II GSK 2176/21

II GSK 2176/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Janson
Małgorzata Rysz /przewodniczący sprawozdawca/
Marcin Kamiński
Symbol z opisem
6310 Wytwarzanie i obrót bronią i amunicją
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 507/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-04-13
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2037
art. 14 ust. 2, art. 8 ust. 2 pkt 2, art. 8 ust. 3 pkt 2, art. 24 ust. 1, art. 33 ust. 1
Ustawa z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią,  amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym
Dz.U. 2020 poz 256
art.6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1, art. 11, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 10 i art. 90 § 1, art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. [...] Sp. z o.o. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 507/21 w sprawie ze skargi M. [...] Sp. z o.o. w Z. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu bronią 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. [...] Sp. z o.o. w Z. na rzecz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany: "WSA", "Sądem pierwszej instancji") wyrokiem z 13 kwietnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 507/21, oddalił skargę M. Sp. z o.o. w Z. (dalej zwanej: "skarżącą", "Spółką") na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej zwanego: "Ministrem", "organem") z [...] grudnia 2020 r. w przedmiocie cofnięcia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu bronią.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W dniach [...]-[...] października 2018 r. upoważnieni funkcjonariusze Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w B. przeprowadzili kontrolę wykonywanej przez Spółkę koncesjonowanej działalności gospodarczej, podczas której stwierdzono nieprawidłowości polegające na braku ewidencjonowania jednej sztuki broni, braku uzyskania poświadczenia uprzedniej zgody przewozowej, a także nie odstrzelenia [...] nabojów z każdej lufy broni przeznaczonej do sprzedaży o kalibrze do [...] mm lub kalibrze wagomiarowym do [...].
Następnie w dniach [...] października - [...] listopada 2018 r. działalność koncesjonowana Spółki została skontrolowana przez upoważnionych funkcjonariuszy Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w S., podczas której ustalono, że Spółka prowadziła działalność gospodarczą niezgodnie z warunkami określonymi w koncesji nr [...], ponieważ od dnia udzielenia koncesji do dnia [...] marca 2018 r. magazynowała broń i amunicję, pomimo iż w tym okresie nie posiadała uprawnień do magazynowania jakichkolwiek materiałów koncesjonowanych.
Kontrolujący stwierdzili, że Spółka kupiła materiały koncesjonowane od J. S. prowadzącego działalność koncesjonowaną w ramach firmy: P. J. S. (dalej nazywany: "firmą P."), które były przechowywane w magazynach innego koncesjonowanego przedsiębiorcy - P. P. prowadzącego działalność koncesjonowaną w ramach firmy: G.-D. P. P. (dalej nazywanego: "firma G.-D."). Ponadto w ocenie kontrolujących zapisy w księgach ewidencyjnych świadczyły o tym, że broń i amunicja wciąż pozostawały w rękach Spółki, podczas gdy faktycznie znajdowały się one w magazynach innego przedsiębiorcy.
W związku ze stwierdzonymi w trakcie kontroli nieprawidłowościami Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] października 2020 r. cofnął M. Sp. z o.o., ww. koncesję nr [...] udzieloną w dniu [...] listopada 2017 r. na wykonywanie koncesjonowanej działalności gospodarczej.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister decyzją z [...] grudnia 2020 r. działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej zwanej "k.p.a."), w związku z art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 1545, dalej: "ustawa z 2019 r."), utrzymał w mocy własną decyzję z [...] października 2020 r. cofającą M. Sp. z o.o. koncesję nr [...].
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka błędnie wskazała, iż powodem wydania decyzji z [...] października 2020 r. cofającej koncesję jest: "uzasadnione zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa albo porządku publicznego". Prawdziwym zaś powodem wydania powyższej decyzji, wprost w niej wskazanym jest fakt, że Spółka wykonując koncesjonowaną działalność gospodarczą, rażąco naruszyła warunki określone w koncesji nr [...]. Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy z 2019 r. organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca: rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa. Organ podkreślił, że użyty w tym przepisie zwrot "organ cofa koncesję albo zmienia jej zakres" wskazuje wyraźnie, iż decyzja wydana przez organ na podstawie tego przepisu ma charakter decyzji związanej, a więc organ koncesyjny jest zobowiązany do wydania decyzji cofającej koncesję lub zmieniającej jej zakres w przypadku zaistnienia okoliczności przewidzianych w tym przepisie. Wydanie decyzji, która pozbawia przedsiębiorcę uprawnień wynikających z koncesji nie należy zatem do sfery tzw. uznania organu administracji. Do sfery uznania administracyjnego należy jednak kwestia oceny stanu faktycznego, w kontekście ustalenia ewentualnych przesłanek do cofnięcia koncesji określonych w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy z 2019 r.
Minister wskazał, że w trakcie postępowania administracyjnego dokonał takiej oceny i stwierdził, że ze względu na poważny charakter oraz skalę nieprawidłowości, Spółka rażąco naruszyła warunki określone w koncesji nr [...]. Co więcej, Minister nie zgodził się z opinią Spółki, jakoby konstrukcja przepisu art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy była nieostra, przez co uniemożliwiałaby jednoznaczną ocenę stanu faktycznego. Zdaniem organu konstrukcja tego przepisu jest sprecyzowana według zamysłu ustawodawcy w taki sposób, aby organ koncesyjny miał możliwość dokonania oceny stanu faktycznego ze względu na stopień i charakter naruszeń, jakich ewentualnie dopuścił się koncesjonariusz.
Minister wskazał, że twierdzenie Spółki, że oddanie broni w depozyt innej koncesjonowanej firmie było jedynym możliwym rozwiązaniem zabezpieczenia broni i Spółka nie mogła postąpić inaczej, świadczą o tym, że skarżąca nie posiadała i wciąż nie posiada wiedzy na temat podstawowych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej. Powinna wiedzieć, że legitymując się koncesją na wykonywanie działalności koncesjonowanej bez prawa magazynowania, od dnia [...] listopada 2017 r. do dnia [...] marca 2018 r. nie miała uprawnień do przechowywania (magazynowania) gdziekolwiek i jakichkolwiek materiałów koncesjonowanych, czy to w swoim magazynie, czy u innego koncesjonowanego przedsiębiorcy. Prawo magazynowania tych materiałów Spółka nabyła dopiero za sprawą decyzji zmieniającej koncesję z [...] marca 2018 r. Przechowywanie asortymentu koncesjonowanego np. w magazynie innego przedsiębiorcy, pomimo braku posiadania koncesji z prawem magazynowania - jest niedopuszczalne i świadczy o wykonywaniu działalności wbrew warunkom określonym w koncesji. Należy przy tym dodać, że organ koncesyjny wydał powyższą decyzję na wniosek Spółki, co oznacza, że Spółka zdawała sobie sprawę, że rozszerzenie koncesji w powyższym zakresie umożliwi jej prawo magazynowania materiałów koncesjonowanych. W tej sytuacji złożony przez Spółkę wniosek o zmianę koncesji podważa zatem sens odrębnego prawa magazynowania.
Odpowiadając na zarzut naruszenia przepisów art. 14 ust. 1 pkt 8 uchylonej ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w tej sprawie wyrażone w decyzji cofającej koncesję, jednocześnie wskazując, że przedstawione przez Spółkę argumenty są całkowicie niezasadne. Przepis art. 14 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy ani żaden inny przepis tej ustawy nie zezwalał Spółce na magazynowanie materiałów koncesjonowanych u innego koncesjonowanego przedsiębiorcy, w sytuacji w której podmiot przekazujący ten asortyment nie posiada koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej z prawem magazynowania. Co więcej, powoływanie się przez Spółkę na obowiązki, jakie w treści koncesji organ koncesyjny nałożył na nią w oparciu o przepisy art. 14 ust. 1 pkt 8 uchylonej ustawy z 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, jest chybione. Organ zauważył, że koncesja nr [...] na stronie drugiej istotnie zawiera obowiązki, jakie organ koncesyjny nałożył na przedsiębiorcę w oparciu o przepisy art. 14 ust. 1 pkt 8 starej ustawy. Organ zauważył, że dozwolone jest przekazanie materiałów koncesjonowanych do depozytu innemu przedsiębiorcy, ale wyłącznie w sytuacji, w której przedsiębiorca zaprzestał wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej. Z takiej możliwości nie może natomiast skorzystać przedsiębiorca, który wciąż prowadzi działalność koncesjonowaną. W tych okolicznościach nie można uznać, aby organ koncesyjny nałożył na Spółkę obowiązki dotyczące przechowywania materiałów koncesjonowanych u innych przedsiębiorców, w sytuacji, gdy Spółka posiadała koncesję bez prawa magazynowania. Przechowywanie materiałów koncesjonowanych w magazynie innego koncesjonowanego przedsiębiorcy, pomimo braku posiadania koncesji z prawem magazynowania świadczy o tym, że Spółka wykonywała działalność gospodarczą niezgodnie z warunkami określonymi w koncesji. Ten sposób prowadzenia działalności jest niedopuszczalny i nie może być akceptowany. Organ koncesyjny podtrzymał zatem swoją opinię wyrażoną w decyzji cofającej koncesję z [...] października 2020 r., iż działania podjęte przez Spółkę polegające na magazynowaniu materiałów koncesjonowanych w magazynach innych koncesjonowanych przedsiębiorców stanowią "klasyczny przykład ominięcia prawa magazynowania". Skala tych nieprawidłowości oraz pełna świadomość ich popełnienia oraz premedytacja z jakim Spółka ignorowała zapisy określone w koncesji świadczą zaś o rażącym naruszeniu warunków tej koncesji.
W ocenie organu Spółka jako profesjonalny podmiot gospodarczy, legitymująca się koncesją, powinna znać przepisy i warunki dotyczące wykonywanej działalności gospodarczej oraz znać treść swojej koncesji i mieć świadomość konsekwencji w przypadku dopuszczenia się ewentualnych naruszeń w tym zakresie.
W ocenie organu zgromadzony materiał dowodowy jest wyczerpujący i pozwolił precyzyjnie i bez żadnych wątpliwości ustalić stan faktyczny. Dokonano m.in. skrupulatnej analizy dokumentacji z postępowań kontrolnych prowadzonych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., w tym wyjaśnień składanych przez Spółkę w trakcie tych kontroli dotyczących m.in. kwestii przechowywania materiałów w magazynach firmy G.-D. P. P. Zgromadzony materiał kontrolny został dodatkowo uzupełniony o wyjaśnienia oraz dokumenty pozyskane od firmy G.-D. P. P. Ponadto organ koncesyjny zapewnił Spółce czynny udział w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia koncesji, w tym umożliwił zapoznanie się i wypowiedzenie w sprawie zgromadzonego materiału, przy czym przed wydaniem decyzji cofającej koncesję Spółka nie skorzystała z tych uprawnień. Nie zmienia to jednak faktu, że ustalony przez organ koncesyjny stan faktyczny jest prawidłowy, co potwierdzają również twierdzenia i wyjaśnienia Spółki złożone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, z których wynika, że Spółka nie kwestionuje zasadniczej kwestii magazynowania materiałów koncesjonowanych u innego przedsiębiorcy, pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, które została oddalona wyrokiem z 13 kwietnia 2021 r. wydanym na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.").
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że od dnia udzielenia koncesji Spółka wielokrotnie kupowała materiały koncesjonowane od firmy P., których fizycznie nie odbierała. Spółka postanowiła, że broń mimo zmiany właściciela wciąż będzie znajdowała się w magazynie firmy P. i z tego miejsca była prowadzona jej dalsza sprzedaż. Wydawanie towaru odbywało się bezpośrednio z magazynu firmy P. Ponadto w chwili gdy firma P. utraciła koncesję musiała pozbyć się wszystkich towarów znajdujących się w jej magazynie i w tym celu na podstawie umowy trójstronnej materiały koncesjonowane należące do firmy P. zostały przekazane firmie G.D. Zgodnie z treścią tej umowy trójstronnej broń i amunicja stały się własnością Spółki. Materiały koncesjonowane należące do niej były przechowywane w magazynie firmy G.-D. od dnia [...] stycznia 2018 r. do dnia [...] marca 2018 r., skąd były sprzedawane klientom. Sąd podkreślił, że Spółka rozszerzyła koncesję o możliwość magazynowania dopiero z dniem [...] marca 2018 r. Gdy Spółka już posiadała możliwość magazynowania, to przeniosła wszystkie swoje materiały z magazynu firmy G.-D. do własnego magazynu.
Po analizie całości zgromadzonego w sprawie materiału, w tym również wyjaśnień Spółki na okoliczność magazynowania własnych towarów koncesjonowanych w magazynie innego przedsiębiorcy, pomimo braku posiadania koncesji z prawem magazynowania, Sąd stwierdził, że Minister prawidłowo uznał, że taki sposób prowadzenia działalności koncesjonowanej jest niedopuszczalny i nie może być zaakceptowany. Postępowanie Spółki w wyżej wymienionym zakresie stanowiło ominięcia "prawa magazynowania", co jednoznacznie wiązało się z prowadzeniem działalności koncesjonowanej niezgodnie z warunkami udzielonej koncesji. Decyzją z [...] listopada 2017 r. Minister udzielił Spółce koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu rodzajami broni i amunicji oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, jednakże bez prawa ich magazynowania. To uprawnienie skarżąca nabyła dopiero za sprawą decyzji z [...] marca 2018 r. a zatem, zgodnie z warunkami określonymi w koncesji, przez pięć miesięcy, nie miała w ogóle uprawnień do magazynowania towarów koncesjonowanych, czy to w swoim magazynie, czy u innego koncesjonowanego przedsiębiorcy.
Przechowywanie towarów koncesjonowanych w magazynie firmy P., a następnie firmy G.-D., świadczy w ocenie Sądu pierwszej instancji o tym, że Spółka w tym okresie wykonywała koncesjonowaną działalność gospodarczą niezgodnie z warunkami określonymi w koncesji, ponieważ posiadana przez nią koncesja nie zezwalała w ogóle na magazynowanie materiałów koncesjonowanych, co jednak miało miejsce. Zapisy w księgach ewidencyjnych dotyczące towarów, które znajdowały się w magazynie firmy P, a następnie firmy G.-D., jednoznacznie wskazywały, że asortyment koncesjonowany przez cały czas znajduje się na stanie magazynowym Spółki (podczas gdy Spółka prawnie nie mogła posiadać magazynu).
WSA zaznaczył, że twierdzenie Spółki, że "deponowanie broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym u innych koncesjonowanych podmiotów, nie jest ustawowo zabronione (a w przypadku ich nabycia przez podmiot nieuprawniony do magazynowania - wręcz w domyśle nakazane)" jest całkowicie mylne, ponieważ w tamtym czasie żaden przepis uchylonej ustawy z 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, czy aktów wykonawczych do tej ustawy nie zezwalał na magazynowanie materiałów koncesjonowanych u innego koncesjonowanego przedsiębiorcy, w sytuacji w której podmiot przekazujący ten asortyment nie posiada koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej z prawem magazynowania. Powoływanie się przez Spółkę na obowiązki, jakie w treści koncesji organ nałożył na Spółkę w oparciu o przepisy określone w art. 14 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, jest nietrafne i świadczy jedynie o braku należytego zrozumienia tych przepisów oraz treści koncesji. Zasadnie organ zauważył, że dozwolone jest przekazanie materiałów koncesjonowanych do depozytu innemu przedsiębiorcy, ale wyłącznie w sytuacji, w której przedsiębiorca zaprzestał wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej. Z takiej możliwości nie może skorzystać przedsiębiorca, który wciąż prowadzi działalność koncesjonowaną. Odnośnie do swojej działalności skarżąca twierdziła, że wszystkie transakcje i operacje były rzetelnie odnotowywane w księgach ewidencyjnych. Jednak zapisy w tych księgach wskazywały, że kupione materiały koncesjonowane wciąż znajdują się na stanie Spółki, podczas gdy materiały te faktycznie znajdowały się w magazynie firmy P., a następnie firmy G.-D.
Zdaniem Sądu stan faktyczny ustalony w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego jednoznacznie wskazuje, że Spółka w okresie objętym kontrolą świadomie ignorowała warunki określone w koncesji oraz wbrew jej zapisom posiadała i magazynowała broń i amunicję w magazynach innych koncesjonowanych przedsiębiorców, podczas gdy posiadana przez Spółkę koncesja nie dawała wówczas uprawnień do jakiegokolwiek i w jakimkolwiek miejscu magazynowania towarów koncesjonowanych, czy to w swoich magazynach, czy też w magazynach innych przedsiębiorców. Od dnia udzielenia koncesji Spółka mogła prowadzić działalność w zakresie obrotu tymi materiałami, natomiast nie posiadała uprawnień do ich magazynowania. Działalność Spółki wykonywana od dnia udzielenia koncesji do dnia [...] marca 2018 r. w ocenie Sądu rażąco naruszała warunki określone w koncesji, polegające na faktycznym magazynowaniu materiałów koncesjonowanych, pomimo braku takich uprawnień.
Mając na uwadze treść art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - Minister nie mógł odstąpić od nałożenia na przedsiębiorcę sankcji w postaci cofnięcia koncesji.
Sąd uznał również za niezasadne zarzuty skargi dotyczące błędnego ustalenia stanu faktycznego, naruszenia przez organ art. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ działając na podstawie przepisów prawa zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśnił dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego. Dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organ jest prawidłowa, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
I. Naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
1. art. 14 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 2 i art. 8 ust. 3 pkt 2 oraz art. 24 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2018 poz. 2037 ze zm., dalej: ustawa z dnia 22 czerwca 2001 r."), a także § 1 pkt 1 i 2, § 2 pkt 5, § 5 ust. 1 pkt 1-12, § 6 ust. 1- 4, § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 27 października 2010 r. w sprawie pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 222.1451 ze zm., dalej: rozporządzenie z 27 października 2010 r.) poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, iż określone w wyżej wskazanej ustawie prawo magazynowania należy odczytywać jako przyznaną koncesjonariuszowi ogólną możliwość decydowania o miejscu przechowywania stanowiących jego własność materiałów koncesjonowanych przeznaczonych do obrotu podczas gdy prawidłowa wykładnia tego sformułowania, dokonana w świetle wyżej wskazanych przepisów, wsparta wykładnią językową oraz systemową, powinna prowadzić do uznania iż na treść prawa magazynowania składa się wyłącznie szereg czynności faktycznych (tj. np. uzyskanie odpowiednich zezwoleń i opinii, fizyczne magazynowanie towarów koncesjonowanych z jednoczesnym prawidłowym ich składowaniem, zapewnienie ochrony) umożliwiających przedsiębiorcy fizyczne przechowywanie towarów objętych koncesją w miejscu wykonywania przez niego działalności, z zapewnieniem wymogów określonych przepisami prawa:
2. art. 24 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie iż Skarżąca Spółka przechowywała towary koncesjonowane, które nabyła od przedsiębiorcy J. S. w okresie w którym nie posiadała prawa do magazynowania, podczas gdy z ustalonego przez organ stanu faktycznego bezsprzecznie wynika iż:
a) nabywane przez Spółkę od przedsiębiorcy J. S. towary koncesjonowane były odbierane przez klientów skarżącej bezpośrednio z magazynu firmy P., a Spółka prowadziła tylko obrót fakturowy, bez magazynowania zakupionych towarów;
b) towary koncesjonowane zostały przekazane do magazynu przedsiębiorcy P. P. przez J. S., nie zaś przez Skarżącą, a powodem przekazania materiałów koncesjonowanych było zobowiązanie nałożone na J. S. przez organ z powodu cofnięcia koncesji;
c) towary koncesjonowane zakupione przez skarżącą od J. S. nie były przechowywane w miejscu wykonywania przez skarżącą działalności gospodarczej czy też w budynkach do których Spółka posiadałaby jakikolwiek tytuł prawny;
d) broń i amunicja nie były składowane przez osoby upoważnione przez skarżącą Spółkę czy też działające w jej imieniu;
e) towary koncesjonowane zostały odebrane przez skarżącą i złożone w magazynach Spółki dopiero po rozszerzeniu koncesji nr [...] w zakresie prawa magazynowania;
- w kontekście powyższego nie sposób uznać aby Spółka magazynowała zakupiony przez nią towar, gdyż w istocie dochodziło do obrotu wyłącznie fakturowego, bez przechowywania towaru przez stronę skarżącą;
3) art. 29 ust. 1 ustawy z 22 czerwca 2001 r. w zw. z § 1 pkt 1 oraz § 4 ust. 1-3 i 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 22 sierpnia 2012 r. w sprawie sposobu ewidencjonowania wprowadzonych do obrotu materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2012, poz. 1008, dalej; "rozporządzenie") poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż ujęcie przez skarżącą w ewidencji przeznaczonych do obrotu towarów koncesjonowanych zakupionej przez nią broni i amunicji dokumentuje fakt znajdowania się tych towarów, gdy prawidłowe rozumienie powołanych przepisów powinno doprowadzić do uznania iż w ewidencji przeznaczonych do obrotu towarów koncesjonowanych uwzględnia się wszystkie towary nabyte przez przedsiębiorcę wykonującego koncesjonowaną działalność gospodarczą (z uwzględnieniem w szczególności źródła pochodzenia, rodzaju oraz ilości tych materiałów) w celu ich dalszej sprzedaży, nie zaś towary faktycznie magazynowane w ramach działalności koncesjonariusza;
4) art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowy lub policyjnym (Dz. U. 2020.1545, dalej; ustawa z 13 czerwca 2019 r.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, zaś w konsekwencji cofnięcie udzielonej skarżącej koncesji nr [...], w sytuacji wynika aby M. Sp. z o. o. warunki wykonywania działalności gospodarczej;
5) art. 59 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym poprzez jego zastosowanie i przyjęcie iż skarżąca prowadziła ewidencję w sposób nieprawidłowy i nierzetelny, a zarazem niezgodny z tym przepisem z uwagi na to że ewidencja ta nie zawiera informacji dotyczących transakcji przekazania materiałów, w sytuacji gdy w okresie wykonywania przez skarżącą działalności objętej zaskarżoną decyzją obowiązywała ustawa z 22 czerwca 2001 r. (która została uchylona ustawą z 13 czerwca 2019 r. w dniu 1 sierpnia 2019 r.) w związku z czym Spółka nie mogła prowadzić ewidencji w oparciu o nieistniejący w tym czasie przepis prawa.
II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
1. Art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w zw. z art 10 i art. 90 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez brak wyznaczenia rozprawy w niniejszej sprawie, a także brak poinformowania strony skarżącej o zamiarze wydania wyroku na posiedzeniu niejawnym, zaś w konsekwencji uniemożliwienie stronie skarżącej zajęcia pisemnego stanowiska w przedmiotowej sprawie oraz ustosunkowania się do odpowiedzi na skargę wniesioną przez organ, zaś w konsekwencji pozbawienie strony możliwości obrony oraz prawa do rzetelnego procesu;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 151 i art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy odmienne rozstrzygnięcie polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji było uzasadnione ze względu na naruszenie przez organy administracyjne przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a w tym:
a) art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") poprzez błędne ustalenie przez organ, że z dokumentacji dotyczącej postępowania kontrolnego prowadzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w sprawie [...] (w szczególności protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2018 r.) wynika iż skarżąca prowadziła działalność z rażącym naruszeniem warunków określonych w koncesji, podczas gdy z dokumentacji tej (pkt 1.1 oraz pkt 2.1 wskazanego wyżej protokołu) bezsprzecznie wynika, iż M. Sp. z o.o. w kontrolowanym okresie prowadziła działalność zgodnie z zakresem określonym w koncesji;
b) art. 7, art. 7a § 1, art. 11, art. 76 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ z urzędu czynności zmierzających do wyjaśnienia istotnych rozbieżności w wynikach postępowań kontrolnych prowadzonych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. oraz przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., w sytuacji gdy oba postępowania kontrolne dotyczyły tego samego zakresu oraz obejmowały praktycznie ten sam okres działalności skarżącej: zaś rozbieżności w wynikach przeprowadzonych kontroli świadczą o istniejących wątpliwościach co do treści normy prawnej, dotyczącej wykonywania prawa magazynowania, które powinny być rozstrzygnięte na korzyść strony:
c) art. 8 § 1, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji:
- kryteriów na podstawie których organ o uznał, iż prowadzenie działalności przez skarżącą wypełniało przesłanki rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności określonej w koncesji;
- rodzaju i wielkości skali zastosowanej przez organ przy ocenie postępowania Spółki;
- dowodów oraz okoliczności na podstawie których organ ustalił, iż postępowanie skarżącej cechowała pełna świadomość oraz premedytacja dokonania zarzucanych Spółce naruszeń;
d) art. 6, art. 11 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzytoczenie w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji przepisów prawa, których naruszenie przez skarżącą doprowadziło organ do uznania, iż Spółka prowadziła działalność rażąco naruszającą warunki określone w koncesji lub inne warunki działalności gospodarczej, określone przepisami prawa;
e) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji w sytuacji gdy prawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego oraz prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego powinny skutkować uchyleniem przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji - działającego jako organ drugiej instancji, zaskarżonej decyzji i umorzeniem postępowania w pierwszej instancji w całości;
3) 141 § 4 p.p.s.a. poprzez:
a) sporządzenie uzasadnienia wyroku lakonicznie odnoszącego się do zarzutów skargi i nie zawierającego odniesienia się do podniesionej w niej argumentacji, a przez co odbiegającego od podstawy faktycznej i prawnej skargi;
b) sporządzenie uzasadnienia orzeczenia uniemożliwiającego jego kontrolę kasacyjną;
c) brak wyjaśnienia stronie motywów prawnych rozstrzygnięcia Sądu, których zamieszczenie pozwala odtworzyć tok rozumowania Sądu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona przedstawiła argumentację na poparcie wniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie w całości skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej zwanej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej.
Wniesiona skarga kasacyjna okazała się niezasadna.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. i kwestionuje przede wszystkim błędną wykładnię prawa w zakresie pojęcia "prawa magazynowania" oraz ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w zakresie ustalenia, czy w sprawie prawidłowo wykazano okoliczności stanowiące podstawę uznania, że działanie skarżącej tj. prowadzenie działalności koncesjonowanej, odbywało się z naruszeniem warunków w tej koncesji określonej. Powyższe w ocenie skarżącej prowadziło do błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego, a w kontekście podnoszonych zastrzeżeń do tak ustalonego stanu faktycznego sprawy podważało prawidłowość i zasadność cofnięcia udzielonej koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej.
W takiej sytuacji Sąd drugiej instancji w pierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w skardze kasacyjne zarzuty procesowe, a dopiero w dalszej kolejności dokona oceny zarzutów materialnych. Zachowanie, co do zasady, takiej kolejności rozpoznawania zarzutów kasacyjnych podyktowane jest tym, że ocena sposobu stosowania prawa materialnego może być dokonana tylko wówczas, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy nie jest sporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym.
Biorąc powyższe pod uwagę, należało w pierwszej kolejności rozpoznać, jako najdalej idący zarzut zawarty w pkt II.1. petitum skargi kasacyjnej dotyczący trybu postępowania i rozpoznania sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.
W sprawie, wbrew stanowisku skarżącej, nie wystąpiły naruszenia, skutkujące wadliwością postępowania przed WSA – spowodowane skierowaniem sprawy na posiedzenie niejawne z jednoczesnym zaniechaniem przeprowadzenia rozprawy i wydaniem wyroku na tym posiedzeniu. Stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1192 ze zm.; dalej zwanej: "ustawą COVID-19"), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zarządzenia kierującego sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Przypomnieć należy, że posiedzenie odbyło się w 2021 r., zaś tego rodzaju tryb postępowania został zaaprobowany przez Naczelny Sąd Administracyjny już w uchwale z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, ONSAiWSA 2021, nr 3, poz. 35, w której wskazano, że wskazany przepis (art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19) "należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Uwzględnić przy tym należy brak możliwości przeprowadzania dowodów w sprawie sądowoadministracyjnej." Podzielając powyższy pogląd, należy jedynie wskazać, że dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego.
Jak zatem wynika z powołanych wyżej przepisów, ustawodawca zdecydował się – w sytuacji nadzwyczajnej spowodowanej stanem zagrożenia epidemicznego i stanem epidemii – na wprowadzenie rozwiązań umożliwiających z jednej strony załatwianie spraw w postępowaniu sądowoadministracyjnym, z drugiej zaś na czynienie tego w sposób zapobiegający, czy co najmniej ograniczający szerzenie się COVID–19. Ocenę sytuacji oraz decyzję co do tego, czy rozpoznanie sprawy należało uznać za konieczne i czy przeprowadzenie rozprawy wywołałoby nadmierne zagrożenie opisane w przepisie oraz czy ewentualnie istnieje możliwość przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, pozostawiono Przewodniczącemu. Samo skorzystanie przez Sąd z uprawnień, jakie dała mu ustawa COVID–19, nie może być poczytane automatycznie za naruszenie art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. w zw. z prawem do sądu wynikającym z art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.
W konsekwencji uznać należało, że do naruszenia zarzucanych przepisów nie mogło zatem dojść. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy też podkreślić, że skarżącej doręczono (w dniu [...] marca 2021 r.) odpis odpowiedzi na skargę, a zatem miała ona możliwość zapoznania się ze stanowiskiem organu w sprawie, jak również złożenia repliki. Na marginesie tylko Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że z urzędu jest mu wiadomo, że we wspomnianym okresie ze względu na ograniczenia techniczne, brak było możliwości przeprowadzania rozpraw na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku, w szerszym zakresie.
Przechodząc z kolei do zarzutu określonego w pkt. II. 3 petitum skargi kasacyjnej, dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy wskazać, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy nie zawiera ono stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia lub sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, te i kolejne cytowane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzecznia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i – w razie kontroli instancyjnej – Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11).
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również, wbrew skardze kasacyjnej, zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną czy wykładnią, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (por. wyroki NSA z: 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11, 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
W ocenie NSA omawiany zarzut skargi kasacyjnej należało uznać za bezzasadny.
Przechodząc do rozpoznania pozostałych podniesionych zarzutów procesowych tj. naruszenia szeregu, wymienionych przepisów postępowania, skarżąca kasacyjnie skupia je wokół dwóch aspektów. Pierwszym jest nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego, skutkujące błędnymi ustaleniami faktycznymi, powstałymi i niewyjaśnionymi rozbieżnościami co do okoliczności prowadzenia działalności zgodnie z udzieloną koncesją, a w konsekwencji prowadzącymi do dalszych zarzutów dotyczących zastosowania przepisów prawa materialnego. Drugi krąg zarzutów dotyczy nienależytego uzasadnienia decyzji zaskarżonej do WSA w Warszawie. W tej też kolejności zarzuty zostaną omówione.
Na wstępie należy zauważyć, że wskazany w zarzucie II. 2. skargi kasacyjnej art. 1 p.p.s.a. nie posiada jednostek redakcyjnych sprecyzowanych przez skarżącą (§ 1 i 2). Skarżącej kasacyjnie mogło chodzić o przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), niemniej nie wynika to ani z treści zarzutu, ani dalszego uzasadnienia skargi kasacyjnej, toteż wobec obowiązującej w postępowaniu przed NSA zasady dyspozycyjności, zgodnie z którą nie jest dopuszczalne m.in. doprecyzowanie czy interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych przez sąd, nie może on odnieść oczekiwanego przez nią skutku.
Za bezzasadne należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej wskazane w pkt II. 2a) i 2b) petitum skargi kasacyjnej, które sprowadzają się do twierdzenia, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, iż organ administracji naruszył reguły zawarte w przepisach prawa procesowego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 7a § 1 i art. 11 k.p.a.
Według skarżącej kasacyjnie, dokonano w sprawie dowolnej oceny materiału dowodowego, zaś poczynione ustalenia nie uzasadniają stanowiska, iż spełniała ona przesłanki do cofnięcia jej koncesji na prowadzoną działalność gospodarczą.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei z art. 77 § 1 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Co więcej, zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z treści tego przepisu wywodzi się, że ocena kompletnego materiału dowodowego powinna być pełna i wnikliwa, organ, co do zasady, nie jest skrępowany w swoich ocenach co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów, ich znaczenia oraz wiarygodności. W istocie, na podstawie art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Możliwe jest jednakże przeprowadzenie kontrdowodu, choćby na podstawie innego dokumentu urzędowego, a rolą organu jest ich ocena, zbadanie i wyciągnięcie z ich treści spójnych wniosków.
Stanowisko skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia ww. przepisów skupia się na podważaniu ustaleń poczynionych w dokumentach urzędowych, jakimi są protokoły kontroli, wskazując na nieścisłości pomiędzy nimi.
Ze stanowiskiem autora skargi kasacyjnej nie sposób się jednak zgodzić, gdyż przeczą mu przede wszystkim znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego dowody (dokumenty), z których wynika, że Spółka od dnia udzielenia jej Koncesji – kupowała broń i amunicję od firmy P., w okresie kiedy posiadana przez nią koncesja nr [...] nie obejmowała prawa magazynowania materiałów koncesjonowanych. Co prawda fizycznie ich nie odebrała, a broń mimo zmiany właściciela – z woli Spółki – wciąż znajdowała się w magazynie firmy P. i z tego miejsca była prowadzona jej dalsza sprzedaż. Wydawanie towaru odbywało się bezpośrednio z magazynu firmy P. Potwierdzają to znajdujące się w aktach administracyjnych protokoły z kontroli, kserokopia umowy, czy uwidocznione w ewidencji stany magazynowe, wreszcie oświadczenia samej Spółki. Zapisy w księgach ewidencyjnych świadczyły o tym, że broń i amunicja stanowiły własność Spółki, chociaż faktycznie znajdowały się w magazynach innego przedsiębiorcy. Spółka we wniesionej skardze kasacyjnej sama istotne elementy stanu faktycznego, jak to, że choćby już z samej treści znajdującej się w aktach administracyjnych umowy wynika, że (§ 4 ust. 2), po zakończeniu magazynowania firma P. wystawi skarżącej fakturę za usługę magazynowania. Również w zakresie zarzucanych przez nią różnic w ustaleniach dokonywanych przez oba kontrolujące organu nie zauważa, że kontrolujący funkcjonariusze KWP w B., okresem kontroli objęli cały okres od daty uzyskania przez skarżącą koncesji, do dnia przeprowadzenia kontroli, a zatem również czas po dokonaniu jej zmiany, a także zmiany miejsca magazynowania towarów koncesjonowanych, co właśnie znajduje swoje odzwierciedlenie w protokole kontroli.
W ocenie NSA, podnoszone przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania, stawiane organom i Sądowi pierwszej instancji w zakresie ustalenia istotnych prawnie okoliczności sprawy, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego nie odnosiły się do konkretnych okoliczności mających stanowić o wadliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego. Skarżąca w tym zakresie zarzucała w istocie nie nienależyte przeprowadzenie postępowania w zakresie zgromadzenia dowodów, a w zakresie ich oceny i dokonanych na ich podstawie ustaleń. Zauważyć jednak należy, że w sytuacji gdy ze znajdujących się aktach postępowania protokołów kontroli, oświadczeń, zawartych umów, wystawionych faktur czy dokumentacji ewidencyjnej wynika, iż towary zakupione przez skarżącą faktycznie pozostawały po dokonaniu transakcji w magazynie należącym do podmiotu trzeciego ( były tam przechowywane) dalsze prowadzenie postępowania dowodowego było zbędne, zaś okoliczność tę trzeba uznać za należycie udowodnioną i prawidłowo ocenioną, zgodnie z zawartą w art. 80 k.p.a. normą, przez organ prowadzący postępowanie.
W ocenie NSA zarzucane przez skarżącą kasacyjnie naruszenie wskazanych powyżej przepisów art. 7, art. 76 § 1 i art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. nie może więc odnieść skutku. Kontrolowane przez Sąd pierwszej instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, co było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Jednocześnie w sprawie nie zachodziła sytuacja, o której mowa w art. 7a k.p.a., a zatem nie istniały tego rodzaju wątpliwości, co do treści normy prawnej, które wymagałyby jej interpretacji na korzyść skarżącej.
Rozpoznając zaś drugą grupę podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 8 § 1, art. 11 oraz 107 § 3 k.p.a. odnoszących się do deficytów uzasadnienia zaskarżonej do WSA decyzji, podzielić trzeba stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organ jest prawidłowa, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. i realizuje zasadę przekonywania z art. 11 k.p.a. Zarzucane przez skarżącą naruszenie art. 6 k.p.a. w zakresie w jakim organ nie przytoczył w uzasadnieniu przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, jest w oczywisty sposób błędne. Wynikająca bowiem z tego przepisu zasada praworządności we właściwym znaczeniu tego słowa rozumiana powinna być jako przestrzeganie prawa przez organy administracji publicznej. W tym ujęciu praworządność oznacza zgodność z normami (przepisami) prawa obowiązującego (por. J. Wróblewski, Wartości a decyzje sądowe, Ossolineum 1973, s. 65). Chodzi tu więc o zakres, w jakim normy prawne regulują procedurę podejmowania decyzji administracyjnej, a nie o to, czy ich pełna treść znajdzie się w uzasadnieniu każdego wydanego rozstrzygnięcia. Co więcej powszechnie obowiązujące normy prawa materialnego zostały prawidłowo wskazane w osnowie i uzasadnieniu wydanej przez Ministra decyzji administracyjnej, a zatem już z tego powodu, podniesiony w tym zakresie zarzut nie jest trafny.
Zauważenia wymaga również, że organ w toku postępowania administracyjnego kierował się zasadami proporcjonalności i bezstronności (art. 8 § 1 k.p.a.) dbając o praworządne i sprawiedliwe prowadzenie postępowania i rozstrzygnięcie sprawy. Inną sprawą jest fakt niespełnienia przez skarżoną decyzję oczekiwań strony, co nie może jednak stanowić podstawy do uznania zasadniczo jej wady na podstawie art. 8 § 1 k.p.a., albowiem decyzja winna przede wszystkim odpowiadać prawu. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z 10 lutego 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 300/21, że "zasady wyrażone w art. 8 § 1 k.p.a. nie wymagają od organu administracji, aby zaspokajał takie potrzeby podmiotów gospodarczych jak poczucie satysfakcji i chęć prowadzenia koncesjonowanej działalności w zakresie wytwarzania i obrotu bronią i amunicją oraz obrotu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym niezgodnie z przepisami prawa", w tym również – co należy dodać – w zakresie ich magazynowania.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny kontrolowanej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego i zgłaszania konieczności dalszego badania przez organ okoliczności, które zostały należycie wyjaśnione i ocenione. NSA potwierdza, że kwestia rażącego naruszenia koncesji została przez organ wystarczająco uzasadniona i rozpatrzona. W decyzji z [...].10.20r. Minister w części V uzasadnienia ( Podsumowanie) opisał okoliczności związane z przechowywaniem materiałów w magazynach firmy P. i G.-D., ustosunkowując się wyczerpująco do twierdzeń i argumentacji skarżącej i stwierdzając na koniec, że okoliczności te wskazują, iż Spółka wykonując koncesjonowaną działalność gospodarczą rażąco naruszyła warunki koncesji ( str. 4- 8 decyzji). W decyzji z [...].12.20r. organ ponownie przeanalizował sprawę, stwierdzając ze względu na poważny charakter oraz skalę nieprawidłowości naruszenie warunków koncesji miało charakter rażący. Tym samym niezasadne okazały się zarzuty postawione w pkt. II 2c i 2d petitum skargi kasacyjnej.
Odnosząc się z kolei do postawionego w pkt II 2e petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że aby zakwestionować zasadność zastosowania tego przepisu, konieczne jest uprzednie skuteczne wskazanie, że do wydania decyzji przez organ odwoławczy doszło z naruszeniem określonych przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2916/20). Z uzasadnienia analizowanego zarzutu wynika wprost, że autor skargi kasacyjnej wywodzi jego zasadność z faktu naruszenia przepisów procesowych, wskazanych w pozostałych zarzutach (powiązał go z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Skoro zatem pozostałe zarzuty procesowe zostały uznane za niezasadne, to również ten zarzut okazał się nietrafny.
Przechodząc z kolei do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy przypomnieć, że przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej. Autor skargi kasacyjnej powinien zatem wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd administracyjny nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego. Chodzi więc o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis. Autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. (por. m.in. wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2668/15) Natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
W pierwszym z omawianych zarzutów skarżąca kasacyjnie zarzuca przyjęcie błędnej wykładni przepisów art. 14 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 2 i art. 8 ust. 3 pkt 2 oraz art. 24 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z 2001 r., a także § 1 pkt 1 i 2, § 2 pkt 5, § 5 ust. 1 pkt 1-12, § 6 ust. 1-4, § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 27 października 2010 r. (zarzut I.1. skargi kasacyjnej), która sprowadza się do wadliwego, według kasatora, rozumienia przez organy i Sąd pojęcia "magazynowania" – tj. takiego, które przyznaje "koncesjonariuszowi ogólną możliwość decydowania o miejscu przechowywania stanowiących jego własność materiałów koncesjonowanych przeznaczonych do obrotu". Ten zarzut jest komplementarny wobec podniesionego zarzutu nieprawidłowego zastosowania przepisów określonym w pkt. I. 2. - art. 24 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z 2001 r. w zakresie błędnego przyjęcia, że doszło do magazynowania towarów koncesjonowanych – i dlatego też te zarzuty zostaną rozpoznane łącznie.
Należy podkreślić, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd pierwszej instancji dokonywał wykładni pojęcia "prawa magazynowania" w sposób opisany w zarzucie I, 1 petitum skargi kasacyjnej. Sąd ten natomiast przyjął, że sposób prowadzenia działalności koncesjonowanej, polegający na przechowywaniu zakupionych przez skarżącą towarów koncesjonowanych w magazynie firmy P., a następnie firmy G.-D., jest niedopuszczalny i świadczy o tym, że Spółka w tym okresie wykonywała działalność gospodarczą niezgodnie z warunkami określonymi w koncesji, gdyż posiadana przez nią koncesja nie zezwalała w ogóle na magazynowanie materiałów koncesjonowanych.
Tymczasem, zdaniem skarżącej, wynikająca z przytoczonych przepisów generalna konkluzja, wsparta wykładnią językową i systemową powinna prowadzić do uznania, iż na treść prawa magazynowania składa się wyłącznie szereg czynności faktycznych (tj. np. uzyskanie odpowiednich zezwoleń i opinii, fizyczne magazynowanie towarów koncesjonowanych z jednoczesnym prawidłowym ich składowaniem, zapewnienie ochrony) umożliwiających przedsiębiorcy fizyczne przechowywanie towarów objętych koncesją w miejscu wykonywania przez niego działalności, z zapewnieniem wymogów określonych przepisami prawa.
Podkreślić w tym miejscu należy, że jakakolwiek działalność koncesjonowana musi być wykonywana w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Z uwagi na jej potencjalny wpływ na bezpieczeństwo państwa, porządek publiczny, zdrowie lub życie obywateli oraz inne istotne dobra chronione konstytucyjnie, zostały zastrzeżone szczegółowe wymogi, których spełnienie warunkuje możliwość legalnego prowadzenia takiej działalności. Dotyczy ona również tych działów gospodarki, nad którymi państwo chce zachować w pewnym zakresie kontrolę, w celu ochrony wartości prawnie chronionych. Z tego względu pojęcie magazynowania, winno być odczytywane z zachowaniem konieczności dostosowania wykładni do założeń prowadzenia działalności regulowanej.
W tym kontekście zauważyć trzeba, że przytoczone w zarzucie nr I. 1. przepisy ustawy z 2001 r. dotyczą udzielenia koncesji (art. 8 ust. 2 pkt 2 i art. 8 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 2, 24 ust. 1 i 33 ust. 1), a także jej elementów składowych, w tym szczególnych warunków wykonywania działalności gospodarczej, określonych przez organ koncesyjny, mających na celu zapewnienie ochrony życia i zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego. Z treści koncesji udzielonej przez MSWiA Skarżącej nr [...] wynika, że warunki, o których mowa w ww. przepisach nie zostały nałożone na skarżącą. W analizowanej sprawie nie znajduje więc zastosowania także wymóg, o którym mowa w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy z 2001 r. ponieważ przepis ten nie dotyczy przedsiębiorcy wykonującego pośrednictwo lub obrót bez prawa magazynowania. Z kolei w art. 24 ust. 1, a także przepisach wykonawczych ustawodawca uregulował warunki magazynowania towarów koncesjonowanych wskazując, że wytworzone materiały wybuchowe, broń, amunicja oraz wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym przechowuje się w odpowiednio usytuowanych, przystosowanych i zabezpieczonych pomieszczeniach magazynowych, w warunkach zapewniających ochronę życia i zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego. Wskazane przepisy regulują warunki, jakie muszą spełniać pomieszczenia magazynowe przeznaczone do przechowywania, a te również nie znajdują zastosowania w sprawie. Z wszystkich tych przepisów przytoczonych "zbiorczo" i "związkowo" nie można zatem wysnuć wniosku, jak zdaje się wywodzić skarżąca, że brak nałożenia na nią warunków, które są niezbędne dla uzyskania koncesji z prawem przechowywania i nieposiadanie przez nią magazynów spełniających wymagane warunki, wystarczająco przesądza o niewykonywaniu przez nią koncesji z naruszeniem prawa, innymi słowy magazynowanie niezgodne z przepisami nie stanowi już magazynowania. Taki wniosek byłby błędny, albowiem przechowywanie broni i amunicji, z naruszeniem wymogów lub bez ich spełnienia, tak jak w okolicznościach sprawy, stanowiło faktyczne magazynowanie tych artykułów - ale właśnie z naruszeniem warunków koncesji.
Istotą sporu nie jest bowiem to, czy skarżąca zapewniła właściwe warunki magazynowania materiałów koncesjonowanych, ale czy doszło do ich magazynowania przez skarżącą w magazynach innych przedsiębiorców w okresie od dnia [...] listopada 2017 r. do dnia [...] marca 2018 r. w sposób niezgodny z uzyskaną koncesją i przepisami prawa.
Należy podkreślić, że prezentowane przez Spółkę stanowisko oraz podnoszone w skardze kasacyjnej i w całym toku postępowania argumenty i okoliczności nie przemawiają za przyjęciem, że nie dokonywała ona w omawianym okresie magazynowania koncesjonowanych artykułów.
O przechowywaniu towarów przez skarżącą – wbrew warunkom koncesji – świadczy dobitnie "umowa magazynowania (depozytu)" zawarta przez skarżącą z firmą P. J. S. oraz G. – D. P. P., znajdująca się w aktach administracyjnych, z której wprost wynika, że ten ostatni podmiot zobowiązuje się do wykonania "usługi magazynowania" na rzecz M. Sp. z o.o. w Z., " do czasu uzyskania przez Kupującego prawa do magazynowania broni potwierdzonego odpowiednim wpisem do posiadanej koncesji MSWiA" .
Reasumując, postępowanie Spółki w rozważanym okresie nie sprowadzało się tylko i wyłącznie do dystrybucji materiałów koncesjonowanych, ale również – właśnie do przechowywania ich w magazynie innego przedsiębiorcy – a więc magazynowania. Działalność tego rodzaju stanowiła próbę ominięcia nieposiadanego przez skarżącą prawa do "magazynowania", co jest w sposób oczywisty niedopuszczalne i świadczy o wykonywaniu działalności wbrew warunkom określonym w koncesji. Skarżąca w okresie od dnia [...] listopada 2017 r. do dnia [...] marca 2018 r. nie była w ogóle uprawniona do magazynowania, również w magazynach innych przedsiębiorców, jakichkolwiek materiałów koncesjonowanych.
Słusznie w sprawie podkreślono, że Spółka złożyła kolejny wniosek o rozszerzenie koncesji, przez przyznanie jej prawa magazynowania co oznacza, że zdawała sobie ona sprawę, że dopiero rozszerzenie koncesji w powyższym zakresie umożliwi jej magazynowania materiałów koncesjonowanych w sposób zgodny z prawem.
Wobec powyższego zarzut błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, podniesione w pkt I.1. petitum skargi kasacyjnej, jak również zarzut błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego określony w pkt I.2. nie mogły odnieść oczekiwanego przez Spółkę skutku.
Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy nowej ( stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji), wskazać należy, że zgodnie z jego treścią organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca: rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa. W rozpoznawanej sprawie, jak wykazano wcześniej, nie zostały skutecznie zakwestionowane ustalenia organu, że po zakupieniu przez skarżącą broni była ona ewidencjonowana przez skarżącą na swoim stanie magazynowym i magazynowana – u podmiotów trzecich, co wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołów kontroli, faktur, ksiąg ewidencyjnych czy zawartej umowy. Wobec takich ustaleń prawidłowa była ocena organu, że skala i poważny charakter nieprawidłowości uzasadniają wniosek, że doszło do rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji udzielonej skarżącej w zakresie obrotu określonymi rodzajami broni, gdyż koncesja ta nie obejmowała prawa magazynowania. Bezzasadne byłoby umieszczanie w ustawie dodatkowej regulacji, z zawarciem szczególnych i kosztownych warunków, które powinien spełnić koncesjonariusz, żeby uzyskać koncesję na obrót bronią z prawem magazynowania, skoro mógłby uzyskać podobny efekt tylko na podstawie koncesji, bez takiego dodatkowego prawa. Przepis art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy z 2019 r. nie pozostawia organom luzu decyzyjnego, w przypadku stwierdzenia przez organ, że przedsiębiorca naruszył w sposób rażący warunki koncesjonowanej działalności gospodarczej, ma on obowiązek wydania decyzji określonej treści. Tym samym ocenić należało podniesiony w tym zakresie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący nieprawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego za nieuzasadniony.
Odnosząc się następnie do naruszenia powołanych w zarzucie z pkt. I. 3. przepisów, wyjaśnienia wymaga, że ani Sąd pierwszej instancji, ani organ nie dokonywały ich wykładni. Skarżąca kwestionując ich błędną wykładnię i zastosowanie polemizuje z poglądem niewyrażonym w zaskarżonym wyroku ani decyzji. Minister w decyzji z dnia [...].12.20r. nie przywołując żadnych przepisów dotyczących prowadzonej ewidencji wskazał, że "(...) organ koncesyjny nie kwestionuje rzetelności wpisów dotyczących transakcji materiałów koncesjonowanych dokonywanych w księgach ewidencyjnych, o czym informował Spółkę (...). Organ koncesyjny kwestionuje natomiast sposób prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ przechowując materiały koncesjonowane w magazynach innych przedsiębiorców, nie przestrzegała warunków określonych w posiadanej koncesji." ( str. 7 decyzji). Również WSA nie odnosił się do zarzucanych przepisów, powoływał natomiast art. 59 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2019r. ( objęty kolejnym zarzutem skargi kasacyjnej). Zatem postawiony w skardze kasacyjnej zarzut jest kompletnie chybiony.
Na koniec należy odnieść się do postawionego przez Spółkę zarzutu w pkt I.5 petitum skargi kasacyjnej, dotyczącego niewłaściwego zastosowania przez WSA w Warszawie art. 59 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2019r., pomimo, że ustawa ta nie obowiązywała w czasie prowadzenia przez skarżącą zakwestionowanej działalności. Zarzut ten jest zasadny, w istocie skarżąca nie mogła dostosować się do nieobowiązujących jeszcze przepisów – w zakresie prowadzenia ewidencji. Jednak słuszność tego zarzutu nie przesądza o odmiennym wyniku sprawy. Jak wyżej zauważono, nie sposób prowadzenia ewidencji był przyczyną, dla której cofnięto skarżącej koncesję, a naruszenie warunków tej koncesji co do nieprzestrzegania braku prawa magazynowania towarów, ta zaś przesłanka została skontrolowana przez WSA niewadliwie. Dlatego też należy uznać, że wyrok Sądu pierwszej instancji, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. in fine , orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego zasądzonych od skarżącej Spółki na rzecz organu administracji publicznej, znajduje podstawę w przepisach art. 204 pkt 1 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).