II GSK 2265/22

II GSK 2265/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-03-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Maciejko
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6176 Komornicy i syndycy upadłości
Hasła tematyczne
Zawody prawnicze
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 666/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-06-30
Skarżony organ
Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1458
art. 19 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 666/22 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2021 r. nr DWOiP-IV.6340.303.2021 w przedmiocie odwołania ze stanowiska komornika sądowego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 666/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. A. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2021 r. nr DWOiP-IV.6340.303.2021 w przedmiocie odwołania ze stanowiska komornika sądowego.
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła A. A., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie od organu administracji na jej rzecz kosztów postępowania w kwocie 460 zł, w tym kosztów zastępstwa prawnego w kwocie 360 zł.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 725 z późń. zm., dalej "k.p.a.") w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. – poprzez bezzasadne oddalenie skargi oraz nie uchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy z protokołów kontroli przeprowadzonych w niniejszej sprawie wynikają nieścisłości, a decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2021 r. została wydana bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego sprawy, w tym m.in. bez przeprowadzenia zawnioskowanych przez skarżącą dowodów, tj. przesłuchania świadka I. P. oraz opinii biegłego rewidenta, oraz przyjęcia, że okoliczności, na które dowody te zostały powołane nie były sporne i nie wymagały rozszerzenia postępowania dowodowego, podczas gdy wzmiankowane dowody były konieczne do ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, w tym wykazania omyłkowo dokonanej podwójnej wysyłki przelewów na rzecz wierzycieli przez skarżącą, a także miały na celu doprowadzenie do pełnej analizy sytuacji finansowej kancelarii komorniczej A. A., ustalenia przyczyn niedoboru finansowego i sposobu, w jaki został wyliczony, z uwzględnieniem konkretnych spraw egzekucyjnych i wierzycieli, w stosunku do których skarżąca omyłkowo wykonała przelewy z podaniem konkretnych kwot tych przelewów, a następnie z podaniem metod i sposobu wyliczenia niedoboru finansowego oraz przedłożenia na potwierdzenie powyższego konkretnych dokumentów, w tym raportu z badania, z którego powyższe będzie wynikało, a co skutkowało niesłusznym odwołaniem A. A. ze stanowiska Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O.;
2. przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1168 z późń. zm., dalej "u.k.s.") – poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepis ten nie odnosi się do kwestii umyślności bądź nieumyślności, a jego konstrukcja jest prosta w sytuacji, gdy w przepisie tym nie ma mowy o okolicznościach umyślności, oraz w sytuacji, gdy sankcje za spowodowanie niedoboru finansowego określa art. 222 pkt 3 u.k.s., z którego wynika, że odpowiedzialność dyscyplinarną ponosi komornik za działanie zawinione, a więc umyślne; a także w sytuacji gdy postępowanie skarżącej nie było rażące, a co za tym idzie nie dyskwalifikuje jej na stanowisku komornika sądowego oraz w sytuacji, gdy na gruncie niniejszej sprawy nie zostało bezsprzecznie wykazane, jakoby działania skarżącej miały na tyle rażący i uporczywy charakter, że uzasadniają one definitywne złożenie jej ze stanowiska komornika sądowego;
b) art. 2 u.k.s. – poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że istotne są skutki działań komornika, a nie jego intencje w sytuacji, gdy powyższe nie wynika ze wzmiankowanego przepisu.
Odpowiadając na skargę kasacyjną Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, jako nieposiadającej usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odwołania ze stanowiska komornika sądowego stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że według Sądu I instancji, przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie oraz zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się przesłanek stosowania art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych, a mianowicie odwołania z urzędu komornika z zajmowanego stanowiska w związku ze spowodowaniem niedoboru finansowego, polegającego na wydatkowaniu środków podlegających dokumentacji na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem w wysokości przekraczającej 15 000 złotych.
Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Operując – zgodnie z zasadą dyspozycyjności, o czym była mowa na wstępie – w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną, w odpowiedzi na zarzut adresowany wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia – a mianowicie, zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 75 § 1, art. 78 § 1 i § 2 i art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. (pkt 1 ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej) – oraz na zarzut naruszenia art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (pkt 2 lit. a) petitum skargi kasacyjnej) – których komplementarny charakter uzasadnia, aby wobec przedmiotu sprawy rozpoznać je łącznie – wymaga podkreślenia i zarazem przypomnienia, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów, albowiem to one właśnie stanowią podstawę przyznania uprawnienia, zwolnienia z obowiązku, nałożenia obowiązku, uszczuplenia lub cofnięcia uprawnień.
Zakres postępowania wyjaśniającego w rozpatrywanej sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń – a co za tym idzie przedmiot sprawy – wyznaczał przepis art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych, z którego wynika, że Minister Sprawiedliwości z urzędu odwołuje, w drodze decyzji, komornika z zajmowanego stanowiska, jeżeli komornik spowodował niedobór finansowy, polegający na wydatkowaniu środków podlegających dokumentacji na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem, w wysokości przekraczającej 15 000 złotych.
Z przywołanego przepisu prawa wynika – zwłaszcza, gdy odwołać się do jego konwencji językowej, która nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że przepis ten ma charakter imperatywny – że w warunkach nim określonych organ administracji publicznej jest zobowiązany odwołać, w drodze decyzji, komornika sądowego z zajmowanego stanowiska, co prowadzi do wniosku, że decyzja ta jest decyzją związaną. Innymi słowy, wobec ustalenia spowodowania przez komornika sądowego niedoboru finansowego, polegającego na wydatkowaniu środków podlegających dokumentacji na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem, w wysokości przekraczającej 15 000 złotych, aktualizują się przesłanki wydania obligatoryjnej decyzji o odwołaniu komornika sądowego z zajmowanego stanowiska.
W opozycji do stanowiska strony skarżącej trzeba stwierdzić, że nie ma podstaw, aby zasadnie można było podważać prawidłowość podejścia Sądu I instancji do rozumienia art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych oraz do jego zastosowania w rozpatrywanej sprawie, a co za tym idzie odnośnie do oceny o zaktualizowaniu się faktycznych podstaw wydania decyzji, o której jest w nim mowa.
Wobec treści przywołanego przepisu prawa za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że pojęcie niedoboru, którym na jego gruncie operuje ustawodawca, oznacza, że niedobór – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – to nic innego jak tylko stan, w którym ilość danych zasobów jest mniejsza niż wymagana, co siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że chodzi o brak, czy też deficyt, który w odniesieniu do niedoboru finansowego odnosi się środków pieniężnych, których brak – deficyt – ustawodawca określił na poziomie przekraczającym 15 000 zł, a więc w wysokości, która – jak wynika to z uzasadnienia projektu ustawy – stanowiąc wielokrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia stanowi poważne ryzyko, że komornik nie będzie w stanie tej kwoty uzupełnić z własnych środków, co w konsekwencji może zagrozić środkom należnym wierzycielom i budżetowi państwa. W świetle treści omawianej regulacji prawnej nie chodzi przy tym oczywiście o jakikolwiek niedobór finansowy, lecz o niedobór finansowy spowodowany wydatkowaniem środków podlegających dokumentacji na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem, co siłą rzeczy – zwłaszcza wobec treści oraz funkcji przepisów art. 2 ust. ust. 1 i ust. 3 oraz art. 3 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych – nakazuje rozpoznawać tak spowodowany niedobór finansowy środków podlegających dokumentacji w relacji do znaczenia konsekwencji wynikających chociażby z art. 155 ust. 1 wymienionej ustawy – z którego wynika, że dla każdej sprawy z zakresu, o którym mowa w art. 3 ust. 3, komornik tworzy odrębne akta – czy też z art. 31 ust. 1 tej ustawy – który stanowi o przekazywaniu wierzycielowi środków uzyskanych z egzekucji we właściwym terminie – czy też art. 808 § 1 k.p.c. – który stanowi z kolei o obowiązku złożenia na rachunek depozytowy, o którym w nim mowa, kwot niepodlegających natychmiastowemu wydaniu – czy też z przepisów art. 9 w związku z art. 16 i art. 6 ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych, które z kolei regulują kwestie odnoszące się do wydatkowania zaliczek.
Z art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych wynika więc – jak należałoby stwierdzić w świetle powyższego – że przesłanki wydania decyzji, o której w nim mowa aktualizują się wraz ze stwierdzeniem faktu niedoboru finansowego spowodowanego przez komornika sądowego wydatkowaniem środków podlegających dokumentacji na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem. Nie ma przy tym znaczenia, czy działanie komornika sądowego powodujące powstanie tego niedoboru finansowego było działaniem umyślnym, czy też nieumyślnym. Z przywołanego przepisu prawa nie wynika bowiem, aby warunkiem koniecznym oceny odnośnie do zaktualizowania się przesłanek wydania decyzji o odwołaniu komornika sądowego z zajmowanego stanowiska było ustalenie, czy wydatkowanie środków podlegających dokumentacji na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem było spowodowane umyślnym lub nieumyślnym działaniem, co siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że prawnie istotne znaczenie ma wyłącznie fakt spowodowania niedoboru finansowego, o którym jest mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 przywołanej ustawy.
Z ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji – i następnie przyjętych za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie – wynika, że przeprowadzona w dniu 4 kwietnia 2019 r. w kancelarii komorniczej strony skarżącej wizytacja, której celem było sprawdzenie prawidłowości prowadzenia finansów kancelarii, ujawniła niedobór finansowy w kwocie 77 445,84 zł – który, jak ustalono, mógł być spowodowany omyłkowymi podwójnymi przelewami dokonanymi na konta wierzycieli – co wobec ustaleń tejże wizytacji stanowiło podstawę wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie odwołania skarżącej z zajmowanego stanowiska Komornika przy Sądzie Rejonowym w O., a następnie zawieszenia strony w dniu 16 kwietnia 2019 r. w czynnościach komornika sądowego z uwagi na postępowanie prowadzone w sprawie odwołania ze stanowiska komornika sądowego. Przeprowadzona w dniu 25 kwietnia 2019 r. – na podstawie zarządzenia Prezesa Sądu Rejonowego w O. – kontrola finansowa w kancelarii komorniczej także ujawniła niedobór finansowy na dzień 19 kwietnia 2019 r. w kwocie 53 159,17 zł. Z kolei z ustaleń kontroli okresowej przeprowadzonej w październiku 2019 r. za okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 września 2019 r. wynika, że stwierdzony w kwocie 1 005,96 zł niedobór finansowy stanowi konsekwencję wcześniejszego deficytu – to jest deficytu powstałego zanim kancelaria komornicza została przejęta przez Zastępcę Komornika Sądowego – a ponadto, że w okresie zarządzania kancelarią przez stronę stwierdzono opóźnienia w przekazywaniu wierzycielom wyegzekwowanych kwot (kontrolując wyrywkowo lata 2016 – 2018), jak również, że nie wykonano poprzednich zaleceń kontrolnych, a ponadto, że obecna w kancelarii komorniczej skarżąca utrudniała przeprowadzaną kontrolę. Z kolei, z ustaleń kontroli kancelarii komorniczej przeprowadzonej w dniu 23 stycznia 2020 r. – która wobec wszczęcia dochodzenia w sprawie możliwości popełnienia przez stronę deliktów dyscyplinarnych w związku z pełnieniem obowiązków Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O., w tym, między innymi, wydatkowania środków podlegających dokumentacji na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem (tj. przewinienia dyscyplinarnego z art. 222 pkt 3 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych) została przeprowadzona na polecenie Rzecznika Dyscyplinarnego – wynika, że w okresie od dnia 17 stycznia 2018 r. do dnia 27 marca 2019 r. skarżąca dwukrotnie przekazała z tego samego tytułu tym samym podmiotom środki pieniężne na łączną kwotę 49 599,03 zł, pomimo tego, że środki te nie należały się tym podmiotom, lecz innym, albowiem zostały wyegzekwowane w innych sprawach. Przeprowadzona w dniu 1 lipca 2020 r. (kolejna) wizytacja kancelarii komorniczej za okres od 7 maja 2019 r. do 26 kwietnia 2020 r. – a więc obejmująca okres zawieszenia strony w czynnościach komornika sądowego – ujawniła niedobór finansowy w stanie kasy kancelarii wynoszący 17 639,76 zł, który został pokryty przez stronę poprzez dokonanie na rachunek bankowy kancelarii komorniczej wpłaty w wysokości 17 639,76 zł tytułem zwrotu błędnie przelanych środków finansowych stronom postępowań egzekucyjnych, które dotychczas nie zostały wyegzekwowane. W postępowaniu dyscyplinarnych wszczętym wobec strony – która, jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 10 września 2020 r., przyznała się do zarzucanego jej przewinienia występując z wnioskiem o dobrowolne poddanie się karze – Komisja Dyscyplinarna orzeczeniem z dnia 10 września 2020 r. – które uprawomocniło się w dniu 19 marca 2021 r. – uznała skarżącą za winną zarzucanych jej przewinień, w tym przewinienia z art. 222 pkt 3 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych w zw. z § 2 Kodeksu Etyki Zawodowej Komornika Sądowego polegającego na spowodowaniu na dzień 1 kwietnia 2019 r. niedoboru finansowego w stanie kasy prowadzonej przez siebie kancelarii komorniczej w wysokości 77 445,84 zł w związku z wydatkowaniem środków podlegających dokumentacji na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem.
W świetle przedstawionego powyżej rozumienia art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych nie ma podstaw, aby twierdzić, że ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wydania decyzji o odwołaniu strony ze stanowiska komornika sądowego miałyby być nieprawidłowe wobec braku ich zupełności, co miałoby stanowić konsekwencję zaniechania przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę, a mianowicie po pierwsze, zaniechania przesłuchania w charakterze świadka na okoliczność omyłkowo dokonanej podwójnej wysyłki przelewów na rzecz wierzycieli, zaś po drugie, zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rewidenta w celu "[...] pełnej analizy sytuacji finansowej kancelarii komorniczej [...], ustalenia przyczyn niedoboru finansowego i sposobu w jaki został wyliczony, z uwzględnieniem konkretnych spraw egzekucyjnych i wierzycieli, w stosunku do których skarżąca omyłkowo wykonała przelewy z podaniem konkretnych kwot tych przelewów, a następnie z podaniem metod i sposoby wyliczenia niedoboru finansowego oraz przedłożenie na potwierdzenie powyższego konkretnych dokumentów, w tym raportu z badania [...]".
Jeżeli bowiem – jak podkreślono powyżej – przesłanki wydania decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 przywołanej ustawy aktualizują się wraz ze stwierdzeniem faktu niedoboru finansowego przekraczającego 15 000 zł spowodowanego wydatkowaniem środków podlegających dokumentacji na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem – co wobec przywołanych powyżej przepisów tej ustawy, przepisów ustawy o kosztach komorniczych oraz przepisów k.p.c. jest związane z ich naruszeniem, a więc innymi słowy z niewłaściwym przekazaniem i rozliczeniem wyegzekwowanych środków oraz pobranych zaliczek i opłat w ramach prowadzonych postępowań – a z punktu widzenia oceny odnośnie do ziszczenia się tych przesłanek jest obojętne, czy działanie komornika sądowego powodujące powstanie tego niedoboru finansowego było działaniem umyślnym, czy też nieumyślnym, to wobec ustalenia w rozpatrywanej sprawie faktu głównego, a mianowicie niedoboru finansowego w wysokości przekraczającej 15 000 zł oraz wobec ustalenia jego źródła (a mianowicie, przekazania z tego samego tytułu tym samym podmiotom środków pieniężnych, pomimo tego, że środki te nie należały się tym podmiotom, lecz innym, albowiem środki te zostały wyegzekwowane w innych sprawach) – co tym samym aktualizuje przesłankę wydatkowania środków podlegających dokumentacji na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem – wbrew stanowisku strony skarżącej trzeba stwierdzić, że nie ma podstaw, aby zasadnie – a co za tym skutecznie – podważać prawidłowość, a co za tym idzie zupełność oraz spójność przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych.
Zwłaszcza, że ich podstawę stanowiły przywołane powyżej ustalenia kontroli finansowych oraz wizytacji kancelarii komorniczej strony, które zostały przeprowadzone przez uprawnione, a co za tym właściwe i kompetentne podmioty.
Jeżeli w tym też kontekście podkreślić, że strona skarżąca nie kwestionuje faktu dwukrotnego przekazania z tego samego tytułu tym samym podmiotom środków pieniężnych, pomimo tego, że środki te nie należały się tym podmiotom, lecz innym – co siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że nie kwestionuje wydatkowania środków podlegających dokumentacji na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem i spowodowania w związku z tym niedoboru finansowego w wysokości przekraczającej 15 000 zł – a co więcej, że w rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, iż prawomocnym orzeczeniem Komisji Dyscyplinarnej z dnia 10 września 2020 r. strona została uznana winną przewinienia z art. 222 pkt 3 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych w zw. z § 2 Kodeksu Etyki Zawodowej Komornika Sądowego polegającego na spowodowaniu na dzień 1 kwietnia 2019 r. niedoboru finansowego w stanie kasy prowadzonej przez siebie kancelarii komorniczej w związku z wydatkowaniem środków podlegających dokumentacji na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem, to zarzut adresowany wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia trzeba uznać za tym bardziej nieuzasadniony.
Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie może również odnieść zarzut błędnej wykładni art. 2 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych polegającej "[...] na uznaniu, że istotne są skutki działania komornika, a nie jego intencje w sytuacji, gdy powyższe nie wynika ze wzmiankowanego przepisu" (pkt 2 lit. b) petitum skargi kasacyjnej).
W odpowiedzi na ten zarzut – i abstrahując już nawet od znaczenia konsekwencji wynikających z art. 184 in fine p.p.s.a. (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 13 października 2009 r., sygn. akt I FSK 657/08; 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 852/12; 11 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 1334/13; 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 682/15) – trzeba stwierdzić, że kwestionowane skargą stanowisko Sądu I instancji stanowiło – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (s. 10) – rozwinięcie i zarazem dopełnienie wniosków wynikających z egzegezy art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych w zakresie odnoszącym się do oceny cech działania powodującego powstanie niedoboru finansowego, a mianowicie, że z punki widzenia tego przepisu prawa – i zarazem z punktu widzenia przedmiotu sprawy – nie ma znaczenia okoliczność, czy działanie to było umyślne (czy też nieumyślne), o czym nota bene była również mowa powyżej. Co więcej, jeżeli podkreślić, że komornik sądowy jest funkcjonariuszem publicznym, który przy wykonywaniu zadań kieruje się dobrem wymiaru sprawiedliwości oraz interesem publicznym (art. 2 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych), to wobec przedstawionego powyżej rozumienia art. 19 ust. 1 pkt 3 tej ustawy za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że spowodowanie przez komornika sądowego niedoboru finansowego polegającego na wydatkowaniu środków podlegających dokumentacji na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem, w wysokości przekraczającej 15 000 złotych z całą pewnością nie koresponduje, ani z dobrem wymiaru sprawiedliwości, ani też z interesem publicznym, a to wobec ryzyka zagrożenia wypłaty środków należnych wierzycielom i budżetowi państwa.
W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, w związku z czym podlegała oddaleniu, jako niezasadna.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.
-----------------------
10