II GSK 2285/22

II GSK 2285/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek
Karolina Kisielewicz-Sierakowska
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6202 Zakłady opieki zdrowotnej
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne
Pracownicy samorządowi
Sygn. powiązane
III SA/Kr 1717/21 - Wyrok WSA w Krakowie z 2022-04-22
Skarżony organ
Zarząd Powiatu
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 176, art. 174 pkt 2, art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 511
art. 32 ust. 2 pkt 5, art. 79, art. 26 ust. 1
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 3 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Powiatu Proszowickiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 1717/21 w sprawie ze skargi A. A. na uchwałę Zarządu Powiatu Proszowickiego z dnia 30 września 2021 r. nr 231/785/2021 w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora podmiotu leczniczego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1717/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi A. A. na uchwałę z dnia 30 września 2021 r. Nr 231/785/2021 Zarządu Powiatu Proszowickiego w sprawie odwołania ze stanowiska dyrektora podmiotu leczniczego: stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości; zasądził od Zarządu Powiatu Proszowickiego na rzecz skarżącego A. A. 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił Zarząd Powiatu Proszowickiego, zaskarżając powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi.
1. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). naruszenie prawa materialnego:
- art. 32 ust. 2 pkt 5 oraz art. 32 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 511 z późn. zm.) w związku z art. 227, 228 i 229 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że zarząd powiatu, wykonując uchwałę rady powiatu uznającą skargę na dyrektora jednostki za zasadną może dokonywać własnych ustaleń faktycznych i prawnych, podczas gdy taka wykładnia prowadziłaby do wkroczenia przez zarząd powiatu w kompetencje organu stanowiącego jednostki samorządu,
- art. 2 i 7 Konstytucji RP w związku z art. 32 ust. 2 pkt 5 z art. 32 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do nieuzasadnionego pominięcia funkcji społecznej i prawnej rozstrzygnięcia skargi na dyrektora jednostki złożonej na podstawie 227 k.p.a. jako części postępowania wynikającego z art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym.
2. Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP w zw. z art. 32 ust. 2 pkt 5 w rozumieniu art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym poprzez jego błędne zastosowanie i stwierdzenie przez sąd pierwszej instancji nieważności zaskarżonej uchwały w całości, mimo że nie występowało w sprawie istotne naruszenie prawa, bowiem skarżącemu zapewniono prawo do czynnego udziału w postępowaniu,
- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zbyt lakoniczne i ogólnikowe wyjaśnienie motywów stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, a w szczególności brak powołania konkretnej podstawy prawnej (konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego) regulującego tryb postępowania zarządu powiatu w przypadku wykonywania uchwał rady powiatu uznających skargę na dyrektora jednostki za zasadną,
- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zbyt lakoniczne i ogólnikowe wyjaśnienie motywów stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, a w szczególności brak powołania konkretnej podstawy prawnej (konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego) uprawniającego zarząd powiatu do kwestionowania uchwały rady powiatu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem uchwały Zarządu Powiatu Proszowickiego w sprawie odwołania dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w A., na podstawie art. 147 p.p.s.a., stwierdził nieważność tej uchwały w całości. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że o braku zgodności z prawem zaskarżonej uchwały należało wnioskować na tej podstawie, że po pierwsze, wobec jej przedmiotu została ona podjęta bez zapewnienia możliwości wypowiedzenia się przez zainteresowanego – a więc przez jej adresata – a po drugie na tej podstawie, że nie zawiera uzasadnienia, co w sytuacji, gdy organ samorządu miał możliwość wyboru sposobu działania lub sposobu rozstrzygnięcia sprawy powodowało, że w uzasadnieniu podejmowanego aktu powinien był wyjaśnić motywy dokonywanego wyboru.
Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Zgodności z prawem zaskarżonego wyroku z całą pewnością nie podważają bowiem – oparte na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. – zarzuty z pkt 2. tiret drugie i tiret trzecie petitum skargi kasacyjnej, których wspólnym mianownikiem jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 176 w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13).
Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy bowiem rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, zaś związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc innymi słowy wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były – co trzeba podkreślić – na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny. Skoro przy tym na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego wpływ mógł nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga – jak powyżej wyjaśniono – uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna – w której uzasadnieniu wymieniony przepis prawa nie został nawet przywołany (s. 3 – 8) – wskazanego elementu jednak nie zawiera.
Nie mniej jednak, w odpowiedzi na omawiane zarzuty wymaga wyjaśnienia – albowiem wobec ich konstrukcji nie jest to bez znaczenia dla oceny zasadności zarzutów opartych na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a., o czym mowa dalej – że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej.
Wyjaśnienia wymaga również, że zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania argumentów zawartych w uzasadnieniu orzeczenia. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa – którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych – czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego – co należy podkreślić – polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut jego naruszenia nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13).
Uwzględniając powyższe – i zarazem podkreślając, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie konieczne elementy określone przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a., a ponadto, że zostało sporządzone w sposób, który nie uniemożliwia kontroli zaskarżonego orzeczenia, albowiem wyjaśnia motywy jego podjęcia, a co za tym idzie przesłanki ocen odnośnie do braku zgodności z prawem kontrolowanej uchwały – nie ma więc podstaw, aby zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można było uznać za uzasadnione.
Zwłaszcza, gdy wobec ich konstrukcji (zob. s. 3 skargi kasacyjnej) podnieść również, że nie ma podstaw, aby podważać zgodność z prawem zaskarżonego wyroku z pozycji argumentu, że stwierdzając nieważność kontrolowanej uchwały Sąd I instancji nie wskazał podstawy prawnej w zakresie w jakim miałaby się ona odnosić do trybu "[...] postępowania zarządu powiatu w przypadku wykonywania uchwał rady powiatu uznających skargę na dyrektora jednostki za zasadną", czy też do trybu "[...] uprawniającego zarząd powiatu do kwestionowania uchwały rady powiatu".
Stanowisko skarżącego kasacyjnie organu, ani też formułowane na jego podstawie oczekiwanie odnośnie do potrzeby podania oraz wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego w sprawie orzeczenia w zakresie wskazywanym na gruncie omawianych zarzutów kasacyjnych, nie jest w żadnym stopniu, ani też zakresie usprawiedliwione.
Jeżeli bowiem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że o braku zgodności z prawem zaskarżonej uchwały należało wnioskować – między innymi – na tej podstawie, że nie zawierała ona uzasadnienia, to wobec tego rodzaju jej deficytu, a co za tym idzie wobec braku jakiejkolwiek wiedzy odnośnie do motywów jej podjęcia, Sąd I instancji nie mógł domniemywać – zwłaszcza, że nie było ku temu żadnych podstaw – że uchwała ta została podjęta w wykonaniu uchwały Rady Powiatu Proszowickiego z dnia 29 kwietnia 2021 r. w sprawie skargi na działania Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w A., co nie pozostaje bez wpływu i na ten wniosek, że tym samym nie podważał wykonawczej funkcji zarządu powiatu, jako organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego (powiatu), a co za tym idzie znaczenia konsekwencji wynikających z przepisów art. 26 ust. 1 i art. 32 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym.
Co więcej, nie dość, że zaskarżona uchwała zarządu powiatu nie posiadała uzasadnienia, to również z podstawy prawej jej podjęcia nie wynika – co jest nie mniej oczywiste – aby pozostawała ona w jakimkolwiek funkcjonalnym związku z przywołaną powyżej uchwałą rady powiatu z dnia 29 kwietnia 2021 r. O istnieniu tego rodzaju związku nie sposób jest bowiem wnioskować na podstawie kompetencyjnych przepisów art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym – który, określając zadania zarządu powiatu, stanowi, że do jego zadań należy w szczególności zatrudnianie i zwalnianie kierowników jednostek organizacyjnych powiatu – oraz art. 40 ust. 3 ustawy o działalności leczniczej – który stanowi z kolei, że w przypadku podmiotów leczniczych niebędących przedsiębiorcami podmiot tworzący nawiązuje z kierownikiem stosunek pracy na podstawie powołania lub umowy o pracę albo zawiera z nim umowę cywilnoprawną – czy też na podstawie art. 70 ustawy Kodeks pracy – z którego wynika, że: pracownik zatrudniony na podstawie powołania może być w każdym czasie - niezwłocznie lub w określonym terminie - odwołany ze stanowiska przez organ, który go powołał. Dotyczy to również pracownika, który na podstawie przepisów szczególnych został powołany na stanowisko na czas określony (§ 1); odwołanie powinno być dokonane na piśmie (§ 11); stosunek pracy z pracownikiem odwołanym ze stanowiska rozwiązuje się na zasadach określonych w przepisach niniejszego oddziału, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej (§ 12); odwołanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę. W okresie wypowiedzenia pracownik ma prawo do wynagrodzenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem (§ 2); odwołanie jest równoznaczne z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia, jeżeli nastąpiło z przyczyn, o których mowa w art. 52 lub 53 (§ 3).
Powyższe – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć, albowiem jak podniesiono powyżej, Sąd I instancji nie podważał wykonawczej funkcji zarządu powiatu, jako organu wykonawczego powiatu, a tym samym znaczenia konsekwencji wynikających z przepisów art. 26 ust. 1 i art. 32 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym – nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że skutku oczekiwanego przez skarżący kasacyjnie organ nie mogą więc odnieść – oparte na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a. – zarzuty z pkt 1 tiret pierwsze i tiret drugie petitum skargi kasacyjnej w zakresie, w jakim wynika z nich, że wobec znaczenia konsekwencji mających – zdaniem organu – wynikać z uchwał rady powiatu w sprawie skargi na działania Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w A., stwierdzenie nieważności kontrolowanej uchwały miałoby prowadzić do zaakceptowania "[...] wkroczenia przez zarząd powiatu w kompetencje organu stanowiącego jednostki samorządu" oraz do "nieuzasadnionego pominięcia funkcji społecznej i prawnej rozstrzygnięcia skargi na dyrektora złożonej na podstawie 227 kpa jako części postępowania wynikającego z art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym".
Zwłaszcza – co nie mniej istotne – że podstawę tego rodzaju stanowiska stanowiła teza o naruszeniu przez Sąd I instancji przepisów art. 32 ust. 2 pkt 5 oraz art. 32 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym w związku z art. 227, art. 228 i art. 229 k.p.a. oraz przepisów art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 32 ust. 2 pkt 5 oraz art. 32 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym przez błędną ich wykładnię (odpowiednio, pkt 1 tiret pierwsze i tiret drugie petitum skargi kasacyjnej).
Wbrew oczekiwaniom skarżącego kasacyjnie organu zarzuty błędnej wykładni wymienionych przepisów prawa nie mogą być uznany za skuteczne.
Zwłaszcza, gdy w uzasadnieniu tego wniosku odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z przyjmowanego w orzecznictwie rozumienia błędu wykładni oraz koniecznych wymogów, którym muszą w tym zakresie czynić zadość zarzuty oparte na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a. Mianowicie, błędna wykładnia to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to wadliwe ustalenie jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny I instancji, co wymaga, aby zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię mógł być rozpatrzony, wykazania na czym dokładnie polegała jego błędna wykładnia oraz jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, co oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej, a więc innymi słowy przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe (zob. np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15).
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika (zob. s. 6 – 11), aby Sąd I instancji dokonywał – w tym, w kontekście wskazywanym przez skarżący kasacyjnie organ – jakiejkolwiek egzegezy, czy też jakichkolwiek innych zabiegów interpretacyjnych w odniesieniu do przepisów art. 2 Konstytucji RP i art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym, czy też w odniesieniu do przepisów art. 32 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym w związku z art. 227, art. 228 i art. 229 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP – które nie zostały nawet przywołane w uzasadnieniu kontrolowanego orzeczenia – i w rezultacie których miałby wyrazić pogląd odnośnie do określonego ich rozumienia – w tym sugerowanych w skardze kasacyjnej, a przywołanych powyżej skutków ich rozumienia – co prowadzi do wniosku, że na gruncie tychże zarzutów została podjęta polemika z poglądem nieistniejącym, a co za tym idzie do wniosku, że zarzuty wadliwej wykładni tych przepisów prawa nie są zasadne, ani też skuteczne.
Odpowiadając natomiast na zarzut niewłaściwego zastosowania przepisów art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 32 ust. 2 pkt 5 i art. 79 ustawy o samorządzie powiatowym (pkt 2. tiret pierwsze petitum skargi kasacyjnej) wymaga podkreślenia – i zarazem przypomnienia – że powodem stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały był brak uzasadnienia, co wobec tego rodzaju jej deficytu powodowało, że nie były znane motywy jej podjęcia (odnośnie do funkcji uzasadnienia uchwały podejmowanej w przedmiocie takim, jak w rozpatrywanej sprawie zob. wyrok NSA z dnia 6 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 1643/21). Sąd I instancji nie mógł zatem domniemywać – zwłaszcza, że nie było ku temu żadnych podstaw – że uchwała ta została podjęta w wykonaniu uchwały Rady Powiatu Proszowickiego z dnia 29 kwietnia 2021 r. w sprawie skargi na działania Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w A., a co za tym idzie, że pozostawała ona w jakimkolwiek funkcjonalnym związku z wymienioną uchwałą rady powiatu. Zwłaszcza, że – o czym również była już mowa powyżej – o istnieniu tego rodzaju związku nie sposób było wnioskować na podstawie przepisów prawa stanowiących podstawę podjęcia kontrolowanej uchwały (art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym, art. 40 ust. 3 ustawy o działalności leczniczej, art. 70 ustawy Kodeks pracy).
Powyższe, nie może więc pozostawać bez wpływu na wniosek, że Sąd I instancji bez naruszenia prawa stwierdził, że kontrolowana uchwała – wobec jej przedmiotu – została podjęta bez zapewnienia możliwości wypowiedzenia się przez zainteresowanego, a więc przez jej adresata, co stanowi naruszenie art. 2 Konstytucji RP i art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym o cechach istotnego naruszenia prawa (zob. wyroki NSA z dnia: 3 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 28/22; 6 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 1643/21; 11 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 717/23; 20 października 2022 r., sygn. akt II OSK 3116/19; 1 września 2016 r., sygn. akt i OSK 956/16). Zwłaszcza, gdy w tym też kontekście oraz w korespondencji do powyżej przedstawionych argumentów – które podważają zasadność tezy, że kontrolowana uchwała stanowiła wykonanie uchwały rady powiatu w sprawie skargi na działania dyrektora, przed podjęciem której strona miała możliwość zajęcia stanowiska odnośnie do skargi wniesionej na jej działania – podkreślić znaczenie konsekwencji wynikających z nie mniej istotnej okoliczności czasu. Mianowicie, wymieniona uchwała radu powiatu została uchwalona w dniu 29 kwietnia 2021 r., zaś zaskarżona uchwała zarządu powiatu została podjęta w dniu 30 września 2021 r., a więc pięć miesięcy później.
Wobec powyższego, a w tym kontekście wobec braku wykazania, że kontrolowana uchwała zarządu powiatu pozostawała w jakimkolwiek funkcjonalnym związku ze wskazaną uchwałą rady powiatu – co stanowiło konsekwencję braku uzasadnienia (a co za tym idzie, braku wskazania oraz wyjaśnienia motywów jej podjęcia) oraz wskazania w podstawie prawnej jej podjęcia przywołanych powyżej przepisów kompetencyjnych oraz art. 70 ustawy Kodeks pracy – wniosek, że zaskarżona uchwała zarządu powiatu została podjęta bez zapewnienia możliwości wypowiedzenia się przez zainteresowanego (a więc, przez jej adresata), trzeba więc uznać za tym bardziej uzasadniony.
W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.