II OSK 586/05

II OSK 586/05 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-03-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Bujko
Krystyna Borkowska /przewodniczący/
Tomasz Zbrojewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 488/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-01-26
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy p.p.s.a.
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska, Sędziowie NSA Jerzy Bujko, Tomasz Zbrojewski (spr.), Protokolant Mariusz Szufnara, po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 488/04 w sprawie ze skargi Z. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 26 stycznia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 488/04 oddalił skargę Z. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2004 r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
Orzekając jak wyżej, Sąd podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że skarżący swoim zachowaniem w dniu 1 marca 2003r. naruszył zasady przechowywania i noszenia broni określone w art. 32 ust.1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.), co w myśl przepisu art. 18 ust.5, pkt 4 wymienionej ustawy uzasadniało cofnięcie mu pozwolenia na broń. Zawarcie z T. G. umowy użyczenia broni, w ustalonym stanie faktycznym sprawy, nie mogło zwolnić go z obowiązku nadzoru nad nią, skoro broń ta w rzeczywistości znajdowała się w czasie podejmowania interwencji przez policję w jego władaniu i to on pozostawił ją bez jakiegokolwiek nadzoru w widocznym miejscu, w nie zamkniętym na klucz samochodzie, nie przejawiając zainteresowania faktem, że nie ma osoby, której broń użyczył, oraz że osoba ta nie zabezpieczyła broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osobom nieuprawnionym.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Z. O. wniósł o jego uchylenie i wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu I jak i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Zarzucił Sądowi I instancji niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 32 i 20 ustawy o broni i amunicji oraz naruszenie norm Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie - art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36.
Zdaniem skarżącego, jego sztucer w momencie zdarzenia znajdował się w zamkniętym samochodzie pod bezpośrednim nadzorem stojącego przy samochodzie kolegi W. B. On sam przed spożyciem alkoholu zadbał o to by jego broń była należycie zabezpieczona, a następnie przemieszczał się samochodem osobowym wraz z bronią i nadzorującym ją T. G. Po kolizji spowodowanej przez kierującą pojazdem K. K. wysiadł z samochodu i nie miał kontaktu z bronią, a jego kolega stał przy zamkniętym samochodzie, w którym znajdowały się sztucery. Jego zachowania nie można więc określić, jako nieodpowiedzialnego, ani dowodzącego "co najmniej lekceważącego podejścia do jego obowiązków, jako uprawnionego do posiadania broni".
W dalszej części uzasadnienia skargi, strona zarzuciła organom Policji niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie, o którym stanowi art. 35 kpa oraz niepoinformowanie o przyczynach zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego.
Według organu, z akt sprawy wynika, że w momencie, gdy pod sklep podjechali policjanci wezwani na skutek interwencji kierowcy samochodu dostawczego, który uszkodziła pani K., przy samochodzie nie było nikogo, kto sprawowałby nadzór nad bronią. Samochód nie był zamknięty na klucz, a broń znajdowała się w widocznym miejscu. Dlatego też zasadnym było cofnięcie Z. O. pozwolenia na broń palną myśliwską.
Po wyznaczeniu na dzień 2 marca 2006r. terminu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w dniu 1 marca 2006r. wpłynęło do sprawy pismo Z. O., w którym oświadczył, iż cofa skargę kasacyjną. Oświadczenie takie, stosownie do treści przepisów art. 60 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u. p. p. s. a., jest wiążące dla sądu, z wyjątkiem sytuacji, gdy sąd uznałby cofnięcie skargi kasacyjnej za niedopuszczalne z uwagi na to, iż zmierzałoby ono do obejścia przepisów prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie składu orzekającego, nie występują jednak wymienione wyżej negatywne przesłanki dopuszczalności cofnięcia skargi.
Wobec powyższego, na podstawie art. 161§1, pkt 1 w związku z art. 193 u.p.p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.