II GSK 2324/24

II GSK 2324/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6359 Inne o symbolu podstawowym 635
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
VI SAB/Wa 34/22 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2022-05-16
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt. 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej O. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16.05.2022 r. sygn. akt VI SAB/Wa 34/22 w sprawie ze skargi O. D. i K. I. na bezczynność i przewlekłość Prezydenta m.st. Warszawy w rozpatrywaniu wniosków o stypendia sportowe postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 maja 2022 r., sygn. akt VI SAB/Wa 34/22, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") odrzucił skargę O. D. i K. I. na bezczynność i przewlekłość Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpatrywania wniosków o stypendia sportowe.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że K. I. i O. D. (dalej ,,Skarżący", ,,Strona") pismami z 20 listopada 2012r. złożyli do Biura Sportu i Rekreacji Urzędu m. st. Warszawy wnioski o przyznanie stypendium sportowego za wyniki uzyskane w 2012r.
Pismem z 18 grudnia 2012 r. Prezydent m.st. Warszawy (Biuro Sportu i Rekreacji Urzędu m. st. Warszawy), w odpowiedzi na powyższe wnioski, poinformował Skarżących, że nie spełniają wymogów określonych w regulaminie stanowiącym załącznik do uchwały Rady m. st. Warszawy Nr LXII/1921/2009.
Postanowieniem z 24 marca 2014 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2671/13) Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę na ww. rozstrzygnięcie Prezydenta m. st. Warszawy z 18 grudnia 2012 r. w przedmiocie odmowy przyznania stypendium sportowego, odrzucił skargę. Natomiast postanowieniem z 19 grudnia 2013r. (sygn. akt VI SA/Wa 3019/13) Sąd ten odrzucił, wobec nieterminowego wniesienia - skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej także ,,SKO") z 16 lipca 2013 r. stwierdzającego niedopuszczalność odwołania Skarżących od pism Urzędu m. st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2012 r., 31 lipca 2012 r. oraz 27 grudnia 2011 r. w sprawie przyznania stypendium sportowego zawodnikom K. I. oraz O.D.
Pismem z dnia 18 lutego 2019 r. K. I. i O. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłość Prezydenta m. st. Warszawy (dalej także ,,Organ") w rozpatrywaniu ich wniosków o stypendia sportowe z roku 2012 oraz wniosku O. D. o stypendium sportowe z roku 2014.
Wyrokiem z 29 października 2019r. (sygn. akt VI SAB/Wa 27/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na bezczynność i przewlekłość w czynnościach Prezydenta m.st. Warszawy w rozpatrywaniu wniosków o stypendia sportowe (wnioski z 2012r.).
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. akt II GSK 1240/20 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie zobowiązując ten Sąd do przeprowadzenia kontroli działania organu w zakresie postępowania zainicjowanego wnioskami skarżących o stypendia sportowe z roku 2012 r.
WSA wspomniał również, że w wyniku złożonego ponaglenia Skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z 14 stycznia 2019 r., stwierdziło, że Prezydent m. st. Warszawy dopuścił się bezczynności i przewlekłości, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oraz wyznaczył Prezydentowi m. st. Warszawy miesięczny termin załatwienia sprawy od otrzymania postanowienia, jak również zobowiązało go do wyjaśnienia przyczyn bezczynności oraz ustalenia osób winnych bezczynności i przewlekłości. Prezydent m.st. Warszawy decyzjami z 14 lutego 2019r. odmówił O.D. i K. I. stypendium sportowego m.st. Warszawy za wyniki uzyskane w 2012r.
Zaskarżonym postanowieniem z 16 maja 2022 r., sygn. akt VI SAB/34/22, na zasadzie art. 190 p.p.s.a. i kierując się wytycznymi wskazanymi w wyroku NSA z dnia 13 stycznia 2022 r., Sąd I instancji odrzucił skargę skarżących na bezczynność i przewlekłość Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpatrywania wniosków o stypendia sportowe za rok 2012.
Sąd I instancji wskazał, że sprawa z tego wniosku była już przedmiotem oceny przed tut. Sądem w ramach rozpoznawania skargi na rozstrzygnięcie Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2012 r. w przedmiocie odmowy przyznania stypendium sportowego (postanowienie z 24 marca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2671/13). W orzeczeniu tym Sąd, jako podstawę odrzucenia skargi przyjął, że jej przedmiotem jest rozstrzygnięcie Prezydenta m. st. Warszawy w stosunku do którego nie został wyczerpany administracyjny tok instancji. Zaznaczył, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego możliwe jest dopiero na ostateczne rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. W uzasadnieniu postanowienia z 24 marca 2014r. tut. Sąd z urzędu wskazał, że z zawisłej w tutejszym Sądzie sprawy o sygn. VI SA/Wa 3019/13 wynika, że postanowieniem z 16 lipca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie stwierdziło niedopuszczalność odwołania Skarżących od pism Urzędu m. st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2012 r., 31 lipca 2012 r. oraz 27 grudnia 2011 r. w sprawie przyznania stypendium sportowego zawodnikom K. I. oraz O. D. Wobec nieterminowego wniesienia skargi na to postanowienie – prawomocnym postanowieniem tego Sądu z 19 grudnia 2013 r. (sygn. akt VI SA/Wa 3019/13) skarga na to postanowienie została odrzucona.
Z powyższego wynika, że w następstwie prawomocnych postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 grudnia 2013 r. oraz z 24 marca 2014r. postępowanie wywołane wnioskiem o stypendium sportowe z roku 2012r. zostało prawomocnie zakończone postanowieniem SKO z 16 lipca 2013r. stwierdzającym niedopuszczalność odwołania. Natomiast skarga na bezczynność i przewlekłość będąca aktualnie przedmiotem kontroli tut. Sądu została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie. Wniesienie skargi nastąpiło bowiem pismem z 18 lutego 2019r., zatem stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Dlatego też WSA uznał skargę za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Sąd I instancji podkreślił również, że okoliczność późniejszego wydania przez Prezydenta m.st. Warszawy decyzji z 14 lutego 2019r. odmawiających O. D. i K. I. stypendium sportowego m.st. Warszawy za wyniki uzyskane w 2012r. nie zmienia przedstawionej powyżej oceny Sądu. Kontrola działalności administracji publicznej w odniesieniu do tych decyzji Prezydenta m.st. Warszawy wykracza zaś poza przedmiot tej sprawy.
Ustanowiony z urzędu pełnomocnik O. D. złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia WSA.
Skarżący zaskarżył postanowienie WSA z 16 maja 2022 r. skargą kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
1. art. 58 § 1 pkt. 6 w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a w zw. z art. 7, p.p.s.a., art. 53 § 2b p.p.s.a. oraz art. 54 § 1 i § 3, art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4, art. 149 § 1, art. 168 § 2 i art. 171, p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a, art. 110 § 1 oraz art, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 1 i art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie w zw. z art. 1 § 1 i § 2 oraz art. 3 § 1, ustawy ustrojowej, w zw. z § 33 u. 1, § 40 i § 41 pkt. 1, 3 i 4, regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych , w zw. z art. 7, art. 63, art. 68 u. 5, art. 175 u. li art. 178 u. 1, Konstytucji poprzez:
a) nieusprawiedliwione ustrojowo i systemowo odrzucenie skargi na bezczynność i przewlekłość Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w sprawie stypendiów sportowych, na którego negatywny wpływ prawny miała szeroko rozumiana działalność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie poprzez wydanie postanowienia z dnia 16 maja 2022 r. i niemożliwość jej merytorycznego rozpoznania, co oczywiście mogło mieć wpływ na pozbawienie skarżącego O. Dz. prawa do dochodzenia stwierdzenia bezczynności i przewlekłości obu organów - pozbawienia skarżącego prawa do dwuinstancyjnego postępowania sądowego,
b) stwierdzenie, że skarga na decyzję organu II instancji jest spóźniona, bowiem decydującym w tym, jest wydanie prawomocnego postanowienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie z dnia 16 lipca 2013 r. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania bądź wydania decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 14 lutego 2019 r., doręczonej skarżącemu 21 lutego 2019 r., co końcowo stało się nieusprawiedliwionymi powodami do jej odrzucenia z rzekomych przyczyn formalnych,
c) niedokonanie na potrzeby niniejszego postępowania sądowej kontroli orzeczeń wydanych uprzednio tj. postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 2671/13 oraz sygn. akt VI SA/Wa 3019/13 i zweryfikowania, czy w istocie wydane judykaty stanowiły o res iudicata niniejszej sprawy stypendiów sportowych, bowiem dotyczyły tylko sprawy, której przedmiot prawomocnie rozpoznany w sprawie znak [...], w sytuacji gdy pismo z dnia 18 grudnia 2012 r. podpisane tylko i wyłącznie przez funkcjonariusza Prezydenta - Dyrektora Biura Sportu i Rekreacji w Warszawie nie miało waloru decyzji administracyjnej,
d) niedokonanie na potrzeby niniejszego postępowania sądowej kontroli orzeczeń wydanych uprzednio i zbadaniu, czy zasadnie ten sam Sąd orzekł o wniesieniu skargi po upływie terminu procesowego w sytuacji, gdy skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia16 lipca 2013 r. została złożona terminowo już w dniu 10 lipca 2013 r. tj. jeszcze de facto przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, a więc nie może być uznana za spóźnioną,
e) brak uwzględnienia w postępowaniu ze skargi datowanej na dzień 18 lutego 2019 r., a zdeprecjonowaniu faktów: milczenia Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w zakresie czasowym tj. od listopada 2012 r. do dnia 21 lutego 2019 r., a poczytywanym, jako skuteczne doręczenie decyzji przez nieuwzględnienie wcześniejszego złożenia ponagleń, jako wymogu formalnego dopuszczalności skargi w skutkach błędnego przyjęcia złożenia skargi po tym, jak Prezydent wydał decyzją administracyjną w dniu 14 lutego 2019 r., co mogło mieć wpływ na odrzucenie skargi,
f) niesprostanie wymogom postępowania sądowego w sprawie ze skargi na bezczynność oraz przewlekłość organów obu instancji w sprawie stypendiów sportowych, co do obowiązujących uchwał składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz dokonania ich wykładni tj. w uchwałach sygn. akt II OPS 5/19 oraz sygn. akt II OPS 1/21, a w szczególności niewzięcie pod uwagę treści orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2022 r. sygn. akt II GSK 1240/20, co oczywiście mogło mieć wpływ na treść wydanego postanowienia w niniejszej sprawie sygn. akt VI SAB/Wa 34/22 w przedmiocie odrzucenia skargi,
2. art. 175 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 177 § 5 p.p.s.a. poprzez niczym nieusprawiedliwiony brak jakiegokolwiek działania ze strony Sądu I instancji tj. w okresie co najmniej od dnia 5 lipca 2022 r. do dnia 6 lutego 2024 r., które to zaniechanie działalności charakteryzowało się brakiem doręczania skarżącemu jakiejkolwiek korespondencji sądowej w niniejszej sprawie, a w szczególności opinii pełnomocnika ustanowionego z urzędu w osobie adw. Antoniny Pieczyńskiej w przedmiocie braku podstaw do sporządzenia, wniesienia oraz popierania skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2022 r. sygn. akt VI SAB/Wa 34/22 oraz dalszych pism procesowych, które w sprawie składał sam skarżący O. D. wraz z brakiem skutecznego doręczenia mu jakichkolwiek pouczeń choćby w zakresie wysokości opłaty od wymaganego wpisu od skargi kasacyjnej, numeru konta bankowego oraz terminu, w jakim należy sporządzić oraz skutecznie wnieść skargę kasacyjną od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Jednocześnie wniósł o zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa procesowego poniesionego przez skarżącego w wysokości 3075 zł brutto.
Ponadto na zasadzie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie w trybie przyspieszonymi, z uwagi na trwanie postępowania w niniejszej sprawie już 12 lat do dnia wniesienia niniejszej skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana na podstawie art. 182 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. W orzecznictwie wskazuje się, że w przypadku skargi kasacyjnej od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie, wniosek strony wnoszącej skargę kasacyjną o jej rozpoznanie na rozprawie, wyrażony zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a., odmiennie niż w przypadku skargi kasacyjnej od wyroku, nie ma wiążącego charakteru. Skarga kasacyjna na takie postanowienie może być - stosownie do przyjętej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego o braku potrzeby skierowania sprawy na rozprawę - rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego, zgodnie z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 31.05.2016 r., I FSK 429/16, LEX nr 2082222.).
Niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 13.01.2022 r. (II GSK 1240/20, LEX nr 3336012). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku w ogóle nie wynika, aby w odniesieniu do spornej w sprawie kwestii wywołanej skargą na bezczynność organu administracji oraz przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania zainicjowanego wnioskami o stypendia sportowe z roku 2012, Sąd I instancji przeprowadził jakąkolwiek kontrolę zaskarżonego działania organu. Naczelny Sąd Administracyjny nakazał więc Sądowi I instancji ustalić, czy faktycznie istniały okoliczności uzasadniające kwalifikowanie - albo nie - zaskarżonego i zarazem kontrolowanego zachowania (działania) organu w danej sprawie, jako bezczynności lub przewlekłości. NSA zarzucił także Sądowi, że równolegle ze badaniem bezczynności i przewlekłości w odniesieniu do wniosków za 2012r. przeprowadził badanie wniosków o stypendium sportowe z roku 2014. Stąd Naczelny Sąd Administracyjny konkludując stwierdził, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. został oparty na usprawiedliwionych podstawach, co skutkowało jego uwzględnieniem i przekazaniem sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, Sąd ten był zobowiązany, przy uwzględnieniu wszystkich konsekwencji wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a., do ponownego rozpoznania sprawy ze skargi na zarzucaną bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania zainicjowanego wnioskami o stypendia sportowe z roku 2012 oraz sporządzenia uzasadnienia wyroku wydanego w rezultacie ponownego rozpoznania sprawy w sposób uwzględniający wszystkie wymogi wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a.
Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę prawidłowo stosując wytyczne określone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13.01.2022 r. odrzucił skargę skarżącego.
Należy zauważyć, że sądy administracyjne z urzędu i zawsze są zobligowane do badania przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi jest w istocie stwierdzeniem jej niedopuszczalności, a wręcz odmową merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, która może nastąpić na każdym etapie postępowania, zarówno na rozprawie, jak i na posiedzeniu niejawnym, jeśli tylko wystąpi jedna z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 58 § 1 p.p.s.a. (wyrok NSA z 5.10.2006 r., II OSK 747/06, LEX nr 290151).
Niniejsza sprawa dotyczy bezczynności i przewlekłości prowadzenia sprawy administracyjnej przez Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpatrywania wniosku o stypendium sportowe na rok 2012r. Sąd I instancji w swoim postanowieniu trafnie wskazał, że sprawa dotycząca stypendium za ten konkretny rok została już prawomocnie osądzona postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z: 19 grudnia 2013 r. oraz z 24 marca 2014r. Postanowieniem z 24 marca Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że skarga J. D. oraz A. I. na rozstrzygnięcie Prezydenta m. st. Warszawy jest niedopuszczalna z uwagi na brak wyczerpania trybu zaskarżenia. Z kolei postanowieniem z 19 grudnia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzi niedopuszczalności odwołania na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 16 lipca 2013 r. nr KOC/938/Ni/13 z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi. Postanowienie SKO zostało doręczone skarżącym 5 sierpnia 2013 r., to ustawowy termin do jego zaskarżenia upłynął w dniu 4 września 2013 r. Skarga natomiast została wysłana do organu w dniu 3 października 2013 r., a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Żadne z postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Natomiast aktualnie przedmiotem kontroli Sądu I instancji była skarga na bezczynność i przewlekłość w przedmiocie przyznania stypendium na rok 2012, która została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie. Wniesienie skargi nastąpiło bowiem pismem z 18 lutego 2019r., zatem jak trafnie zauważył WSA, stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Należy przy tym zauważyć, że sądy administracyjne nie są związane postanowieniami wydanymi przez organy administracyjne w przedmiocie ponaglenia.
Zagadnieniem prawnym, które powstało w niniejszej sprawie związanym z przyznawaniem stypendium sportowego była forma rozstrzygnięcia organu administracyjnego. Ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozstrzygnięcie jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie przyznania stypendium sportowego, o którym mowa w art. 31 ust. 1 ustawy z 2010 r. o sporcie, jest decyzją administracyjną, tj. aktem załatwiającym w sposób władczy sprawę administracyjną, podlegającym rygorom procedury administracyjnej, w tym trybom zaskarżania i kontroli sądowej (zob. wyrok NSA z 5.11.2019 r., II GSK 3015/17, LEX nr 2755123, wyrok NSA z 9.01.2024 r., II GSK 777/23, LEX nr 3668436). Należy jednak zauważyć, że przyjęcie takiej formy działania organu administracji przez Naczelny Sąd Administracyjny nastąpiło w odniesieniu do postępowań z wniosków, z którymi wystąpił skarżący za kolejne lata niż pierwotne postępowanie dotyczące wniosku o przyznanie stypendium sportowego na rok 2012r. W 2012r. organ załatwił sprawę pismem. Należy jednak zauważyć, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz następnie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umożliwiają sprawdzenie prawidłowości podjętych działań przez organ administracyjny. Skarżący z tej możliwości skorzystał, ale zrobił to w sposób nieprawidłowy. Wprawdzie skarżący zaskarżył wyżej wymienione pismo Prezydenta m. st. Warszawy do SKO, które z kolei wydało postanowienie o niedopuszczalności odwołania, to jednak nie wniósł w wyznaczonym terminie skargi do sądu wojewódzkiego. Na to postanowienie SKO przysługiwała już bowiem skarga do sądu administracyjnego i wówczas sąd administracyjny byłby zobligowany do rozstrzygnięcia kwestii związanej z zastosowaną formą aktu administracyjnego. Niestety skarżący kasacyjnie uchybił terminowi do wniesienia stosownej skargi i sąd administracyjny musiał ją odrzucić z przyczyn formalnych bez możliwości merytorycznego jej rozpoznania, to znaczy bez możliwości odniesienia się, czy odwołanie zostało wniesione od decyzji administracyjnej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność z kolei odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych ma miejsce wówczas, gdy odwołanie wniosła osoba nie mająca legitymacji do wniesienia środka zaskarżenia, albo też odwołanie wniosła strona nie mająca zdolności do czynności prawnych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie przysługuje od decyzji, a więc jest niedopuszczalne, jeśli decyzja nie weszła do obrotu prawnego, albo gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi czynność materialno-techniczną (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, KPA, Komentarz, wyd. 8, Warszawa 2006, s. 596). Jeżeli sprawa nie podlega załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej, a strona wniosła odwołanie od informacji udzielonej przez organ I instancji, organ odwoławczy stwierdza niedopuszczalność odwołania (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1992 r., sygn. akt SA/Gd 746/92 z glosą B. Adamiak, publ. OSP 1993, Nr 9, poz. 178, Wyrok WSA w Warszawie z 12.03.2024 r., II SA/Wa 1399/23, LEX nr 3746031). W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie miał jednak nawet możliwości wypowiedzenia się na temat charakteru rozstrzygnięcia Prezydenta m. st. Warszawy, gdyż skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 16 lipca 2013 r. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania.
Należy również zauważyć, że zgodnie z uchwałą NSA z 22.06.2020 r. (II OPS 5/19, ONSAiWSA 2020, nr 6, poz. 79) wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Natomiast niniejsze sprawa jak wynika z analizy akt sądowych została już prawomocnie zakończona. Należy przy tym zaznaczyć, że sprawy o sygn.: II GSK 1702/18, II GSK 1551/18, II GSK 3391/17 dotyczyły odmiennych stanów faktycznych, a więc za odrębne okresy w zakresie przyznania stypendium sportowego, jak również brak było ich prawomocnego zakończenia.
Reasumując, w sprawie zachodziła pierwotna, bo istniejąca w dniu wniesienia skargi, bezprzedmiotowość postępowania. W dniu wniesienia skargi nie istniał już bowiem przedmiot postępowania, jakim w realiach niniejszej sprawy była bezczynność w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Konsekwentnie, skarga winna podlegać odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.).W związku z tym sąd I instancji słusznie orzekł o odrzuceniu skargi w oparciu o powyższą podstawę prawną, albowiem skarga została złożona po wydaniu ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcia w postępowaniu, które miało być przedmiotem oceny pod kątem bezczynności i przewlekłości.
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 182 § 1 oraz art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.