II GSK 2143/21

II GSK 2143/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /sprawozdawca/
Wojciech Kręcisz /przewodniczący/
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2242/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-03-12
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 9, art. 11, art. 15, art. 50, art. 77 § 1, art. 80,  art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 919
art. 7c, art. 82g ust. 14 pkt 1, art. 82h ust. 1 pkt 17 i ust. 4,  art. 82j ust. 1, art. 82j ust. 4,  art. 92a ust. 2,  art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit c)
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 1 i  2 lit. a) - d)
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2242/20 w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 lipca 2020 r. nr BP.501.924.2020.1278.WA7.5779 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od I. J. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 marca 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2242/20, po rozpoznaniu skargi I. S. (obecnie: J.; dalej: Strona) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z 9 lipca 2020r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym: uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: MWITD) z 6 marca 2020r. oraz orzekł o kosztach postępowania na rzecz strony.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Podczas kontroli w dniu 18 marca 2019 r. na drodze krajowej nr 7, w miejscowości Barak pojazdu marki V. o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 t i którym był wykonywany krajowy transport drogowy rzeczy (brona talerzowa, sprężynowa oraz pług), na podstawie licencji nr [...], w imieniu i na rzecz L. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej: Przewoźnik, Spółka) przez kierującego C. Ł., funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego ustalili, że pojazd nie został wyposażony w tachograf. W protokole z kontroli stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu. Jednocześnie kontrolujący, na podstawie zapisów w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego (dalej: KREPTD, Rejestr), ustalili, że zarządzającym transportem w spółce jest Strona.
W związku z powyższymi ustaleniami MWITD pismem z 19 marca 2019 r. – skierowanym na adres spółki - zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania wobec zarządzającego transportem. Następnie decyzją z 23 maja 2019 r. nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł za naruszenie lp. 15.3 załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm., dalej: u.t.d.). Decyzja została przesłana na adres siedziby Spółki, a jej odbiór w dniu 28 maja 2019 r. potwierdził pracownik.
Pismem nadanym 2 września 2019 r. Strona wniosła odwołanie od decyzji MWITD, informując, że o karze dowiedziała się ze skierowanego do niej upomnienia na adres: ul. [...], W. Zaznaczyła, że wcześniej nie otrzymała żadnej korespondencji, w tym decyzji MWITD. Wyjaśniła też, że 24 października 2018 r. sprzedała M. Ł. (dalej: Nabywczyni I) oraz G. Sp. z o.o. (dalej: Nabywca II) 100% udziałów w Spółce i z tym dniem zaprzestała zarządzania transportem w Spółce.
Postanowieniem z 6 grudnia 2019 r. GITD stwierdził niedopuszczalność odwołania od ww. decyzji MWITD, gdyż przesyłka z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania została wysłana na adres Spółki, co uniemożliwiło Stronie wzięcie czynnego udział w postępowaniu, jak również decyzja organu I instancji nie została prawidłowo doręczona Stronie będącej osobą fizyczną, co oznaczało, że decyzja ta nie weszła do obiegu prawnego.
Następnie MWITD prawidłowo zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego.
Strona ponownie podkreśliła brak swoich związków ze Spółką i że to Spółka nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku zgłoszenia do Rejestru nowej osoby zarządzającej transportem. Dopiero na skutek działań Strony jesienią 2019 r. został wykreślony z KREPTD wpis jej dotyczący.
W związku ze stanowiskiem Strony, MWITD zwrócił się do Spółki o wskazanie zarządzającego transportem, któremu powierzono kierowanie w niej operacjami transportowymi. Prezes Zarządu Spółki, jednocześnie Nabywczyni I odpowiedziała, że żądane informacje zawarto w protokole kontroli drogowej z 18 marca 2019r.
Decyzją z 6 marca 2020 r. MWITD nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za naruszenie opisane w protokole kontroli drogowej.
Po rozpatrzeniu odwołania Strony, GITD ww. decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie MWITD. Co do wydania tożsamych decyzji w tej samej sprawie, wyjaśnił, iż decyzja MWITD z 23 maja 2019 r. nie weszła do obrotu prawnego (art. 110 k.p.a.) i fakt, że pierwotna decyzja nie została dostarczona Stronie.
Co do odpowiedzialności Strony, zdaniem GITD, zgromadzony materiał dowodowy potwierdzał pełnienie przez Stronę funkcji osoby zarządzającej transportem w Spółce w dniu kontroli. Chociaż Strona podkreślała, że z dniem 24 października 2018 r. (sprzedaż Spółki) przestała mieć jakikolwiek związek ze Spółką, to jednak z e-maila z 22 stycznia 2019 r. wynikało, że pełniła cały czas świadomie funkcję osoby zarządzającej transportem oraz chciała podjąć współpracę w zakresie "zostawienia" swojego certyfikatu Spółce, jak i to, że Strona w razie niepodjęcia przez Spółkę współpracy, miała zawiadomić GITD. O podjęciu czynności Strona informowała także w odwołaniu, nie podając jednak żadnych szczegółów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Strony na ww. decyzję, uznał ja za zasadną, przyjmując, że organy obu instancji dopuściły się, mogącej mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik sprawy, obrazy przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., polegającej na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, a w rezultacie naruszenia także prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 92a ust. 2, ust. 4, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 15.3 zał. nr 4 do u.t.d. Dlatego na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) Sąd I instancji uchylił obie decyzje.
Sąd I instancji podał, że nie było sporne, iż pojazd marki V., którym w dniu kontroli wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, nie został wyposażony w tachograf. Natomiast sporna pozostawała kwestia odpowiedzialności Strony z uwagi na to, czy w dniu kontroli była osobą zarządzającą transportem w spółce (ewentualnie, czy spełniała kryteria z art. 7c u.t.d.), z uwagi na przypisanie jej naruszenia lp. 15.3 zał. nr 4 do u.t.d.
Wskazując na art. 7c u.t.d., stanowiący, że mikroprzedsiębiorca może, bez wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 oraz przepisy rozporządzenia nr 1071/2009, m.in. art. 2 pkt 5 definiujący "zarządzającego transportem", art. 4 ust. 1 i ust. 2 regulujące zasady wyznaczania zarządzającego transportem przez przedsiębiorcę i współpracy między tymi podmiotami, a także przepisy sankcjonujące ujęte w załączniku nr 4 do u.t.d., odnoszące się wyłącznie do podmiotów wymienionych w art. 92a ust. 2 u.t.d. (w tym zarządzającego transportem), WSA uznał, że nie został dokładnie wyjaśniony stosunek prawny łączący Stronę i Spółkę i ewentualnie, jakie obowiązki z tego tytułu miałyby ciążyć na Stronie. Według WSA przedłożone przez Stronę wiadomości mailowe, zapisy protokołu kontroli drogowej, odpowiedź Nabywczyni I, będącej także Prezesem Zarządu Spółki, wyjaśnienia Strony nie wskazywały, aby Strona w sposób rzeczywisty i ciągły miała zarządzać transportem w Spółce. Uznał, że dla jednoznacznego ustalenia odpowiedzialności Strony należy ustalić przyczyny braku powiadomienia Strony przez Spółkę o nałożeniu kary pieniężnej poprzez uzyskanie oświadczenia Spółki bądź przesłuchanie w charakterze świadka Nabywczyni I, aby ustalić czy Strona rzeczywiście była zarządzającym transportem, na jakiej podstawie zainteresowani zawarli umowę o zarządzanie, jaki był zakres obowiązków Strony.
Sąd zalecił, aby opisane czynności organ I instancji przeprowadził w toku ponownego rozpatrzenia sprawy celem ustalenia, czy Strona rzeczywiście w dniu kontroli pełniła w Spółce funkcję osoby zarządzającej transportem, a jeżeli tak, to na jakiej podstawie (np. umowa) i jaki był zakres jej obowiązków.
Z powyższym wyrokiem nie zgodził się organ - GITD i wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając orzeczenie to w całości. Wyrokowi zarzucił:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego, ti .:
1. art. 92a ust. 2 i 4 w zw. z Ip. 15.3 załącznika nr 4 do u.t.d. (Dz.U. z 2021 r. poz. 919) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy naruszyły ww. przepisy poprzez nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w sytuacji, gdy nie zostało ustalone, czy skarżąca powinna ponosić odpowiedzialność na gruncie powyższych przepisów, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, w szczególności z informacji pochodzącej z Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego (KREPTD), korespondencji e-mailowa skarżącej z przedstawicielem L. sp. z o.o. (e-maile z 15 listopada 2018 r. i 22 stycznia 2019 r.) oraz wyjaśnień prezesa zarządu L. sp. z o.o. złożonych w piśmie z 19 lutego 2020 r. wynika bezspornie, że na dzień kontroli drogowy skarżąca była zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie L. sp. z o.o.;
2. art. 2 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. UE Nr L 300/51; dalej: rozporządzenie nr 1071/2009) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że zarządzającym transportem może być wyłącznie zarządzająca w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi w przedsiębiorstwie, podczas gdy niewykonywanie powyższych obowiązków przez zarządzającego transportem wyznaczonego przez przedsiębiorcę na podstawie umowy nie oznacza, że automatycznie przestaje on pełnić funkcję zarządzającego, lecz daje podstawę do zastosowania wobec zarządzającego transportem sankcji ustanowionych prawem krajowym (w tym przypadku - art. 92a ust. 2 w zw. z Ip. 15.3 zał. nr 3 do u.t.d.);
3. art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. poprzez mylne przyjęcie przez Sąd I instancji, że przepisy te zostały przez organy obu instancji naruszone, podczas gdy art. 92b ust. 1 u.t.d. nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie, ponieważ na skarżącą nie nałożono kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, lecz za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu, natomiast w odniesieniu do art. 92c ust. 1 u.t.d. organy w sposób należyty przeanalizowały przesłanki egzoneracyjne wynikające z tegoż przepisu i prawidłowo uznały, że strona nie wykazała, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć.
II. naruszenie przepisów postępowania, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z 14 czerwca 196) r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dochodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że informacja pochodząca z Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego (KREPTD) o tym, że na dzień kontroli drogowej zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie L. sp. z o.o. była I. S., a także korespondencja e-mailowa skarżącej z przedstawicielem L. sp. z o.o. (e-maile z 15 listopada 2018 r i 22 stycznia 2019 r.) dotycząca współpracy w zakresie zarządzania przez skarżącą transportem w ww. spółce nie są wystarczające dla uznania, że na dzień kontroli drogowej zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie L. sp. z o.o. była I. S. podczas gdy dowody te w zestawieniu z wyjaśnieniami prezesa zarządu L. sp. z o.o. złożonymi w piśmie z 19 lutego 2020 r. są spójne i nie budzą wątpliwości co do współpracy przedsiębiorcy ze skarżącą, która na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie przedłożyła dowodów na zakończenie współpracy z wykonawcą przewozu z dnia kontroli;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że o braku kontynuacji współpracy między L. sp. z o.o., a skarżącą świadczy nieprzedłożenie przez skarżącą umowy o pracę bądź umowy cywilnoprawnej zawartej między stronami, a także niewskazanie przez nią zakresu obowiązków, jakie ciążyły na niej jako zarządzającym transportem, podczas gdy powierzenie wykonywania obowiązków zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie na gruncie rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 jest możliwe w formie ustnej bądź dorozumianej a na organie administracyjnym nie spoczywa obowiązek badania postanowień umowy o zarządzanie transportem łączącej strony, niezależnie od formy jej zawarcia, w szczególności w sytuacji, gdy według informacji zawartych w KREPTD w przedsiębiorstwie wyznaczony jest jeden zarządzający transportem;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organy obu instancji powinny wykazać, że skarżąca zarządzała transportem w przedsiębiorstwie L. sp. z o.o. w sposób rzeczywisty i ciągły, co powinno być potwierdzone umową o zarządzanie transportem zawartą w formie pisemnej określającej zakres obowiązków zarządzającego, podczas gdy postępowanie administracyjne toczące się w niniejszej sprawie dotyczy niedopełnienia przez zarządzającego transportem swoich obowiązków w zakresie zarządzania transportem i nie można uznać, że uchybić obowiązkom zarządzającego transportem może wyłącznie osoba fizyczna, z którą przewoźnik zawarł umowę w formie pisemnej.
W oparciu o powyższe zarzuty GITD wnosił o: uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; zasądzenie od Strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej GITD przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
Obecne na rozprawie przed NSA: pełnomocnik organu –GITD podtrzymała stanowisko zajęte w skardze kasacyjnej, a Strona osobiście - wnosiła o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna organu -GITD jest generalnie zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Z tego względu Sąd odwoławczy przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez autora skargi kasacyjnej i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
Istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadniają ich łączne rozpatrzenie. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Podkreślenia przy tym wymaga, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona w taki sposób, że większość zarzutów skargi kasacyjnej pozostaje w związku funkcjonalnym, co pozwala na ich łączne rozpoznanie.
W kontrolowanej sprawie WSA podważył ocenę organów, jako przedwczesną i niedostateczną, że Strona po sprzedaniu udziałów w Spółce, m.in. Nabywczyni I, pozostawała nadal w tej Spółce osobą zarządzającą transportem, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia przez organ na Stronę administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł, na podstawie art. 92a ust. 2 i 4 u.t.d. w zw. z lp. 15.3 załącznika nr 4 do u.t.d., za stwierdzony podczas kontroli drogowej w dniu 18 marca 2019r., przeprowadzonej na drodze krajowej nr 7 w miejscowości B., brak tachografu w zespole pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, którym był wykonywany krajowy transport drogowy rzeczy.
Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzająca transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2.000 zł za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 4 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 zł. Z kolei na mocy art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do u.t.d.
Według zaś lp. 15.3. zał. nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf, posiadający świadectwo homologacji, kwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie, podlega karze 2000 zł.
Z treści przytoczonych regulacji wynika jednoznacznie, że nałożenie na ich podstawie kary pieniężnej wymaga ustalenia, że doszło do opisanego wyżej naruszenia, zarządzającego transportem oraz podmiotu odpowiedzialnego za to naruszenie.
Co do wystąpienia naruszenia – niewyposażenia pojazdu w tachograf, gdyż dopuszczalna masa całkowita zestawu pojazdów przekraczała 3,5 t, nie było sporu.
Jak zaznaczono sporna była kwestia czy były podstawy do uznania, że Strona była osobą zarządzającą transportem w Spółce w rozumieniu art. 2 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 bądź wykonywała czynności zarządzającego transportem w Spółce - podmiocie wykonującym przewóz skontrolowanym pojazdem.
Przede wszystkim należy podkreślić, że ocenie podlegał stan sprawy z momentu kontroli, tj. z dnia 18 marca 2019 r., co nie było podważane przez strony.
Definicję "zarządzającego transportem" wprowadza art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1071/2009 i oznacza nim osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy.
Kryteria, jakie musi spełniać zarządzający transportem określa art. 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, tj. spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b (ma się cieszyć dobrą reputacją) i lit. d (ma posiadać wymagane kompetencje zawodowe) i jest osobą, która: w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa (lit. a); rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą (lit. b) oraz posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty (lit. c).
Ponadto, w myśl art. 7c u.t.d. mikroprzedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców może, bez wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego warunki, o których mowa wart. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. a) - d) rozporządzenia nr 1071/2009, tj.: przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy; umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a), precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem; w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a), może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów, a Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz osoba, o której mowa w lit. a), wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy.
Ponadto art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 przewiduje również, że jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d), właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczenia zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem spełniania przez taką osobę kryteriów uregulowanych pod lit. a) – d), wyżej opisanych.
Organ stał na stanowisku, że Strona była w dniu kontroli osobą zarządzającą transportem w rozumieniu art. 2 pkt 5 i art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009.
Z kolei Sąd I instancji, analizując powyższe uregulowania, zwracał uwagę na wymogi, że zarządzający transportem w przedsiębiorstwie ma to czynić w sposób rzeczywisty i ciągły (art. 4 ust.1 lit. a) rozporządzenia nr 1071/2009) i ma mieć rzeczywisty faktyczny związek z firmą, czyli być pracownikiem, dyrektorem, właścicielem, udziałowcem (lit. b).
Organy, dokonując ustaleń, że kierujący podczas kontroli wskazał na Stronę jako zarządzającą transportem, co później potwierdziła Prezes Zarządu Spółki, jednocześnie Nabywczyni I w piśmie z 19 lutego 2020 r.; w KREPTD Strona była wpisana jako zarządzająca transportem u Przewoźnika i wpis ten został usunięty po kilku miesiącach po ww. kontroli drogowej (według twierdzeń Strony w listopadzie 2019 r.); na moc obowiązującą wpisu w ww. Rejestrze nie miała wpływu sprzedaż przez Stronę wszystkich udziałów w Spółce na podstawie umowy z 24 października 2018r., a także treść e-maili z 15 listopada 2018 r. oraz 22 stycznia 2019 r., przesyłanych między Stroną a C. Ł. (kierowcą zespołu pojazdów podczas ww. kontroli, traktowanym przez Stronę za przedstawiciela Spółki, skoro w nim prowadziła korespondencję mailową), uznały, że Strona była osobą zarządzającą transportem u Przewoźnika w dniu 18 marca 2019 r., gdy przeprowadzono ww. kontrolę drogową, podczas której stwierdzono brak wyposażenia zespołu pojazdów z tachograf.
Natomiast, WSA oceniając zaskarżoną decyzję i powyższe ustalenia organów zgodził się ze Stroną, że zgromadzono niepełny materiał dowodowy co do relacji między Stroną a Spółką, gdyż w trybie art. 50 k.p.a. nie wzywano Strony czy Spółki o przedstawienie dokumentów określających ich współpracę, czy też nie przesłuchano Strony i Prezesa Zarządu Spółki –M. Ł., co stanowiło naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 9, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.
Zdaniem Sądu odwoławczego należy podzielić stanowisko organu. Przede wszystkim organ prawidłowo wykłada pojęcie "w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa (transportowego)" charakteryzujące zarządzającego transportem (por. art. 2 pkt 5 i art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1071/2009), że powinno być rozumiane jako określające, w jaki sposób ma realizować zarządzający swoje obowiązki, a nie kryterium, od którego zależy uznanie dopiero danej osoby za zarządzającego transportem. Oznacza to, że także na zarządcy ciążą obowiązki związane z faktycznie wykonywanym transportem (przewozem), co potwierdza motyw 8 zd. trzecie Preambuły rozporządzenia nr 1071/2009 "Należy sprecyzować warunki, na których podstawie uznaje się daną osobę za odpowiedzialną za rzeczywiste i ciągłe zarządzanie operacjami transportowymi w przedsiębiorstwie."
Należy podkreślić, że rzeczywiste i ciągłe zarządzanie operacjami transportowymi przez zarządzającego ma wpływ na ocenę prowadzenia działalności gospodarczej w sposób rzeczywisty i ciągły i spełniania przez przedsiębiorcę transportowego nieprzerwanie warunków przewidzianych w rozporządzeniu nr 1071/2009, w tym dobrej reputacji, co przekłada się na to, że w razie konieczności właściwe organy państwa członkowskiego mają możliwość podejmowania decyzji o zawieszeniu lub cofaniu zezwoleń, które pozwalają temu przedsiębiorcy prowadzić działalność na rynku (por. motyw 7 Preambuły do rozporządzenia nr 1071/2009, wyrok NSA z 11 grudnia 2024r., sygn. akt II GSK 1313/21; opublikowany, jak poniżej cytowane orzeczenia: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zatem, jeżeli daną osobę uzna się za zarządzającego w świetle kryteriów z art. 2 pkt 5 i art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, to powinien zarządzać operacjami transportowymi w sposób rzeczywisty i ciągły. Niewypełnianie tych obowiązków daje podstawę do nałożenia sankcji na mocy art. 92a ust. 2 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 4 do u.t.d. (tutaj: lp.15.3).
Zasadny okazał się więc zarzut zgłoszony w pkt I.ppkt 2.petitum skargi kasacyjnej.
Natomiast, co do oceny, czy Stronę należało jednak uznać za zarządzającego transportem u Przewoźnika w dniu kontroli w świetle znajdującego się w aktach materiału dowodowego (zarzut z pkt I. ppkt 1. i pkt II. ppkt 1.-3. petitum skargi kasacyjnej), czy też należało prowadzić dalsze ustalenia, jak zalecał Sąd I instancji, zdaniem NSA, ma rację skarżący kasacyjnie organ, że w okolicznościach tej sprawy doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wskutek błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że organ administracji nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego w zakresie relacji między Stroną a Przewoźnikiem, czy w dniu kontroli byłą osobą zarządzającą transportem w Spółce.
Przede wszystkim WSA zbyt daleko idące skutki wywiódł z umowy z 24 października 2018 r. sprzedaży udziałów w Spółce L. Sp. z o.o. między sprzedającą je Stroną a dwoma podmiotami kupującymi: Nabywczynią I i Nabywcą II. W Umowie tej nie ma żadnych zapisów odnośnie dalszych czynności Strony, czy ich zakończenia jako zarządzającego transportem w sprzedawanej Spółce. Nie było sporne, że w Spółce tej przed sprzedażą Strona była także zarządzającą transportem. Z wpisów w KREPTD aktualnych w dniu kontroli (18 marca 2019 r.) wynikało, że Strona pozostawała zarządzającą transportem w Spółce, certyfikat uzyskała 17 lipca 2015 r. Do tego licencja nr [...] którą okazał kierowca podczas kontroli drogowej została wydana na Spółkę 7 lutego 2018 r., czyli w dacie, kiedy jedynym udziałowcem w Spółce była Strona. Umowa sprzedaży udziałów także nie poruszała kwestii wspomnianej licencji transportowej. Wskazywało to, że Spółka posługiwała się dokumentami uzyskanymi i wpisanymi do KREPTD, gdy właścicielką Spółki była Strona i mimo sprzedaży Spółki wpisy te nie zostały zweryfikowane do dnia kontroli drogowej.
Jak zaś wynika z art. 82g ust. 14 pkt 1 u.t.d. KREPTD jest ewidencją przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Gromadzi się w nim m.in. dane dotyczące osoby zarządzającej transportem (art. 82h ust. 1 pkt 17 u.t.d.). Dane z Rejestru są jawne i publicznie dostępne (art. 82j ust. 1 u.t.d.), co zauważyła Strona, udostępnia się je także na wniosek osoby, której dotyczą (art. 82j ust. 4 u.t.d.) i co istotne - odnotowuje się w Rejestrze zmiany danych gromadzonych w ewidencjach (art. 82h ust. 4 u.t.d.).
Wagę istnienia i prawidłowości wpisów w Rejestrze, jak wspomniany, podkreślił TSUE w wyroku z 5 października 2016 r., C-23/16, Komisja Europejska v.Rzeczpospolita Polska (Lex nr 2116778) stwierdzając: "W celu zapewnienia skuteczności systemu nadzorowania przedsiębiorstw prowadzących działalność w różnych państwach członkowskich, ustanowionego rozporządzeniem nr 1071/2009, państwo członkowskie, które wydaje zezwolenie, powinno wiedzieć o naruszeniach popełnionych przez danego przewoźnika na terytorium innych państw członkowskich i mieć dostęp do informacji dotyczących tego przewoźnika, którymi dysponują inne państwa członkowskie. Artykuły 16-18 i 24 tego rozporządzenia przewidują w związku z tym utworzenie krajowych rejestrów elektronicznych i ich wzajemne połączenie oraz definiują zasady współpracy administracyjnej między właściwymi organami państw członkowskich w dziedzinie wymiany informacji."
Zatem Strona miała możliwość sprawdzania zapisów w KREPTD, a w konsekwencji wystąpienia o ich zmianę, jeżeli wszelkie więzy ustały ze Spółką po jej zbyciu, a Spółka tego nie uczyniła (por. art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 2071/2009 nakładający na przedsiębiorcę obowiązek powiadomienia właściwego organu o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem, ale nie wyłączający takiego prawa innym osobom). Natomiast Strona, mając dostęp do KREPTD, nie zgadzając się na wykorzystywanie jej uprawnień jako zarządzającego transportem, znając skutki ujawnienia jej danych jako zarządzającego transportem w Spółce, nie podjęła czynności zmierzających do zaktualizowania danych w tym Rejestrze, a wręcz przeciwnie – była zainteresowana dalszą współpracą z Przewoźnikiem, co potwierdzał e-mail Strony z 22 stycznia 2019 r., czyli sprzed daty kontroli. Potwierdzał ten e-mail również, że umowa sprzedaży udziałów z 24 października 2018 r. nie objęła zagadnień administracyjnych związanych z działalnością Spółki, przynajmniej w zakresie działalności transportowej. Strona przez rok (od chwili sprzedaży udziałów w Spółce) figurowała w omawianym Rejestrze jako zarządzająca transportem w Spółce, mimo zapowiedzi już w styczniu 2019 r. wystąpienia do organu o wykreślenie wpisu. Również e-mail Strony z 15 listopada 2018 r. nie wskazywał, aby zakończyła się współpraca między Stroną a Spółką w zakresie objętym wpisami w KREPTD.
Sąd I instancji nie ocenił prawidłowo, w świetle przepisów u.t.d. i rozporządzenia nr 1071/2009 wagi wpisów w KREPTD. Ten błąd w istotny sposób wpłynął na ocenę pozostałego materiału dowodowego, co wyżej omówiono.
Oceny tej, wbrew stanowisku WSA, nie zmieniło doręczenie decyzji MWITD z 23 maja 2019 r. na adres Spółki, skoro taki adres wynikał z KREPTD. Brak przekazania tej decyzji Stronie przez Spółkę świadczy jedynie o napiętych relacjach między tymi podmiotami. Organ zaś ponownie wydał decyzję w tym zakresie w dniu 6 marca 2020 r., uznając, że poprzednia nie wywołała skutków prawnych, a czego Strona nie kwestionowała. Z oświadczeń Strony wynika, że dopiero ponowne wszczęcie postępowania administracyjnego (jesienią 2019 r.) skutkowało podjęciem działań przez Stronę, które doprowadziły do usunięcia wpisu jej dotyczącego z KREPTD. Należy przy tym zauważyć, że w rozporządzeniu nr 1071/2009 kładzie się nacisk na wysoki poziom kwalifikacji zawodowych zarządzających transportem i ich wiedzę fachową (por. motyw 11 Preambuły).
W tej sytuacji należało podzielić argumentację GITD, który przeprowadził wystarczające i kompletne postępowanie dowodowe. Dowody przedstawione przez Stronę nie miały podważyły stanowiska organu, a wręcz (umowa zbycia udziałów, e-mail z 22 stycznia 2019 r.) potwierdzały stanowisko organu i je dopełniały. Organ skarżący kasacyjnie w logiczny sposób przedstawił ww. argumenty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Niezasadne natomiast okazały się zarzuty naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., zgłoszone w pkt II.petitum skargi kasacyjnej.
Ustanowiony w art. 133 § 1 p.p.s.a. zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. będzie więc takie przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego aktu, które doprowadzi do przedstawienia przez wojewódzki sąd administracyjny stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09). Innymi słowy do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść, gdyby Sąd pominął dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, czy też dokonał własnych. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez sąd I instancji (por. wyroki NSA z: 9 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1350/11; 17 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1609/10; 20 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 2169/22).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego takie błędy nie miały miejsca w niniejszej sprawie, więc nie doszło do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a.
Z kolei art. 134 § p.p.s.a. stanowi: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a." Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie rozstrzygnięcie "w granicach sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej (w znaczeniu materialnym) niż ta, w której wniesiono skargę. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (tak. A.Kabat (w]: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz wyd. III, Lex 2021). Zarzut naruszenia tego przepisu także nie znajduje w tej sprawie uzasadnienia.
Mimo wspomnianych uchybień w konstrukcji zarzutów z pkt II. petitum skargi kasacyjnej, zarzuty w nim zgłoszone w ppkt 1.-3., z uwagi na wskazanie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami k.p.a., okazały się w rezultacie trafne.
Skutkiem prawidłowych ustaleń organów, była prawidłowa kwalifikacja przez organy naruszenia stwierdzonego podczas kontroli drogowej w dniu 18 marca 2019 r. Zasadny okazał się więc zarzut zgłoszony w pkt I ppkt 1petitum skargi kasacyjnej.
Należy podkreślić, że stanowiący podstawę wymierzenia stronie kary pieniężnej przepis art. 92a ust. 2 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną zarządzającego transportem, który naruszył obowiązki lub warunki przewozu drogowego, o charakterze obiektywnym. Nie jest ona uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. A zatem określona w art. 92a ust. 2 u.t.d. kara jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. wyrok NSA z 9 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 936/20; 6 lutego 2025 r., syn akt II GSK 1589/21 i powołane w nim orzecznictwo;). Istotą tej kary jest przy tym zmuszenie podmiotów w przepisie wymienionych do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa, a ściślej wymuszenie działań w kierunku dyscyplinowania kierowców bezpośrednio naruszających przepisy prawa (por. wyrok NSA z 23 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 1382/19). Co do zasady, bez znaczenia pozostają okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń związanych z przewozem (por. wyrok NSA z 3 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 1474/19).
Ustawodawca umożliwił wprawdzie podmiotowi określonemu w art. 92a ust. 2 u.t.d. obalenie tego domniemania w sytuacji m.in. spełnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 u.t.d., stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności zarządzającego transportem za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu. W rozpoznawanej sprawie, WSA naruszenie art. 92c ust. 1 u.t.d. powiązał z naruszeniem przepisów prawa materialnego wobec ich zastosowania, mimo nieprawidłowych ustaleń, nie rozstrzygających istotnych okoliczności dla wyniku sprawy, dokonanych po dowolnej ocenie dowodów. Jak wyżej przedstawiono, autor skargi kasacyjnej wykazał nieprawidłowość stanowiska WSA.
Ponadto organ w zaskarżonej decyzji przeprowadził wywód wykazujący brak podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. Przepis ten ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścieśniającej. Okolicznościami, o których mowa art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący czynności związane przewozem drogowym przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W niniejszej sprawie spór dotyczył tego, że Strona miała zakończyć współpracę ze Spółką przed dniem kontroli drogowej w charakterze osoby zarządzającej transportem drogowym, a Spółka miała bezpodstawnie korzystać z tych uprawnień, a nie wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności zwalniających Stronę z odpowiedzialności.
Co do naruszenia art. 92b ust. 1 u.t.d. WSA nie wykazał na czym miałoby ono polegać, skoro organy nie stosowały tego przepisu.
Dlatego zarzut zgłoszony w pkt I. ppkt 3. petitum skargi kasacyjnej należało uznać za trafny.
Z tych względów i biorąc pod uwagę, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 193 i w zw. z art. 151 p.p.s.a. uznał, że skargę kasacyjną GITD należało uwzględnić poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i po rozpoznaniu skargi Strony – oddalić zaś ten środek odwoławczy.
O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).