II GSK 2266/13

II GSK 2266/13 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2015-02-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-11-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach /sprawozdawca/
Inga Gołowska
Janusz Drachal /przewodniczący/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II GZ 518/12 - Postanowienie NSA z 2013-01-16
III SA/Wr 423/12 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2013-03-21
II GZ 524/13 - Postanowienie NSA z 2013-09-25
III SA/Wr 423/13 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2013-07-10
II OSK 2457/13 - Wyrok NSA z 2013-12-11
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit a) i c)
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2012 poz 749
art. 33, art. 194
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant asystent sędziego Monika Tutak – Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. Spółki z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 423/12 w sprawie ze skargi B. Spółki z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. Spółki z o.o. w B. na rzecz Dyrektora Izby Celnej we W. kwotę 1918 (tysiąc dziewięćset osiemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z 21 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 423/12 oddalił skargę B. Sp. z o.o. w B. (dalej: skarżąca Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Naczelnik Urzędu Celnego w W. (dalej: organ I instancji) przeprowadził w [...] w Ś., kontrolę w zakresie urządzania i prowadzenia gier hazardowych, z której sporządzono protokół z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. Ustalono, że zachodzi uzasadnione podejrzenie prowadzenia tam gry na automacie do gry [...]. Z umowy użyczenia z dnia [...] października 2011 r. wynikało, że właścicielem automatu jest B. Sp. z o.o. uzyskująca zyski z tytułu jego eksploatacji. Na podstawie eksperymentu na tym automacie przyjęto, że urządzane na nim gry miały charakter losowy, gdzie wynik zależy od przypadku. Można było bowiem uzyskiwać wygrane rzeczowe w postaci przedłużania gry bez wpłaty stawki za udział w grze.
Naczelnik Urzędu Celnego w W. ustalił, że spółka ma zaległości z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie 7.135 zł oraz ma zaległości z tytułu kar pieniężnych w związku z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej: u.g.h.) za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry wobec: Dyrektora Izby Celnej w R. w kwocie 48.000,00 zł, Dyrektora Izby Celnej w O. w kwocie 12.000,00 zł oraz Dyrektora Izby Celnej we W. w kwocie 12.000,00 zł.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] organ I instancji zabezpieczył na majątku spółki karę pieniężną z tytułu naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych poprzez urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, określającej przybliżoną kwotę kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, w kwocie 12.000,00 zł.
Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalając skargę Spółki wskazał, że z akt administracyjnych sprawy wynikało, że Naczelnik Urzędu Celnego w W. ustalił, że skarżąca ma zaległości z tytułu kar pieniężnych w związku z naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych poprzez urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. organ I instancji dokonał na majątku skarżącej zabezpieczenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez urządzanie gier na automacie poza kasynem gry i określającej przybliżoną kwotę kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry w kwocie 12.000,00 zł. Organ rozstrzygnął sprawę na podstawie art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: Ordynacja podatkowa), który stanowi, że zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Według Sądu, z okoliczności sprawy wynikało, że w przypadku skarżącej Spółki zaszła uzasadniona obawa, o której jest mowa w art. 33 § 1 O.p., bowiem obciążają ją niezapłacone należności publicznoprawne.
Sąd I instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie kwestii istnienia obawy niewykonania zobowiązania w sprawie pozostawiono uznaniu organu orzekającego, który uznał, że w przyszłości będzie utrudnione zaspokojenie przewidywanych należności publicznoprawnych Spółki. W związku z tym w ocenie Sądu organy miały prawo wydać decyzję o zabezpieczeniu na majątku skarżącej przybliżonej kwoty zobowiązania z tytułu kary.
B. Sp. z o.o. złożyło skargę kasacyjną, w której zaskarżyło wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zarzucając:
1. naruszenie prawa materialnego tj.:
- art. 33 § 1, § 2 i § 3 O.p. przez błędną ich wykładnię, prowadzącą do niesłusznego przyjęcia, że istnieją podstawy do zabezpieczenia majątkowego przyszłej kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry,
2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 2 oraz w związku z art. 33 O.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że organy podatkowe w sposób dostateczny wykazały istnienie pozytywnych przesłanek zastosowania zabezpieczenia w szczególności, że istnieje w przedmiotowej sprawie "obawa niewykonania zobowiązania podatkowego".
Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym podtrzymano dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.
Za podstawę wyroku z 21 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 423/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Dyrektora Izby Celnej we W., z których wynika że podczas kontroli w zakresie urządzania i prowadzenia gier hazardowych w dniu [...] października 2011 r. (błędnie wskazano 2012 r.) ustalono, że na automacie do gry, którego właścicielem jest B. Sp. z o.o. w B. prowadzone są gry mające charakter losowy. Ponadto ustalono, że spółka ma zaległości z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie 7.135 zł z odsetkami za zwłokę, zaległości z tytułu kar pieniężnych w związku z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w kwotach 48.000 zł, 12.000 zł, 12.000 zł. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.
Skarga kasacyjna B. Sp. z o.o. w B. opiera się na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a.
Autor skargi powinien wskazać konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego powinien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd oraz podać, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., związany jest granicami skargi kasacyjnej i zawartymi w niej zarzutami kasacyjnymi. Oznacza to, że sąd kasacyjny nie może modyfikować zarzutów sformułowanych przez stronę ani też ich uzupełniać. Powołanie podstawy kasacyjnej nie może być gołosłowne, lecz wymaga uzasadnienia podniesionych zarzutów. Wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu, który miał zostać naruszony, bez podania w tym zakresie uzasadnienia nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176 p.p.s.a. Powołanie wielu norm prawnych w jednym zarzucie bez skonkretyzowania, na czym polega naruszenie każdej z nich, uniemożliwia należyte ustosunkowanie się do zarzutu.
Mając powyższe na uwadze uznać należy, że zarzut kasacyjny podniesiony w pkt 2 nie spełnia wymogów ustawowych przez co jest nieusprawiedliwiony. Autor skargi kasacyjnej wskazał jako przepisy naruszone: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 2, art. 33 O.p. Z treści zarzutu wynika, że w ocenie strony Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, że organy podatkowe wykazały istnienie pozytywnej przesłanki zabezpieczenia "obawa niewykonania zobowiązania podatkowego".
Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Zastosowanie środka przewidzianego w ustawie – art. 151 p.p.s.a. oznacza, że Sąd I instancji nie stwierdził naruszeń prawa, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., w tym innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej zbudowano na zasadzie omówienia instytucji zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych uregulowanej w Rozdziale 3 Działu I O.p., między innymi w art. 33 O.p. Uzasadnienie w ogóle nie koresponduje z podniesionymi zarzutami, ponieważ brak jest przyporządkowania przedstawionych rozważań do pkt 1 lub pkt 2 skargi kasacyjnej. Podstawowym mankamentem uzasadnienia skargi kasacyjnej jest pominięcie przez jej autora brzmienia art. 33 O.p. obowiązującego do 3 lipca 2012 r. Artykuł 33 O.p. zawierał wówczas i obecnie zawiera cztery paragrafy, powołany przez stronę § 2 składa się z trzech punktów: 1), 2), 3), natomiast powołany art. 33 § 7 O.p. w ogóle nie istnieje. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nawet nie wymieniono przepisów art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 2 O.p.
Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów, dokonuje jedynie oceny zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Strona zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa winna zaprezentować prawidłową wykładnię tych przepisów.
W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 33 § 1, 2 i 3 O.p. przez błędną ich wykładnię "prowadzącą do niesłusznego przyjęcia, że istnieją podstawy do zabezpieczenia majątkowego".
Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że podstawą prawną decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. były przepisy art. 33 § 2 pkt 1) i § 4 pkt 1 O.p.: Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1. W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji powołał również art. 33 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, (...), jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. (...).
Spółka zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa nie zaprezentowała jaka winna być ich wykładnia prawidłowa poprzez szczegółowe przedstawienie wykładni w kolejności według każdej wskazanej jednostki redakcyjnej. Z tych powodów zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię nie jest uzasadniony. Jeśli zaś chodzi o zarzut błędu subsumcji, czyli wadliwe uznanie przez Sąd I instancji, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej z art. 33 § 1 O.p. należy wskazać, że rozpoznając skargę na decyzję lub postanowienie (art. 145 § 1 p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu.
Nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego, gdy z jego uzasadnienia wynika, że wadliwie zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania naruszył Sąd I instancji. Skoro autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował skutecznie stanu faktycznego przyjętego przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji, to podniesiony zarzut błędu subsumcji nie mógł być skuteczny.
Według art. 33 § 1 O.p., ogólna przesłanka zabezpieczenia zobowiązania podatkowego przed terminem płatności na majątku podatnika jest następująca: "jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane." W katalogu otwartym, jako pierwszy przykład istnienia omawianej przesłanki ogólnej ustawodawca wskazał: "podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym". Chociaż w omawianym przepisie ustawodawca nie posłużył się, tak jak w art. 239b § 2 O.p. pojęciem: "jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane", to zasadnym jest twierdzenie, że w istocie w art. 33 § 1 O.p. chodzi również o to, aby organ podatkowy wykazał przy użyciu wszelkich dostępnych i możliwych środków, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Jednym z takich środków jest uprawdopodobnienie. W doktrynie prawa podatkowego podkreśla się, że z uprawdopodobnieniem wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie się przez organ podatkowy o zgodności danych faktów z rzeczywistością (zob. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2006, s. 221). Według nauki, uprawdopodobnienie (semiplena probatio), pojmowane jako środek zastępczy dowodu w ścisłym znaczeniu, niedający pewności, ale wyłącznie prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły dowodzenia stwierdzonych faktów na korzyść tej strony, której ustawa zezwala w określonym wypadku na uprawdopodobnienie faktu, na który się powołuje, zamiast udowadniania go. Jest to środek zwolniony z formalizmu zwykłego postępowania dowodowego - ma na celu przyspieszenie postępowania w sprawie. Jednakże od swobodnej oceny sądu zależy uznanie, czy dokonane na podstawie uprawdopodobnienia ustalenia są na tyle wiarygodne, by można było uznać za uprawdopodobnione fakty, na które strona się powołuje.
Ustalenie istnienia przesłanki "podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" w praktyce następuje w oparciu o dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, w tym wypadku przez organy skarbowe, organy celne, organy egzekucyjne i in. (art. 194 § 1 O.p.). Z mocy art. 194 § 3 O.p. istnieje możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym.
W rozpoznawanej sprawie dokumentami urzędowymi były dokumenty sporządzone przez Dyrektora Izby Celnej (R., O., W.) oraz Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we W. Skoro organ podatkowy I instancji dysponował dokumentami urzędowymi stanowiącymi dowód tego, że B. Sp. z o.o. w B. trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym, to tym samym wykazał, że zachodzi przesłanka, o jakiej mowa w art. 33 § 1 O.p.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.