I OSK 2741/19

II SA/Łd 175/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-07-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /przewodniczący/
Marcin Olejniczak /sprawozdawca/
Robert Adamczewski
Symbol z opisem
6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 44 § 1, § 2, § 3, § 4, art. 58 § 1, § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski, Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lipca 2025 r. sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 30 stycznia 2025 r. znak: GN-III.7581.248.2024.KR w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości oddala skargę. ał
Uzasadnienie
Wojewoda Łódzki, postanowieniem z 30 stycznia 2025 r., działając na podstawie art. 59, w zw. z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – k.p.a.), odmówił T. M., przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Rawskiego z 25 kwietnia 2024 r., orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości, położonej w obrębie ewidencyjnym [...] miasta R., powiat [...], województwo łódzkie, składającej się m.in. z działki oznaczonej nr [...], przez udzielenie zezwolenia Z. spółce z o.o. w R. na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów i pary.
Z akt sprawy wynika, że T.M. - 25 września 2024 r. wniósł odwołanie od ww. decyzji Starosty Rawskiego z 25 kwietnia 2024 r., wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazał, że decyzja Starosty nie została doręczona skutecznie wnioskodawcy. O fakcie wydania decyzji, wnioskodawca dowiedział się 17 września 2024 r. na skutek doręczenia w tym dniu zawiadomienia Sądu Rejonowego w Rawie Mazowieckiej w przedmiocie dokonania wpisu w księdze wieczystej dotyczącego ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej działki. Zdaniem strony, w niniejszej sprawie nie dokonano skutecznego doręczenia przesyłki z decyzją w trybie art. 44 k.p.a., skoro analiza kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru i kserokopii pierwszej strony koperty nie daje podstaw do potwierdzenia dwukrotnego awizowania przesyłki zgodnie z art. 44 § 2 i 3 k.p.a. Brak pełnych informacji o wykonaniu wszystkich czynności, przede wszystkim o pozostawieniu informacji o miejscu i terminie możliwości odbioru spornej przesyłki oraz o miejscu pozostawienia stosownego zawiadomienia o awizie, nakazuje przyjąć wadliwość czynności doręczenia decyzji organu pierwszej instancji.
Wojewoda, uzasadniając wskazane na wstępie postanowienie z 30 stycznia 2025 r. wyjaśnił, że przesyłka skierowana do A.M., jako pełnomocnika T. M., awizowana została 26 kwietnia 2024 r., z adnotacją "adresata nie zastano". Następnie 7 maja 2024 r. powtórnie awizowano przesyłkę, zaś 15 maja 2024 r. nastąpił jej zwrot z uwagi na nie podjęcie w terminie. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji wskazano, że zawiadomienia o pozostawieniu pisma w UP z informacją o możliwości jej odbioru, umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Skoro przesyłka z przedmiotową decyzją została awizowana po raz pierwszy 26 kwietnia 2024, to 14-dniowy okres, o którym mowa w art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. upływał 10 maja 2024 r. i stosownie do art. 44 § 4 k.p.a., z upływem tego dnia doręczenie uznano za dokonane. W ocenie organu zarzuty strony, jakoby nie doręczono skutecznie przesyłki w trybie art. 44 k.p.a. są nieuzasadnione. Wbrew twierdzeniom strony, w aktach sprawy znajduje się oryginał koperty z decyzją i zwrotne potwierdzenie odbioru, które zawierają pełną informację dotyczącą miejsca i terminu odbioru przesyłki. Ponadto Poczta Polska, wyjaśniając sprawę w piśmie z 23 stycznia 2025 r. wskazała wyraźnie, że przesyłka skierowana do A.M., po zastosowaniu procedury awizacyjnej (I awizo - 26 kwietnia 2024r., II awizo - 7 maja 2024 r.), 15 maja 2024 r. została zwrócona do nadawcy po upływie ustawowego terminu przechowywania. Zatem złożenie 24 września 2025 r. odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia nastąpiło z naruszeniem 14-dniowego terminu przewidzianego w k.p.a., zaś ww. wyjaśnienia pełnomocnika strony nie wypełniają znamion uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy składającego wniosek. Również wskazanie jakoby wnioskodawca dowiedział się o fakcie wydania decyzji przez Starostę dopiero 17 września 2024 r. z zawiadomienia Sądu Rejonowego o dokonanym wpisie w księdze wieczystej nie może, w ocenie Wojewody, przynieść oczekiwanego skutku. Ze znajdującej się w aktach sprawy notatki służbowej wynika, że A.M. 7 czerwca 2024 r. w Oddziale Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa w R. wykonała telefonem komórkowym zdjęcia dokumentów i poinformowała, że złoży w Urzędzie Pocztowym pismo o wyjaśnienie przyczyn braku doręczenia listu poleconego.
W skardze T.M. zarzucił naruszenie:
- art. 58 § 1 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż wyjaśnienia pełnomocnika strony nie wypełniają znamion uprawdopodobnienia, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy składającego wniosek, podczas gdy skarżący uprawdopodobnił w sposób dostateczny brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Rawskiego i tym samym spełnił przesłanki do uznania zaistniałej sytuacji jako wyjątkowej w kontekście przywrócenia terminu;
- art. 59 § 2 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy stan faktyczny sprawy niewątpliwie ukazuje, iż skarżący nie miał świadomości o fakcie wydania przez Starostę Rawskiego decyzji z 25 kwietnia 2024 r., bowiem dopiero 23 września 2024 r. strona zapoznała się z treścią w/w decyzji, a zatem merytorycznym rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, zawierającym m.in. pouczenie o podstawie prawnej i terminie zaskarżenia i tym samym brak było podstaw do odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania;
- art. 44 § 1 pkt 1, w zw. z art. 44 § 4, w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 10 maja 2024 r., podczas gdy za datę ustania przyczyny uchybienia terminu do zaskarżenia winno się uznać datę 23 września 2024 r., jako dzień faktycznego zapoznania się skarżącego z merytorycznym rozstrzygnięciem Starosty Rawskiego;
- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego, nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w wyczerpujący sposób i orzekanie w oparciu o niepełny materiał dowodowy, który nie dawał podstaw do uznania przez organ drugiej instancji, iż skarżący nie uprawdopodobnił w sposób dostateczny brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania;
- art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez niedokładne zbadanie wszystkich okoliczności sprawy, a tym samym naruszenie zasady budowania zaufania do organów władzy państwowej.
Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że o fakcie wydania decyzji Starosty Rawskiego dowiedział się 17 września 2024 r., wskutek doręczenia zawiadomienia Sądu Rejonowego o dokonaniu wpisu w księdze wieczystej. Z treścią decyzji zapoznał się po uzyskaniu - 23 września 2024 r. jej odpisu. Kwestia nieskutecznego doręczenia decyzji została zgłoszona w ramach reklamacji usług operatora pocztowego Poczty Polskiej, która nie zweryfikowała czy Poczta Polska doręczyła skutecznie przesyłkę - z reklamacji tej wynika jedynie, że pracownik UP na kopercie zaznaczył odpowiednie daty i adnotacje o jej awizowaniu. Zdaniem skarżącego sam fakt umieszczenia przez pracownika UP odpowiednich adnotacji odnośnie awizo i ich dat, nie mogą przesądzać o tym, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, iż decyzja nie została skutecznie doręczona. Realia sprawy jawią się w ten sposób, iż skarżący decyzji Starosty Rawskiego faktycznie nie otrzymał, zatem nie może ponosić ujemnych skutków procesowych tylko i wyłącznie dlatego, że adnotacje na kopercie zostały odpowiednio złożone. Fakt zastosowania procedury awizacyjnej nie uświadomił skarżącemu w żaden sposób, że doszło do wydania rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji, a skarżący nie miał żadnej świadomości o wydaniu rozstrzygnięcia. Po doręczeniu zawiadomienia Sądu Rejonowego, skarżący udał się 23 września 2024 r. osobiście do organu by uzyskać informacje w zakresie rozstrzygnięć zawartych w decyzji i dowiedział się, że nie odebrał decyzji - ani on ani jego pełnomocnik. Tym samym datą faktycznego odbioru decyzji jest 23 września 2024 r. i od tej daty winien się liczyć termin wniesienia odwołania, ewentualnie od dnia, w którym powzięto wiadomość o wydaniu decyzji, tj. 17 września 2024 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - p.p.s.a.), wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Mając powyższe na uwadze sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia stwierdził, że nie narusza ono przepisów obowiązującego prawa w stopniu powodującym jego uchylenie.
Podstawę prawną kontrolowanego postanowienia stanowił art. 58 k.p.a., w myśl którego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1), prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2).
Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko w przypadku, gdy łącznie spełnione zostaną wskazane wyżej przesłanki. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminowi spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie.
W okolicznościach sprawy skarżący we wniosku o przywrócenie terminu, złożonego 25 września 2024 r. wskazał, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania wyniknęło z przyczyny niezależnej od niego, tj., niewiedzy o fakcie wydania decyzji Starosty Rawskiego, o której dowiedział się 17 września 2024 r., wskutek doręczenia zawiadomienia Sądu Rejonowego o dokonaniu wpisu w księdze wieczystej. Z treścią decyzji zapoznał się po uzyskaniu - 23 września 2024 r. - jej odpisu.
W ocenie sądu uzasadnienie wniosku, w zestawieniu z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych jest niewystarczające do przywrócenie przez organ terminu.
Stosownie do art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a.:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.
Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.).
Wyżej wymieniona procesowa instytucja doręczenia zastępczego polega nie tyle na domniemaniu, ile oparta jest na konstrukcji fikcji prawnej, poprzez uznanie, że nastąpiło doręczenie pisma, które de facto nie miało miejsca. Warunkiem przyjęcia przez organ takiej fikcji prawnej, tj. uznania, że nastąpiło doręczenie zastępcze, jest dysponowanie przez ten organ niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że przesłanki określone w art. 44 k.p.a. zostały spełnione. Dla przyjęcia, że doszło do doręczenia przesyłki, pomimo braku jej faktycznego przekazania adresatowi, konieczne jest spełnienie określonych czynności, które mogą zostać zweryfikowane w oparciu o adnotacje dokonane przez doręczyciela na kopercie lub zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W szczególności chodzi o wskazanie dat kolejnych zawiadomień o pozostawieniu przesyłki w określonym urzędzie, miejsca pozostawienia zawiadomień oraz przyczynę braku doręczeń przesyłki adresatowi. Aby uznać, że przesyłka została skutecznie doręczona w drodze tzw. fikcji doręczenia należy dysponować kopertą z naklejonym zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na której znajdą się stosowne pieczęcie i podpisy doręczyciela przy pierwszym i drugim awizowaniu oraz data zwrotu pisma (z podpisem pracownika podejmującego próbę doręczenia przesyłki i datą zwrotu). Dodatkowo konieczną jest adnotacja doręczyciela ze wskazaniem gdzie zostało umieszczone awizo i gdzie złożona została przesyłka. Kolejne czynności z tym związane winny znaleźć odzwierciedlenie na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2023 r., I OSK 2741/19).
W ocenie sądu analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie pozwala na aprobatę stanowiska organu odwoławczego o skutecznym doręczeniu przesyłki zawierającej decyzję organu pierwszej z 25 kwietnia 2024 r. z dniem 10 maja 2024 r., w trybie art. 44 k.p.a.
Ze znajdującej się w aktach sprawy koperty i zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka została prawidłowo zaadresowana i wysłana na adres wskazany przez pełnomocnika skarżącego w piśmie 27 lutego 2024 r.
Z adnotacji umieszczonych na kopercie wynika, że przesyłka zawierająca decyzję awizowana została 26 kwietnia 2024 r., z adnotacją "adresata nie zastano". Następnie 7 maja 2024 r. powtórnie awizowano przesyłkę, zaś 15 maja 2024 r. nastąpił jej zwrot z uwagi na nie podjęcie w terminie. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji wskazano, że zawiadomienia o pozostawieniu pisma w UP z informacją o możliwości jej odbioru, umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata.
Wobec tego sąd podziela stanowisko organu, że oryginał koperty z decyzją i zwrotne potwierdzenie odbioru zawierają pełną informację dotyczącą miejsca i terminu odbioru przesyłki. Zostały one potwierdzone w piśmie Poczty Polskiej z 23 stycznia 2025 r., gdzie wskazano, że przesyłka skierowana do A.M. po zastosowaniu procedury awizacyjnej (I awizo - 26 kwietnia 2024r., II awizo - 7 maja 2024 r.) 15 maja 2024 r. została zwrócona do nadawcy po upływie ustawowego terminu przechowywania. Tym samym skoro przesyłka z przedmiotową decyzją została awizowana po raz pierwszy 26 kwietnia 2024, to 14-dniowy okres, o którym mowa w art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. upływał 10 maja 2024 r., to prawidłowo, stosownie do art. 44 § 4 k.p.a., z upływem tego dnia doręczenie uznano za dokonane. W konsekwencji uznać należy, że skarżący złożył odwołanie z naruszeniem 14 -dniowego terminu przewidzianego w k.p.a.
W ocenie sądu wyjaśnienia pełnomocnika strony nie wypełniają znamion uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Wskazanie, że skarżący dowiedział się o fakcie wydania decyzji przez Starostę dopiero 17 września 2024 r. z zawiadomienia Sądu Rejonowego o dokonanym wpisie w księdze wieczystej nie może, w ocenie sądu odnieść oczekiwanego skutku. Ze znajdującej się w aktach sprawy notatki służbowej wynika, że pełnomocnik skarżącego - A.M., 7 czerwca 2024 r. w Oddziale Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa w R. wykonała telefonem komórkowym zdjęcia dokumentów i poinformowała, że złoży w Urzędzie Pocztowym pismo o wyjaśnienie przyczyn braku doręczenia listu poleconego. Notatka ta koresponduje z kserokopią zawiadomienia z 7 czerwca 2024 r., podpisanego przez A.M., skierowanego do Naczelnika Urzędu Pocztowego z R., w którym pełnomocnik skarżącego powiadamia UP, że z maju 2024 r. nie otrzymała listu poleconego, zawierającego decyzję, ani żadnego z dwóch awiz. Powyższe okoliczności, w ocenie sądu pozwalają przyjąć, że pełnomocnik skarżącego o fakcie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji dowiedział się 7 czerwca 2024 r. i to w tym momencie ustala wskazana przez stronę przyczyna uchybienia terminowi, a pełnomocnik powinien w tym dniu podjąć działania zmierzające do zapoznania się z treścią decyzji. Tymczasem pełnomocnik skarżącego dopiero 23 września 2024 r. wystąpił o wydanie kopii decyzji, błędnie wiążąc z tą datą moment jej skutecznego doręczenia.
Sąd nie podziela także stanowiska skarżącego, że doręczenie decyzji nastąpiło 23 września 2024 r., w momencie odebrania kopii decyzji. Podkreślić należy, że wobec istotnych skutków, które wiążą się z faktem skutecznego dokonania doręczenia, przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości przyjęcia kilku różnych dat takiego doręczenia. Nie można bowiem powoływać się na obalenie domniemania doręczenia ustanowionego w art. 44 k.p.a., w sytuacji gdy przepis ten prawidłowo został zastosowany. Tym samym późniejsze, kolejne już w danej sprawie, doręczenie rozstrzygnięcia organu nie powoduje otwarcia dla strony na nowo terminu do zaskarżenia tego rozstrzygnięcia. (por. wyrok NSA z 10 listopada 2011 r., II OSK 1596/10; wyrok WSA w Warszawie z 28 czerwca 2011 r., VII SA/Wa 2497/10).
Wobec powyższego stwierdzić należy, że w okolicznościach faktycznych sprawy organ prawidłowo orzekł o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Po pierwsze, w ocenie sądu, w realiach sprawy niniejszej, przyczyna uchybienia terminowi wskazana we wniosku o przywrócenie terminu, tj. brak wiedzy o wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji ustala 7 czerwca 2024 r., a tym samym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z 25 września 2024 r. złożony został z uchybieniem terminowi, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a.
Po wtóre, w ocenie sądu strona nie uprawdopodobniła braku swej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.
Skarżący twierdzi, że o decyzji dowiedział się dopiero 17 września 2024 r., tymczasem ze wskazanych wyżej przyczyn pełnomocnik skarżącego o fakcie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji dowiedział się 7 czerwca 2024 r. i nie zmienia tego okoliczność, późniejszego wystąpienia o wydanie kopii tejże decyzji. Skarżący twierdzi ponadto, że nie otrzymał żadnego awiza informującego o pozostawieniu w UP przesyłki zawierającej decyzję Starosty, jednakże analiza akt sprawy, prowadzi do wniosku, że twierdzenie powyższe jest niewystarczające do przyjęcia, że skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy, skoro w toku prowadzonego postępowania korespondencja kierowana była na adres podany przez skarżącego i przez niego odbierana. Podkreślenia wymaga, że obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia strony, że awiza nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 44 k.p.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w tym trybie poprzez złożenie zwykłego oświadczenia, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło. Sąd podziela pogląd, że za okoliczność braku winy w uchybieniu terminu nie może być uznany jedynie powołany przez stronę fakt, że nie odebrała ona dwukrotnie awizowanej przesyłki, ponieważ w skrzynce oddawczej awizo nie było. Stwierdzenie, że awizo nie było w skrzynce może być uznane jedynie za przypuszczenie. Natomiast, aby przyznać mu charakter faktu, adresat przesyłki musi uprawdopodobnić, że tak było rzeczywiście. Samo twierdzenie o braku awizo nie stanowi dostatecznej podstawy do zakwestionowania informacji wskazanych w treści dokumentu urzędowego, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru (por. postanowienie NSA z 27 września 2012 r., I FZ 292/12; wyrok NSA z 29 maja 2025r., II GSK 1872/24; wyrok WSA w Warszawie z 13 sierpnia 2019 r., VII SA/Wa 492/19; postanowienie WSA w Krakowie z 31 lipca 2023 r., III SA/Kr 847/23). Przywrócenie terminu tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. W każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki przez podwójne awizowanie zwykłym oświadczeniem, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej.
Mając powyższe na uwadze należało, w ocenie sądu, podzielić stanowisko organu, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie została spełniona przesłanka zakreślona w art. 58 § 1 k.p.a., uzasadniająca przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, bowiem skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, przy zachowaniu z jego strony należytej staranności.
Z tego też względu sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 3, w zw. z art. 120 p.p.s.a.
dc