II GSK 2247/21

II GSK 2247/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /przewodniczący/
Małgorzata Rysz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
III SA/Kr 1266/20 - Wyrok WSA w Krakowie z 2021-03-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 110
art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2, w zw. z art. 81 ust. 12
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Protokolant asystent sędziego Tomasz Dąbrowski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 1266/20 w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "WSA", "Sąd pierwszej instancji") wyrokiem z 23 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 1266/20 oddalił skargę G. P. (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium") z [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Prezydent Miasta [...] (dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji") decyzją z [...] lutego 2016 r. znak [...], orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że z Transportowego Dozoru Technicznego, Oddziału Terenowego w [...] uzyskał informację o nieprawidłowości wykonania badania technicznego przez diagnostę - skarżącego - w dniu [...] kwietnia 2015 r.
w Okręgowej Stacji Pojazdów [...] w [...]. Badanie techniczne - z wynikiem pozytywnym - dotyczyło naczepy ciężarowej nr rej. [...] nr VIN [...], bez wymaganego aktualnego dokumentu stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego zamontowanego w pojeździe podlegającego dozorowi technicznemu.
Zdaniem organu pierwszej instancji, działanie diagnosty naruszyło art. 81
ust. 12 p.r.d. oraz § 6 ust. 2 i 7 oraz pkt 6.5 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach przez diagnostę, dalej: "rozporządzenie z 26 czerwca 2012 r."), a zatem spełnione zostały przesłanki do cofnięcia skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2020 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1
pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.
z 2020 r., poz. 256, dalej: "k.p.a.") oraz art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2, w zw. z art. 81 ust. 12 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110, dalej: "p.r.d."), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Kolegium wyjaśniło, że z przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. wynika, że przesłanką cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badania technicznego jest stwierdzenie w czasie kontroli, że wydał on zaświadczenie lub dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.
Podkreśliło, że skarżący wykonał okresowe badanie techniczne naczepy ciężarowej z wynikiem pozytywnym, wpisując w miejscu określonym "Uwagi": Cysterna do przewozu cementu. Protokół nr [...] ważny do wrzesień 2016". Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że badaniu technicznemu został poddany pojazd będący naczepą ciężarową z zamontowanym urządzeniem technicznym, tj. cysterną ciśnieniową opróżnianą lub napełnianą ciśnieniem wyższym niż 0,5 bara, podlegający dozorowi technicznemu.
W ocenie SKO nie ulega wątpliwości, że przedstawiony do badania technicznego pojazd z zamontowanym urządzeniem technicznym, tj. cysterna ciśnieniowa, podlegał obowiązkowi dozoru technicznego, bowiem spełniał warunki określone w § 1 pkt. 1 lit.g rozporządzenie Rady Ministrów z 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U z 2012 r., poz. 1468, dalej: "rozporządzenie z 7 grudnia 2012 r."). Wątpliwe wydaje się rozumowanie diagnosty zmierzające do wykluczenia z obowiązku podlegania dozorowi technicznemu badanego urządzenia, skoro w zaświadczeniu z badania technicznego powołuje się na protokół [...] ważny do września 2016 r. Diagnosta nie wskazał daty decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji, zważywszy, że ostatnia ważna decyzja zezwalająca na eksploatację urządzenia technicznego o nr [...] wydana została w dniu [...] marca 2012 r., z datą ważności do dnia [...] września 2014 r. Przedmiotowa cysterna nie została poddana w terminie ważności badaniu okresowemu o zakresie wskazanym w protokole badania, jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy na str. [...] protokołu badania sporządzonego przez Inspektora Oddziału Terenowego w [...] z [...] października 2015 r. Zatem diagnosta przystępując do badania przedmiotowego pojazdu w dniu [...] kwietnia 2015 r. był zobowiązany zażądać od eksploatującego dokumentów stwierdzających sprawność urządzeń technicznych zamontowanych na pojeździe, o czym stanowi przepis art. 81 ust. 12 p.r.d.
Czynności wykonane przez uprawnionego diagnostę w związku
z przedstawionym mu do badania technicznego przedmiotowym pojazdem wskazują, że badanie techniczne zostało przeprowadzone niezgodnie z zakresem i sposobem jego wykonania, jak również wydanie przez diagnostę zaświadczenia i dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu nastąpiło niezgodnie ze stanem faktycznym oraz wskazanymi przepisami prawa, co wyczerpuje przesłanki cofnięcia uprawnienia diagnosty określone w przepisie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z 23 marca
2021 r., na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") skargę oddalił.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że z treści art. 81 ust. 12 p.r.d. w związku z § 6 ust. 7 rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r. wynika w sposób niewątpliwy i jasny zakres obowiązków diagnosty. Badanie techniczne pojazdu
z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu diagnosta może przeprowadzić dopiero po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego. Przeprowadzając wówczas takie badanie ma obowiązek zamieścić
w rejestrze informacje o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, podając numer i datę wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji, wydane przez właściwy organ dozoru technicznego.
WSA zaznaczył, że spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadniczo kwestii oceny badanego przez skarżącego pojazdu, mającej wpływ na prawidłowość dokonanej przez organy kwalifikacji, skutkującej przyjęciem, że skarżący przeprowadził badania techniczne pojazdu objętego hipotezą przepisu art. 81 ust. 12 p.r.d. w sposób sprzeczny z przepisami rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie organy przyjęły za udowodnione, że podczas badania sporny pojazd był wyposażony w urządzenie podlegające dozorowi technicznemu. Ustalenie to i ocenę zgromadzonego materiału dowodowego należało uznać za prawidłowe. Organy zajęły powyższe stanowisko mając na uwadze nie tylko wyjaśnienia skarżącego, ale także opinię Transportowego Dozoru Technicznego z [...] grudnia 2015 r. (znak [...]) dotyczącą obowiązku dozoru technicznego urządzenia technicznego, tj. cysterny ciśnieniowej nr ewidencyjny TDT [...] zamontowanej na naczepie ciężarowej nr rej. [...] numer VIN: [...].
Z przepisów art. 81 ust. 12 p.r.d. oraz § 6 ust. 7 rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r. wynika niezbicie, że dokonując kwalifikacji rodzaju poddanego badaniu technicznemu pojazdu diagnosta w żadnym wypadku nie może opierać się na informacjach udzielanych przez posiadacza pojazdu, ponieważ informacje takie są irrelewantne dla dokonania prawidłowej oceny, czy badaniu podawany jest pojazd
z zamontowanym urządzeniem technicznym, co implikuje obowiązek, o którym mowa
w § 6 ust. 7 rozporządzenia. Tymczasem z treści wyjaśnień samego skarżącego wynika, że wykonał badanie "pod kątem przewożonych materiałów". Diagnosta winien mieć na uwadze bezwzględnie obowiązującą regulację wynikającą z art. 81
ust. 12 p.r.d. i przystąpić do badania pojazdu tylko po zrealizowaniu obowiązku,
o którym mowa w § 6 ust. 7 rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r.
Ponadto WSA podkreślił, że zgodzić się należało ze stanowiskiem orzekających organów, że wbrew twierdzeniom skarżącego i jego pełnomocnika, istniał obowiązek dozoru technicznego urządzenia zamontowanego w kontrolowanym przez skarżącego - diagnostę - pojeździe w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów [...] w [...]. Świadczy o tym m.in. bezsprzecznie dokonana przez samego skarżącego adnotacja w wydanym zaświadczeniu o przeprowadzeniu okresowego badania technicznego przedmiotowego pojazdu, w którym w części 1 "Uwagi" skarżący - diagnosta - wpisał: "Numery odczytano z natury. Cysterna do przewozu cementu Protokół nr [...] ważny do 09-2016". Już ta adnotacja skarżącego - diagnosty świadczy o tym, jak zasadnie stwierdziły organy, że doskonale wiedział, iż przedmiotowa cysterna w dniu badania - [...] kwietnia 2015 r. - podlegała dozorowi technicznemu. Prawidłowo więc wywiodły organy, że skarżący miał zatem obowiązek zastosować się do postanowień art. 81 ust. 12 p.r.d., zgodnie z którym badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego. Niezastosowanie się przez skarżącego do postanowień art. 81 ust. 12 w zw. z § 6 ust. 7 rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r. świadczy o działaniu sprzecznie z przepisami prawa i stanem faktycznym. Trafnie bowiem argumentuje organ pierwszej instancji, że tego rodzaju uwaga diagnosty nie jest wymagana, w sytuacji, gdy dany pojazd nie jest wyposażony w urządzenie techniczne podlegające dozorowi technicznemu, bo diagnosta nie dokonuje wówczas żadnego wpisu. Trudno więc wobec tego uznać za przekonywujące zawarte w piśmie z [...] listopada 2015 r. wyjaśnienia pełnomocnika skarżącego w tym zakresie, że skarżący "...omyłkowo przyjął datę rewizji wewnętrznej oraz próby ciśnieniowej zbiornika, która przypada na 09.2016 r." Nawet takie tłumaczenie potwierdza niestety brak profesjonalizmu skarżącego i także z tego względu nie zasługiwało w żadnym razie na uwzględnienie.
Sąd pierwszej instancji podniósł, że w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zaś stanowisko organów wynikające z prawidłowo zebranego i wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego zasługiwało na uwzględnienie i nie narusza prawa.
W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że sformułowanie, iż uprawniony organ cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. jednoznacznie wskazuje, że żadne inne okoliczności nie mogą być brane pod uwagę. Jednolicie przyjmuje się też, że w razie ustalenia, iż okoliczności te zaistniały, organ nie ma swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień. Przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. nie daje również organowi prawa do miarkowania odpowiedzialności diagnosty w zależności od ciężaru stwierdzonych naruszeń oraz ich znaczenia dla zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień.
Art. 84 ust. 3 p.r.d., jako przepis o charakterze sankcyjnym, powinien być stosowany w sposób ścisły, tj. cofnięcie diagnoście uprawnień do dokonywania badań technicznych pojazdów powinno mieć miejsce w sytuacji zaistnienia jednej
z ustawowych przesłanek, po rozważeniu całokształtu okoliczności sprawy, po wyczerpującej i wszechstronnej ocenie zebranego materiału dowodowego, w stanie faktycznym sprawy nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości. W ocenie WSA,
w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak było podstaw do dokonywania oceny stopnia naruszenia prawa przez skarżącego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący zaskarżając wyrok
w całości i domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego i kosztów poniesionych przed sądem pierwszej instancji oraz rozpoznania sprawy na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:
a) art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 81 ust. 12 p.r.d. poprzez nieprawidłowe uznanie, że diagnosta badał pojazd z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu i był uprawniony do wykonania badania technicznego pojazdu tyko po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego, przez co naruszył także regulację § 6 ust. 7 rozporządzenia
z 26 czerwca 2012 r.;
b) § 1 ust. 1 lit.g rozporządzenia z 7 grudnia 2012 r. wobec uznania, że naczepa, która służyła do przewozu materiałów sypkich podlegała dozorowi technicznemu, a co za tym idzie w przedmiotowej sprawie badanie techniczne winno zostać przeprowadzone jedynie po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego zgodnie z art. 81 ust. 12 p.r.d.;
c) art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 4 p.r.d., poprzez nieprawidłowe zakwalifikowanie czynu diagnosty jako wypełniającego tę normę co
w konsekwencji doprowadziło do uznania, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona ww. przepisów prawa poprzez umyślne przeprowadzenie badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz wydania zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, zastosowanie ww. przepisów prawa w sytuacji gdy w postępowaniu nie doszło do rozważenia czy ciężar ewentualnie popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres 5 lat (albowiem zgodnie z art. 84 ust. 4 przywołanej już wyżej ustawy "w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia,
w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna), przy braku rozważenia czy
w przedmiotowej sprawie istnieje możliwość zastosowania miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę (albowiem istnieje "określony zakres i sposób wykonania" badania technicznego pojazdu, który to sposób i zakres może być rożny w zależności od sytuacji i realiów konkretnej sprawy), co skutkowało wadliwym utrzymaniem w mocy poprzednio zapadłej decyzji.
2. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 4 p.r.d.
w przypadku niezgodności tego uregulowania z wyrażoną w art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 z poźn. zm.) zasadą proporcjonalności, albowiem przepis ten jako unormowanie o charakterze sankcyjnym, nie określa gradacji kar ze względu na stopień winy co prowadzi do karania diagnosty cofnięciem uprawnień, w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia z niego, bez względu na charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu co w konsekwencji prowadzi do powstania sytuacji uniemożliwiającej ubieganie się o ponowne uprawnienia diagnosty wcześniej niż po upływie pięciu lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 p.r.d.).
3. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku nie na podstawie całokształtu akt sprawy lecz w wyniku niedokładnego jej zbadania i braku oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, skutków i przyczyn naruszenia przepisów prawa przez diagnostę, a tym samym braku rozważenia czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat, a także wydanie wyroku oddalającego skargę z pominięciem konieczności tłumaczenia istniejących wątpliwości na korzyść skarżącego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie wniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie związania granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie
z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Jedynie w drodze wyjątku - w razie stwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., lub podstaw z art. 189 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny jest upoważniony
i zobowiązany do przekroczenia granic skargi kasacyjnej i wyjścia poza zakres zaskarżenia oraz zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej (art. 183 § 1, art. 186
i art. 189 p.p.s.a.). Mając na względzie wskazane wyżej zasady postępowania kasacyjnego, wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego oraz podstaw do zastosowania art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do weryfikacji zarzutów skargi kasacyjnej, uznając je za pozbawione uzasadnionych podstaw.
W ocenie NSA nietrafny i niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania - art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Analiza akt sprawy potwierdza, że zaskarżony wyrok zapadł na posiedzeniu niejawnym, a sąd dysponował aktami administracyjnymi, zatem wydał wyrok na podstawie akt sprawy. Naruszenie
art. 133 § 1 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce w sytuacji, gdy wyrok byłby ogłoszony przed zamknięciem rozprawy, albo sąd nie dysponował aktami. Podkreślić należy, że treść art. 133 § 1 p.p.s.a. może być odnoszona do formalnej poprawności wydania wyroku
z punktu widzenia czasu i działania sądu na podstawie akt sprawy. Przepis ten nie służy do kwestionowania ustaleń i oceny okoliczności będących podstawą faktyczną wyrokowania, a tym bardziej wymiaru kary, która jak wyżej wskazano nie podlega miarkowaniu. Podobnie należy widzieć naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., a więc przepisu, który odnosi się do formalnej poprawności uzasadnienia wyroku, a nie jego merytorycznej trafności. Jeżeli strona nie zgadza się ze stanowiskiem i twierdzeniami sądu co do podstawy prawnej i faktycznej wyrokowania, to powinna zwalczać wyrok stawianiem właściwych zarzutów materialnych lub procesowych w odpowiedniej podstawie kasacyjnej z art. 174 p.p.s.a., a nie podnoszeniem naruszenia art. 141
§ 4 p.p.s.a.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że stosownie do treści art. 176
§ 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna ma przedstawiać zarzuty i ich uzasadnienie. Ten wymóg formalny skargi kasacyjnej jest warunkiem koniecznym, by mogła być ona skuteczną podstawą weryfikacji zaskarżonego wyroku. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie wyjaśnia istoty naruszenia art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tych powodów omawiany zarzut kasacyjny należało tym bardziej uznać za niezasadny.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, w ich ramach skarga kasacyjna buduje dwie płaszczyzny wadliwości wyroku. Pierwsza odnosi się do niewłaściwego stosowania art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. w zw. z ust. 4 i w związku
z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i nieprzyjęciem przez Sąd pierwszej instancji, że art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. jest niezgodny z Konstytucją, chociaż przepis ten narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności, gdyż nie wprowadza gradacji kar orzekanych w stosunku do diagnosty, ponadto nie rozważono, czy ciężar ewentualnie popełnionego przez diagnostę uchybienia, jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres 5 lat. Odnosząc się do tak ujętego zarzutu NSA wyjaśnia, że nie budzi obecnie w doktrynie i orzecznictwie wątpliwości, że zasada proporcjonalności wywodzona z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, mimo że adresowana do ustawodawcy, powinna być traktowana również jako zasada stosowania prawa. Zasada ta musi być odnoszona również - a nawet w szczególności - do wymierzania sankcji administracyjnych jako jednej z najbardziej dotkliwych form ingerencji organu administracji publicznej w sferę uprawnień i obowiązków podmiotu administrowanego
w procesie stosowania prawa. Należy podnieść, że w kwestii charakteru sankcji przewidzianej w art. 84 ust. 3 p.r.d. wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny
w postanowieniu z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt P 16/16, w którym stwierdził, że "art. 84 ust. 3 p.r.d. musi być stosowany w sposób ścisły. Biorąc pod uwagę dotkliwe sankcje przewidziane przez ustawodawcę wobec diagnosty, któremu ma być wykazane naruszenie przepisów lub prowadzenie czynności kontrolnych z rażącym naruszeniem przyjętych zasad, konieczne jest niezwykle wnikliwe i staranne badanie każdej tego rodzaju sprawy przez organy administracji publicznej, z uwzględnieniem wszelkich jej okoliczności" i odwołał się do szeregu orzeczeń sądów administracyjnych jako wzorców oceny charakteru ww. sankcji w omawianych rodzajach spraw. Jeżeli w ocenie strony przepis ustawy nie realizuje zasad konstytucyjnych, to strona może uruchomić kontrolę konstytucyjności przepisu ustawy. Sąd kasacyjny, szczególnie w realiach sprawy nie widzi potrzeby wdrażania określonego postępowania w celu badania konstytucyjności art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. Stosowanie kar jednoznacznie określonych jest raczej regułą prawa administracyjnego niż wyjątkiem, niezależnie od tego, jakie niekiedy stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie. Poza tym NSA wielokrotnie wypowiadał się w zakresie charakteru kar na gruncie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. i przyjąć trzeba, że w tym zakresie brak jest powodów dla odmiennego ich traktowania (por.: wyroki NSA
z: 25 lipca 2023 r., sygn. akt II GSK 500/20; 17 września 2020 r., sygn. akt II GSK 187/20; 7 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 1535/19; orzeczenia dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy też zauważyć, że ani organ, ani Sąd pierwszej instancji nie wypowiadały się w przedmiocie winy umyślnej skarżącego, przytoczyły tylko okoliczności, w których wykonane było przez niego okresowe badanie techniczne
w dniu [...] kwietnia 2025r., takie jak wykonanie okresowego badania technicznego naczepy ciężarowej z wynikiem pozytywnym, bez wymaganego aktualnego dokumentu stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego zamontowanego w pojeździe podlegającego dozorowi technicznemu.
Odniosły się również do argumentów w zakresie zastosowania miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę, trafnie wskazując, że
w przypadku stwierdzenia wykonania badań technicznych sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie to rodziło obowiązek cofnięcia uprawnień diagnoście.
Z tych powodów rozpoznawane zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione.
Jako nietrafne należy uznać także pozostałe zarzuty materialne skargi kasacyjnej. Przede wszystkim nie można zgodzić się z twierdzeniami skargi kasacyjnej wskazującymi na błędną wykładnię art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. w związku z § 1 ust. 1 lit.g rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu. Strona skarżąca kasacyjnie twierdzi, że Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej wykładni § 1 ust. 1 lit. g rozporządzenia z 7 grudnia 2012 r., akceptując stanowisko organów, że naczepa, która służyła do przewozu materiałów sypkich, podlegała dozorowi technicznemu.
W tym zakresie należy zauważyć, że stosownie do § 1 powyższego rozporządzenia w sprawie urządzeń dozorowi technicznemu podlegają urządzenia ciśnieniowe, w których znajduje się ciecz lub gaz. Do klasy takich urządzeń należą stosownie do § 1 pkt 1 lit.g tego przepisu zbiorniki, w tym cysterny do przewozu materiałów niezaliczonych jako niebezpieczne, które są pod ciśnieniem napełniane, opróżniane lub przewożone, a ciśnienie jest wyższe od określonego w przepisach prawa przy zastosowaniu określonej tam metody jego wyznaczenia. Zatem trafnie przyjął WSA, że w sytuacji przewozu materiałów bezpiecznych w zbiornikach ładowanych lub opróżnianych albo przewożonych z wykorzystaniem ciśnienia
o ustalonych w sprawie parametrach, zbiorniki takie są urządzeniami określonymi w § 1 pkt 1 rozporządzenia z 7 grudnia 2012 r., bowiem są urządzeniami, w których znajduje się gaz, zasadniczo powietrze, w chwili ich napełniania, opróżniania lub przewożenia.
Z tego powodu nie można w tym zakresie przyjąć argumentacji skargi kasacyjnej, która zmierza do wykazania, że skoro naczepa posiada zbiornik, w którym przewożony może być inny materiał niż gaz lub ciecz, to tym samym taka naczepa (zbiornik) nie podlega dozorowi technicznemu. Z treści § 1 pkt 1 rozporządzenia wynika, że dozorowi technicznemu podlegają wszystkie urządzenia ciśnieniowe, w których znajduje się ciecz lub gaz, bowiem wszystkie tego rodzaju urządzenia muszą być bezpieczne dla otoczenia, nawet jeżeli ciecz lub gaz są wykorzystywane tylko do załadunku, rozładunku lub przewozu (por. wyroki NSA z: 8 listopada 2017 r., sygn. akt
II GSK 1575/17; 30 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 51/20; 7 września 2021 r., sygn. akt II GSK 647/21 i II GSK 970/21).
W konsekwencji przyjęcia prawidłowej wykładni ww. przepisów prawidłowe było stanowisko organów i WSA, że skarżący kasacyjnie wykonując obowiązki diagnosty nie dochował określonych przepisem procedur, gdyż zaniechał sprawdzenia wymaganej dokumentacji, tj. aktualnego dokumentu stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego zamontowanego w pojeździe podlegającego dozorowi technicznemu podczas badania w dniu [...] kwietnia 2015 r. oraz błędnie określił wynik przeprowadzonego badania technicznego jako pozytywny.
Z przedstawionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.