II GSK 2118/22

II GSK 2118/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Rysz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
III SA/Gd 915/21 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2022-08-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 61 § 3, art. 61 § 4 w zw. z 193
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku R. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 sierpnia 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 915/21 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 6 sierpnia 2021 r. nr SKO.474.61.2021 w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (zwany dalej "WSA" lub "sądem pierwszej instancji") wyrokiem z 11 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 915/21, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej zwanej "p.p.s.a.") oddalił skargę R. K. (dalej zwanego "skarżącym") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku (dalej zwanego "SKO") z 6 sierpnia 2021 r. nr SKO.474.61.2021 utrzymującą w mocy decyzję Starosty Słupskiego z 24 czerwca 2021 r. w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne.
W skardze kasacyjnej od wyroku WSA skarżący wniósł między innymi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu pisma ponowił argumentację skargi oraz wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w skardze.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy zauważyć, że sprawa wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji była rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który postanowieniem z 15 listopada 2021 r., działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., odmówił skarżącemu zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA uznał, że wniosek nie został przez skarżącego uzasadniony. Ponadto, zdaniem sądu pierwszej instancji, charakter zaskarżonego aktu nie wskazuje aby mógł on wywołać negatywne dla skarżącego skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przechodząc do oceny wniosku skarżącego zawartego w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że stosownie do treści art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Tym samym sąd bez takich zmian, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia, nie może uchylić i zmienić wydanego uprzednio postanowienia.
Postępowanie wpadkowe dotyczące złożonego przez skarżącego ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą odmowy zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii.
W tym kolejnym postępowaniu nie dochodzi do zmiany ciężaru dowodu w zakresie wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Wciąż obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, który przedstawiając wnikliwą argumentację popartą stosownymi dokumentami powinien przekonać sąd do zmiany wcześniejszego rozstrzygnięcia.
Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że okoliczności podniesione w obecnie rozpoznawanym wniosku skarżącego nie różnią się od tych, jakie były już przedmiotem oceny WSA w Gadńsku w postępowaniu wpadkowym zakończonym postanowieniem z 15 listopada 2021 r., a w zasadzie stanowią ich kopię. W obu wnioskach argumentacja skarżącego sprowadzała się do dwóch zdań: "Podnoszę, że pozbawienie skarżącego uprawnień do kierowania samochodem, na podstawie wadliwie wydanych decyzji będzie miało negatywny wpływ na jego życie. Skarżący potrzebuje uprawnień do wykonywania pracy oraz wykonywania istotnych czynności życia codziennego (m.in. zakupy, wizyty u lekarza)."
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w obecnie ocenianym wniosku argumenty strony nie uzasadniają zmiany prawomocnego postanowienia sądu pierwszej instancji z 15 listopada 2021 r. Nie można bowiem przyjąć, że uprawdopodabniają one w sposób należyty wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Skarżący nie wskazał żadnych nowych okoliczności przemawiających za uwzględnieniem jego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również w zasadzie nie przedstawił żadnych argumentów na poparcie tezy o negatywnych skutkach odmowy wstrzymania wykonania decyzji, ograniczając się do wręcz literalnego powtórzenia treści pierwotnego wniosku, podczas gdy dla wykazania spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie jest wystarczającym sam wywód strony dotyczący ogólnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. (vide: J. P. Tarno /w:/ J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206).
W ocenie Sądu w lakonicznej treści skargi kasacyjnej brak jest jakiejkolwiek argumentacji związanej z sytuacją osobistą lub ekonomiczną skarżącego. Stwierdzenia zawarte we wniosku w żaden sposób nie zostały rozwinięte, nie wyjaśniono kim z zawodu jest skarżący i dlaczego skierowanie skarżącego na badania psychologiczne mogłoby negatywnie wpłynąć na jego sytuację osobistą i ekonomiczną (podobnie np. postanowienie NSA z 7 czerwca 2022 r. sygn. akt. II GZ 148/22).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 4 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.