II GSK 208/07

II GSK 208/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-11-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Kacprzak /sprawozdawca/
Joanna Kabat -Rembelska
Maria Myślińska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6173 Biegli sądowi i tłumacze przysięgli
Hasła tematyczne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1416/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-03-15
VI SA/Wa 1416/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-10-16
Skarżony organ
Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1985 nr 31 poz 137
art. 8, art. 133 par. 1, art. 157.
Ustawa z dnia 20 czerwca 1985 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.
Dz.U. 1987 nr 18 poz 112
paragraf 1 ust 1. paragraf 18.
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych.
Dz.U. 2004 nr 273 poz 2702
art. 1 ust 1, art. 2 pkt 6, art. 3 ust 1, art. 4 ust 1, art. 4 ust 2, art. 5 ust 2, art 13, art. 32, art. 33 ust 1.
Ustawa z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Jan Kacprzak (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1416/05 w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie ustanowienia tłumaczem przysięgłym oraz wpisu na listę tłumaczy przysięgłych. oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1416/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę J. R. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustanowienia tłumaczem przysięgłym oraz wpisu na listę tłumaczy przysięgłych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie sprawy:
Wnioskiem z dnia 25 września 2003 r. J. R. wniósł o ustanowienie go tłumaczem przysięgłym i wpisanie go na listę tłumaczy przysięgłych języka angielskiego i niemieckiego. Do wniosku skarżący załączył miedzy innymi dyplom ukończenia Politechniki [...] Wydziału Elektrycznego, legitymację Stowarzyszenia Elektryków Polskich Izby Rzeczoznawców potwierdzających posiadane uprawnienia, zaświadczenie z rejestru tłumaczy Naczelnej Organizacji Technicznej, z którego wynikało, że skarżący jest wpisany do rejestru tłumaczy tekstów technicznych i innych specjalistycznych oraz legitymację rzecznika patentowego.
Decyzją z dnia [...] października 2003 r., nr [...] Prezes Sądu Okręgowego w W. odmówił ustanowienia skarżącego tłumaczem przysięgłym języka angielskiego i niemieckiego, wskazując w uzasadnieniu, iż § 18 ust 1, Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych (Dz. U. Nr 18, poz. 112), precyzuje, że znajomość języka obcego oraz umiejętność tłumaczenia winna być wykazana dyplomem ukończenia odpowiednich dla tego języka wyższych studiów filologicznych lub lingwistyki stosowanej, a którego to dyplomu skarżący nie posiadał.
Decyzją z dnia [...] października 2003 r., nr [...], wydaną wskutek odwołania J. R., Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w W.
Powyższa decyzja została zaskarżona przez J. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W., który wyrokiem z dnia 15 listopada 2004 r., sygn. akt 6 II SA 4243/03 uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] października 2003 r.
W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w toku postępowania administracyjnego został pominięty konieczny etap tego postępowania określony w § 18 ust 2 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych. Wojewódzki Sąd wskazał, iż z przepisu tego, w związku art. 106 K.p.a., wynika, że przed podjęciem przez właściwe organy decyzji w przedmiocie wyrażenia zgody lub odmowy ustanowienia tłumaczem przysięgłym Prezes Sądu Okręgowego powinien, stosowanie do art. 106 § 1 i 2 K.p.a., przedstawić sprawę Ministrowi Sprawiedliwości celem wyrażenia zgody na posłużenie się dokumentami przedstawionymi przez kandydata na tłumacza jako dowodami potwierdzającymi posiadanie kwalifikacji zawodowych pozwalających na ustanowienie tłumaczem przysięgłym. Kwestia ta powinna być rozstrzygnięta przez Ministra Sprawiedliwości postanowieniem i dopiero po prawomocnym zakończeniu tego postępowania możliwe było wydanie decyzji w sprawie zgody lub odmowy wyrażenia zgody na ustanowienie kandydata tłumaczem przysięgłym.
W trakcie toczącego się ponownie przed Prezesem Sądu Okręgowego w W. postępowania, uchwalona została w dniu 25 listopada 2004 r. Ustawa o zawodzie tłumacza przysięgłego (Dz. U. Nr 273, poz. 2702), która weszła w życie z dniem 27 stycznia 2005 r.. Artykuł 5 pkt 2 tej ustawy przewiduje, że nabycie uprawnień do wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego potwierdza świadectwo wydane przez Ministra Sprawiedliwości.
Z tego powodu Prezes Sądu Okręgowego w W., uznając, że utracił przymiot organu uprawnionego do wydania decyzji w tej sprawie, decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...], na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie w sprawie ustanowienia J. R. tłumaczem przysięgłym oraz wpisu na listę tłumaczy przysięgłych przy Sądzie Okręgowym w W.
Decyzją z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] Minister Sprawiedliwości po rozpoznaniu odwołania na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] kwietnia 2005 r., utrzymał tę decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż powołana ustawa z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego nie zawiera przepisów międzyczasowych, które określałyby sposób załatwiania wniosków złożonych w dacie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r., a nierozpatrzonych od dnia wejścia w życie nowego uregulowania ustawowego. Organ wskazał, że nowa ustawa zmieniła zasadniczo tryb postępowania w sprawie ustanowienia tłumacza przysięgłego, określiła organy właściwe do stwierdzenia uprawnień, jak i prawo do wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego oraz wymagania stawiane kandydatom do tego zawodu. W związku z powyższym organ uznał, że obligatoryjnym było umorzenie postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy powołanego rozporządzenia, zgodnie z art. 105 K.p.a.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. J. R. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej z powodu nierozpoznania istoty sprawy oraz błędów w ustaleniu stany faktycznego.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości jak i utrzymana nią w mocy decyzja Prezesa Sądu Okręgowego w W. nie naruszają prawa materialnego i procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż ustawa z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego, która weszła w życie w dniu 27 stycznia 2005 r., pozbawiła prezesów sądów okręgowych kompetencji do ustanawiania tłumaczy przysięgłych, wprowadzając nowy tryb i zasady ustanawiania tłumaczy przysięgłych. Stosownie do treści tej ustawy, organem dokonującym wpisu na listę tłumaczy przysięgłych, po spełnieniu przez kandydata ustawowych wymogów i zdaniu egzaminu, stał się Minister Sprawiedliwości. Jednocześnie przepisy tej ustawy nie wprowadziły żadnych przepisów intertemporalnych umożliwiających merytoryczne rozstrzygnięcie wniosków złożonych przed dniem 27 stycznia 2005 r., tj. przed dniem jej wejścia w życie.
Z tego względu Wojewódzki Sąd podzielił poglądy organów pierwszej i drugiej instancji, że postępowanie prowadzone w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych stało się bezprzedmiotowe i zgodnie z art. 105 K.p.a. podlegało umorzeniu. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu w rozpoznawanej sprawie przesłanka bezprzedmiotowości z art. 105 § 1 K.p.a. zaistniała, gdyż brak było podstaw prawnych do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, zarówno przez organ odwoławczy jak i przez organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd wskazał, iż zgodnie z treścią art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie administracyjne z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Jedną z przyczyn bezprzedmiotowości postępowania jest zmiana stanu prawnego w toku postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska skarżącego, iż w niniejszej sprawie miał zastosowanie przepis art. 33 ust 1 ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego, zgodnie z którym osoby, które uzyskały uprawnienia tłumacza przysięgłego na podstawie przepisów dotychczasowych stają się tłumaczami przysięgłymi w rozumieniu niniejszej ustawy pod warunkiem wpisu, na swój wniosek, na listę tłumaczy przysięgłych, o której mowa w art. 6 ust 2, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy. Wojewódzki Sąd podkreślił, iż przepis ten dotyczy wyłącznie osób, które przed zmianą stanu prawnego zostały ustanowione tłumaczami przysięgłymi, natomiast postępowanie administracyjne w przedmiocie ustanowienia J. R. tłumaczem przysięgłym do dnia wejścia w życie ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego nie zostało zakończone prawomocną decyzją o ustanowieniu go tłumaczem przysięgłym.
Skargą kasacyjną J. R. zaskarżył powyższy wyrok w zakresie w jakim dotyczy on dokonania wpisu na listę tłumaczy przysięgłych języka angielskiego i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w tym zakresie i rozpoznanie skargi, tzn. wpisanie skarżącego na listę tłumaczy przysięgłych języka angielskiego oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z urzędu według norm przepisanych.
Skarżący zarzucił wyrokowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędna jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie § 18 ust 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych oraz art. 2 ustawy z dnia 25 października 2004 r. o zawodzie tłumacza, bez uwzględnienia konstytucyjnej zasady państwa prawa i dobrej legislacji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej J. R. podniósł, iż w jego ocenie Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę nie uwzględnił naruszenia prawa, którym w ocenie skarżącego było niewydanie przez Prezesa Sądu Okręgowego w W. decyzji w odpowiednim czasie. Skarżący wskazał, iż zamiast tego organ pierwszej instancji zwlekał z wydaniem odpowiedniej decyzji do chwili wejścia w życie ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego, zgodnie z którą skarżący nie miał możliwości uzyskania wpisu na listę tłumaczy z uwagi na nieukończenie studiów filologicznych. Skarżący podniósł, że w uprzednio obowiązującym stanie prawnym mógłby być wpisany na listę tłumaczy na podstawie wykazania, iż w sposób odpowiedni opanował język. Skarżący podniósł również, że nowa ustawa o zawodzie tłumacza nie zawierała przepisów intertemporalnych, co tym bardziej obligowało Prezesa Sądu Okręgowego w W. do wydania w odpowiednim czasie decyzji. Zdaniem skarżącego Prezes Sądu Okręgowego niewydając decyzji w stosownym czasie, powinien był w sposób właściwy dokonać zastosowania i wykładni przepisów § 18 ust 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie biegłych i tłumaczy przysięgłych oraz art. 2 ustawy o zawodzie tłumacza, a mianowicie w ten sposób, że stosując w myśl art. 8 ust 2 Konstytucji RP jej przepisy bezpośrednio, powinien był zastosować w przedmiotowej sprawie na podstawie konstytucyjnych zasad państwa prawa i dobrej legislacji dotychczasową wersję przepisu ustanawiającego przesłanki do dokonania wpisu na listę tłumaczy przysięgłych, które to przesłanki zostały przez skarżącego spełnione, bowiem wykazał on, że w odpowiednim zakresie włada językiem angielskim.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Na wstępie wskazać należy, iż do dnia 27 stycznia 2005 r. kwestie dotyczące tłumaczy przysięgłych regulowało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych (Dz. U. 87.18.112), wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej wówczas w art. 133 § 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 31, poz. 137) - zwanej dalej p. u. s. p.. Zarówno z art. 8 ustawy p. u. s. p., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania rozporządzenia, jak i z umieszczenia delegacji do wydania rozporządzenia w tej ustawie, jak również z treści samej delegacji wynikało, iż tłumacz przysięgły był instytucją prawa sądowego procesowego. Wskazywały na to również szczegółowe rozwiązania zawarte w przepisach tego rozporządzenia, w szczególności to, że wszystkie istotne dla statusu tłumacza przysięgłego czynności, jak ustanowienie, przyjęcie przyrzeczenia, wykonanie nadzoru i zwolnienie z funkcji powierzały na zasadzie kompetencji wyłącznej prezesowi właściwego sądu okręgowemu. Powołane Rozporządzenie w części dotyczącej tłumaczy przysięgłych utraciło moc z dniem 27 stycznia 2005 r. na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 25 października 2004 r. o zawodzie tłumacza oraz zmiany delegacji ustawowej, wprowadzonej przez art. 32 tej ustawy w art. 157 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sadów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.)
Ustawa o zawodzie tłumacza przysięgłego, określa warunki i tryb nabywania oraz utraty prawa wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego, a także zasady wykonywania tego zawodu - art. 1 ust. 1 ustawy. Określając w art. 2 wymagania, jakie musi spełniać osoba fizyczna, aby wykonywać zawód tłumacza przysięgłego wprowadza w pkt 6 wymóg złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu na tłumacza przysięgłego. Dla potrzeb tego egzaminu tworzy się Państwową Komisję Egzaminacyjną /art. 3 ust. 1 ustawy/ a w art. 4 ust. 1 sprecyzowany został zakres tego egzaminu. Według art. 5 ust.1 uprawnienia do wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego nabywa osoba, która zdała egzamin określony w art. 4 ust. 1., a stosownie do ust. 2 tego przepisu nabycie uprawnień do wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego potwierdza świadectwo wydane przez Ministra Sprawiedliwości. Zadania tłumacza przysięgłego określa art. 13 stanowiący, że tłumacz przysięgły jest uprawniony do:
1/ sporządzania i poświadczania tłumaczeń z języka obcego na język polski i z języka polskiego na język obcy a także do sprawdzenia i poświadczenia tłumaczeń w tym zakresie sporządzonych przez inne osoby,
2/ sporządzania poświadczonych odpisów pism w języku obcym, sprawdzania i poświadczania odpisów pism, sporządzonych w danym języku obcym przez inne osoby,
3/ dokonywania tłumaczenia ustnego.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie, podziela stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt II GSK 17/06 (LEX nr 22147), że ustawa o zawodzie tłumacza stworzyła nowy zawód, a tłumacz przysięgły ustanowiony według procedury obowiązującej w tej ustawie nie jest już instytucją prawa sądowego procesowego oraz, że pomiędzy rozporządzeniem a ustawą nie zachodzi taka zależność, która obligowałaby ustawodawcę do określenia w przepisach intertemporalnych relacji pomiędzy przepisami dotychczasowymi (rozporządzeniem) a ustawą, gdyż co do zawodu tłumacza przysięgłego nie było przepisów dotychczasowych Rozporządzenie nie określało bowiem warunków i trybu nabywania prawa wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego, lecz tryb ustanowienia tłumaczy przysięgłych dla potrzeb postępowań sądowych. Z dniem wejścia w życie powołanej ustawy zawód tłumacza przysięgłego stał się samodzielnym zawodem regulowanym ustawą.
W dacie składania przez skarżącego wniosku o ustanowienie go tłumaczem przysięgłym, tj. w dniu 25 września 2003 r., obowiązywało powołane rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych, zaś w czasie ponownie toczącego się przed Prezesem Sądu Okręgowego w W. postępowania o ustanowienie skarżącego tłumaczem przysięgłym weszła w życie powołana ustawa o zawodzie tłumacza, która jedynie w przepisie art. 33 ust 1, w brzmieniu na dzień orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, przewidywała zmianę dotychczas posiadanych przez tłumacza przysięgłego uprawnień, na uprawnienia tłumacza przysięgłego wynikające z tej ustawy, pod warunkiem złożenia przez tłumacza przysięgłego w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie tejże ustawy wniosku o wpisanie go na listę tłumaczy.
Jak zatem wynika z treści powołanych powyżej aktów prawnych, do dnia wejścia w życie ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego, organem uprawnionym na podstawie powołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych, był prezes sądu okręgowego - § 1 ust 1 tego rozporządzenia, zaś od dnia 27 stycznia 2005 r., na podstawie ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego, organem uprawnionym do wpisu osoby, która nabyła uprawnienia do wykonywania zawodu tłumacza stał się Minister Sprawiedliwości - art. 5 ust 2 tej ustawy.
Skoro zatem w trakcie toczącego się postępowania w sprawie ustanowienia skarżącego tłumaczem przysięgłym przy Sądzie Okręgowym w W., Prezes tego sądu stał się, w wyniku zmiany stanu prawnego o czym mowa powyżej, organem niewłaściwym do powoływania tłumaczy przysięgłych, a sama procedura powoływania tłumacza przysięgłego została wydzielona z rozporządzenia i uregulowana odrębnym aktem prawnym o randze ustawowej, brak było podstaw do dalszego prowadzenia w tej sprawie postępowania przez ten organ w oparciu o nieobowiązujące od dnia 27 stycznia 2005 r. przepisy tego rozporządzenia dotyczące tłumaczy przysięgłych. Prezes Sądu Okręgowego w W. nie mógł również zwrócić się do Ministra Sprawiedliwości o wyrażenie zgody lub odmowy na posłużenie się dokumentami przedstawionymi przez skarżącego, mającymi wykazać jego znajomość języka obcego oraz umiejętności tłumaczenia, bowiem zmiana stanu prawnego uniemożliwiła mu przedstawienie sprawy Ministrowi Sprawiedliwości w trybie nieobowiązującego § 18 rozporządzenia. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż przepis ten został naruszony. Nie można też mówić o naruszeniu art. 2 ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego. gdyż ustawa ta z dniem 27 stycznia 2005 r., wprowadziła nowy stan prawny w zakresie warunków i trybu nabywania uprawnień do wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego, w tym wymogu złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu na tłumacza przysięgłego, organu potwierdzającego nabyte uprawnienia jak również praw i obowiązków wynikających z wykonywania tego zawodu, a regulacje zawarte w rozdziale 3 rozporządzenia - Tłumacze przysięgli - przestały obowiązywać także co do postępowań wszczętych na podstawie jego przepisów, a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego.
Ustanowienie skarżącego tłumaczem przysięgłym przez Prezesa Sądu Okręgowego w W., zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w skardze kasacyjnej doprowadziłoby do rozstrzygnięcia wniosku skarżącego przez organ niewłaściwy oraz do rażącego naruszenia prawa przez ustanowienie tłumaczem przysięgłym osoby, która nie złożyła wymaganego egzaminu, nie należącej do osób, o których mowa w art. 33 ust 1 ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego.
Nie jest także zasadny zarzut skargi kasacyjnej związany z konstytucyjnymi zasadami państwa prawa, w tym dobrej legislacji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w cytowanym wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt II GSK 17/06, że złożenie wniosku o ustanowienie tłumaczem przysięgłym w rozumieniu przepisów powołanego rozporządzenia inicjowało procedurę powierzenia danej osobie funkcji tłumacza przy właściwym sądzie okręgowym, nie powodowało natomiast powstania prawa podmiotowego wnioskodawcy do ustanowienie tłumaczem przysięgłym.
Skoro zatem ustawa o zawodzie tłumacza przysięgłego ustanowiła nowy zawód, a z poprzednich przepisów (rozporządzenia) nie wynikało prawo podmiotowe dla wnioskodawcy do ustanowienia tłumaczem przysięgłym, to brak w ustawie przepisu przejściowego dotyczącego postępowań toku nie uzasadnia zarzutu naruszenia zasady państwa prawnego.
Powoływanie się w skardze kasacyjnej na przewlekłość postępowania nie ma istotnego znaczenia w tej sprawie. Przy kontroli legalności zaskarżonej decyzji decyduje bowiem stan prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i w oparciu o art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.