II GSK 2344/21

II GSK 2344/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Marcin Kamiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1268/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-06-15
Skarżony organ
Sejmik Województwa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 § 4, art. 147 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Henryka Lewandowska- Kuraszkiewicz Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Sejmiku Województwa Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1268/21 w sprawie ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia 16 kwietnia 2019 r. nr 54/19 w przedmiocie pozbawienia drogi kategorii drogi wojewódzkiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz Województwa Mazowieckiego 510 (pięćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 15 czerwca 2021 r., sygn. VI SA/Wa 1268/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie), po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia 16 kwietnia 2019 r., nr 54/19, w przedmiocie pozbawienia drogi wojewódzkiej dotychczasowej kategorii, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części, tj. § 1 tej uchwały w zakresie, w jakim pozbawia ona kategorii drogi wojewódzkiej drogę nr 624 ponad postanowienia zawarte w § 1 ust. 1 uchwały Rady Gminy Nieporęt z dnia 29 sierpnia 2019 r., nr XII/58/2019, , tj. w części dotyczącej pozbawienia kategorii drogi wojewódzkiej drogi nr 624 od stacji kolejowej Beniaminów do ul. Leśnej w Wólce Radzymińskiej, oddalił skargę w pozostałym zakresie.
W stanie faktycznym sprawy, w dniu 16 kwietnia 2019 r. Sejmik Województwa Mazowieckiego, działając na podstawie art. 18 pkt 20 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 512, dalej: u.s.w.) oraz art. 10 ust. 1-3 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068, dalej: zwanej u.d.p.) podjął uchwałę nr 54/19 (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r. poz. 5378) w sprawie pozbawienia kategorii drogi wojewódzkiej drogi nr 624 stacja kolejowa Beniaminów – Dąbkowizna – Wólka Radzymińska (droga 631), na terenie gminy Nieporęt z zamiarem zaliczenia do kategorii dróg gminnych.
W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że Wójt Gminy Nieporęt pismem nr ZP.670.23.2018 z dnia 29 maja 2018 r. wyraził chęć przejęcia drogi wojewódzkiej nr 624 poprzez wszczęcie procedury pozbawienia ww. drogi jej dotychczasowej kategorii z zamiarem zaliczenia do kategorii dróg gminnych. Dodano przy tym, że propozycja pozbawienia wskazanego odcinka drogi kategorii dróg wojewódzkich posiada uzgodnienie Ministra Infrastruktury.
Uchwałą z 29 sierpnia 2019 r. nr XII/58/2019 Rada Gminy Nieporęt zaliczyła do kategorii dróg gminnych drogę wojewódzką nr 624 w przebiegu: od drogi wojewódzkiej nr 631 do ul. Leśnej w Wólce Radzymińskiej. Przebieg powyższej drogi określił załącznik do uchwały.
W dniu 1 kwietnia 2021 r. Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 78, 79 i 82 w związku z art. 82c u.s.w., zaskarżył uchwałę Sejmiku Województwa Mazowieckiego z 16 kwietnia 2019 r., nr 54/19, do WSA w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości lub w części (obejmującej odcinek drogi wojewódzkiej nr 624 zlokalizowany na działkach nr 67/1 i 62/1 w km. 0+000 do km 2+168 w Wólce Radzymińskiej).
W uzasadnieniu skargi Wojewoda podniósł, iż zgodnie z art. 10 ust. 3 u.d.p. pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii, z wyjątkiem przypadku wyłączenia drogi z użytkowania, jest możliwe jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii. Pozbawienie i zaliczenie nie może być dokonane później niż do końca trzeciego kwartału danego roku, z mocą od dnia 1 stycznia roku następnego. W związku z tym stwierdzono, iż skoro pozbawienie wymienionych ulic kategorii drogi wojewódzkiej jest możliwe jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tych ulic do innej kategorii dróg, to nie może być rozbieżności w treści uchwał rady gminy i sejmiku co do tego, czy przedmiotem zmiany kategorii jest droga na całej długości, czy też jedynie jej określony odcinek. Wojewoda wskazał, iż z powodu nadania kategorii drogi gminnej jedynie części drogi nr 624, określonej w uchwale Rady Gminy Nieporęt, i jednoczesnym pozbawieniem tej drogi kategorii drogi wojewódzkiej na całej jej długości, pozostała część tej drogi nie posiada żadnej kategorii, co jest niedopuszczalne. Wojewoda podniósł także, że Województwo Mazowieckie miało świadomość, że kwestionowana część drogi wojewódzkiej nr 624 nie zostanie zaliczona przez Radę do kategorii dróg gminnych, co wynika z wcześniejszych ustaleń z Gminą Nieporęt.
W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Sejmiku wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, iż nie jest istotne w sprawie to czy Województwo Mazowieckie miało świadomość, że kwestionowana część drogi wojewódzkiej nr 624 nie zostanie zaliczona przez Radę do kategorii dróg gminnych, co wynikało z wcześniejszych ustaleń z Gminą Nieporęt. Wskazał, że do wyłącznej kompetencji Rady Gminy Nieporęt należało zaliczenie drogi nr 624 do dróg gminnych. Zdaniem Przewodniczącego Sejmiku, skoro Gmina Nieporęt nie była zainteresowana przejęciem drogi, to nie powinna tego robić w stosunku do jej całości, a nie tylko odcinka. Podniósł on także, że działania organu zaliczającego, jakiekolwiek by one nie były, nie mają jednak żadnego wpływu na poprawność uchwały o pozbawieniu drogi kategorii, która jedynie inicjuje proces zmiany kategorii drogi.
WSA w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Wojewody Mazowieckiego, wyrokiem z 15 czerwca 2021 r. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały, w zakresie jej § 1, ponad postanowienia zawarte w § 1 ust. 1 uchwały Rady Gminy Nieporęt z dnia 29 sierpnia 2019 r., nr XII/58/2019, tj. w części dotyczącej pozbawienia kategorii drogi wojewódzkiej drogi nr 624 od stacji kolejowej Beniaminów do ul. Leśnej w Wólce Radzymińskiej, w pozostałym zaś zakresie oddalił skargę.
Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała Sejmiku we wskazanym w punkcie pierwszym wyroku zakresie narusza art. 10 ust. 3 u.d.p. W myśl tego przepisu pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii, z wyjątkiem przypadku wyłączenia drogi z użytkowania, jest możliwe jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii. Pozbawienie i zaliczenie nie może być dokonane później niż do końca trzeciego kwartału danego roku, z mocą od dnia 1 stycznia roku następnego.
Unormowanie to nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Z jego treści wynika jednoznacznie, że droga publiczna może zostać pozbawiona dotychczasowej kategorii w dwóch przypadkach: gdy jednocześnie (do 30 września danego roku) zostanie zaliczona do nowej kategorii lub jeżeli zostaje wyłączona z użytkowania. Podejmując zaskarżoną uchwałę Sejmik miał na uwadze pierwszą ze wskazanych sytuacji. Jednak uchwała ta oraz odpowiadająca jej uchwała Rady Gminy Nieporęt z 29 sierpnia 2019 r., nr XII/58/2019, są niewątpliwie rozbieżne w swej treści, co nie jest sporne między stronami. Rada Gminy Nieporęt nie wyraziła zgody na zaliczenie do dróg gminnych odcinka drogi wojewódzkiej nr 624 o nieuregulowanym stanie prawnym, tj. drogi gruntowej, którą włada Skarb Państwa – Nadleśnictwo Jabłonna. W tej sytuacji Sąd podzielił pogląd Wojewody o konieczności stwierdzenia nieważności zakwestionowanej uchwały w zakresie, w jakim pozbawia ona kategorii drogi wojewódzkiej drogę nr 624 na odcinku, który następnie nie został zaliczony do dróg gminnych przez Radę, co też w sposób istotny naruszyło cytowany przepis art. 10 ust. 3 u.d.p.
Sąd podkreślił także, że Województwo Mazowieckie miało świadomość, że kwestionowana część drogi wojewódzkiej nr 624 nie zostanie zaliczona przez Radę do kategorii dróg gminnych, co wynika z wcześniejszych ustaleń z Gminą Nieporęt, znajdujących się w aktach sprawy.
W związku z tym Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części, tj. § 1 uchwały w zakresie, w jakim pozbawia ona kategorii drogi wojewódzkiej drogę nr 624 ponad postanowienia zawarte w § 1 ust. 1 uchwały Rady Gminy Nieporęt z dnia 29 sierpnia 2019 r., nr XII/58/2019, tj. w części dotyczącej pozbawienia kategorii drogi wojewódzkiej drogi nr 624 od stacji kolejowej Beniaminów do ul. Leśnej w Wólce Radzymińskiej.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniósł Sejmik Województwa Mazowieckiego, zaskarżając przedmiotowy wyrok w zakresie pkt 1 i pkt 3, obejmujących częściowe stwierdzenie nieważności uchwały i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 176 § 1 pkt. 2 oraz art. 174 pkt 1 P.p.s.a zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1. art. 10 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1376) dalej "u.d.p.". poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że uchwała Sejmiku nr 54/19 naruszyła ten przepis na skutek następującego po niej niezaliczenia przez Radę Gminy Nieporęt całej drogi wojewódzkiej nr 624 do kategorii dróg gminnych,
2. art. 10 ust. 2 i 3 u.d.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że można zaliczyć do nowej kategorii dróg (w tym przypadku dróg gminnych) inny odcinek drogi niż ten, który został określony w uchwale dotyczącej pozbawienia tej drogi dotychczasowej kategorii (w niniejszej sprawie drogi wojewódzkiej),
3. art. 10 ust. 2 i 3 w zw. z art. 6 ust. 2 u.d.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że można pozbawić kategorii drogi wojewódzkiej odcinek takiej drogi niepodlegający uzgodnieniom z ministrami właściwymi do spraw transportu oraz obrony narodowej,
4. art. 82 ust. 1 ustawy z dnia o samorządzie województwa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1668zpożn. zm.) dalej "u.s.w." poprzez uznanie, że uchwała Sejmiku Województwa Mazowieckiego nr 54/19 z 16 kwietnia 2019 r. narusza prawo w sposób skutkujący jej nieważnością, tymczasem stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić w związku z naruszeniami prawa związanymi z jej podjęciem, zaś nieważność uchwały nie może być uzależniona od czynności następujących po podjęciu aktu, w tym uchwały innego organu samorządu terytorialnego.
Na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 oraz art. 174 pkt 2 P.p.s.a zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, uchybienie którym miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 141 § 4 P.p.s.a poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający skontrolowanie rozstrzygnięcia z uwagi na nieprzedstawienie argumentacji przemawiającej za przyjętą oceną prawną
2. art. 147 § 1 P.p.s.a. polegające na stwierdzeniu nieważności uchwały Sejmiku Województwa Mazowieckiego, nr 54/19, z 16 kwietnia 2019 r., kiedy uchwała ta jest zgodna z prawem.
Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że niezaliczenie części drogi do kategorii drogi gminnej nie powoduje nieważności części uchwały pozbawiającej tę drogę kategorii drogi wojewódzkiej. W stanie faktycznym niniejszej sprawy Rada Gminy Nieporęt nie zaliczyła do kategorii dróg gminnych jedynie części drogi nr 624, co w ogóle nie było dopuszczalne w procedurze zmiany kategorii drogi. Z omawianych przepisów wynika, że można pozbawić kategorii drogę, a nie jej część. Co więcej, uchwała Sejmiku pozbawiała kategorii drogi wojewódzkiej całą drogę, a Rada Gminy Nieporęt w sposób nieuprawniony zaliczyła do kategorii dróg gminnych wybraną przez siebie część.
W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz.U. z 1998 r. Nr 160 poz. 1071), droga wojewódzka nr 624 była oznaczona jako nr 1604. Następnie jednak w Zarządzeniu nr 10 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w sprawie nadania numerów drogom wojewódzkim z dnia 22 sierpnia 2000 r. drodze nr 1604 został nadany nr 624 oraz został określony następujący jej przebieg: Stacja kolejowa Beniaminów - Dąbkowizna – Wólka Radzymińska - do drogi nr 631. W uchwale Sejmiku przebieg drogi nr 624 został wskazany w ten sam sposób. Należy też zauważyć, że uchwała Rady Gminy Nieporęt stoi w sprzeczności z przepisami rozporządzenia, które w całości drogę relacji wskazanej w uchwale Sejmiku wskazują jako drogę publiczną. Rada Gminy Nieporęt nie była uprawniona do zmiany przebiegu drogi wojewódzkiej.
Wojewoda Mazowiecki w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie Sejmik Województwa Mazowieckiego sformułował przeciwko wyrokowi WSA w Warszawie zarówno zarzuty dotyczące zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. W tej więc sytuacji w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów procesowych, gdyż ocenę prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przeprowadzić dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, wyrok z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08 - dost. w CBOiIS – orzeczenia.nsa.gov.pl).
W pierwszym z zarzutów skargi kasacyjnej, opartych na podstawie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., skarżący kasacyjnie podniósł uchybienie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający jego skontrolowanie, z uwagi na nieprzedstawienie argumentacji przemawiającej za zasadnością przyjętej oceny prawnej. W drugim zaś wskazał wyłącznie na naruszenie przez WSA w Warszawie mającego wynikowy charakter art. 147 § 1 P.p.s.a., bez odwołania się do konkretnych regulacji prawnych, z naruszeniem których mielibyśmy mieć do czynienia. Ten więc zarzut ten uznać należało za niedostatecznie skonkretyzowany, a co za tym idzie nieskuteczny.
Jeżeli chodzi o pierwszy z procesowych zarzutów skargi kasacyjnej, najdalej idący, z uwagi na rodzaj podniesionego w nim naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji, to stwierdzić należy, że znajduje on uzasadnione podstawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest bowiem na tyle niejasne, niespójne i niepełne, że nie pozwala na skontrolowanie zasadności przyjętego przez WSA w Warszawie stanowiska, w zakresie przyjętej przez niego oceny prawnej.
WSA w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób zdawkowy i pobieżny odniósł się do istotnych w sprawie okoliczności. Poza tym elementy przedstawionej w nim argumentacji nie przystają do okoliczności wynikających z akt sprawy.
I tak już na wstępie zauważyć należy, że Sąd nie wyjaśnił skąd jego zdaniem Sejmik Województwa Mazowieckiego miał mieć wiedzę (świadomość, jak to zostało stwierdzone w wyroku), odnośnie treści zamierzonej do podjęcia przez Radę Gminy Nieporęt uchwały w sprawie przejęcia jedynie fragmentu drogi, oznaczonej numerem 624, pozbawianej przez Sejmik Województwa Mazowieckiego kategorii drogi wojewódzkiej. Z uzasadnienia uchwały Sejmiku ani znajdujących się w aktach sprawy pism organów gminy nie wynika, aby Gmina Nieporęt (jej organ stanowiący) zamierzała przejąć jedynie fragment drogi nr 624, mającej być wyłączoną z kategorii dróg wojewódzkich. Tymczasem WSA w Warszawie przyjął tego rodzaju założenie jako pewnik i na nim oparł swoje stanowisko w sprawie.
Kontrowersyjne w niniejszym przypadku jest również samo posługiwanie się przez Sąd pierwszej instancji pojęciem "świadomości" organu stanowiącego samorządu województwa, ze swej istoty związanym z osobami fizycznymi. Przypisywanie bowiem pewnych stanów właściwym wyłącznie osobom fizycznym kolegialnym organom jednostek samorządu terytorialnego jako takie jest nieuprawnione. Nie wiadomo bowiem w istocie co Sąd miał w tym wypadku na uwadze.
Sąd pierwszej instancji, w ramach swoich rozważań nie odniósł się również do problematyki samej prawnej możliwości przejęcia przez gminę jedynie części drogi, pozbawianej wyższej kategorii, a nie jej całości, co w okolicznościach sprawy jest niezwykle istotne.
Niezależnie od powyższego dodać także należy, że WSA w Warszawie, budując argumentację mająca uzasadnić stwierdzenie nieważności jedynie części zaskarżonej przez Wojewodę uchwały Sejmiku Województwa Mazowieckiego, przychylił się do stanowiska Wojewody Mazowieckiego, który dążąc do wykazania niedopuszczalności pozostawienia części drogi bez żadnej kategorii, skoncentrował się na postanowieniach i skutkach uchwały Rady Gminy Nieporęt, tymczasem przedmiotem oceny Sądu był inny akt prawny – uchwała Sejmiku Województwa Mazowieckiego z 16 kwietnia 2019 r.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić więc należy, że skarżący kasacyjnie Sejmik Województwa Mazowieckiego zasadnie podniósł, że zaskarżony wyrok WSA w Warszawie, na skutek istotnych wad jego uzasadnienia, uniemożliwia odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do przyjętej przez Sąd oceny prawnej rozpatrywanego przez Sąd pierwszej instancji zagadnienia, istotnego z punktu widzenia zasadności stwierdzenia nieważności uchwała Sejmiku Województwa Mazowieckiego z 16 kwietnia 2019 r. Z tego już więc względu zasadnym jest uchylenie przedmiotowego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., celem wyeliminowanie przez Sąd przedmiotowych braków.
Uznanie zasadności przedmiotowego zarzutu, ze swej istoty najdalej idącego, sprawia, że ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, opartych na twierdzeniach odnośnie naruszenia przez WSA w Warszawie przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie byłoby przedwczesne.
W ramach ponownego rozpoznania sprawy WSA w Warszawie będzie zobligowany do kompleksowego odniesienia się do kwestii podniesionych w skardze Wojewody Mazowieckiego, dotyczących zasadności stwierdzenia nieważności uchwała Sejmiku Województwa Mazowieckiego z 16 kwietnia 2019 r. W tym zakresie Sąd będzie zobowiązany do pełnego i jasnego uzasadnienia swojego stanowiska, w sytuacji w której będzie oczywiście miał obowiązek sporządzenia uzasadnienia wyroku, w sposób umożliwiający jego ocenę.
Odnosząc się do kwestii bezpośrednio związanych z okolicznościami mającymi wpływ na ewentualne stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały WSA w Warszawie winien odnieść się w pierwszej kolejności do wzajemnej relacji dwóch uchwał, tj. zaskarżonej uchwały Sejmiku Województwa Mazowieckiego z 16 kwietnia 2019 r. i uchwały Rada Gminy Nieporęt z 29 sierpnia 2019 r., a w szczególności tego czy można oceniać prawidłowość pierwszej z nich poprzez pryzmat okoliczności związanych z postacią i treścią drugiej z uchwał. Oprócz tego Sąd pierwszej instancji winien w sposób jednoznaczny wypowiedzieć się w przedmiocie tego czy prawnie możliwe jest następcze przejęcie jedynie części odcinka drogi, uprzednio pozbawionej wyższej kategorii.
Niezależnie od powyższego WSA w Warszawie, w ramach ponownego rozpoznania sprawy, winien będzie wyjaśnić jak rozumie istotne naruszenie prawa, w kontekście podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały organu stanowiącego samorządu województwa. W tym zakresie zobligowany będzie również do odniesienia się do tego, kiedy ewentualnie doszło do naruszenia prawa w związku z podjęciem badanej przez niego uchwały i na czym ono polegało. Ustosunkuje się również do problematyki następczej kontroli uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego przejmującej drogę.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Na podstawie art. 209, art. 203 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., w zw. z art. 207 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, dalej zwanego rozporządzeniem), Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącego kasacyjnie Sejmiku Województwa Mazowieckiego kwotę 510 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot wpisu od skargi kasacyjnej, w wysokości 150 zł, a także zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wynoszących 360 zł.