II GSK 230/25

II GSK 230/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sprawy jakości, certyfikacja, dozór
Sygn. powiązane
V SA/Wa 2288/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-01-26
Skarżony organ
Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku
Oddalono wniosek
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 2288/23 w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia 30 sierpnia 2023 r. nr BOL.610.150.2023 w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanego produktu rolno-spożywczego postanawia: oddalić wniosek.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 stycznia 2024r., sygn. akt V SA/Wa 2288/23, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę P. G.(dalej: skarżący), na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z 30 sierpnia 2023 r. w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu handlowego zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych.
Skarżący od powyższego wyroku złożył skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o wstrzymanie decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z 30 sierpnia 2023 r., nie uzasadniając wniosku zawartego w petitum skargi kasacyjnej ani nie załączając żadnej dokumentacji, która miałaby wskazywać na zaistnienie okoliczności o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący, składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, powinien wykazać istnienie prawdopodobieństwa ziszczenia się ustawowych przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wykazać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Pozytywne rozpatrzenie wniosku wymaga przedstawienia konkretnych okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie aktu lub czynności. Należy zatem wykazać we wniosku szczegółowe przyczyny uzasadniające możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, który musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne. Nie jest, zatem wystarczające powoływanie się przez skarżącego na same okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Odnosząc powyższe do rozpatrywanego wniosku, skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wobec braku uzasadnienia wniosku, popartego dokumentacją źródłową, niemożliwym było dokonanie merytorycznej jego oceny. Brak uzasadnienia wniosku stanowi naruszenie obowiązku nałożonego na wnioskodawcę powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wykazania okoliczności lub konkretnych zdarzeń przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia wniosku.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.