II GSK 2322/25

II GSK 2322/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-11-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Zalewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 4008/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-03-14
Skarżony organ
Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku
Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku T. w R. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 28 maja 2024 r. nr 2018-12-TFL-27-O oraz decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 4 września 2024 r. nr 2018-12-TFL-27-O w sprawie ze skargi kasacyjnej T. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 4008/24 w sprawie ze skargi T. w R. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 4 września 2024 r. nr 2018-12-TFL-27-O w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera postanawia: oddalić wniosek.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 marca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 4008/24, oddalił skargę T. w R. (dalej: "strona", "strona skarżąca") na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej (dalej: "organ", "KGSG") z dnia 4 września 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera.
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 28 maja 2024 r. oraz decyzji z dnia 4 września 2024 r. Wniosek nie zawierał uzasadnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek strony skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlegał oddaleniu jako pozbawiony uzasadnionych podstaw.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, przesłanki materialne uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") odwołują się do takich prawnych lub faktycznych okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23, CBOSA).
Z powyższych ustaleń wynika zatem, że warunkiem zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest wykazanie przez uprawnionego wnioskodawcę (stronę skarżącą) co najmniej na poziomie uprawdopodobnienia, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jeżeli bowiem sąd administracyjny orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności na wniosek strony skarżącej, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie są wystarczające ogólne twierdzenia strony lub wskazanie faktów, z których nie można w sposób bezpośredni wyprowadzić konkluzji, że wysoce prawdopodobna jest materializacja niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie zawarty w skardze kasacyjnej wniosek strony skarżącej o zastosowanie w stosunku do niej instytucji ochrony tymczasowej, jest pozbawiony jakiejkolwiek argumentacji i uzasadnienia. Taki stan rzeczy powoduje niemożność rozpoznania merytorycznego przedmiotowego wniosku, bowiem wskazane wady żądania nie pozwalają na ocenę możliwości wystąpienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji ujętej w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu zwraca jednak uwagę stronie skarżącej, że zgodnie z przepisami intertemporalnymi obowiązującej od dnia 10 września 2025 r. ustawy z dnia 9 lipca 2025 r. o zmianie ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (Dz.U. z 2025 r. poz. 1179) zagadnienie przymusowego wykonania wydanych przed dniem wejścia w życie powyższej ustawy nowelizującej decyzji o nałożeniu administracyjnych kar pieniężnych za naruszenia obowiązków określonych w art. 5, art. 6 i art. 10 ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera w brzmieniu dotychczasowym, oraz art. 7 i art. 8 tej ustawy, zostało zakresowo uregulowane w art. 2 ust. 3 ww. ustawy z dnia 9 lipca 2025 r. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, nie wszczyna się postępowania egzekucyjnego dotyczącego administracyjnej kary pieniężnej nałożonej na przewoźnika lotniczego za naruszenie obowiązków określonych w powyższych przepisach, a wszczęte umarza, jeżeli naruszenie miało miejsce przed dniem wejścia w życie powyższej ustawy, a przewoźnik lotniczy nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy spełnił warunki przekazania danych PNR, określone w art. 8 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera lub w okresie roku przed dniem wejścia w życie ww. ustawy nowelizującej nie obsługiwał żadnego lotu PNR, lub jeżeli naruszenie jest związane z obsługą lotu wewnątrzunijnego.
Odrębną kwestią jest natomiast znaczenie normatywne regulacji wynikającej z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 9 lipca 2025 r. o zmianie ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera, która przewiduje, że w sprawach dotyczących naruszenia przez przewoźnika lotniczego obowiązków określonych w art. 5, art. 6 i art. 10 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera w brzmieniu dotychczasowym oraz art. 7 i art. 8 tej ustawy nie wszczyna się postępowania przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a wszczęte postępowania w tym zakresie umarza się, jeżeli wyżej wskazane naruszenie miało miejsce przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej z dnia 9 lipca 2025 r., a przewoźnik lotniczy nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ww. ustawy spełnił warunki przekazania danych PNR określone w art. 8 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. lub w okresie roku przed dniem wejścia w życie tejże ustawy nie obsługiwał żadnego lotu PNR, lub jeżeli naruszenie jest związane z obsługą lotu wewnątrzunijnego. Powyższa regulacja intertemporalna w zakresie postępowań przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ma zastosowanie do postępowania kasacyjnego lub zażaleniowego, natomiast nie może być stosowana do incydentalnych postępowań wnioskowych w ramach tej pierwszej kategorii postępowań.
Mając powyższe na uwadze oraz działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.