II GSK 2335/24

II GSK 2335/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
III SA/Gl 1122/23 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2024-04-29
Skarżony organ
Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku F. w V., F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej F. w V., F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 kwietnia 2024 r. sygn. akt III SA/Gl 1122/23 w sprawie ze skargi F. w V., F. na decyzję Komendanta Śląskiego Oddziału Straży Granicznej w Raciborzu z dnia 19 października 2023 r. nr 2022-05-FSF-4 (Śl.-OŚ-STO-440.5.2023) w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2024 r. sygn. akt III SA/Gl 1122/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę F. w V., F. na decyzję Komendanta Śląskiego Oddziału Straży Granicznej w Raciborzu z dnia 19 października 2023 r. nr 2022-05-FSF-4 (Śl.-OŚ-STO-440.5.2023) w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera.
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła F. w V., F..
Pismem z dnia 17 grudnia 2024 r. F. w V., F. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, gdyż jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody po stronie Skarżącej, w tym utratę płynności finansowej i zaprzestanie działalności.
W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podniosła, że przeciwko niej wydano 11 decyzji nakładających karę finansową, w łącznej wysokości 320 000,00 zł, uiszczenie których zagraża możliwości dalszego prowadzenia działalności i utraty płynności finansowej. Wskazała, że cała branża lotnicza odczuwa dotkliwe skutki pandemii COVID-19, a otrzymywane przez nią wynagrodzenie za realizację lotu jest niższe, niż wysokość nałożonej kary i ponosi ona wysokie koszty eksploatacyjne.
Skarżąca wskazała, że nawet w przypadku prawomocnego uchylenia decyzji i zwrotu uiszczonych kar pieniężnych, negatywne skutki byłyby niemożliwe do odwrócenia, ponieważ branża lotnicza jest bardzo dynamiczna i wymaga stałych nakładów finansowych na prowadzenie działalności. Czasowe zaprzestanie działalności mogłoby jej zdaniem doprowadzić do strat, których skutków nie byłaby w stanie zażegnać. Skarżąca wskazała, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o zbliżonym stanie faktycznym uchylił decyzje nakładające na przewoźników lotniczych kary pieniężne.
Skarżąca w dalszej części uzasadnienia wniosku opisała swoją sytuację finansową, którą zobrazowała załączając do wniosku protokoły ze sprawozdania finansowego za 2021 i 2022 r. i sprawozdanie finansowe za 2023 r. – jako najnowsze dostępne informacje o jej sytuacji finansowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tej mierze, z ugruntowanego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., pierwsza z wymienionych przesłanek – mianowicie, przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody – aktualizuje się w odniesieniu do szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, co nastąpi w wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04; zob. również, jako jedne z wielu, np. postanowienia NSA z dnia: 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GZ 94/23; 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GZ 149/23; 7 grudnia 2022 r., sygn. akt III FZ 648/12). Spowodowanie zaś trudnych do odwrócenia skutków odnosi się do takich skutków prawnej lub faktycznej natury, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10).
Z uzasadnienia wniosku nie wynika, aby w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać, wnioskodawca wykazał, że zaistniała którakolwiek z wymienionych przesłanek wstrzymania zaskarżonego aktu.
Jakkolwiek faktem jest, że decyzja administracyjna w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej niesie za sobą skutki finansowe, co wobec wysokości orzeczonej kary powoduje, że siłą rzeczy wnioskodawca może wykazywać stratę oraz brak płynności finansowej, to jednak trzeba stwierdzić, że zaistnienie tego rodzaju skutków finansowych jest naturalną konsekwencją egzekucji administracyjnej, podobnie jak fakt regulowania zobowiązań, a instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego mogłoby nie naprawić (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2014 r., sygn. akt II FZ 1350/13). W art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest bowiem o szkodzie, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając przedmiotowy wniosek wziął również pod uwagę załączone do wniosku dokumenty obrazujące sytuację finansową wnioskodawcy za okres lat 2021 – 2023, z których wynika, że pomimo wykazania w 2021 r. straty w wysokości 8 040,68 euro, to w dalszych latach wnioskodawca wykazywał zysk w wysokości odpowiednio 37 649,95 oraz 6 621,54 euro. Podkreślenia wymaga również, że z dokumentów wynika posiadanie przez wnioskodawcę dodatniego kapitału własnego w wysokości ponad pół miliona euro. Odnosząc powyższe do wysokości nałożonej kary pieniężnej nie sposób stwierdzić, że uiszczenie jej spowoduje wystąpienie określonych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. niebezpieczeństw, a w szczególności, że dojdzie do nieodwracalności skutków spowodowanych jej uiszczeniem.
Bez wpływu na ocenę wniosku pozostaje również wskazywane w nim prawdopodobieństwo uwzględnienia wniesionego w sprawie środka prawnego, bowiem przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w tym postępowaniu są jedynie okoliczności związane z postępowaniem incydentalnym, jakim jest postępowanie w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W świetle przedstawionych argumentów Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Śląskiego Oddziału Straży Granicznej w Raciborzu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.