II GSK 2297/24

II GSK 2297/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Wegner /przewodniczący sprawozdawca/
Marcin Kamiński
Marek Krawczak
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 6254/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-03-01
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 153 i art. 190,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1170
art. 132 ust. 2 pkt 3,
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. [...] w H., F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 6254/23 w sprawie ze skargi H. [...] Sp. z o.o. Sp. k. we W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 grudnia 2016 r. nr Sp.510.2014 w przedmiocie sprzeciwu od decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od V. [...] w H., F. na rzecz H. [...] Sp. z o.o. Sp. k. we W. 1140 (słownie: jeden tysiąc sto czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 1 marca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 6254/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – zwanej dalej "p.p.s.a." uchylił zaskarżoną przez H.[...] sp. z o. o. sp. k. we W. decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z 6 grudnia 2016 r. w przedmiocie sprzeciwu od decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy.
Wyrok ten wydano w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 października 2023 r., II GSK 2102/22 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 sierpnia 2022 r., VI SA/Wa 1190/22. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie wykonał wskazań wynikających z wcześniejszego, wydanego w tej sprawie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 września 2014 r., VI SA/Wa 3234/13 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2022 r., II GSK 1567/18, uchylającego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 marca 2018 r., VI SA/Wa 1684/17. NSA stwierdził, że w tej sprawie nie dokonano szczegółowej oceny kwestii renomy posiadanych przez skarżącą znaków towarowych i przedstawionych dowodów na istnienie renomy, mimo że organ obszernie odniósł się do tej kwestii w wydanej decyzji.
Od wyroku Sądu pierwszej instancji uczestnik – V [...] w F. – wniósł skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. Środek odwoławczy oparto na obu podstawach. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania odnosiły się po pierwsze do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 170 i art. 190 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wykładni prawa i wskazań co do dalszego postępowania zawartych we wspomnianych prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego w części, w której uznano, że znaki towarowe skarżącej cechuje renoma, podczas gdy w wyrokach tych wskazano liczne kryteria, pod kątem których należy to dopiero zbadać i okoliczności, które skarżąca powinna udowodnić. Po drugie zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735) – zwanej dalej "k.p.a." i art. 265 ust. 1 w związku z art. 132 ust. 2 pkt 3 ustawy z 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2023 r., poz. 1170) – zwanej dalej "p.w.p." poprzez nieuwzględnienie odpowiedniego charakteru stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniu w sprawie własności przemysłowej, nałożenie na organ obowiązku dochodzenia do faktów na podstawie domniemań i uprawdopodobnień przy deficycie dowodów oferowanych przez skarżącą, uznanie że organ naruszył art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., który nie został wyłożony w sposób pełny i klarowny oraz nałożenie na organ nieprawidłowych wymagań dotyczących dalszego postępowania.
Kolejny zarzut dotyczył naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez sformułowanie w zaskarżonym wyroku częściowo niejasnych i niedających się zastosować ani zweryfikować motywów odnośnie tego, czy znaki skarżącej są renomowane i czy jest to okoliczność przesądzona, czy też podlegająca ustaleniu, niejednoznaczne odniesienie się do zawartych w decyzji wniosków odnośnie wzorca normatywnego odbiorcy produktów oznaczanych porównywanymi znakami towarowymi.
Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego odnosił się do błędnej wykładni art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. poprzez nazbyt ogólne i szerokie wyznaczenie zakresu znaków renomowanych w oderwaniu od istotnych kwestii, takich jak intensywność renomy, stopień oryginalności i dystynktywności znaku, "ciężar dowodu wykazania przesłanek doznanego uszczerbku lub nienależnej korzyści zostały w praktyce przerzucone na właściciela znaku, któremu zarzuca się kolizję ze znakiem renomowanym i inne okoliczności szerzej omówione w uzasadnieniu pisma.".
Uczestnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej oraz – w świetle art. 153 i art. 190 p.p.s.a. – wskazaniami wynikającymi z wydanych wcześniej w tej sprawie wyroków sądów administracyjnych.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, choć istotnie – motywy zaskarżonego wyroku okazały się częściowo błędne. Wada ta jednak nie czyni środka odwoławczego zasadnym, bo nie miała żadnego wpływu na treść orzeczenia Sądu pierwszej instancji.
W świetle wymienionych wcześniej wydanych w tej sprawie i wiążących wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nadal niewyjaśnione pozostało zagadnienie renomy należącej do skarżącej znaków towarowych. Poczynienie stosownych ustaleń i dokonanie oceny w tym zakresie musi nastąpić w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez Urząd Patentowy RP. Dlatego za nazbyt kategoryczne uznać należy te sformułowania uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w których problematykę renomy uznano za przesądzoną. Przypisywane przez skarżącego kasacyjnie wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenia przepisów art. 153 i art. 190 p.p.s.a. są zatem częściowo trafne, jednak pomiędzy nimi a wynikiem postępowania nie występuje wymagany przez art. 174 pkt 2 p.p.s.a. związek. O wpływie na treść zaskarżonego orzeczenia można mówić bowiem jedynie wówczas, gdy wada postępowania mogłaby zdeterminować rozstrzygnięcie sprawy. To zaś pozostaje prawidłowe, bo decyzja Urzędu Patentowego RP została wydana z naruszeniem prawa procesowego w sposób wymagający wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Pozostałe zarzuty nie są w żadnym stopniu uzasadnione. Jeżeli chodzi o zarzuty naruszenia przepisów k.p.a., to są one na tym etapie niezasadne, dlatego że problematyka renomy będzie podlegała ocenie w postępowaniu prowadzonym przez Urząd Patentowy RP i konkluzje ewentualnych ustaleń w tym zakresie nie są jeszcze znane. Zobowiązanie organu do wypowiedzenia się na temat renomy znaków wcześniejszych nie może być uznane jako stanowisko prowadzące do naruszenia reguł prowadzenia czynności postępowania administracyjnego. Sąd pierwszej instancji wskazał wprawdzie na pewne kwestie, które należy wziąć pod uwagę dokonując analizy przesłanki renomy, dokonując wykładni przepisu art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., ale nie przesądził sposobu formułowania ocen przez organ ani wyniku. W szczególności motywy zaskarżonego wyroku nie burzą zasady odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniach z zakresu własności przemysłowej. Stanowisko Sądu pierwszej instancji koresponduje z wiążącymi w tej sprawie, prawomocnymi wyrokami sądów administracyjnych.
Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 1 p.p.s.a., to przepis ten reguluje termin sporządzenia uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Skarżąca kasacyjnie spółka wiąże go natomiast z podnoszonymi wadami konstrukcyjnymi uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sprzeczność ta czyni wskazany zarzut nietrafnym.
Ostatni z zarzutów – skierowany wobec wykładni art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. – nie jest zasadny dlatego, że skarżąca kasacyjnie nie podała, w czym upatruje wad czynności wykładni przepisu prawa materialnego, to jest które z użytych przez ustawodawcę sformułowań Sąd pierwszej instancji zinterpretował nieprawidłowo i jakie argumenty przemawiałyby za odmiennym wynikiem rozumowania prawniczego w tym zakresie. Takich twierdzeń ani argumentów nie podniesiono, koncentrując się natomiast na okolicznościach faktycznych sprawy, rozwiniętych obszernie w uzasadnieniu środka odwoławczego. Nie spełnia także wymagania należytego zredagowania zarzutu teza, zgodnie z którą "ciężar dowodu wykazania przesłanek doznanego uszczerbku lub nienależnej korzyści zostały w praktyce przerzucone na właściciela znaku, któremu zarzuca się kolizję ze znakiem renomowanym i inne okoliczności szerzej omówione w uzasadnieniu pisma.".
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 in fine p.p.s.a., uznając że wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, oddalił skargę kasacyjną.