II GSK 2231/24

II GSK 2231/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Ostrowska
Małgorzata Korycińska /przewodniczący/
Monika Krzyżaniak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6338 Agencje doradztwa personalnego i agencje zatrudnienia
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Bd 174/24 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2024-06-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 42, art. 43, art. 44, art. 45, art. 77 par. 1, art. 129 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 15 par. 1 pkt 2 i 3, art. 187 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1640
art. 3 pkt 2 i 10, art. 14, art. 92 ust. 1 i 3
Ustawa z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe
Dz.U. 2024 poz 979
art. 34 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Bd 174/24 w sprawie ze skargi P. "U." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 9 stycznia 2024 r. nr SKO-51-18/23 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 26 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 174/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. "U." Spółki z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z 9 stycznia 2024 r., nr SKO-51-18/23 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu na rzecz skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Postanowieniem z 9 stycznia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu po rozpoznaniu odwołania P. "U." Spółki z o.o. z siedzibą w B. od decyzji Marszałka Województwa Kujawsko – Pomorskiego z 9 marca 2023 r. o wykreśleniu z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Kolegium stwierdziło, że skarżąca spółka pismem z 20 listopada 2023 r. złożyła odwołanie od decyzji Marszałka z 9 marca 2023 r. Decyzja Marszałka została doręczona spółce w sposób określony w art. 45 k.p.a. na adres: B., ul. [...] (tj. na adres wskazany przez spółkę w piśmie jej profesjonalnego pełnomocnika z 27 marca 2023 r. oraz ujawniony w KRS). Decyzja została doręczona prawidłowo 27 marca 2023 r. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. termin do złożenia odwołania od decyzji wynosi 14 dni. Ostatnim dniem do złożenia od decyzji Marszałka był więc 10 kwietnia 2023 r. Termin ten nie został przywrócony (Kolegium odmówiło przywrócenia terminu postanowieniem z 20 grudnia 2023 r. nr [...]). Składając zatem odwołanie 27 listopada 2023 r. skarżąca spółka uchybiła terminowi, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Wniesienie środka odwoławczego po terminie, na podstawie art. 134 k.p.a., skutkuje stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Na powyższe postanowienie spółka wniosła skargę do WSA w Bydgoszczy zarzucając naruszenie:
– art. 58 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji przedstawienia rzetelnego oraz kompletnego uzasadnienia sprawy, a także załączenia dowodów na poparcie zaprezentowanych argumentów,
– art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organ postępowania w sposób niebudzący zaufania strony do organu, a także odstąpienie od przeanalizowania okoliczności sprawy w sposób racjonalny i mający na uwadze zasady doświadczenia życiowego,
– art. 18m pkt 1 lit. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucja rynku pracy poprzez jego błędne zastosowanie, a następnie uznanie, że doszło do nieusunięcia przez podmiot w wyznaczonym terminie naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, w sytuacji gdy skarżąca nie miała wiedzy na temat naruszenia z przyczyn od niej niezależnych.
W oparciu o postanowione zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie Kolegium do wydania postanowienia o niestwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania we wskazanym przez sąd terminie. Skarżąca spółka wniosła również o dopuszczenie dowodów na okoliczność hospitalizacji oraz leczenia w związku z urodzeniem przez P.K. (wspólnika spółki i prezesa zarządu) dziecka 17 marca 2023 r.
Wskazanym na wstępie wyrokiem z 26 czerwca 2024 r. WSA w Bydgoszczy uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z 9 stycznia 2024 r. wskazując na wstępie, że niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Marszałka Województwa Kujawsko – Pomorskiego z 9 marca 2023 r. Podniesiony zatem zarzut naruszenia art. 58 § 1 k.p.a. tj. przepisu określającego przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest nieadekwatny do zakresu sprawy. Konsekwentnie poza zakresem sprawy pozostają kwestie wystąpienia okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu, tj. niezawinionych uchybień przy odbiorze korespondencji czy ciąży i porodu osoby będącej wspólnikiem skarżącej spółki. Zgłoszony w tym zakresie wniosek dowodowy, jako nieistotny dla kwestii stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, jest niezasadny.
Sąd podkreślił także, iż ze względu na granice sprawy niezasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucja rynku pracy, ponieważ sprawa nie dotyczy spełnienia przesłanek wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia lecz stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Podstawę prawną kontrolowanego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Ocena, iż doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania poprzedzona winna zostać niewątpliwym (pewnym) ustaleniem, że decyzja od której odwołanie zostało wywiedzione, została odwołującemu skutecznie doręczona. Przepis art. 129 § 2 k.p.a. jasno bowiem stanowi, że początek terminu do wniesienia odwołania wyznacza dzień doręczenia decyzji stronie (lub jej ustnego ogłoszenia). Dopiero zatem ustalenie przez organ odwoławczy faktu, że decyzja pierwszoinstancyjna została odwołującemu doręczona, skutkuje rozpoczęciem (otwarciem) biegu terminu do zaskarżenia tego rozstrzygnięcia. Jeżeli decyzja nie została doręczona, konsekwentnie stwierdzić trzeba, że termin do jej zaskarżenia nie zaczął biec i w związku z tym nie ma podstaw do stwierdzenia, że doszło do uchybienia temu terminowi.
Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie poczynił dostatecznych ustaleń pozwalających na stwierdzenie, że doszło do doręczenia skarżącej spółce decyzji z 9 marca 2023 r. o wykreśleniu z rejestru oraz określenia daty tego doręczenia.
Sąd wskazał, że analizując kwestię doręczenia skarżącej spółce decyzji Marszałka Kolegium stwierdziło, że doszło do jej doręczenia 27 marca 2023 r., w trybie przewidzianym w art. 45 k.p.a. Zgodnie z art. 45 k.p.a., jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. Twierdzenie Kolegium, że doszło do doręczenia decyzji Marszałka w powyższy sposób 27 marca 2023 r. nie znajduje oparcia w aktach sprawy. Na przesyłce zawierającej decyzję Marszałka brak jest jakiekolwiek adnotacji, że pismo (tj. decyzja Marszałka) została doręczona w siedzibie skarżącej spółki do rąk osoby uprawnionej. Na kopercie widnieje jedynie adnotacja "zwrot błędny adres" a na zwrotnym potwierdzeniu obioru zaznaczono w punkcie 5, że przesyłki nie doręczono, "gdyż niedostateczny adres". Adnotacje te opatrzono datą 13 marca 2023 r. Brak przy tym jakichkolwiek adnotacji dokumentujących próbę doręczenia pisma w trybie zastępczym, tj. w trybie art. 44 k.p.a.
Sąd nadmienił również, że skarżąca jest spółką handlową wpisaną do Krajowego Rejestru Sądowego. Stosownie zaś do art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 979) podmioty wpisane do rejestru są zobowiązane umieszczać w oświadczeniach pisemnych, skierowanych do oznaczonych osób, określone dane: m.in. siedzibę i adres. Zgodnie z art. 14 przywołanej ustawy, podmiot zobowiązany do złożenia wniosku o wpis nie może powoływać się wobec osób trzecich, działających w dobrej wierze na dane, które nie zostały wpisane do Rejestru. Sam wpis, zgodnie z art. 20 - uważa się za dokonany z chwilą zamieszczenia w Rejestrze. Doręczanie zatem skarżącej spółce korespondencji pod adresem przez nią wskazanym w KRS jest skuteczne.
Sąd wskazał, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że w momencie wydania decyzji przez Marszałka oraz w momencie próby jej doręczenia adresem spółki wskazanym w KRS był adres: B., ul. [...], na który została skierowana przesyłka zawierająca decyzję Marszałka z 9 marca 2023 r., jednakże – w przeciwieństwie do uprzednio kierowanych na ten adres przesyłek z pismami Marszałka – brak jest na przesyłce adnotacji o pozostawionych zawiadomieniach (awizach), stosownie do wymagań art. 44 § 3 i 4 k.p.a. Na kopercie zawierającej decyzję znajduje się jedynie adnotacja "zwrot błędny adres", a na zwrotnym potwierdzeniu obioru zaznaczono w punkcie 5, że przesyłki nie doręczono, "gdyż niedostateczny adres". Zdaniem Sądu w tej sytuacji, kiedy poprzednie przesyłki pod tym samym adresem były awizowane w sposób przewidziany w art. 44 k.p.a., w istocie nie wiadomo, co oznaczają adnotacje "błędny adres", czy "niedostateczny adres". Kolegium winno zatem podjąć czynności celem wyjaśnienia tej sytuacji, w szczególności powinno rozważyć potrzebę reklamowania przesyłki.
W ocenie Sądu Kolegium dopuściło się uchybienia art. 77 § 1 k.p.a. tj. nie zebrało i nie rozpatrzyło w sposób wyczerpujący materiału dowodowego koniecznego do ustalenia czy i z jaką datą nastąpiło doręczenie skarżącej spółce decyzji Marszałka. Mogło mieć to wpływ na wynik sprawy poprzez stwierdzenie, że prawidłowe doręczenie decyzji Marszałka w ogóle nie miało miejsca, a tym samym nie możliwości stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, gdyż takowy w ogóle nie rozpoczął biegu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, w której zaskarżając wyrok w całości wniosło o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania ewentualnie w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi, przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci: odpisu KRS G. sp. z o.o., KW nr [...], zdjęcia z google street view budynku, który został ujawniony w KRS do doręczeń; na okoliczność ustalenia, że pod tym samym adresem prowadzona jest działalność przez różne podmioty, niedostateczność w zakresie wskazania adresu przez skarżącą spółkę uniemożlwiająca prawidłowe doręczenie, zaniechania w zapewnieniu prawidłowego obiegu korespondencji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego i zrzekło się rozpoznania sprawy na rozprawie.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciło zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:
1. prawa materialnego, tj.:
1) art. 92 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 2 i pkt 10 oraz art. 14 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2023 r., poz. 1640, ze zm., dalej jako u.p.p.) w zw. z art. 3 3 2 pkt 2 i art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że każdy podmiot, nawet nie będący nadawcą w rozumieniu art. 3 pkt 10 u.p.p. (stroną umowy o świadczenie usług pocztowych w rozumieniu art. 14 u.p.p.), jak i nie będący adresatem w rozumieniu art. 3 pkt 2 u.p.p. jest podmiotem legitymowanym czynnie do złożenia reklamacji wykonania usługi pocztowej, podczas, gdy wykładnia literalna treści art. 92 ust. 1 u.p.p. prowadzi do konkluzji, że uprawnienie do wniesienia reklamacji zasadniczo przysługuje nadawcy, natomiast adresatowi w sytuacji, gdy nadawca zrzeknie się na jego rzecz uprawnienia do dochodzenia roszczeń oraz w sytuacji, gdy kwota pieniężna określona w przekazie pocztowym zostanie doręczona adresatowi, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania ww. przepisu w rozpatrywanej sprawie, a organ odwoławczy w kontrolowanej sprawie nie był nadawcą, jak i adresatem przesyłek nadawanych przez organ pierwszej instancji, w tym przesyłki o nr [...] z 10 marca 2023 r. (zawierającej decyzję z 9 marca 2023 r.), nie jest więc podmiotem uprawnionym do wniesienia reklamacji,
2) art. 92 ust. 3 u.p.p. w zw. z art. art. 3 § 2 pkt 2 i art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organ drugiej instancji w rozpatrywanej sprawie może wnieść reklamację w każdym czasie, podczas, gdy w świetle art. 92 ust. 3 u.p.p. reklamacja może zostać wniesiona nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia nadania przesyłki pocztowej albo przekazu pocztowego, a termin do wniesienia reklamacji ma charakter materialny, a nie procesowy, i jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia do złożenia reklamacji, a termin ten z uwagi na charakter prawny nie podlega przywróceniu, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania przez sąd art. 92 ust. 3 u.p.p., a w kontrolowanej sprawie przesyłka o nr [...] została nadana 10 marca 2023 r., a zatem upłynął termin na złożenie reklamacji i nie może on zostać przywrócony z uwagi na jego charakter prawny,
2. przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 pkt 2 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 45 oraz art. 92 ust. 1 i 3 u.p.p. przez wadliwą kontrolę rozstrzygnięcia i przyjęcie, że w kontrolowanej sprawie organ drugiej instancji zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego odnośnie adnotacji na przesyłce o nr [...] z 10 marca 2023 r. (zawierającej decyzję z 9 marca 2023 r.) "błędny adres", "niedostateczny adres" i powinien rozważyć potrzebę przeprowadzenia postępowania reklamacyjnego wykonania usługi pocztowej, celem ustalenia co oznaczają ww. adnotacje, jak i ustalenia, czy i z jaką datą nastąpiło doręczenie decyzji Marszałka Województwa Kujawsko - Pomorskiego z 9 marca 2023 r. skarżącej spółce, a nadto sąd pierwszej Instancji zwrócił uwagę, że wszystkie przesyłki mogły być wadliwie doręczane, podczas, gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu nie posiada legitymacji czynnej do uruchomienia reklamacyjnego postępowania stosownie do art. 92 ust. 1 u.p.p., a ponadto wygasł termin materialnoprawny do złożenia reklamacji zgodnie z art. 92 ust. 3 u.p.p., a nadto ciężar dowodu w zakresie podważenia domniemania prawidłowości doręczenia spoczywa na skarżącej spółce, która zaniechała powyższego wskazując, że główną przyczyną braku prawidłowego doręczenia były zaniechania pracowników G. sp. z o.o., którzy mieli świadczyć usługi biurowe na rzecz skarżącej spółki i powyższe znajduje potwierdzenie w piśmie G. sp. z o.o. z 21 listopada 2023 r., jak i we wszystkich korespondencjach doręczanych zastępczo (z wyjątkiem korespondencji doręczanej profesjonalnemu pełnomocnikowi, reprezentującego skarżącą spółkę), a która to okoliczność dowodzi o rażącym niedbalstwie spółki w zakresie zapewnienia prawidłowości obiegu korespondencji, jak i zaniechania wskazania prawidłowego adresu lokalu, w którym prowadzona jest działalność - agencji zatrudnienia,
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 pkt 2 oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 45 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 3 i art. 38 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 979, dalej jako u.k.r.s.), w zw. z art. 41 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024, poz. 1061, dalej jako k.c.) oraz art. 18e ust. 1 pkt 2, art. 18i ust. 2 pkt 2 oraz art. 19fa ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2024 r. poz. 475, ze zm., dalej jako u.p.z.i.r.p.) przez wydanie orzeczenia z pominięciem istotnej dla sprawy części materiału dowodowego w postaci ustaleń dokonanych przez organ wydający postanowienie wobec skarżącej spółki w zakresie adresu jej siedziby, w szczególności spowodowane pominięciem dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (odpis KRS skarżącej spółki, pismo G. sp. z o.o. z 21 listopada 2023 r., umowa podnajmu, odpis KRS G. sp. z o.o., wpis w KW nr [...]), podczas, gdy organy obu instancji działając w oparciu o domniemanie prawdziwości danych ujawnionych w KRS, ustaliły prawidłowo, że zarówno z odpisu KRS skarżącej spółki, jak i z pisma z 14 września 2022 r. profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego spółkę skarżącą, certyfikatu, dalszych pism procesowych w toku postępowań, w tym przed SKO w Toruniu, odpisu KRS G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. nr KRS [...], wynika, że siedziba skarżącej spółki wskazana w rubryce 2 1.22 to miejscowość – B., a adres do korespondencji ujawniony w KRS w rubryce 2 2.22 - to ul. [...]) i organy prawidłowo adresowały przesyłki na adres do korespondencji ujawniony w KRS ul. [...], w tym także przesyłkę o nr [...] z 10 marca 2023 r. (zawierającą decyzję z 9 marca 2023 r. wydaną w wyniku postępowania wszczętego z urzędu przez organ pierwszej instancji), a wobec zaniechań ze strony skarżącej spółki i nieujawnienie w KRS zmiany adresu, który podlegałby udostępnieniu, jak i wobec "niedostateczności adresu" ujawnionego w KRS (bez wskazania lokalu) uniemożliwiającego prawidłowe doręczenie, w tym zastępcze, prawidłowo uznały, że doszło do doręczenia decyzji stosownie do art. 45 k.p.a. na adres ujawniony w KRS (wskazany w certyfikacie z 17 listopada 2022 r.), co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez WSA w Bydgoszczy wyroku na podstawie wybranych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a nie na podstawie całego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadzić do oceny, że materiał zgromadzony w aktach sprawy obciąża skarżącą spółkę i doszło do wejścia do obrotu prawnego decyzji z 9 marca 2023 r.,
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 pkt 2 oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 k.p.a. oraz art. 17 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 3 i art. 38 pkt 1 lit. c u.k.r.s. oraz art. 18e ust. 1 pkt 2, art. 18i ust. 2 pkt 2 oraz art. 19fa u.p.z.i.r.p., przez wydanie orzeczenia z pominięciem istotnej dla sprawy części materiału dowodowego w postaci ustaleń dokonanych przez organ wydający w postanowienie wobec skarżącej spółki w zakresie adresu jej siedziby, w szczególności spowodowane pominięciem dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (odpis KRS skarżącej spółki, pismo G. sp. z o.o. z 21 listopada 2023 r, umowa podnajmu, odpis KRS G. sp. z o.o., wpis w KW nr [...]) podczas, gdy z umowy najmu z 2 września 2022r. zawartej pomiędzy skarżącą spółką U. sp. z o.o. z siedzibą w B. oraz G. sp. z o.o. z siedzibą w B., załączonej do odwołana (dowód w aktach sprawy) wynika, że budynek usytuowany przy ul. [...] składa, się z parteru, I piętra, piwnicy oraz poddasza, o łącznej powierzchni 860 m2 (§ 1 ust. 1 urnowy), a skarżąca spółka podnajmuje "pomieszczenie z przeznaczeniem na prowadzenie działalności biurowej, znajdujące się w piwnicy budynku po prawej stronie o pow. 18,5m2" (§ 1 ust. 3 umowy), a nadto zgodnie z ujawnionym wpisem w KRS spółki – G. sp. z o.o. z siedzibą w B., która jest najemcą ww. nieruchomości, a właścicielom nieruchomości zgodnie z wpisem w KW nr [...] jest C. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, B., [...], [...], adres najemcy wskazano również ul. [...], co daje podstawy do twierdzenia, że ten sam budynek wykorzystywany jest również przez inne podmioty na prowadzenie działalności gospodarczej, co w dalszej konsekwencji rodzi uzasadnione wątpliwości, że skarżąca spółka korzysta z tzw. "wirtualnego biura", a nadto daje podstawy do twierdzenia, że skarżąca spółka, pomimo obowiązku wynikającego z art. 19fa u.p.z.i.r.p., zaniechała ujawnienia prawidłowego adresu lokalu dla potrzeb prowadzenia działalności regulowanej zarówno w celu dopełnienia obowiązków wynikających z ustawy u.p.z.i.r.p., jak i w rejestrze sądowym, jak i zaniechała w sposób rażący zapewnienia prawidłowości obiegu korespondencji, podczas, gdy powyższe zaniechanie uniemożliwia doręczenie w sposób prawidłowy tak podstawowy, jak i zastępczy (celem ustawy o promocji zatrudnienia jest ochrona bezpieczeństwa osób korzystających z usług agencji, a takie działanie narusza prawa osób korzystających z usług agencji), a okoliczność ta obciąża spółkę skarżącą, a nie organy, które działając w oparciu o domniemanie prawdziwości danych ujawnionych w KRS, nadawały przesyłki na adres ujawniony w KRS oraz wskazany w pismach procesowych, certyfikacie z 17 listopada 2022 r., co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez WSA w Bydgoszczy wyroku na podstawie wybranych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a nie całego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadzić do oceny, że materiał zgromadzony w aktach sprawy obciąża skarżąca spółkę i doszło do wejścia do obrotu prawnego decyzji z 9 marca 2023 r.,
4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 pkt 2, art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45, art. 58, art. 59, art. 129 § 2 i art. 134 k.p.a. oraz art. 17 ust. 1 w zw. z art. 34 usc. 1 pkt 3 i art. 38 pkt 1 lit. c u.k.r.s. oraz art. 18e ust. 1 pkt 2, art. 18i ust. 2 pkt 2 oraz art. 19fa u.p.z.i.r.p., przez wadliwą kontrolę rozstrzygnięcia i błędne przyjęcie, spowodowane pominięciem dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (odpis KRS skarżącej spółki, pisma G. sp. z o.o. z 21 listopada 2023 r, odpis KRS G. sp. z o.o., KW nr [...]), co doprowadziło WSA w Bydgoszczy do uznania, że postanowienie organu drugiej instancji wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, podczas gdy organ nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania na tyle istotnego, aby mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy, bowiem w kontrolowanej sprawie wobec zaniechań ze strony skarżącej spółki w zakresie precyzyjnego określenia adresu do doręczeń, jak i rażącego niedbalstwa w zapewnieniu prawidłowości obsługi obiegu korespondencji (okoliczność przyznana i udowodniona m.in. pismem G. sp. z o.o. z 21 listopada 2023 r.), pomimo obowiązków wynikających w szczególności z ustawy u.p.z.i.r.p., doręczenie nie było bezskuteczne, a nawet przy założeniu, że najwcześniej do doręczenia doszło 13 marca 2023 r. (data z adnotacji na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu awizo), z dniem 17 marca 2023 r. (data faktycznego zwrotu przesyłki do organu I instancji wynikająca ze śledzenia przesyłki nr [...] z 10 marca 2023 r.), z dniem 27 marca 2023 r. (data "fikcji doręczenia"), to nawet przy przyjęciu przez organ odwoławczy najmniej korzystnego rozwiązania datą doręczenia - będzie data zwrotu przesyłki 13 marca 2023 r., przez pośrednie rozwiązanie, gdzie datą doręczenia - będzie data faktycznego zwrotu do organu pierwszej instancji, tj. 17 marca 2023 r., po najbardziej korzystne dla skarżącej spółki rozwiązanie, gdzie datą doręczenia - będzie 27 marca 2023 r. należy stwierdzić, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji, a tym samym rozpoczął bieg terminu do wniesienia odwołania, a wobec wniesienia odwołania 20 listopada 2023 r. (data wpływu 27 listopada 2023 r.), odwołanie zostało wniesione po terminie, a skarżąca spółka nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez WSA w Bydgoszczy wyroku na podstawie wybranych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a nie całego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadzili do oceny, że materiał zgromadzony w aktach sprawy obciąża skarżącą spółkę i doszło do wejścia do obrotu prawnego decyzji z 9 marca 2023 r.,
5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 pkt 2, art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45, art. 44 k.p.a. oraz art. 17 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 3 i art. 38 pkt 1 lit. c u.k.r.s. oraz art. 18e ust. 1 pkt 2, art. 18i ust. 2 pkt 2 oraz art. 19fa u.p.z.i.r.p. przez wadliwą kontrolę rozstrzygnięcia i błędne przyjęcie spowodowane pominięciem dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, że wobec "niedostateczności" adresu, wszystkie doręczenia z uwagi na niedostateczność adresu były nieprawidłowe, co rodzi daleko idące konsekwencje, podczas, gdy odmiennie kształtuje się sytuacja w odniesienia do postępowań wszczynanych na wniosek oraz postępowań wszczynanych z urzędu, gdzie organ wszczynając postępowanie obowiązany jest do ustalenia adresu, a powyższe ma wpływ na ocenę skuteczności doręczeń (w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w przedmiocie wykreślenia z rejestru, kierując pismo na adres skarżącej spółki ujawniony w KRS) i w sytuacji zwrotu z adnotacją "błędny adres, niedostateczny adres" organ powinien pismo pozostawić w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, a datą doręczenia powinna być data wskazana na kopercie, zwrotnym potwierdzeniu odbioru, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez WSA w Bydgoszczy wyroku na podstawie wybranych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a nie całego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadzić do oceny, że materiał zgromadzony w aktach sprawy obciąża skarżącą spółkę i doszło do wejścia do obrotu prawnego decyzji z 9 marca 2023 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a druga strony w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej. Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Dlatego skarga kasacyjna jest profesjonalnym i sformalizowanym środkiem prawnym. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem autora skargi kasacyjnej - uchybił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez Sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji).
Wynikającym z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc wskazanie podstaw kasacyjnych, a także ich uzasadnienie (por. m.in. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r., sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r., sygn. akt FSK 1657/04 (wszystkie orzeczenia przywołane, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzecznia.nsa.gov.pl).
Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną w przedstawionym wyżej zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jej zarzutów nie można uwzględnić.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w pkt 1 ppk 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej wskazano, że zgłasza się zarzuty naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), poprzez błędną wykładnię szeregu przepisów ustawy Prawo pocztowe, zatem w takiej sytuacji autor skargi kasacyjnej powinien wskazać postulowaną wersję prawidłowej wykładni lub prawidłowego zastosowania miarodajnych przepisów na tle niepodważonego stanu faktycznego sprawy. Konieczne w tym zakresie było zatem dokonanie konkretyzacji podstawy kasacyjnej przez powiązanie treści naruszonych wzorców kontroli ze szczegółowo opisanymi elementami stanu prawnego i faktycznego sprawy w celu właściwego ukierunkowania kontroli kasacyjnej. Jak już podniesiono, nie jest również dopuszczalne uzupełnianie podstawy kasacyjnej w części skargi kasacyjnej przeznaczonej na zamieszczenie jej uzasadnienia, albowiem uzasadnienie podstaw jest odrębnym elementem powyższego środka zaskarżenia, które ma zawierać argumentację uzasadniającą prawidłowość stanowiska zajętego przez stronę skarżącą kasacyjnie. Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – zarzut błędnej wykładni prawa materialnego to zarzut nieprawidłowego zrekonstruowania normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) polegający na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo na niezrozumieniu intencji prawodawcy albo zastosowaniu normy nieobowiązującej (zob. np. wyroki NSA z: 5 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 294/14; 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 575/14; 6 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 2233/13), który jednocześnie wymaga – aby mógł być rozpatrzony – wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, co oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej.
Tymczasem, z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że nie zawiera ono wskazanego elementu. W związku z powyższym, zarzut błędnej wykładni art. 92 ust. 3 oraz art. 92 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 2 i pkt 10 oraz art. 14 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe trzeba uznać za oczywiście niezasadny, a co za tym idzie za nieskuteczny.
Na marginesie, w odniesieniu do zarzutów sformułowanych w pkt 1 ppk 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, NSA zauważa, iż brak było podstaw do stawiania w niniejszej sprawie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia przepisów ustawy Prawo pocztowe, ponieważ WSA tych przepisów w ogóle nie stosował, ani nie dokonywał ich wykładni. W szczególności Sąd I instancji nie stwierdził, iż: "każdy podmiot, nawet nie będący nadawcą w rozumieniu art. 3 pkt 10 u.p.p. (stroną umowy o świadczenie usług pocztowych w rozumieniu art. 14 u.p.p.), jak i nie będący adresatem w rozumieniu art. 3 pkt 2 u.p.p. jest podmiotem legitymowanym czynnie do złożenia reklamacji wykonania usługi pocztowej" oraz że: "organ drugiej instancji w rozpatrywanej sprawie może wnieść reklamację w każdym czasie", gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej wskazań co do dalszego postępowania w żadnym razie nie zawiera zalecenia podjęcia przez Kolegium czynności zmierzających do reklamacji przesyłki zawierającej decyzję Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 9 marca 2023 r. WSA wskazał, jedynie że Kolegium "winno (...) podjąć czynności celem wyjaśnienia tej sytuacji, w szczególności powinno rozważyć potrzebę reklamowania przesyłki". Nie ma tu zatem wskazania co do konieczności reklamowania przesyłki przez Kolegium, a jedynie zalecenie potrzeby rozważenia takiej możliwości, przy czym wydaje się oczywiste, że jeżeli Kolegium dojdzie do przekonania, iż złożenie reklamacji na przesyłkę jest konieczne, to reklamację złożyć będzie musiał uprawniony do tego podmiot. Warto przy tym odnotować, że załączone do akt sądowych pismo Poczty Polskiej z 26 lutego 2025 r. potwierdza, iż reklamacja taka została przez uprawniony podmiot (Wojewódzki Urząd Pracy w Toruniu) złożona, jednak z uwagi na upływ czasu jaki nastąpił od próby doręczenia przesyłki zawierającej decyzję z 9 marca 2023 r. nie doszło do merytorycznego zajęcia stanowiska przez operatora pocztowego w sprawie wniesionej reklamacji. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika organu, odpowiedź udzielona przez Pocztę Polską wcale nie stanowi o niewykonalności wyroku Sądu I instancji, lecz wskazuje na to, że "rozważenie potrzeby reklamowania przesyłki" przez organ odbyło się z pominięciem regulacji zawartych w ustawie Prawo Pocztowe.
Z analizy rozbudowanych zarzutów odnoszących się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania zawartych w pkt 2 ppk 1-5 petitum skargi kasacyjnej wynika, że spór w sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska WSA, który kontrolując zgodność z prawem postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z 9 stycznia 2024 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, stwierdził, że organ dopuścił się uchybienia art. 77 § 1 k.p.a. tj. nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego koniecznego do ustalenia, czy i z jaką datą nastąpiło doręczenie skarżącej spółce decyzji Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 9 marca 2023 r. Zdaniem WSA, mogło mieć to wpływ na wynik sprawy poprzez ustalenie, że prawidłowe doręczenie decyzji Marszałka w ogóle nie miało miejsca, a tym samym niemożliwości stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, gdyż termin ten w ogóle nie rozpoczął biegu.
Zarzuty z pkt 2 skargi kasacyjnej, wyznaczające zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Innymi słowy, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna nie podważa stanowiska Sądu I instancji, że kontrolowane przez ten Sąd rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu nie jest zgodne z prawem z powodów, które wskazane zostały w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zarzuty z pkt 2 ppk 1-5 petitum skargi kasacyjnej nie są uzasadnione, a ich komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie.
Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż w oparciu o dokumenty zgromadzone w niniejszej sprawie, a zwłaszcza na podstawie koperty zawierającej decyzję Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 9 marca 2023 r. oraz załączonego do niej zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, nie sposób jest przyjąć, iż decyzja Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 9 marca 2023 r. została doręczona spółce U. 27 marca 2023 r. w trybie przewidzianym w art. 45 k.p.a.
Art. 45 k.p.a. stanowi, iż jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. Z kolei z art. 44 k.p.a. wynika, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1).
Ponadto w myśl § 2 tego przepisu zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
Stosownie natomiast do § 2 i 3 art. 44 k.p.a. w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem WSA, iż wobec tego, że na przesyłce zawierającej decyzję Marszałka brak jest jakiekolwiek adnotacji, że korespondencja zawierająca przedmiotową decyzję została doręczona w siedzibie skarżącej Spółki do rąk osoby uprawnionej, a na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru (pkt 5) widnieją jedynie adnotacje: "zwrot błędny adres" i "Przesyłki nie doręczono, gdyż niedostateczny adres", to nie ma podstaw, do przyjęcia, iż doszło do prawidłowego awizowania przesyłki oraz jej skutecznego doręczenia w trybie art. 45 k.p.a. Adnotacje te opatrzone zostały przez doręczyciela datą 13 marca 2023 r. i brak jest przy nich jakichkolwiek zapisów dokumentujących próbę doręczenia pisma w trybie zastępczym, tj. w trybie opisanym w art. 44 k.p.a.
Oceniając powyższe słusznie WSA wskazał, iż skarżąca jest spółką handlową wpisaną do Krajowego Rejestru Sądowego. Stosownie zatem do art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym podmioty wpisane do rejestru są zobowiązane umieszczać w oświadczeniach pisemnych, skierowanych do oznaczonych osób, określone dane: m.in. siedzibę i adres. Zgodnie z art. 14 przywołanej ustawy podmiot zobowiązany do złożenia wniosku o wpis nie może powoływać się wobec osób trzecich, działających w dobrej wierze na dane, które nie zostały wpisane do Rejestru.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w momencie wydania decyzji przez Marszałka oraz w momencie próby jej doręczenia, adresem skarżącej spółki wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym był adres: B., ul. [...], który jest nadal aktualnym adresem tej spółki. Na taki adres była kierowana przesyłka zawierająca decyzję Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 9 marca 2023 r., jednak – jak słusznie zauważył Sąd I instancji - w przeciwieństwie do uprzednio kierowanych na ten adres przesyłek z pismami Marszałka, brak jest na przesyłce adnotacji o pozostawionych zawiadomieniach (awizach), stosownie do wymagań art. 44 § 3 i 4 k.p.a. W tej sytuacji, tj. w sytuacji kiedy poprzednie przesyłki pod tym samym adresem były awizowane w sposób przewidziany w art. 44 k.p.a. - w istocie trudno stwierdzić, co oznaczają adnotacje: "błędny adres" czy "niedostateczny adres". Wskazanie, że adres jest błędny można rozumieć bowiem jako stwierdzenie doręczyciela, że pod tym adresem nie ma siedziby spółki, jednak wobec jednoznacznych zapisów w KRS, listonosz nie był uprawniony do oceny tej kwestii. Nawet dysponując informacją o zmianie siedziby spółki doręczyciel operatora pocztowego winien dokonać doręczenia zastępczego pod adresem wskazanym na przesyłce, co umożliwiłoby organowi ustalenie "zastępczej" daty doręczenia.
Z kolei adnotację, że adres jest "niedostateczny" można rozumieć np. w ten sposób, że pod numerem budynku [...] jest wiele lokali z wieloma skrzynkami oddawczymi, co uniemożliwia prawidłowe pozostawienie awiza. Pozostawałoby to jednak w sprzeczności z faktem, że ten sam adres nie był przeszkodą w awizowaniu poprzednich przesyłek. Prawidłowo zatem WSA wskazał, że jeżeli po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, wbrew adnotacji adres okaże się "dostateczny" – należy uznać, że doręczyciel dokonał nieprawidłowego doręczenia (bo powinien podobnie jak poprzednio podjąć czynności skutkujące doręczeniem zastępczym), co nie może obciążać skarżącej spółki. Jeżeli jednak adres jest faktycznie "niedostateczny" (a więc to poprzednie doręczenia były nieprawidłowe) – to błędne wskazanie adresu w KRS (tj. w sposób uniemożliwiający prawidłowe doręczenie, w tym doręczenie zastępcze) będzie obciążało skarżącą spółkę.
W konsekwencji zasadnie Sąd I instancji przyjął, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu dopuściło się uchybienia art. 77 § 1 k.p.a., tj. nie zebrało i nie rozpatrzyło w sposób wyczerpujący materiału dowodowego koniecznego do ustalenia, czy i z jaką datą nastąpiło doręczenie decyzję Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 9 marca 2023 r. skarżącej spółce. Mogło mieć to istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że prawidłowe doręczenie decyzji Marszałka w ogóle nie miało miejsca, a tym samym nie ma możliwości stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, gdyż w ogóle nie rozpoczął on biegu.
Nie ulega przy tym wątpliwości, iż w sprawie podstawowym elementem stanu faktycznego było ustalenie faktu doręczenia decyzji Marszałka z 9 marca 2023 r. Wobec tego, że organ uchylił się od obowiązku ustalenia faktu doręczenia decyzji, zasadnie Sąd I instancji wskazał, iż obowiązany był podjąć czynności zmierzające do ustalenia okoliczności doręczenia decyzji Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 9 marca 2023 r. Znajdujące się w aktach sprawy dowody w postaci koperty oraz druku zwrotnego poświadczenia odbioru nie dają bowiem możliwości ustalenia, czy i kiedy nastąpiło doręczenie przedmiotowej decyzji, gdyż brak adnotacji o awizacji przesyłki uniemożliwia przyjęcie trybu wynikającego z art. 44 k.p.a. w zw. z art. 45 k.p.a. Ponieważ doręczenie zastępcze wywołuje takie same skutki, jak doręczenie zwykłe do rąk adresata, to przyjęty przez ustawodawcę tryb doręczenia zastępczego określonego w art. 44 k.p.a. wymaga bezwzględnego przestrzegania jego warunków. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Procesowa instytucja doręczenia zastępczego polega nie tyle na domniemaniu, ile oparta jest na konstrukcji fikcji prawnej poprzez uznanie, że nastąpiło doręczenie pisma, które de facto nie miało miejsca. Warunkiem przyjęcia przez organ takiej fikcji prawnej, tj. uznania, że nastąpiło doręczenie zastępcze, jest dysponowanie przez ten organ niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że przesłanki określone w art. 44 k.p.a. zostały spełnione. Dowodem na to jest dokument urzędowy w postaci prawidłowo wypełnionego zwrotnego potwierdzenia odbioru, czego niewątpliwie w niniejszej sprawie zabrakło.
Na rozstrzygnięcie sprawy nie mogły mieć wpływu podnoszone przez autora skargi kasacyjnej okoliczności odnoszące się do prób wykazania, iż adres podany przez spółkę U. był niepełny, bowiem nie zawierał numeru lokalu w budynku wykorzystywanym na pomieszczenia biurowe również przez inne firmy. Wskazać należy, że przedmiotem kontroli kasacyjnej jest rozstrzygnięcie Sądu I instancji, które dokonywało oceny zgodności z prawem postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z 9 stycznia 2024 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Przedmiotowe postanowienie nie zawierało żadnych rozważań organu na temat adnotacji doręczyciela o "niekompletności adresu" podanego przez spółkę, co między innymi dało Sądowi I instancji powód do stwierdzenia, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu dopuściło się uchybienia art. 77 § 1 k.p.a., tj. nie zebrało i nie rozpatrzyło w sposób wyczerpujący materiału dowodowego koniecznego do ustalenia, czy i z jaką datą nastąpiło doręczenie decyzję Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 9 marca 2023 r. skarżącej spółce. Argumentacja przytoczona w skardze kasacyjnej nie może na obecnym etapie postępowania sądowego konwalidować braków postępowania administracyjnego.
Odnosząc się do zawartego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wniosku o podjęcie uchwały - o której mowa w art. 15 § 1 pkt 2 lub art. 15 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - należy wskazać, że zgodnie z art. 187 § 1 p.p.s.a. jeżeli przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny może odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić to zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu. Przy czym, zagadnienie prawne "budzące poważne wątpliwości" to takie, które między innymi, odnosi się do kwestii prawnych, których wyjaśnienie nastręcza znacznych trudności, głównie z powodu możliwości różnego rozumienia przepisów prawnych lub pojawienia się w odniesieniu do danej kwestii prawnej rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 1/07). Podstawą przyjęcia, że chodzi o poważne wątpliwości może być również sytuacja odnosząca się do kwestii odstąpienia od ustalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu prawnego (zob. postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 10 lutego 2014 r., sygn. akt I FPS 3/13).
Z powyższego wynika, że warunkiem koniecznym stosowania wskazanego przepisu w każdej z wymienionych lub im podobnych sytuacji jest – co należy podkreślić – istnienie wątpliwości składu orzekającego sądu kasacyjnego odnośnie do istotnej w sprawie kwestii prawnej, i to wątpliwości o charakterze poważnym. W rozpoznawanej sprawie zaś takie wątpliwości nie wystąpiły, a zatem wniosek autora skargi kasacyjnej nie mógł być uwzględniony.
W tym stanie rzeczy, zaskarżony wyrok odpowiada prawu i z tego względu, na podstawie art. 184 powołanej ustawy − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.