czerwca 2004 r.
Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] ([...]), wydanym na podstawie art. 91 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm. ) Wojewoda [...] stwierdził nieważność § 1 ust. 2 opisanej wyżej uchwały Rady Miasta Z.
W uzasadnieniu Wojewoda zarzucił, że Rada Miasta Z. podejmując przedmiotową uchwałę, zróżnicowała podmioty prowadzące działalność handlową i wykroczyła poza granice upoważnienia wynikającego z art. XII § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Przepisy wprowadzające kodeks pracy.
Organ nadzoru nie podzielił poglądu, wyrażonego w odpowiedzi Przewodniczącego Rady Miasta Z., że z treści art. XII § 1 nie wynika zakaz różnicowania podmiotów z uwagi na charakter i rodzaj prowadzonego handlu i usług.
Jego zdaniem postanowienia przepisu art. XII § 1 nie mogą stanowić podstawy do jakiegokolwiek indywidualizowania podmiotów, których dotyczy analizowana uchwała. Stwierdził, że w obowiązującym systemie prawnym brak jest takiego przepisu, który stanowiłby dla organów gmin podstawę do innego traktowania placówek handlu detalicznego prowadzonych w obiektach o powierzchni sprzedaży powyżej 300 m. kw. i poza tymi obiektami.
Dlatego Wojewoda [...] uznał, że § 1 ust. 2 uchwały Nr XXI/201/04 Rady Miasta Z. z dnia 27 maja 2004 r. rażąco narusza art. XII § 1 wskazanej wyżej ustawy.
Ponadto organ nadzoru wyraził pogląd, że wyposażenie przez ustawodawcę organów gminy w kompetencje do ustalania dni i godzin otwierania i zamykania placówek handlu detalicznego nie oznacza, że organy te mogą dokonywać takich ustaleń z pominięciem zasad wyrażonych w art. 20, 22 i 32 Konstytucji RP tj. zasady wolności działalności gospodarczej , dopuszczalność jej ograniczeń i prawa do równego traktowania w życiu gospodarczym.
W ocenie organu nadzoru, reglamentowanie przez radę gminy, w formie uchwały, dni i godzin, w których placówki handlu detalicznego prowadzone w obiektach o powierzchni pow. 300 m.kw. mogą prowadzić działalność handlową, stanowi ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z art. 22 Konstytucji RP ograniczenie takie dopuszczalne jest tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes społeczny.
Wojewoda wskazał, że zapis § 1 ust. 2 przedmiotowej uchwały narusza zarówno formalne jak i materialne ograniczenia zawarte w art.22 Konstytucji RP.
Ograniczenia takie, o ile mają uzasadnienie merytoryczne, mogą być bowiem wprowadzone tylko w drodze ustawy, a nie na podstawie aktu prawnego niższej rangi, jakim jest uchwała rady gminy.
Ponadto, interes grupy handlowców prowadzących działalność poza obiektami o powierzchni sprzedaży powyżej 300 m. kw. nie może być uznany za ważny interes społeczny, skoro jego uwzględnienie automatycznie powoduje pominięcie interesów handlowców prowadzących działalność w obiektach powyżej 300 m. kw.
Ograniczenie dni i godzin otwarcia placówek handlowych z obiektów o powierzchni sprzedaży powyżej 300 m. kw. nie leży także w interesie konsumentów, gdyż ogranicza im czas i wybór miejsca dokonywania zakupów.
Zdaniem Wojewody [...], analizowana uchwała budzi także wątpliwości, co do jej zgodności z art. 32 Konstytucji RP, wyrażającym zasadę równości wobec prawa. Organ nadzoru odwołał się w tym zakresie do bogatego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego ( K 3/89, OTK z 1989 r cz. I poz.5; K 17/95 , OTK z 1995 r s.177 ; K7/98 OTK ZU nr 6/98 s. 505; K 10/00 OTK ZU Nr 8 /2000 poz. 298, SK 10/02 OTK-A 2003/5/41) , który wielokrotnie wskazywał, że konstytucyjna zasada równości wobec prawa polega na tym, że wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się daną cechą istotną ( relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo. A więc, według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących.
Ocena zgodności z zasadą równości wymaga więc ustalenia, czy możliwe jest wskazanie wspólnej istotnej cechy faktycznej lub prawnej uzasadniającej wyróżnienie określonej grupy podmiotów z ogółu. O naruszeniu zasady równości wobec prawa może zadecydować wybór takiego, a nie innego kryterium różnicowania. Kryterium takie nie może być dobrane dowolnie, jego wybór musi być racjonalnie uzasadniony i dokonany z poszanowaniem zasady sprawiedliwości (orzeczenia TK : K 7/98 OTK ZU Nr 6/1998 s. 505 ; K 30/98 OTK ZU Nr 5/1999, poz. 1001).
Organ nadzoru wskazał, że wszystkie placówki handlu detalicznego będące adresatami analizowanej uchwały prowadzą działalność w zakresie handlu detalicznego i zgodnie z art. 32 Konstytucji RP powinny być traktowane równo. Tymczasem zostały one zróżnicowane wg kryterium powierzchni przeznaczonej na działalność handlową. To kryterium, w ocenie Wojewody [...], nie spełnia warunków wynikających z konstytucyjnej zasady równości w życiu gospodarczym.
Wskazany przez Przewodniczącego Rady Miasta Z. ( pismo z 22 czerwca 2004 r.) cel zróżnicowania placówek handlu detalicznego na terenie Miasta Z. – ochrona słabszych członków społeczności samorządowej ( zabezpieczenie i utrzymanie miejsc pracy i źródeł utrzymania stałym i wielopokoleniowym mieszkańcom wspólnoty), w ocenie organu nadzoru nie zawiera wartości, zasad czy norm konstytucyjnych, które uzasadniałyby odmienne traktowanie podmiotów prowadzących działalność handlową na terenie miasta Z.
Gmina Miasto Z. wniosła skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi , zarzucając brak podstaw prawnych jak i faktycznych do uchylenia przez Wojewodę [...], w trybie postępowania nadzorczego , § 1 ust. 2 przedmiotowej uchwały i wnosiła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia .
W skardze podniesiono, że w art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ustawodawca zabezpieczył samorządom gminnym prawo stanowienia na podstawie upoważnień ustawowych, aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy, a w art. XII § 1 ustawy Przepisy wprowadzające kodeks pracy upoważnił radę gminy do ustalania dni i godzin zamykania i otwierania placówek handlu detalicznego. Przyznanie tego prawa jest, zdaniem strony skarżącej, wyrazem przyznania gminom odpowiedniej sfery samodzielności, której ustawodawca w niczym nie ograniczył, przyjmując, że samorząd gminny daje gwarancję podejmowania uchwał zgodnych z potrzebami i interesami miejscowymi. Dlatego Rada Miasta miała pełne kompetencje do podjęcia uchwały w powyższym zakresie.
Tym samym strona skarżąca nie podzieliła zarzutu Wojewody o braku podstawy prawnej do zróżnicowania godzin otwarcia i zamykania placówek handlowych . Powołała się przy tym na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w sprawie SA/Łd 1130/94, w którym stwierdzono, że “ w stosunku do poszczególnych kategorii placówek godziny otwierania i zamykania mogą być zróżnicowane z uwzględnieniem charakteru i rodzaju usług".
Strona skarżąca nie zgodziła się także z zarzutem naruszenia zasad Konstytucji RP, w szczególności art. 22 i 32, wywodząc, że gdyby przyjąć te zarzuty jako słuszne, należałoby najpierw stwierdzić niezgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej artykułu XII § 1 ustawy Przepisy wprowadzające kodeks pracy, który przyznaje samorządom pełną swobodę regulowania przedmiotowej materii na gruncie uchwalanego prawa miejscowego.
Nieprawdziwe, w jej ocenie, jest też stwierdzenie, że wyłączenie handlu w sklepach wielko- powierzchniowych w niedziele i dni ustawowo wolne od pracy powoduje nierówność podmiotów gospodarczych. Nierówność ta bowiem występuje ale nie z powodu zamknięcia tych sklepów w określone dni . Sklepy te zajmują silną pozycję na rynku i w związku z tym korzystają ze znacznie większej ilości przywilejów w zakresie podatkowym, jak i możliwości uzyskania pomocy ze środków publicznych, aniżeli małe placówki handlowe, co należało mieć na uwadze.
Zdaniem Gminy Miasto Z. Wojewoda [...] nie wziął pod uwagę istotnego aspektu społecznego występującego w sprawie tj. uznania prawa rodzin – członków wspólnoty samorządowej do spędzania niedziel w kręgu rodzinnym, wzmocnienia więzów rodzinnych i przeznaczenia czasu wolnego na rekreację oraz wypoczynek.
W ocenie strony skarżącej przedmiotowa uchwała jest zgodna z prawem i potrzebami miejscowej społeczności.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu do zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego.
Odnosząc się do przytaczanego przez stronę skarżącą stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 lipca 1994 r. w sprawie SA/Łd 1130/94 ( ONSA 1995/3/115) organ nadzoru wskazał, że stanowisko to zostało zajęte w innym stanie faktycznym, a ponadto NSA nie stwierdził, że przepis art. XII § 1 wskazywanej wyżej ustawy, przyznaje gminom uprawnienie do różnicowania tych placówek z jakiegokolwiek powodu, w szczególności z uwagi na wielkość powierzchni handlowej.
Na rozprawie w dniu 4 października 2004 r. pełnomocnik Gminy Miasto Z. popierał skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Wyjaśnił, że powszechna akceptacja uchwały, na co powoływano się w skardze wynika z opinii radnych, którzy takie informacje uzyskali w trakcie spotkań z mieszkańcami Z.. Podał, że na terenie miasta znajdują się 4 obiekty handlowe o powierzchni sprzedaży powyżej 300 m. kw.. Nie potrafił udzielić odpowiedzi z czego wynikało przyjęcie w uchwale wielkości granicznej 300 m. kw. , ani czy na terenie takich obiektów prowadzą działalność mniejsze podmioty gospodarcze.
Pełnomocnik Wojewody [...] wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W ocenie Sądu rozstrzygnięcie nadzorcze nie narusza prawa, a tym samym skarga nie jest uzasadniona.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) (p.p.s.a), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawie skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.
Zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. ) rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy/.../,podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia . Do złożenia skargi, zgodnie z ust. 3 art. 98 ustawy uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do złożenia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu , który podjął uchwałę lub zarządzenie, albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze.
W rozpoznawanej sprawie, wskazane wyżej warunki formalne do rozpoznania skargi Gminy Miasta Z. zostały spełnione . W szczególności skarga na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...], wniesiona została z zachowaniem 30- dniowego terminu ( 28 lipca 2004r.), a jej wniesienie poprzedzone zostało uchwałą Rady Miasta Z. z dnia 12 lipca 2004r. o wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi .
Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze podkreślić należy przede wszystkim, że przedmiotem rozważań Sądu będą wyłącznie prawne aspekty spornego zagadnienia, choć w sprawie rozważać można także kwestie ekonomiczne, moralne czy polityczne.
W ocenie Sądu należało podzielić stanowisko Wojewody [...] wyrażone w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego, w tym pogląd, że § 1 ust. 2 przedmiotowej uchwały wykroczył poza granice upoważnienia wynikającego z art. XII § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Przepisy wprowadzające kodeks pracy ( Dz. U. Nr 24, poz. 142 ze zm. ).
Przepis ten stanowi, że dni i godziny otwierania oraz zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych dla ludności określa gmina.
To, że przepis nie ogranicza swobody gmin w ustalaniu dni i godzin otwierania i zamykania placówek handlowych, usługowych i gastronomicznych nie oznacza, tak jak to interpretuje strona skarżąca, przyzwolenia ustawodawcy na różnicowanie w tym zakresie podmiotów gospodarczych należących do tej samej grupy, np. prowadzących działalność w zakresie handlu detalicznego.
W ocenie Sądu, z zacytowanego wyżej przepisu, takiego uprawnienia dla Rady Miasta ( Gminy) nie można wyprowadzić. Dni i godziny otwierania oraz zamykania mogą być ustalane różnie dla placówek handlu detalicznego , placówek usługowych i placówek gastronomicznych. Brak natomiast w obowiązującym porządku prawnym przepisu, który pozwalałby na różne traktowanie podmiotów gospodarczych prowadzących handel detaliczny, w zależności od “powierzchni sprzedaży".
Nie znajduje także uzasadnienia powoływanie się przez Gminę Miasto Z. na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku w sprawie SA/Łd 1130/94 ( ONSA 1995/3/115). W sprawie tej Gmina wniosła skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody, który wówczas zakwestionował widełkowe ( od... do) ustalenie przez Radę Gminy godzin otwierania i zamykania placówek handlowych, usługowych i gastronomicznych, wyrażając pogląd, że utrudni to obywatelom dostęp do tych placówek, gdyż praktycznie o godzinach pracy decydować będą osoby je prowadzące, a więc faktyczny czas pracy tych placówek może ulec skróceniu.
Naczelny Sąd Administracyjny podzielił wówczas stanowisko Gminy i jej zarzuty zawarte w skardze stwierdzając, że użyty w ustawie termin “określa" nie da się zawęzić wyłącznie do ustalenia sztywnych godzin, a elastyczne określenie godzin służy klientom, gdyż pozwala na dostosowanie godzin pracy określonych placówek do miejscowych potrzeb. W tym też znaczeniu NSA stwierdził, że “różnicowanie godzin otwierania i zamykania placówek wyraźnie sprzyja ochronie zarówno interesów klientów jak i interesów właścicieli tych placówek". Nie wskazywał natomiast, jak zdaje się stwierdzać strona skarżąca, że gminie przysługuje prawo różnicowania dni i godzin otwierania i zamykania poszczególnych kategorii placówek.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że wykładnia art. XII przepisów wprowadzających kodeks pracy “ musi uwzględniać jego sens, czyli cel lub cele, jakie dana regulacja prawna ma realizować. Cel ten jednak może się zmieniać i nie można go oceniać wyłącznie w aspekcie zadań, jakie regulacja ta miała spełniać 20 lat temu, i w oderwaniu od aktualnej sytuacji".
Stanowisko to Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela.
Celem art. XII § 1 ustawy Przepisy wprowadzające kodeks pracy jest umożliwienie dostosowania godzin pracy m.in. placówek handlowych do lokalnej specyfiki i potrzeb mieszkańców gminy. Przepis ten nie może być natomiast wykorzystywany jako instrument służący do wspierania interesów ekonomicznych jednej wybranej grupy podmiotów, w tym wypadku podmiotów prowadzących działalność handlową w placówkach o powierzchni sprzedaży poniżej 300 m. kw.
W ocenie Sądu, wskazany przez Radę Miasta Z. cel uchwalenia zakwestionowanego przez Wojewodę [...] przepisu tj. zabezpieczenie i utrzymanie miejsc pracy, a tym samym ochrona słabszych członków społeczności samorządowej , nie mieści się w celach jakie ma spełniać art. XII ustawy Przepisy wprowadzające kodeks pracy.
Ponadto, organ nadzoru trafnie uznał, że nie może zostać uznany z prawidłowy, pogląd wyrażony w skardze, iż wynikające z art. XII § 1 przepisów wprowadzających kodeks pracy, upoważnienie gminy do ustalania dni i godzin zamykania i otwierania placówek handlu detalicznego nie jest przez ustawodawcę niczym ograniczone. Uchwały lub zarządzenia organu gminy nie mogą bowiem pozostawać w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym - Konstytucją RP oraz innymi ustawami i aktami wydanymi na ich podstawie.
W tym zakresie należało w pełni podzielić poglądy i argumentację Wojewody [...], zawarte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego, że § 1 ust 2 uchwały Rady Miasta Z. narusza art. 20,22 i 32 Konstytucji RP dotyczące wolności działalności gospodarczej, jej dopuszczalnych ograniczeń i zasady równości wobec prawa.
W myśl art. 20 Konstytucji RP społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej.
Ograniczenie wolności działalności gospodarczej , zgodnie z art. 22 Konstytucji RP, dopuszczalne jest tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny.
§ 1 ust. 2 przedmiotowej uchwały Rady Miasta Z., wprowadza zakaz prowadzenia działalności dla podmiotów prowadzących działalność handlową (sprzedaż) w placówkach o “powierzchni sprzedaży" powyżej 300 m. kw. –od godziny 18 w sobotę do godziny 5:00 w poniedziałek oraz w dniach ustawowo wolnych od pracy.
Zakaz taki stanowi niewątpliwie ograniczenie wolności działalności gospodarczej , a więc nie może zostać wprowadzony uchwałą organu gminy . Konstytucja RP wymaga w tym zakresie( poza istnieniem ważnego interesu publicznego ) aktu prawnego rangi ustawowej.
Przykładowo można wskazać, że zakaz sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych w lokalach gastronomicznych i innych miejscach sprzedaży w godzinach od 6 do 13, obowiązujący na terenie kraju od 1982 r do 28 listopada 1990 r. wynikał z art. 14 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( Dz. U. Nr 35, poz. 230 ze zm.), natomiast wprowadzenie na czas określony na obszarze całego kraju lub jego części całkowitego lub częściowego zakazu sprzedaży i podawania napojów alkoholowych następuje każdorazowo rozporządzeniem Rady Ministrów wydawanym na podstawie delegacji zawartej w art. 19 ust.1 tej ustawy.
Nieostra i bardzo ogólnikowa jest także argumentacja strony skarżącej co do przyjętego w uchwale kryterium różnicowania podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie handlu detalicznego.
Nie przedstawiono żadnych racjonalnych argumentów , które uzasadniałyby przyjęcie wielkości 300 m. kw. powierzchni sprzedaży jako granicznej i wyjaśniały jaki ważny interes publiczny przemawia za tym aby podmiot prowadzący działalność handlową na 100, 200 czy 250 m. kw. mógł ją prowadzić bez ograniczeń, a podmiot prowadzący handel w obiekcie o powierzchni sprzedaży powyżej 300 m. kw. miał zakaz prowadzenia swojej działalności w niektórych dniach i godzinach. Należało więc zgodzić się z oceną dokonaną przez organ nadzoru, że narusza to art. 32 Konstytucji RP.
Przepis ten stanowi w ust. 1, że wszyscy są wobec prawa równi i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.
Kryterium różnicowania podmiotów gospodarczych na terenia miasta Z., w ocenie Sądu, zostało dobrane przez Radę Miasta Z. niewłaściwie. Brak przekonujących argumentów, że społecznie uzasadnione jest inne traktowanie podmiotów prowadzących handel w obiektach o powierzchni sprzedaży powyżej 300 m. kw. przez ograniczenie czasu ich pracy, oraz że rozwiązanie takie doprowadzi do realizacji zamierzeń jakie legły u podstaw uchwalenia zakwestionowanego przepisu. Rozwiązanie przyjęte w § 1 ust. 2 uchwały uniemożliwia bowiem prowadzenie handlu we wskazanych dniach i godzinach małym podmiotom gospodarczym, niekoniecznie zatrudniającym pracowników, wynajmującym na terenie dużego obiektu handlowego część powierzchni, takim jak: kwiaciarnie, apteki, stoiska z prasą, księgarnie, a także podmiotom świadczącym drobne usługi. Ich interesy, sprzecznie z zasadą równości ,a także celem samej uchwały, mającej przecież ochraniać małe placówki handlowe , nie zostały uwzględnione.
Gołosłowne wydają się także twierdzenia o szerokiej społecznej akceptacji zaskarżonej uchwały, gdyż żadne badania, mające walor obiektywny, w tym zakresie nie były przeprowadzane.
Zagwarantowanie zaś pracownikom zatrudnionym w placówkach handlowych właściwych warunków pracy czy prawa do wypoczynku winno być egzekwowane na gruncie przepisów prawa pracy.
Na zakończenie wskazać także należy, że z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wynika, iż uregulowanie sprzedaży detalicznej w niedzielę , jak stwierdza prof. Andrzej Wróbel w swoim artykule, opublikowanym w dzienniku “Rzeczpospolita" z dnia 31 sierpnia 2004 r.( C3), należy do kompetencji państwa członkowskiego, które kieruje się z jednej strony własną tradycją i warunkami społeczno-gospodarczymi, w tym koniecznością organizacji czasu wolnego od pracy, z drugiej zaś wymaganiami prawa wspólnotowego, a mianowicie zasadą niedyskryminacji i zasadą proporcjonalności . Istotne jest jednak głównie to, że przepisy zakazujące sprzedaży w niedzielę nie stanowią – jako zasada – środka o skutku podobnym do ograniczenia ilościowego w przywozie, a zatem nie ma do nich zastosowania przepis art. 28 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE ).
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.