II GSK 2193/21

II GSK 2193/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Kręcisz
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1268/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-05-13
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 106 § 3, art. 133 § 1, art. 134,  art. 145 § 1pkt 1 lit. c), art. 151, art. 174, art. 176 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 77 § 1, art. 136
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 284
art. 15 ust. 1-5, art. 15a  15i,  art. 30 ust. 1
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Barbara Leszczyńska po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1268/20 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 24 marca 2020 r. nr EA b-442/283/20 w przedmiocie odmowy wydania dopuszczenia do posiadania broni 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. P. na rzecz Komendanta Głównego Policji 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1266/20 oddalił skargę M. P. (dalej: Wnioskodawca, Skarżący, Strona) na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej: Komendant GP, KGP) z 24 marca 2020 r. w przedmiocie odmowy wydania dopuszczenia do posiadania broni.
Strona nie zgadzając się z powyższym wyrokiem wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 176 p.p.s.a.:
I. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię a to:
1) art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. polegające na niezasadnym przyjęciu, że skarżący nie może dysponować bronią, gdyż należy do osób wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, gdy z akt postępowania administracyjnego, w tym z dokumentacji medycznej sporządzonej przez W. nie sposób dopatrzeć się takiego rozpoznania;
2) art. 15 ust. 1 pkt 2 u.b.a. polegające na niezasadnym przyjęciu, że skarżący nie może dysponować bronią, gdyż należy do osób z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 685), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej gdy z akt postępowania administracyjnego, w tym z dokumentacji medycznej sporządzonej przez W. nie sposób dopatrzeć się takiego rozpoznania ani w ogóle wyników odbiegających od normy;
II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:
1) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i niedokonanie kompletnej (oraz logicznej) analizy materiału zgromadzonego w aktach sprawy;
2) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez niezasadne uznanie, że załączone przez pełnomocnika do skargi i późniejszych pism procesowych dokumenty nie stanowiły dokumentów uzupełniających;
3) art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie na skutek niedostrzeżenia przez Sąd a quo z urzędu uchybień organu odwoławczego polegającego na niewłaściwym przeprowadzeniu postępowania dowodowego i zaniechaniu złożenia z urzędu wniosku o przeprowadzenie stosownej kontroli w trybie art. 15i ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. Z 2020 r., poz. 685; dalej jako u.b.a.).
W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący kasacyjnie wnosił o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; zasądzenie od organu administracji na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego; na podstawie art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów - wniosku pełnomocnika skarżącego z 19 sierpnia 2021 r. o przeprowadzenie kontroli W., skierowanego do [...], wraz z załącznikami, na okoliczność wykazania kwestionowania przez skarżącego jakości merytorycznej orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego, wydanych w toku postępowania administracyjnego oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Organ- KGP w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o oddalenie środka odwoławczego i zasądzenie od Strony kosztów zastępstwa procesowego stosowanie do obowiązujących w tym zakresie norm.
Obecny na rozprawie przed NSA pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna Wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie.
Wymaga wyjaśnienia, że Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie bowiem z art. 193 zd. drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyłącza zatem przy rozstrzygnięciach oddalających skargę kasacyjną odpowiednie stosowanie do postępowania przed NSA wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a.
Należy także wyjaśnić, że przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Skoro nie zachodzą okoliczności powodujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 p.p.s.a., należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Należy podnieść, że w rozpatrywanej sprawie zarzuty oparto na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a.
W rozpatrywanej sprawie spór prawny dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Komendanta Głównego Policji w przedmiocie odmowy wydania dopuszczenia do broni, stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, że Skarżącemu – jako funkcjonariuszowi [...], którego stanowisko nie jest usytuowane w strukturze stanowisk ochrony, dla których określone są rodzaje uzbrojenia i wyposażenia funkcjonariusza na czas realizacji zadań służbowych, zasadnie odmówiono wydania dopuszczenia do broni na podstawie art. 30 ust. 1 u.b.a. z uwagi na orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, stwierdzające wystąpienie przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a., mimo wcześniejszych, pozytywnych opinii lekarskiej i psychologicznej oraz orzeczeń wydanych przez lekarską komisję resortową badającą zdolność Strony do służby w [...].
Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
W ocenie NSA niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., sformułowany w pkt II. ppkt 1petitum skargi kasacyjnej.
Przepis art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wymaga, by skarga kasacyjna zawierała zarzuty i ich uzasadnienie. Ten wymóg formalny rozstrzyga o skuteczności skargi kasacyjnej, a w praktyce oznacza, że strona korzystająca z tego środka prawnego ma wskazać przepisy naruszone przez sąd I instancji oraz ma wyjaśnić na czym to naruszenie polegało. Dodatkowo powinna przedstawić prawidłowe ich stosowanie oraz wyjaśnić wpływ naruszenia na rozstrzygnięcie, bo w przypadku zarzutów procesowych skutecznymi mogą być tylko takie, które ten wpływ wywierały. Braki w tym zakresie nie mogą być uzupełnione działaniem z urzędu. Sąd kasacyjny nie ma takich kompetencji. Sąd ten może działać tylko w ramach wyznaczonych przez stronę zarówno co do zarzutów, kierunków weryfikacji wyroku oraz zakresu jego kontroli.
W rozpoznawanej sprawie ww. zarzut kasacyjny, pomimo że wskazuje na naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., to nie został uzasadniony w rozumieniu art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Uzasadnienie powinno wyjaśniać na czym polegało wadliwe działanie Sądu I instancji w zakresie przepisów objętych zarzutami. Wymogu takiego nie spełnia uzasadnienie zarzutów, które w sposób ogólny wyraża niezadowolenie z zapadłego wyroku i nie godzi się ze stanowiskiem Sądu I instancji. Jedyne określenie kwestii jako naruszających art. 133 § 1 p.p.s.a. zawarto w samym zarzucie i podważa się w nim ocenę materiału dowodowego oraz ustaleń.
Należy zaś wyjaśnić, że art. 133 § 1 p.p.s.a. to przepis, który odnosi się wprost do postępowania sądowoadministracyjnego; dotyczy prawidłowości zakończenia postępowania przed sądem; reguluje powinność sądu administracyjnego orzekania na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść, gdyby sąd wyszedł poza materiał znajdujący się w aktach sprawy, wydał wyrok mimo niekompletnych akt sprawy, pominął istotną część tych akt, przeprowadził postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. lub też oparł orzeczenie na własnych ustaleniach, nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (por. wyroki NSA z: 12 września 2024 r., sygn. akt II GSK 1300/21 i powołane w nim orzecznictwo; opublikowane jak niżej cytowane orzeczenia: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji nie naruszył tego przepisu, gdyż orzekał na podstawie akt sprawy, tzn. rozpatrywał sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji nie dokonywał ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, natomiast oceniał, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organ, którego decyzja została zaskarżona, odpowiadają prawu.
Natomiast art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez sąd I instancji (por. wyrok NSA z 2 lipca 2024 r., sygn. akt III FSK 988/23), co właśnie próbował przeprowadzić Skarżący.
Owszem, Wnioskodawca zgłosił naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. (pkt II.ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej), ale nie powiązał jego naruszenia z zarzutem uchybienia art. 133 § 1 p.p.s.a. Ponadto jak zasadnie pokreślił Sąd I instancji dowody dołączone do pisma Strony z 3 grudnia 2020 r., skierowanego do tego Sądu, znajdowały się w aktach administracyjnych i podlegały ocenie przez organy rozstrzygające w sprawie wniosku Strony (oba orzeczenia psychologiczne z: 1 sierpnia 2018 r. i 26 czerwca 2019 r. oraz orzeczenia lekarskie z: 1 sierpnia 2018 r. i 1 lipca 2019 r. znajdują się w aktach administracyjnych, a orzeczenia [...] z 1 października 2019 r. zostało przedstawione przez Wnioskodawcę przy odwołaniu od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 10 lutego 2020 r.). Trzeba także zauważyć, co podnosił WSA, że W., którego specjaliści wydawali orzeczenia psychologiczne z 26 czerwca 2019 r. i lekarskie z 1 lipca 2019 r. w trybie odwoławczym w kontrolowanej sprawie, występował do M. o kserokopię dokumentacji medycznej i przeprowadzonych badań (orzeczenie ta Komisja wydała 18 czerwca 2019r.) oraz o dokumentację medyczną Ł. (orzeczenie zostało przez nią wydane 23 lipca 2018 r.). Wobec powyższego nie można mówić, aby zgłoszone przed WSA dowody miały charakter uzupełniający w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a., skoro stanowiły już część akt administracyjnych.
Dlatego zarzut ten także okazał się nietrafny.
Skarżący w skardze kasacyjnej występował także o dopuszczenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, jak: wniosku pełnomocnika skarżącego z 19 sierpnia 2021r. do [...] o przeprowadzenie kontroli W. oraz załączników, którymi były dokumenty wyżej opisane. Co do ww. wniosku skierowanego do [...], można byłoby rozważać, gdyby Skarżący przedstawił także wyniki kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych przeprowadzonej przez [...] na mocy art. 15i u.b.a., wskutek ww. wniosku Strony i gdyby zostały uwzględnione zarzuty procesowe skargi kasacyjnej dotyczące wadliwego ustalenia stanu faktycznego przez organ administracyjny lub wadliwej oceny ustalenia tego stanu faktycznego przez sąd I instancji (por. wyrok NSA z 29 stycznia 2025 r., sygn. akt I OSK 2360/21), co w sprawie nie wystąpiło.
Nie może stanowić naruszenia przepisów postępowania – art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 136 k.p.a. zaniechanie wystąpienia przez organy do Wojewody Łódzkiego o przeprowadzenie wzmiankowanej kontroli na podstawie art. 15i u.b.a., szczególnie w sytuacji, gdy organy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy i przeprowadziły wyczerpującą jego analizę, mając na uwadze zasady gromadzenia materiału dowodowego w tego rodzaju sprawach zakreślone w przypadku orzeczenia lekarskiego i psychologicznego przez art. 15h u.b.a., którego naruszenia Skarżący nie zgłaszał. Na mocy art. 15h ust. 7 u.b.a. orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwoławczym jest ostateczne.
Sytuacja taka wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, gdyż korzystne dla Strony orzeczenia: psychologiczne i lekarskie z 1 sierpnia 2018 r. zostały zakwestionowane przez organ prowadzący to postępowanie – Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi, i zostały w postępowaniu odwoławczym wydane w W. orzeczenie psychologiczne w dniu 26 czerwca 2019 r. a orzeczenie lekarskie w dniu 1 lipca 2019 r. Strona w zarzutach skargi kasacyjnej nie podważała procedury wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych, uregulowanej w art. 15a – 15h u.b.a. w procedurze ubiegania się o zezwolenie na posiadanie broni czy w procedurze dopuszczenia do posiadania broni prowadzonego na podstawie art. 30 ust. 1 u.b.a. w zw. z art. 15 ust. 1-5 u.b.a. (por. wyroki NSA z: 22 stycznia 2025 r., sygn. akt II GSK 1740/21 i II GSK 1553/21; 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 1253/22; 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1606/18). Tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie czy psychologiczne, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie pozwolenia na broń. Jeżeli więc w sprawie o wydanie pozwolenia na broń (wydania dopuszczenia do posiadania broni) uprawniony lekarz lub psycholog w ostatecznym orzeczeniu stwierdził brak zdolności skarżącego do dysponowania bronią, to stanowi to okoliczność wystarczającą do odmowy wydania pozwolenia na broń. Jedyną drogą kwestionowania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego w trybie u.b.a. jest bowiem specjalnie w tym celu przewidziane w niej odwołanie, które przysługuje komendantowi wojewódzkiemu Policji oraz stronie postępowania, na mocy art. 15h ust. 2 u.b.a. (por. też wyrok TK z 23 listopada 2022 r., sygn. akt SK 113/20; wyroki NSA z: 4 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 3293/19 czy w sprawie II OSK 1606/18).
Brak jest w tej sytuacji podstaw prawnych, aby prowadzić dalsze postępowanie dowodowe. Nie mogą też podważyć ww. orzeczeń orzeczenia medyczne innych podmiotów, np. komisji resortowej, szczególnie że nie dotyczą predyspozycji osoby badanej do posiadania broni, skoro w ustawie o broni i obowiązującym w dacie wydawania decyzji akcie wykonawczym do ww. ustawy– rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. poz. 2210 z późn. zm.) uregulowano przesłanki, odrębny tryb i podmioty uprawnione do wydawania orzeczeń psychologicznych i lekarskich w postępowaniach prowadzonych na podstawie u.b.a.
Skarżący nie podważał, aby orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwoławczym zostały wydane bez zgromadzonej wcześniej dokumentacji, o czym mowa w art. 15h ust. 4 u.b.a., czy też nie spełniały wymogów określonych w art. 15f u.b.a.(dotyczących orzeczenia lekarskiego) czy w art. 15g u.b.a. (odnoszącego się do orzeczenia psychologicznego).
W tej sytuacji nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 136 k.p.a.
Co do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarżący także nie uzasadnił na czym miałoby polegać uchybienie tej regulacji.
Według treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. O naruszeniu normy wynikającej z tego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. wyroki NSA z: 28 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 2466/22; 19 października 2023 r., sygn. akt III OSK 2336/23). Dlatego zarzut naruszenia ww. art. 134 § 1 p.p.s.a. należało uznać za nieskuteczny.
Zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia WSA i tym samym decyzji organów Policji nie podważają także zarzuty oparte na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 3 i pkt 2 u.b.a., zgłoszone w pkt I.ppkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej. Przede wszystkim zarzuty te zostały nieprawidłowo zredagowane, gdyż za ich pomocą Skarżący próbuje także podważyć ustalenia faktyczne, że z dokumentacji medycznej sporządzonej przez W. nie wynika rozpoznanie u Wnioskodawcy istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego (zarzut z pkt I.ppkt 1), czy zaburzeń psychicznych albo znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (zarzut z pkt I. ppkt 2).
Należy wyjaśnić, że niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA z: 7 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 5241/21; 22 stycznia 2025 r., sygn. akt I GSK 1378/24; 8 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 600/23). Jeżeli Strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie (czy niezastosowanie) jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię - niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (por. wyrok NSA z 13 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2391/11). Dlatego też omawiane zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się niezasadne.
Niezależnie od powyższego, trzeba zauważyć, że w orzeczeniu lekarskim z 1 lipca 2019 r. zostało także podniesione, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 4 u.b.a., który to przepis nie był przedmiotem zaskarżenia.
Z powyższych względów skargę kasacyjną Strony jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1365 z późn. zm.). Zasądzona kwota stanowi zwrot kosztów pełnomocnika organu z tytułu udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie przewidzianym art. 179 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku).