II GSK 2193/21
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji o odmowie wydania dopuszczenia do posiadania broni. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia prawa materialnego, w tym art. 15 ust. 1 pkt 3 i 2 ustawy o broni i amunicji, zarzucając błędną wykładnię przepisów dotyczących zaburzeń psychicznych i psychofizycznych. Kwestionował również naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego, art. 106 § 3 p.p.s.a. przez niezasadne uznanie dokumentów za nieuzupełniające, oraz art. 134 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i przepisów k.p.a. przez niezastosowanie obowiązku przeprowadzenia kontroli. Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niezasadną. Sąd podkreślił, że skarga kasacyjna powinna być uzasadniona w sposób precyzyjny, wskazując konkretne naruszenia i ich wpływ na wynik sprawy, a braki te nie mogą być uzupełniane z urzędu. NSA stwierdził, że sąd pierwszej instancji orzekał na podstawie akt sprawy i nie naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 106 § 3 p.p.s.a., zostały uznane za nietrafne, ponieważ zgromadzone dowody stanowiły już część akt administracyjnych. Sąd wskazał również, że ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwoławczym nie podlegają weryfikacji przez organy Policji, a ich kwestionowanie możliwe jest jedynie w specjalnie przewidzianym do tego trybie. Zarzuty naruszenia prawa materialnego zostały uznane za nieprawidłowo zredagowane, ponieważ skarżący próbował za ich pomocą podważyć ustalenia faktyczne, co jest niedopuszczalne w skardze kasacyjnej. W konsekwencji, skarga kasacyjna została oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a., a skarżący został obciążony kosztami postępowania.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaUzasadnienie dopuszczalności i zakresu kontroli sądowej w sprawach dotyczących odmowy wydania dopuszczenia do posiadania broni, w szczególności w kontekście oceny dowodów medycznych i psychologicznych oraz granic skargi kasacyjnej.
Orzeczenie dotyczy specyficznej procedury związanej z ustawą o broni i amunicji oraz zasad postępowania przed sądami administracyjnymi.
Zagadnienia prawne (3)
Czy sąd administracyjny pierwszej instancji naruszył prawo materialne poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 3 i 2 ustawy o broni i amunicji, niezasadnie przyjmując, że skarżący nie może dysponować bronią z powodu zaburzeń psychicznych lub psychofizycznych, mimo braku jednoznacznego rozpoznania w dokumentacji medycznej?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się niezasadne, ponieważ skarżący próbował za ich pomocą podważyć ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji, co jest niedopuszczalne w skardze kasacyjnej.
Uzasadnienie
Skarżący próbował zakwestionować ustalenia faktyczne dotyczące jego stanu psychicznego za pomocą zarzutów naruszenia prawa materialnego, co jest niedopuszczalne. Ocena prawa materialnego może być dokonana jedynie na podstawie ustalonego stanu faktycznego.
Czy sąd administracyjny pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania, w szczególności art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego i art. 106 § 3 p.p.s.a. przez niezasadne uznanie dokumentów za nieuzupełniające?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się nietrafne. Sąd pierwszej instancji orzekał na podstawie akt sprawy, a zgromadzone dowody stanowiły już część akt administracyjnych i nie miały charakteru uzupełniającego.
Uzasadnienie
Zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie został skutecznie uzasadniony, a przepis ten nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego przez sąd pierwszej instancji. Dowody dołączone do pisma strony znajdowały się już w aktach administracyjnych, co wyklucza ich uznanie za dowody uzupełniające w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a.
Czy zaniechanie przez organy przeprowadzenia kontroli w trybie art. 15i ustawy o broni i amunicji stanowiło naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i przepisów k.p.a.?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zaniechanie wystąpienia o kontrolę nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza gdy organy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy, a orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwoławczym są ostateczne i nie podlegają weryfikacji przez organy Policji.
Uzasadnienie
Ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwoławczym są wiążące i nie podlegają dalszej weryfikacji przez organy Policji. Jedyną drogą kwestionowania tych orzeczeń jest specjalnie przewidziane w ustawie odwołanie. Zaniechanie przeprowadzenia kontroli nie narusza przepisów, gdy materiał dowodowy jest wystarczający.
Przepisy (22)
Główne
u.b.a. art. 15 § 1
Ustawa o broni i amunicji
u.b.a. art. 15 § 1-5
Ustawa o broni i amunicji
u.b.a. art. 15a
Ustawa o broni i amunicji
u.b.a. art. 15i
Ustawa o broni i amunicji
u.b.a. art. 30 § 1
Ustawa o broni i amunicji
u.b.a. art. 15h § 7
Ustawa o broni i amunicji
u.b.a. art. 15h § 2
Ustawa o broni i amunicji
u.b.a. art. 15f
Ustawa o broni i amunicji
u.b.a. art. 15g
Ustawa o broni i amunicji
u.b.a. art. 15 § 4
Ustawa o broni i amunicji
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 106 § 3
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 133 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 134
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 145 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 151
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 174
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 176 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
k.p.a. art. 7
Ustawa Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 77 § 1
Ustawa Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 136
Ustawa Kodeks postępowania administracyjnego
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych art. 14 § 1
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych art. 14 § 1
Argumenty
Odrzucone argumenty
Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. polegające na niezasadnym przyjęciu, że skarżący nie może dysponować bronią, gdyż należy do osób wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. • Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 2 u.b.a. polegające na niezasadnym przyjęciu, że skarżący nie może dysponować bronią, gdyż należy do osób z zaburzeniami psychicznymi lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. • Naruszenie przepisów postępowania - art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i niedokonanie kompletnej analizy materiału. • Naruszenie przepisów postępowania - art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez niezasadne uznanie, że załączone dokumenty nie stanowiły dokumentów uzupełniających. • Naruszenie przepisów postępowania - art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie na skutek niedostrzeżenia przez Sąd uchybień organu odwoławczego polegającego na niewłaściwym przeprowadzeniu postępowania dowodowego i zaniechaniu złożenia z urzędu wniosku o przeprowadzenie kontroli w trybie art. 15i ustawy.
Godne uwagi sformułowania
Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. • Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez sąd I instancji. • Niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. • Ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie pozwolenia na broń.
Skład orzekający
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
przewodniczący sprawozdawca
Wojciech Kręcisz
członek
Wojciech Sawczuk
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Uzasadnienie dopuszczalności i zakresu kontroli sądowej w sprawach dotyczących odmowy wydania dopuszczenia do posiadania broni, w szczególności w kontekście oceny dowodów medycznych i psychologicznych oraz granic skargi kasacyjnej."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej procedury związanej z ustawą o broni i amunicji oraz zasad postępowania przed sądami administracyjnymi.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii bezpieczeństwa publicznego i prawa do posiadania broni, ale jej analiza prawna jest dość techniczna i skupia się na procedurze sądowej.
“NSA rozstrzyga: Czy sąd może kwestionować opinię lekarza w sprawie broni?”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.