II GSK 2316/23

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowego w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który oddalił skargę prokuratora na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. SKO odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (GKRPA) z października 2019 r., które pozytywnie zaopiniowało wniosek o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Prokurator podniósł, że postanowienie GKRPA zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ opierało się na uchwałach Rady Gminy, które zostały później prawomocnie stwierdzone jako nieważne przez WSA (wyroki z grudnia 2021 r.). Prokurator argumentował, że stwierdzenie nieważności uchwał z mocą wsteczną (ex tunc) oznacza, że nigdy nie weszły one do obrotu prawnego, co powinno skutkować nieważnością postanowienia GKRPA. WSA w Krakowie oddalił skargę prokuratora, uznając, że stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie powoduje automatycznie nieważności rozstrzygnięcia indywidualnego. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że niezbędne jest ustalenie, czy rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie istniejącej wówczas podstawy prawnej oraz zbadanie pozostałych okoliczności, z uwzględnieniem zasady stabilności obrotu prawnego i ochrony praw nabytych. WSA zinterpretował art. 147 § 2 P.p.s.a. w sposób ścisły, wskazując, że stwierdzenie nieważności aktu prawa administracyjnego nie powoduje automatycznej nieważności aktu prawnego podjętego na jego podstawie. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną prokuratora. NSA uznał, że skarga kasacyjna była formalnie wadliwa, ponieważ zarzuty nie były precyzyjnie sformułowane i uzasadnione. Mimo to, NSA rozpoznał merytorycznie zarzuty dotyczące wykładni art. 147 § 2 P.p.s.a. NSA potwierdził stanowisko WSA, że stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy nie skutkuje automatycznie nieważnością postanowienia wydanego na jej podstawie. Sąd podkreślił, że norma kompetencyjna do wydania postanowienia wynika z ustawy (art. 18 ust. 3a u.w.t.), a stwierdzenie nieważności uchwały nie eliminuje tej normy. NSA uznał, że użyte w art. 147 § 2 P.p.s.a. pojęcie "wzruszenie" nie oznacza automatycznego stwierdzenia nieważności, lecz wymaga uruchomienia odpowiedniego trybu postępowania. Sąd uznał, że argumentacja prokuratora dotycząca "nieistnienia podstawy prawnej" jest niezasadna, a wykładnia art. 147 § 2 P.p.s.a. dokonana przez WSA jest prawidłowa.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający