II GSK 2374/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowego w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który oddalił skargę prokuratora na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. SKO odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (GKRPA), które pozytywnie zaopiniowało wniosek o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Prokurator podniósł, że uchwały Rady Gminy, na podstawie których wydano opinię GKRPA, zostały później stwierdzone przez WSA jako nieważne (sygn. akt III SA/Kr 863/21 i III SA/Kr 841/21). W związku z tym, prokurator domagał się stwierdzenia nieważności postanowienia GKRPA, argumentując, że zostało ono wydane na podstawie nieistniejących prawnie uchwał, a stwierdzenie nieważności uchwał ma skutek ex tunc. WSA w Krakowie oddalił skargę prokuratora, wskazując, że stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie powoduje automatycznie nieważności rozstrzygnięcia indywidualnego. Sąd podkreślił, że art. 147 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa) stanowi o 'wzruszalności' rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych, a nie o ich nieważności, i że należy go interpretować ściśle. NSA w niniejszym wyroku podzielił stanowisko WSA. Sąd uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące m.in. błędnej wykładni art. 147 § 2 ppsa i art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa), nie są zasadne. NSA wyjaśnił, że pojęcie 'wzruszenia' w art. 147 § 2 ppsa nie obejmuje stwierdzenia nieważności, a jedynie tryby przewidziane w postępowaniu administracyjnym (np. wznowienie postępowania), co odróżnia je od trybu stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd odwołał się do własnej uchwały (I OPS 2/12), która rozróżnia sankcję wzruszalności od sankcji nieważności, oraz do analogii z art. 145a kpa i art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. W konsekwencji, NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że postanowienie GKRPA nie było dotknięte nieważnością w rozumieniu przepisów.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja art. 147 § 2 ppsa dotycząca skutków stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego dla rozstrzygnięć indywidualnych.
Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy akt prawa miejscowego został uznany za nieważny po wydaniu rozstrzygnięcia indywidualnego na jego podstawie.
Zagadnienia prawne (2)
Czy stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego przez sąd administracyjny powoduje automatycznie nieważność rozstrzygnięć indywidualnych wydanych na jego podstawie?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie powoduje automatycznie nieważności rozstrzygnięć indywidualnych wydanych na jego podstawie. Rozstrzygnięcia te podlegają 'wzruszeniu' w trybie postępowania administracyjnego lub szczególnego, a nie stwierdzeniu nieważności.
Uzasadnienie
Sąd administracyjny, stwierdzając nieważność aktu prawa miejscowego, nie może automatycznie stwierdzić nieważności rozstrzygnięcia indywidualnego wydanego na jego podstawie. Przepis art. 147 § 2 ppsa przewiduje jedynie możliwość 'wzruszenia' takiego rozstrzygnięcia, co odróżnia je od trybu stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 kpa).
Jak należy interpretować pojęcie 'wzruszenia' w art. 147 § 2 ppsa w kontekście stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Pojęcie 'wzruszenia' w art. 147 § 2 ppsa należy interpretować wąsko i nie obejmuje ono stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia indywidualnego.
Uzasadnienie
Literalna wykładnia art. 147 § 2 ppsa oraz jego funkcje wskazują, że ustawodawca rozróżnia sankcję wzruszalności od sankcji nieważności. Rozstrzygnięcia indywidualne wydane na podstawie aktu prawa miejscowego, którego nieważność stwierdzono, podlegają trybowi wzruszenia (np. wznowienia postępowania), a nie trybowi stwierdzenia nieważności.
Przepisy (11)
Główne
ppsa art. 147 § par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
ppsa art. 3 § par. 2 pkt 5 i 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
ppsa art. 147 § par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
ppsa art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
kpa art. 156 § § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
kpa art. 145 § § 1 pkt 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
kpa art. 145a § § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
kpa art. 145aa § § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
kpa art. 240 § §1 pkt 8 i pkt 11
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
u.w.t.p.a. art. 18 § ust. 3a
Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi
Konstytucja RP art. 190 § ust. 4
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie powoduje automatycznie nieważności rozstrzygnięć indywidualnych wydanych na jego podstawie. • Przepis art. 147 § 2 ppsa przewiduje możliwość 'wzruszenia' rozstrzygnięcia indywidualnego, a nie jego nieważności. • Pojęcie 'wzruszenia' w art. 147 § 2 ppsa nie obejmuje stwierdzenia nieważności.
Odrzucone argumenty
Nieważność uchwał stanowiących podstawę prawną postanowienia GKRPA powinna skutkować stwierdzeniem nieważności tego postanowienia. • Pojęcie 'wzruszenia' w art. 147 § 2 ppsa powinno być interpretowane szeroko i obejmować stwierdzenie nieważności. • Uchwała NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. I OPS 2/12, uzasadnia stwierdzenie nieważności postanowienia.
Godne uwagi sformułowania
stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie stanowiło automatycznie o konieczności następczego stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia • już literalna wykładnia tego przepisu wskazuje, że stwierdzenie nieważności aktu prawa administracyjnego nie powoduje automatycznego stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia indywidualnego • mając na względzie nadzwyczajność trybów weryfikacji decyzji, które stanowią wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych, przepis art. 147 § 2 ppsa należało interpretować ściśle poprzez dyrektywy wykładni językowej w zakresie zwrotu 'podlegają wzruszeniu' • operuje pojęciem 'wzruszenia w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym', racjonalnie działający ustawodawca uwzględniał znaczenie konsekwencji wynikających z różnic między istotnymi wadami decyzji administracyjnej lub postanowienia (...) oraz istotnymi wadami postępowania
Skład orzekający
Małgorzata Korycińska
przewodniczący sprawozdawca
Marcin Kamiński
członek
Wojciech Sawczuk
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 147 § 2 ppsa dotycząca skutków stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego dla rozstrzygnięć indywidualnych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy akt prawa miejscowego został uznany za nieważny po wydaniu rozstrzygnięcia indywidualnego na jego podstawie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii proceduralnej w prawie administracyjnym, która ma praktyczne znaczenie dla stabilności obrotu prawnego i praw nabytych.
“Nieważność uchwały nie zawsze oznacza nieważność decyzji. NSA wyjaśnia granice 'wzruszalności'.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.