II GSK 2247/24

II GSK 2247/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Kręcisz /przewodniczący/
Wojciech Maciejko /sprawozdawca/
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
II SA/Sz 286/24 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2024-06-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1693
art. 40 ust. 12 pkt 1, art. 40 ust. 6, art. 40 ust. 2 pkt 3
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
Dz.U. 2024 poz 1151
art. 20
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Sz 286/24 w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 286/24 oddalił złożoną przez A.K. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] marca 2024 r. r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Szczecina
z dnia [...] grudnia 2023 r., nr [...] wymierzającą A.K. karę pieniężną w wysokości 5 862,28 zł za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej stanowiącej ulicę [...] w S. (dz. dr.
nr [...]) poprzez umieszczenie na elewacji budynku reklamy jednostronnej
o łącznej powierzchni 4,66 m2, w okresie od 8 września 2023 r. do 11 października 2023 r., bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. W wyroku tym, oddalając skargę
z powołaniem się na art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd I instancji podzielił pogląd orzekających w sprawie organów. Stwierdził, że organy obu instancji w prawidłowy sposób zastosowały przepisy art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 6 i art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.
z 2022 r., poz. 1693 ze zm., zwanej dalej u.d.p.). W ocenie Sądu I instancji organy prawidłowo ustaliły też stan faktyczny sprawy. W dniu 8 września 2023 r. przeprowadzono kontrolę pasa drogowego ul. [...] w S. stwierdzając zajęcie pasa drogowego polegające na umieszczeniu na elewacji budynku jednostronnej reklamy o powierzchni 4,66 m2 o treści <
>, na dz. nr [...], w obrębie [...]. Kolejne kontrole (z 11 września 2023 r., 14 września 2023 r., 19 września 2023 r., 26 września 2023 r. i 2 października 2023 r.) potwierdziły kontynuowanie figurowania tej reklamy. Z dokumentacji geodezyjnej Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej Kartograficznej wynikało, że kontur budynku o adresie: ul. [...] jest tożsamy z granicą działki nr [...]; działka ta została stosowną decyzją wydzielona po ścianach budynku w roku 1975, co wynika z operatu ewidencji gruntów. Wielkość powierzchnie reklamy obrazował operat pomiarowy sporządzony przez geodetę P.M.. Nie mógł więc spotkać się z udzieleniem wiarygodności dowód z prywatnej opinii (sprawozdanie techniczne A.K.1) przedłożony przez skarżącą,
w którym stwierdzono, że nośnik reklamowy zawierał się od strony frontowej w gabarycie budynku. Dane ewidencyjne co do przebiegu granicy działki oraz dowód z operatu pomiarowego z dnia 10 lipca 2023 r. sporządzony przez uprawnionego geodetę, potwierdziły umieszczenie reklamy w pasie drogowym. Tablica reklamowa została zdemontowana przez skarżącą 12 października 2023 r. W ocenie Sadu I instancji przepis art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. normuje karę pieniężną, która jest instrumentem prewencji ogólnej i zapewnia ochronę wartości określonych prawem za pomocą represji, którymi są kary pieniężne wymierzane przez organy administracji publicznej niezależnie od zawinienia sprawcy i powstania szkody. Zgromadzony przez organy w sprawie materiał dowodowy wykazał, że doszło ze strony skarżącej A.K. do naruszenia polegającego na zajęciu pasa drogowego na reklamę (art. 40 ust. 2 pkt 2 u.d.p.), stanowiącą cel niezwiązany z budową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Nie naruszono w sprawie ani przepisów postępowania administracyjnego o środkach dowodowych (art. 7, art. 77
§ 1 i art. 80 k.p.a.), ani też zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), bowiem organy obydwu instancji oceniły cały materiał dowodowy i rozstrzygnęły sprawę co do istoty.
Skargę kasacyjną od wyroku wniosła A.K.. W skardze kasacyjnej, zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie: przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:
a) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 106 § 3 i art. 107 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej k.p.a.) poprzez oddalenie skargi mimo istniejących podstaw do jej uwzględnienia, co wyraża się w pominięciu przez Sąd I instancji okoliczności, że organ II instancji nie wyjaśnił w pełni stanu faktycznego i nie zebrał w całości materiału dowodowego, w szczególności nie przeprowadził dowodu
z mapy do celów prawnych i dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji, podczas gdy
– z uwagi na uzasadnione wątpliwości co do granicy pasa drogowego i umieszczenia szyldu w gabarycie budynku – materiał dowodowy w sprawie nie był wystarczający do wydania w stosunku do skarżącej decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi,
b) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 7, art. 8, art.11, art. 15 i art. 77 § 4 k.p.a. poprzez naruszenie przez Sąd I instancji zasady prawdy materialnej, zasady pogłębiania zaufania oraz zasady przekonywania, wyrażające się w całkowitym pominięciu zarówno przez Sąd I instancji, jak i przez organ II instancji przedłożonej przez skarżącą inwentaryzacji geodezyjnej budynku przy ul. [...] w S. zawierającej sprawozdanie techniczne oraz szkic usadowienia szyldu względem działki ewidencyjnej nr [...], obręb [...] Śródmieście, sporządzonej przez geodetę A.K. 1, podczas gdy świadczyła ona o konieczności rozszerzenia postępowania dowodowego w sprawie i nieprzydatności uproszczonych środków dowodowych zastosowanych w postępowaniu administracyjnym, zwłaszcza w postaci operatu pomiarowego;
c) art. 151 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, lakoniczne i ogólnikowe w zakresie zarzutów i okoliczności przedstawionych przez skarżącą, a także pominięcie części zarzutów zawartych w skardze, w tym zarzutu naruszenia art. 8 i art. 11 k.p.a.; naruszenie to powoduje w konsekwencji, iż zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli instancyjnej, a także
d) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez pominięcie i nierozpoznanie wniosku dowodowego skarżącej zawartego w skardze o przeprowadzenie dowodu z obrazu Google Street Viev powołanego w celu wykazania istniejących nierówności ściany budynku, wypukłości, wnęk i gzymsów. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W badanej sprawie nie wystąpiły podstawy nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183
§ 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają podstawy określone
w art. 174 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 106 § 3 i art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez oddalenie skargi mimo istniejących podstaw do jej uwzględnienia, co wyraża się w pominięciu przez Sąd I instancji okoliczności, że organ II instancji nie wyjaśnił w pełni stanu faktycznego i nie zebrał w całości materiału dowodowego, w szczególności nie przeprowadził dowodu z mapy do celów prawnych
i dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji, podczas gdy – z uwagi na uzasadnione wątpliwości co do granicy pasa drogowego i umieszczenia szyldu w gabarycie budynku – materiał dowodowy w sprawie nie był wystarczający do wydania w stosunku do skarżącej decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Przepisy art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należą do regulacji kierunkowych; normują rodzaj rozstrzygnięcia sądu I instancji w wypadku nieuwzględnienia skargi (art. 151 p.p.s.a.) oraz jej uwzględnienia w powodu naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Skuteczność zarzutu ich naruszenia musi więc być uzależniona od skuteczności zarzutu naruszenia przepisów, jakie z nimi powiązano. Te zaś, w postaci art.
z art. 7, art. 77 § 1, art. 106 § 3 i art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. nie zostały w badanej sprawie przez Sąd I instancji naruszone. Błędnie twierdzi skarżąca, że Sąd I instancji naruszył je "pomijając okoliczność, że organ II instancji nie wyjaśnił w pełni stanu faktycznego i nie zebrał w całości materiału dowodowego". Przeciwnie, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, iż zachodzą podstawy do przyjęcia stanu faktycznego sprawy za ustaleniami, jakich dopełniły w toku postępowania organy obu instancji, tj. Prezydent Miasta Szczecina
i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie. Trafnie stwierdzono, że kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy mają dowody z dokumentów, wskazujące, że A.K. zajęła pas drogowy ul. Ks. [...] w S.
w okresie od 8 września 2023 r. do 11 października 2023 r., umieszczając na elewacji budynku jednostronnej reklamy o powierzchni 4,66 m2 o treści <
>, tj. na dz. nr [...], w obrębie [...]. Włączone do akt sprawy dokumenty geodezyjne z zasobów Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej Kartograficznej jednoznacznie wskazywały, że kontur budynku o adresie: ul. [...] jest tożsamy z granicą działki nr [...]. Dokumentu tego nie podważono żadnym innym dowodem o właściwej mu mocy dowodowej
i wiarygodności. Skarżąca zupełnie pominęła, że dokumenty przyjęte do zasobu geodezyjnego tworzące ewidencję gruntów i budynków określoną w art. 20 i nn. ustawy
z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r., poz. 1151) stanowią z mocy art. 76 § 1 k.p.a. kategorię dokumentów urzędowych. Ich status
w postępowaniu przed organami administracji publicznej jest szczególny; zostały bowiem sporządzone przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania
i s t a n o w i ą z tej racji dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Obalenie ich treści, co było zamiarem skarżącej kwestionującej zamieszczenie reklamy w pasie drogowym, wymagało zatem podjęcia środków, które regulacje Prawa geodezyjnego
i kartograficznego przewidują – w celu ewentualnej ochrony uczestników obrotu prawnego przed wpisami nieodpowiadającymi stanowi faktycznemu – dla zmiany treści tych dokumentów, zwłaszcza w postępowaniu aktualizacyjnym uregulowanym w art. 22 w zw. z art. 2 pkt 8 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z § 29a rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2024 r., poz. 219). Pogląd ten został już utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok z dnia 7 listopada 2024 r., sygn. akt I OSK 1379/21, Lex nr 3789125, wyrok z dnia 18 października 2024 r., sygn. akt I OSK 1107/23, Lex nr 379383). Skoro wnioskowane przez skarżącą dowody (z prywatnej opinii specjalisty z zakresu geodezji, inwentaryzacji geodezyjnej oraz z udostępnionych w internecie danych Google Street Viev) nie miały takiego charakteru, z założenia – co trafnie przyjęły orzekające organy i Sąd I instancji – nie mogły doprowadzić do podważenia danych urzędowych zgromadzonych w publicznym rejestrze organu właściwego w sprawach geodezji i kartografii na okoliczność granic działki drogowej. Jak przyjęto w orzecznictwie NSA, tego rodzaju dowody mogą mieć wpływ na wynik sprawy w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, gdy ich lektura prowadzi do wątpliwości, albo gdy pas drogowy ulegał modyfikacji (wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2023 r., II GSK 1840/21, CBOSA). Źródła takich uzasadnionych wątpliwości skarga kasacyjna nie wskazywała. Tym samym trafnie ocenił Sąd I instancji, że orzekające w sprawie organy nie naruszyły art. 7 ani też art. 77 § 1 k.p.a., a zakres prowadzonego przez nich postępowania dowodowego oraz sposób ustalenia miarodajnego stanu faktycznego sprawy, należało uznać za prawidłowy. Skarżąca w uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej nie przedstawiała własnej oceny wymiarów reklamy, która obrazowałaby wartości inne niż te przyjęte przez organy. W skardze kasacyjnej nie wskazano też, w jaki sposób mogłoby w sprawie dojść do naruszenia art. 106 § 3 k.p.a. Przepis ten reguluje współdziałanie między organami przy załatwianiu sprawy. Na tle badane sprawy regulacje stanowiące podstawę nałożenia na skarżącą kary, w postaci art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1693 ze zm., zwanej dalej u.d.p.) nie przewidywały, aby przed wydaniem decyzji właściwy organ obowiązany był zasięgać stanowiska innego organu.
Z tych samych powodów nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 7, art. 8, art. 11, art. 15 i art. 77 § 4 k.p.a. poprzez naruszenie przez Sąd I instancji zasady prawdy materialnej, zasady pogłębiania zaufania oraz zasady przekonywania, wyrażające się w całkowitym pominięciu zarówno przez Sąd I instancji, jak i przez organ II instancji przedłożonej przez skarżącą inwentaryzacji geodezyjnej budynku przy ul. Wyszyńskiego 20 w Szczecinie zawierającej sprawozdanie techniczne oraz szkic usadowienia szyldu względem działki ewidencyjnej nr 106, obręb 1040 Śródmieście, sporządzonej przez geodetę Andrzeja Kamrowskiego, podczas gdy świadczyła ona o konieczności rozszerzenia postępowania dowodowego w sprawie i nieprzydatności uproszczonych środków dowodowych zastosowanych w postępowaniu administracyjnym, zwłaszcza w postaci operatu pomiarowego. Argumentacja towarzysząca temu zarzutowi, podobnie jak ta prezentowana wcześniej, odnosi się do woli skarżącej wykazywania przed organami, w toku postępowania administracyjnego, faktów odmiennych od urzędowo stwierdzonych
w sporządzonych w przepisanym trybie dokumentów operatu ewidencji gruntów
i budynków; tym razem za pomocą inwentaryzacji geodezyjnej zawierającej sprawozdanie techniczne (opinię prywatną) przedłożoną przez samą skarżącą. Dodatkowe powiązanie tego zarzut z naruszeniem art. 8 k.p.a. (zasadą zaufania uczestników postępowania do organów administracji), art. 11 k.p.a. (zasadą przekonywania), art. 15 k.p.a. (zasadą dwuinstancyjności) oraz art. 77 § 4 k.p.a. (nakazem uwzględniania notoriów powszechnych) nie są w stanie zmienić oceny kompletności materiału dowodowego i jego prawidłowej oceny dokonanej przez organy w zakresie usytuowania ściany budynku względem granicy działki drogowej, a tym samym umieszczeniem urządzenia (reklamy)
w przestrzeni pasa drogowego. Relacja z treści tych dokumentów, znajdująca swój obraz również w uzasadnieniu Sądu I instancji, w żadnej mierze nie pozwalała na zarzut naruszenia zasady przekonywania z art. 11 k.p.a. To przeciwne działanie, a więc zignorowanie mocy dowodowej i wiarygodności dowodów z dokumentów urzędowych
w sposób wymagany przez art. 76 § 1 k.p.a. mogłoby naruszyć zaufanie obywateli, zwłaszcza zaufanie do publicznych rejestrów miarodajnych dla kształtowania interesów prawnych związanych z nieruchomościami. Pomimo włączenia do treści zarzutu kasacyjnego również art. 77 § 4 k.p.a., wymagającego uwzględniania w toku postępowania administracyjnego faktów powszechnie znanych, nie wskazano na żaden taki fakt, który mógłby mieć znaczenie dla ustaleń organów co do przebiegu granicy działki drogowej w sposób pozwalający pominąć dane wynikające z dokumentów urzędowych, które już wcześniej oceniono, jako właściwie kształtujące obraz stanu faktycznego sprawy.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, lakoniczne i ogólnikowe
w zakresie zarzutów i okoliczności przedstawionych przez skarżącą, a także pominięcie części zarzutów zawartych w skardze, w tym zarzutu naruszenia art. 8 i art. 11 k.p.a.; naruszenie to powoduje w konsekwencji – w ocenie skarżącej – iż zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli instancyjnej. Stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (zd. pierwsze). Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrywana przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania (zd. drugie). W sprawie, która zakończyła się w I instancji wyrokiem oddalającym skargę (co sprowadza zarzut wyłącznie do naruszenia prawa z art. 141 § 4 p.p.s.a.), Sąd I instancji wywiązał się ze wszystkich obowiązków związanych z treścią prawidłowego uzasadnienia. Nie pominął też, wskazanych przez skarżącą zarzutów naruszenia art. 8 i art. 11 k.p.a. Na s. 5 uzasadnienia wyroku, w pkt 2 Sąd I instancji jednoznacznie uwzględnił, iż skarżąca kwestionowała decyzję z punktu widzenia art. 8 i art. 11 k.p.a. ("A.K. ... wniosła skargę na decyzję ... zarzucając jej naruszenie ... art. 7, art. 8 ... k.p.a."). Następnie, mając na względzie taki zarzut, Sąd I instancji ocenił postępowanie prowadzone przez organy obu instancji "nie stwierdzając naruszeń prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy" (s. 10 uzasadnienia). Konkluzja ta została poprzedzona szeroką oceną zakresu zgromadzonych dowodów i przyczyn, z jakich organy prawidłowo działały udzielając im mocy dowodowej i wiarygodności.
Nie mógł być również uwzględniony zarzut naruszenia przepisu postępowania
w postaci art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez pominięcie i nierozpoznanie wniosku dowodowego skarżącej zawartego w skardze o przeprowadzenie dowodu z obrazu Google Street Viev powołanego w celu wykazania istniejących nierówności ściany budynku, wypukłości, wnęk i gzymsów. Postępowanie przed sądami administracyjnymi jest postępowaniem służącym kontroli legalności działania organów administracji publicznej i z tej konstrukcji wynika zasada nieprowadzenia postępowania dowodowego w procesie sądowym (art. 133
§ p.p.s.a.). Podstawą wyrokowania są dowody zgromadzone przez organy; sąd jedynie przyjmuje jako własny stan faktyczny ustalony przez organy, względnie odmawia takiego przyjęcia wykazując wady w procesie wyjaśniającym odpowiadające wymogom art. 145
§ 1 pkt 1 lit. b lub c p.p.s.a. Regulacja art. 106 § 3 p.p.s.a. ma charakter wyjątkowy. Zgodnie z tym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Trafnie ocenił Sąd I instancji, że takie okoliczności w badanej sprawie nie zaszły. Fakty prawotwórcze, które miały rozstrzygające znaczenie dla sprawy, w postaci ustaleń faktycznych co do zlokalizowania reklamy w pasie drogowym ulicy Ks. Kardynała Stefana Wyszyńskiego, zostały ustalone na podstawie prawidłowo zgromadzonych dokumentów urzędowych, zaś wniosek dowodowy nie obejmował takich dokumentów, które – relacjonowane już wcześniej regulacje Prawa geodezyjnego i kartograficznego – przewidują dla obalenia treści wpisów w operacie ewidencji gruntów i budynków. Nadto, podobnego wniosku opartego na art. 106 p.p.s.a. skarżąca nie ponawiała w postępowaniu sądowym II instancji.
Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.