II GSK 2115/25

II GSK 2115/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-10-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marcin Kamiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 3583/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-04-03
Skarżony organ
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 30 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku J. S. i M. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 9 września 2024 r. nr O/KR.Z-3.4341.16.1.2024.AL5 w sprawie ze skargi kasacyjnej J. S. i M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 3583/24 w sprawie ze skargi J. S. i M. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 9 września 2024 r. nr O/KR.Z-3.4341.16.1.2024.AL5 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić wniosek.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3583/24, oddalił skargę J. S. i M. S. (skarżący, strony) na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (organ, GDDKiA) z dnia 9 września 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżących zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 9 września 2024 r.
W uzasadnieniu pełnomocnik skarżących podniósł, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody, a także spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a ustawa szczególna nie wyłącza wstrzymania jej wykonania. Pełnomocnik procesowy skarżących podniósł, że wykonanie decyzji o nałożeniu "kilkukrotnie zawyżonej" (poprzez zaniechanie zastosowania zakazu reformationis in peius) administracyjnej kary pieniężnej spowoduje efekt, którego nie można będzie już cofnąć, a w związku z istotnymi oraz uzasadnionymi wątpliwościami dotyczącymi zgodności z prawem decyzji organu (na co wskazują zarzuty zawarte w skardze) – ich zrealizowanie może wyrządzić skarżącym istotną szkodę, a także implikować nieodwracalne następstwa. W związku z tym, naturalna jest konieczność wstrzymania wykonania decyzji organu. Pełnomocnik skarżących wskazał, że strata (szkoda) skarżących wynosi co najmniej 48. 912 złotych (kara z decyzji w II instancji, tj. 69 292 złote minus kara z decyzji w I instancji, tj. 20 380 złotych), a zatem skarżących (osoby fizyczne), na skutek rażącego naruszenia prawa, obciążono bezprawnie karą zawyżoną o blisko 50.000 złotych, natomiast wyegzekwowanie "tego roszczenia" musi spowodować problemy finansowe skarżących (którzy mają wiele innych zobowiązań). Pełnomocnik skarżących kasacyjnie podniósł, że w przypadku "przekazania tej kwoty organowi" szkodę i trudne do odwrócenia skutki będą związane ze "stratami inflacyjnymi" skarżących (organ będzie bezpodstawnie dysponować ich środkami pieniężnymi, które mogą być przeznaczone na spłatę zobowiązań). Zdaniem pełnomocnika skarżących, okoliczności te przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu kasacyjnym w przedmiotowej sprawie podlegał oddaleniu jako pozbawiony uzasadnionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Powyższa regulacja znajduje w świetle art. 193 p.p.s.a. odpowiednie zastosowanie w postępowaniu ze skargi kasacyjnej (zob. uchwała NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA z 2007 r., nr 4, poz. 77).
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, przesłanki materialne uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odwołują się do takich prawnych lub faktycznych okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23).
Warunkiem zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest jednak wykazanie – co najmniej na poziomie uprawdopodobnienia – przez uprawnionego wnioskodawcę (stronę skarżącą), że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jeżeli bowiem sąd administracyjny orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności na wniosek strony skarżącej, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie są wystarczające ogólne twierdzenia strony lub wskazanie faktów, z których nie można w sposób bezpośredni wyprowadzić konkluzji, że wysoce prawdopodobna jest materializacja niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie zawarty w skardze kasacyjnej wniosek strony skarżącej o zastosowanie w stosunku do niej instytucji ochrony tymczasowej odwołuje się zasadniczo do okoliczności, które były już przedmiotem rozpoznania i oceny przez Sąd a quo w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3583/24. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela i akceptuje przesłanki oraz rozstrzygnięcie wynikające z powyższego orzeczenia, stwierdzając jednocześnie, że we wniosku kasacyjnym o udzielenie ochrony tymczasowej nie wskazano żadnych nowych okoliczności (poza tymi związanymi z "problemami finansowymi" strony skarżącej w razie przymusowego wykonania nałożonej kary pieniężnej), które mogłyby spowodować zmianę oceny prawnej sytuacji strony skarżącej na tle przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze oraz działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Admiracyjny postanowił o oddaleniu złożonego wniosku.