II GSK 2065/21

II GSK 2065/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /sprawozdawca/
Gabriela Jyż /przewodniczący/
Marcin Kamiński
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 197/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-04-14
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 286
art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 197/21 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz A. Sp. z o.o. w W. 3717 (trzy tysiące siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 197/21, oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2020 r. w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
W dniu 15 maja 2013 r. A. Sp. z o.o. zgłosiła w celu uzyskania prawa ochronnego znak towarowy "Polski Holding Obronny" nr Z.414292, przeznaczony do oznaczania towarów i usług znajdujących się w klasach: Kl.01; Kl.02; Kl.04; Kl.06; Kl.07; Kl.08; Kl.09; Kl.11; Kl.12; Kl.13, Kl.14; Kl.19; Kl.25; Kl.35, KI37; Kl.39; Kl.40; Kl.45.
Zaskarżoną decyzją z dnia 2 grudnia 2020 r. Urząd Patentowy RP, na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 w związku z art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 286 z późn. zm., dalej p.w.p.), odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny "Polski Holding Obronny" nr Z.414292 zgłoszony przez A.Sp. z o.o. z siedzibą w W. (poprzednio: B. Sp. z o.o.) we wskazanych powyżej klasach.
W ocenie organu zgłoszony znak towarowy nie posiada dostatecznych znamion odróżniających dla towarów i usług wymienionych w zgłoszeniu, ponieważ jest to oznaczenie składające się w całości z elementów niewyróżniających, mogących służyć w obrocie do wskazania rodzaju i przeznaczenia towarów i usług. W związku z opisowym charakterem oznaczenia może ono spowodować, że potencjalni odbiorcy nie będą traktować go jako czyjegoś znaku towarowego, lecz jako znak niosący określone informacje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 197/21 oddalił skargę na powyższą decyzję.
Zdaniem WSA, oznaczenie Polski Holding Obronny nie posiada dostatecznych znamion odróżniających dla towarów i usług wymienionych w zgłoszeniu. Jest to oznaczenie składające się w całości z elementów niewyróżniających i nie może służyć w obrocie do wskazania rodzaju i przeznaczenia towarów i usług. Przedmiotowe oznaczenie składa się z określeń będących w języku polskim w powszechnym użyciu i posiadającym konkretne znaczenie. Ma charakter ogólnoinformacyjny i opisowy. Człon "Polski" precyzuje zasięg terytorialny, słowo "Holding" oznacza organizację grupującą podmioty gospodarcze, samodzielne pod względem prawnym i organizacyjnym, ale pod względem finansowym uzależnione od jednego z nich (podmiotu dominującego). Istotą holdingu jest zarządzanie oraz kontrolowanie działalności wielu podmiotów zależnych przez jedną organizację dominującą. Słowo "Obronny" oznacza stanowiący obronę lub służący do obrony. Pospolitość użytych w wyrażeniu określeń powoduje, że ich połączenie nie tworzy fantazyjnego elementu, co powoduje niemożność przypisania go w charakterze znaku towarowego, do konkretnych towarów i usług. Polski Holding Obronny dla przeciętnego odbiorcy, będzie kojarzony z jakąś organizacją, a nie oznaczeniem przypisanym do konkretnych towarów i usług.
Ponadto, badane całościowo oznaczenie nie posiada dostatecznych znamion odróżniających dla wskazanych towarów i usług pozwalających zindywidualizować źródło ich pochodzenia. Nie nadaje się tym samym do ich odróżniania w obrocie. Jest określeniem ogólnoinformacyjnym, do którego nie można przyznać wyłączności jednemu podmiotowi, ponieważ wszyscy uczestnicy obrotu gospodarczego muszą mieć swobodny dostęp do określeń, służących do opisywania ich działalności. Ponadto zgłoszony znak nie posiada żadnych elementów, które pozwoliłyby na zindywidualizowanie towarów i usług, do oznaczania których służy, na przykład elementów graficznych. Nie spełnia zatem przesłanek umożliwiających udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy. Przyznanie prawa wyłącznego na przedmiotowe oznaczenie jednemu podmiotowi gospodarczemu do jego używania, prowadziłoby do istotnych utrudnień w obrocie gospodarczym.
Wobec powyższego WSA oddali skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.).
Skarżąca zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając mu:
I. podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak rozpatrzenia wszelkich zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 §3 k.pa. zwłaszcza poprzez całkowity brak ustosunkowania się do wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych, w odniesieniu do których Urząd Patentowy RP nie podjął niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nie przeprowadził wszechstronnej i wnikliwej oceny całego materiału, a także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił odmowy udzielenia prawa ochronnego, a które to rozpatrzenie i ustosunkowanie się przez WSA powinno prowadzić do wniosku o naruszeniu wskazanych przepisów k.p.a., a więc o zasadności skargi;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 7 k.p.a. z powodu niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w kwestii towarów i usług, dla jakich znak towarowy Polski Holding Obronny Z. nr Z.414292 (dalej też: "Znak zgłoszony") został zgłoszony, a mianowicie co do braku opisowego charakteru Znaku zgłoszonego dla towarów/usług, do oznaczania których został przeznaczony, a także poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa z powodu braku zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz braku wszechstronnej i wnikliwej oceny całego materiału w powołanej wyżej kwestii,
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 7 k.p.a. z powodu niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w kwestii zdolności odróżniającej znaku Zgłoszonego poprzez przyjęcie, że organ prawidłowo uznał, iż zgłoszone oznaczenie "Polski Holding Obronny" nie posiada zdolności odróżniającej dla towarów/usług, do oznaczania których zostało zgłoszone;
podczas gdy organ nie dokonał żadnych ustaleń odnośnie towarów/usług, dla jakich znak został zgłoszony, a także poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. z powodu braku zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz braku wszechstronnej i wnikliwej oceny całego tego materiału w powołanej wyżej kwestii;
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 7 k.p.a. z powodu niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w kwestii zdolności odróżniającej Znaku zgłoszonego, a mianowicie w zakresie całościowej oceny znaku, podczas gdy organ podzielił znak na poszczególne elementy i ocenił osobno ich zdolność odróżniającą, a także poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. z powodu braku zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz braku wszechstronnej i wnikliwej oceny całego tego materiału w powołanej kwestii,
5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 8 k.p.a. polegające na zmianie orzecznictwa organu w zakresie zdolności odróżniającej znaków z elementami: "Polski" oraz "Holding";
6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 7 k.p.a. z powodu niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w kwestii, że znak Zgłoszony jest jednocześnie nazwą Zgłaszającego;
7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 107 § 3 k.p.a. z powodu braku odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do poszczególnych towarów/usług, braku wyjaśnienia, czy Znak Zgłoszony jest bezpośrednio opisowy dla towarów dla których został zgłoszony, braku wyjaśnienia, czy Znak zgłoszony jest wyłącznie opisowy dla towarów/usług dla jakich został zgłoszony, pominięcia okoliczności, że znak Zgłoszony jest jednocześnie nazwą Zgłaszającego,
8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak rozpatrzenia wszelkich zarzutów skargi na zaskarżoną decyzję w zakresie naruszenia prawa materialnego, tj. 129 ust. 1 pkt. 2 p,w,p, oraz 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p. w brzmieniu na datę zgłoszenia znaku Zgłoszonego, zwłaszcza poprzez zupełny brak ustosunkowania się do wszelkich powoływanych w tych zarzutach okoliczności faktycznych i prawnych, w szczególności zarzutu pominięcia okoliczności, że znak Zgłoszony stanowi jednocześnie nazwę Zgłaszającego oraz pominięcia następujących reguł wykładni tych przepisów:
i. natychmiastowe i bezpośrednie skojarzenie z towarami/usługami do których odróżniania znak służy w obrocie aby uznać, że posiada opisowy dla tych towarów charakter,
ii. oznaczeniami opisowymi są tylko takie oznaczenia, w przypadku których skojarzenie znaku z towarami/usługami z punktu widzenia przeciętnego odbiorcy występuje bez głębszej refleksji;
iii. brak wymogu określonego poziomu kreatywności lub wyobraźni językowej (artystycznej) wystarczające, że znak pozwala właściwemu kręgowi odbiorców na określenie pochodzenia towarów lub usług chronionych tym znakiem i na odróżnienie ich od towarów lub usług innych przedsiębiorstw;
iv. znak nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, w sytuacji gdy ma wyłącznie opisowy charakter wobec zgłoszonych towarów/usług, a w związku z którymi UP RP dopuścił się błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania tych przepisów, a które to rozpatrzenie i ustosunkowanie się przez WSA powinno prowadzić go do wniosku o naruszeniu wskazanych przepisów prawa materialnego;
9. art. 3 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na podstawie stanu prawnego nie mającego zastosowania w sprawie; mianowicie art. 129(1) ust. 1 pkt. 2 i 3 p.w.p., podczas gdy w sprawie znajduje zastosowanie i takie przepisy zastosował organ art. 129 ust. 1 pkt. 2 p.w.p. oraz 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p., w brzmieniu z daty zgłoszenia znaku Z.414292 tj. na dzień 15 marca 2013 r.
II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego:
1. art. 129 ust. 1 pkt. 2 .p.w.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że Znak zgłoszony nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, w tym nie posiada żadnych elementów które pozwoliłyby na zindywidualizowanie towarów i usług, do oznaczania których służy, na przykład elementów graficznych, z pominięciem prawidłowej wykładni tego przepisu, zgodnie z którą wystarczy minimum charakteru odróżniającego, brak jest wymogu posiadania określonego poziomu kreatywności aby znak uznać za posiadający dostateczne znamiona odróżniające, a kryteria te spełnia znak Zgłoszony;
2. art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że Znak zgłoszony jest ogólnoinformacyjny, opisowy dla towarów/usług, do oznaczania których został przeznaczony; podczas gdy aby uznać znak towarowy za opisowy dla towarów i usług konieczne jest natychmiastowe i bezpośrednie skojarzenie z towarami/usługami, które w przedmiotowym stanie sprawy nie występuje;
3. art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że Znak zgłoszony jest ogólnoinformacyjny, opisowy dla towarów/usług, do oznaczania których został przeznaczony; podczas gdy aby uznać znak za opisowy do oznaczania towarów/usług do oznaczania których został przeznaczony skojarzenie znaku z towarami/usługami, z punktu widzenia przeciętnego odbiorcy, występować powinno bez głębszej refleksji, które w przedmiotowym stanie sprawy nie występuje;
4. art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że Znak głoszony nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, podczas gdy znak towarowy nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w sytuacji gdy ma wyłącznie opisowy charakter wobec zgłoszonych towarów/usług;
5. art. 129(1) ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. poprzez jego zastosowanie w sprawie; podczas gdy w sprawie znajduje zastosowanie art. 129 ust. 1 pkt. 2 p.w.p. oraz 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p. w brzmieniu z daty zgłoszenia znaku Z.414292 tj. na dzień 15 marca 2013 r.
W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Organ nie skorzystał z uprawnienie do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36, wyrok NSA z 12.09.2019 r., II GSK 634/19, LEX nr 2739689).
Przy braku przesłanek nieważnościowych w sprawie podlegały rozpoznaniu wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 jak i 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, których uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania wykładni prawa materialnego oraz subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, wyrok NSA z 3.12.2024 r., II GSK 1000/24, LEX nr 3788107).
W pierwszym rzędzie, należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu określonego w punkcie 1 oraz 8 petitum skargi kasacyjnej, tj naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak rozpatrzenia zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 §3 k.p.a. oraz w zakresie naruszenia prawa materialnego, tj. 129 ust. 1 pkt. 2 p.w.p. oraz 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p. w brzmieniu na datę zgłoszenia znaku.
Przypomnieć trzeba, iż artykuł 141 § 4 p.p.s.a. określa formalne wymogi uzasadnienia wyroku. Stanowi on, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że uzasadnienie zawiera co do zasady określne prawem elementy. Jednak nie jest pozbawiony racji zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do kwestii nie odniesienia się przez Sąd I instancji w tymże uzasadnieniu do wszystkich istotnych kwestii i argumentów podnoszonych przez skarżącą, a dotyczących kwestii prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organ patentowy, a więc zebrania materiału dowodowego oraz ustosunkowania się do niego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz co do braku odniesienia się Sądu I instancji do kwestii dystynktywności oraz deskryptywności zgłoszonego znaku w odniesieniu do poszczególnych towarów i usług.
Sąd administracyjny ma bowiem nie tylko obowiązek wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Przy tym prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3831/18, wyrok NSA z 13.02.2025 r., III OSK 2701/24, LEX nr 3838308). Z uzasadnienia orzeczenia powinno wynikać że sąd przeanalizował wszystkie istotne zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi zgromadzonymi w sprawie. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wymaga także odniesienia się przez sąd I instancji do zarzutów zawartych w skardze, przy czym pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Nie oznacza to jednak, że sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany do przedstawienia i odniesienia się do tych zarzutów, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy i to w zakresie w jakim jest to konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy oraz dla oceny prawidłowości tego rozstrzygnięcia. To, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie analizowano merytorycznie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, może stanowić naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., które Sąd kasacyjny zobowiązany jest uwzględnić w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (Wyrok NSA z 2.06.2023 r., I OSK 102/21, LEX nr 3704481).
Przede wszystkim Sąd I instancji w niniejszej sprawie nie ustosunkował się prawidłowo do zarzutu związanego z nieprawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz nieprawidłowo sporządzonym uzasadnieniem, które to powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Podniesiony zarzut dotyczył braku odniesienia się organu do towarów/usług dla jakich znak został zgłoszony, pominięcia szeregu istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, wadliwym ustaleniu stanu faktycznego oraz braku prawidłowego zbadania konkretnej zdolności odróżniającej zgłoszonego znaku towarowego, jak również dotyczył braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Sąd I instancji wprawdzie stwierdził, że "organ zebrał w sposób wyczerpujący i ocenił cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń strony, a także wystarczająco uzasadnił swoje rozstrzygnięcie", tym niemniej nie jest to prawidłowe odniesienie się do tak sformułowanego w skardze zarzutu dotyczącego mankamentów postępowania dowodowego i braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do tzw. konkretnej zdolności odróżniającej zgłoszonego znaku towarowego, która ma następnie podstawowe znaczenia dla prawidłowej interpretacji normy prawa materialnego.
Sąd I instancji nie ustosunkował się również do zarzutu skargi co do naruszenia przez organ prawa materialnego, tj art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. oraz 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p.
W skardze do Sądu I instancji skarżąca kasacyjnie podniosła zarzut w stosunku do organu, że ten w ogóle nie odniósł się do towarów/usług dla jakich znak został zgłoszony pomimo faktu, że zakwestionował jego zdolność odróżniającą oraz wskazał na jego deskryptywność. Dalej w swojej skardze do Sądu I instancji skarżąca podniosła, że powszechnie akceptowane jest w doktrynie i orzecznictwie, że zarówno charakter odróżniający znaku towarowego jak i jego deskryptywność należy oceniać, biorąc pod uwagę konkretne towary lub usługi, dla których oznaczania znak został zgłoszony oraz sposób postrzegania go przez istotny z tego punktu widzenia krąg odbiorców.
Z uwagi na brak odniesienia się w uzasadnieniu Sądu I instancji do tak podniesionego zarzutu nie sposób ustalić toku rozumowania Sądu w powyższym zakresie, a problem ten ma charakter najistotniejszy dla po pierwsze, prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a następnie dla prawidłowej interpretacji art. 129 ust. 1 pkt. 2 p.w.p. oraz 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p. Uzasadnienie wyroku ma natomiast stanowić odzwierciedlenie toku badania danej sprawy przez sąd administracyjny. Argumentacja uzasadnienia musi umożliwiać stronie zrozumienie racji, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji badając legalność zaskarżonego działania/zaniechania organu, a w przypadku, gdy strona z wyrokiem się nie zgadza, uzasadnienie wyroku musi umożliwić jej merytoryczną polemikę z argumentacją Sądu. Ma ponadto umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne, ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie to utrudnia lub wręcz uniemożliwia kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak zwłaszcza wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej oceny stanowiska Sądu pierwszej instancji co do stanu faktycznego przyjętego przezeń za podstawę rozstrzygnięcia, czy też jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjnie zasadnie zarzuca, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., z uwagi na fakt nieodniesienia się w uzasadnieniu Sądu I instancji do wszystkich istotnych zarzutów podniesionych w skardze.
Kolejnym równie uzasadnionym zarzutem jest ten wskazany w pkt 2, 3 i 7 petitum skargi, a dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a. z powodu braku odniesienia się organu oraz kontrolującego go Sądu I instancji do towarów i usług dla jakich znak towarowy "Polski Holding Obronny" został zgłoszony w ramach badania jego deskryptywności oraz dystynktywności, co doprowadziło również zdaniem autora skargi kasacyjnej do naruszenia art. 77 § 1, 80 i 107 §3 k.p.a.
Odnosząc się w pierwszym rzędzie do problematyki nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w zakresie deskryptywności znaku towarowego należy wskazać, że zgodnie z obowiązującym w momencie zgłaszania znaku towarowego art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. oznaczenie ma charakter deskryptywny jeżeli składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że znakiem opisowym jest znak, który realizuje zasadę aktualnej, konkretnej i bezpośredniej opisowości. Aktualność oznaczenia podlega ocenie obiektywnej i sprowadza się do ustalenia, czy z punktu widzenia aktualnych warunków rynku oznaczenie jest przydatne do opisu towaru i jako takie powinno być dostępne dla wszystkich jego uczestników. Reguła konkretnej opisowości wskazuje natomiast, że wyłączony z rejestracji jako opisowy może być tylko taki znak, który wskazuje na konkretne cechy tego towaru, dla którego oznaczania jest przeznaczony. Bezpośredniość opisu ma zaś miejsce wtedy, gdy znak przekazuje informację o cechach konkretnego towaru wprost, wyraźnie i jednoznacznie, tak że może być ona również odczytana wprost, a nie drogą skojarzeń (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2011 r. II GSK 1346/10).
Skarżący zgłaszając przedmiotowy znak towarowy wskazał praktycznie wszystkie towary i usługi określone w klasach 01, 02, 04, 06, 08, 09, 12, 13, 25, 35, 37, 39, 40 i 45 dla których znak ten miał być przeznaczony. Wprawdzie wskazany zakres towarów i usług jest bardzo szeroki, tym niemniej skoro organ zarzucił zgłoszonemu znakowi słownemu "Polski Holding Obronny", że ma on charakter opisowy to należało szczegółowo odnieść się do wskazanych w zgłoszeniu towarów lub usług. Należy przy tym podkreślić, że sama deskryptywność nie jest kategorią jednolitą a art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. wskazywał na różne jej kategorie a więc związane z rodzajem towaru, jego pochodzeniem, jakością, ilością, wartością, przeznaczeniem, sposobem wytwarzania, składem, funkcją lub przydatnością. W doktrynie wskazuje się, że "opisowość oznaczenia winna być ustalona w odniesieniu do każdego towaru/usługi oddzielnie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem można jednak stosować zbiorcze oceny w przypadku towarów/usług tworzących jedną kategorię lub grupę towarów (usług) o dostatecznie jednorodnym charakterze" (W. Gierszewski, Przeszkoda opisowości w praktyce udzielenia praw na znaki towarowe, Warszawa 2022, s. 84). W wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 15.02.2007 r. (C-239/05, BVBA Management, Training en Consultancy v. Benelux-Merkenbureau), stwierdzono, że właściwy organ, odmawiając rejestracji znaku towarowego, zobowiązany jest do podania w swej decyzji wniosków, do jakich doszedł w odniesieniu do każdego z towarów lub każdej z usług objętych zgłoszeniem, niezależnie od tego, w jaki sposób zgłoszenie to zostało sformułowane. Jednakże w przypadku, gdy ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec kategorii lub grupy towarów lub usług, właściwy organ może ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia dotyczącego wszystkich rozpatrywanych towarów lub usług. Stąd dopuszczalne jest zbiorcze odniesienie się do poszczególnych grup, czy też kategorii towarów. Tym niemniej w niniejszej sprawie nie sposób przyjąć, że wszystkie wskazane w zgłoszeniu przez skarżącą kasacyjnie towary i usługi, znajdujące się w poszczególnych klasach, można zaliczyć do jednej kategorii, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie są one do siebie podobne, a więc gdy nie mogą zostać pogrupowane z uwagi na posiadanie określonej cechy. O ile, organ chciał łącznie badać wszystkie zgłoszone towary i usługi, dla których znak został zgłoszony, to powinien wyjaśnić w decyzji dlaczego uznał je za towary lub usługi należące do tej samej kategorii. Natomiast organ tego nie zrobił, jak również tego nieprawidłowego podejścia nie dostrzegł Sąd I instancji.
Wobec powyższego rację ma skarżąca kasacyjnie, że organ nie sprecyzował w odniesieniu do jakich towarów zgłoszone oznaczenia ma charakter opisowy. Organ wprawdzie w swojej decyzji wymienił dokładnie i obszernie wszystkie towary i usługi wchodzące w skład poszczególnych klas towarów i usług zgodnie z porozumieniem nicejskim (Porozumienie Nicejskie dotyczące międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków, podpisane w Nicei dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowane w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r. i w Genewie dnia 13 maja 1977 r. oraz zmienione dnia 28 września 1979 r., Dz. U. z 2003 r. Nr 63, poz. 583), dla których znak towarowy ma być przeznaczony, jednak zabrakło w decyzji precyzyjnego przyporządkowania wobec, których towarów i usług lub których kategorii towarów lub usług zgłoszony znak ma charakter deskryptywny (oraz jakiego rodzaju jest to deskryptywność) oraz odniesienie tego ich charakteru do ich odbiorców.
Wskazuje się bowiem, że warunkiem przyjęcia wobec danego oznaczenia, że ma ono charakter opisowy jest jego treść. Stąd badanie deskryptywność zgłoszonego znaku "Polski Holding Obronny" powinno nastąpić po pierwsze, z punktu widzenia jego odbioru przez właściwy krąg odbiorców, a po drugie, w odniesieniu do konkretnych towarów lub usług lub kategorii towarów lub usług. Organ z kolei w swojej decyzji nie dokonał wskazanej analizy, a kontrolujący go Sąd I instancji nie dostrzegł jej konieczności celem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a następnie dokonania jego subsumpcji pod określoną normę prawną.
Przechodząc do kwestii nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w odniesieniu do kwestii dystynktywności znaku towarowego należy wskazać, że w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 21.01.2010r. (C-398/08 P, Audi AG v. Urząd Harmonizacji Rynku Wewnętrznego, ECLI:EU:C:2010:29, pkt 33-34) podniesiono, że odróżniający charakter znaku towarowego oznacza, iż znak towarowy pozwala na określenie towaru, dla którego wnosi się o rejestrację, jako pochodzącego z określonego przedsiębiorstwa i tym samym na odróżnienie tego towaru od towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw (wyroki: w sprawach połączonych Procter & Gamble przeciwko OHIM, pkt 32; w sprawie OHIM przeciwko Erpo Möbelwerk, pkt 42; wyroki: z dnia 4 października 2007 r. w sprawie C‑144/06 P Henkel przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. I‑8109, pkt 34; z dnia 8 maja 2008 r. w sprawie C‑304/06 P Eurohypo przeciwko OHIM Zb.Orz. s. I‑3297, pkt 66). Następnie podkreślono, że zgodnie z równie utrwalonym orzecznictwem ów charakter odróżniający należy oceniać, po pierwsze, w stosunku do towarów lub usług, dla których znak towarowy został zgłoszony, i po drugie, z uwzględnieniem sposobu postrzegania go przez właściwy krąg odbiorców (ww. wyrok w sprawach połączonych Procter & Gamble przeciwko OHIM, pkt 33; wyrok z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie C‑25/05 P Storck przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. I‑5719, pkt 25; ww. wyroki: w sprawie Henkel przeciwko OHIM, pkt 35; w sprawie Eurohypo przeciwko OHIM, pkt 67).
W niniejszej sprawie zabrakło precyzyjnego ustalenia zarówno w zakresie odniesienia się do przyczyn braku dystynktywności w stosunku do konkretnych towarów i usług (ewentualnie wyodrębnionych kategorii towarów lub usług) oraz co do sposobu postrzegania zgłoszonego oznaczenia przez odbiorców tak zróżnicowanych towarów lub usług. Przyjmuje się, że konkretna zdolność odróżniająca (dystynktywność) powinna być badana wobec towarów i usług, dla których wniesiono o rejestrację, ewentualnie wobec ich poszczególnych kategorii, które powinny być wyodrębnione ze względu na jakąś konkretną cechę. Co więcej ocena ta powinna być dokonana z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców, a więc w odniesieniu albo do przeciętnego konsumenta, który jest osobą należycie poinformowaną, uważną i ostrożną, albo odbiorcy profesjonalnego, w zależności od tego dla kogo dany towar lub usługa jest przeznaczona. Badanie więc odróżniającego charakteru znaku towarowego, w rozumieniu art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p., odnosi się zatem do relacji, jaka zachodzi pomiędzy danym oznaczeniem, a oznaczanymi nim towarami lub usługami oraz do sposobu postrzegania danego oznaczenia przez odbiorców.
W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie wskazała we wniosku o udzielenia prawa ochronnego na znak "Polski Holding Obronny" wiele zróżnicowanych towarów i usług, dla których oznaczenia to miało być przeznaczone. Natomiast organ na potrzeby badania dystynktywności zgłoszonego oznaczenia ani nie odniósł wskazanych towarów i usług do typu ich odbiorców, ani nie zbadał szczegółowo relacji zachodzących pomiędzy poszczególnymi towarami lub usługami lub ewentualnie kategoriami poszczególnych towarów i usług, a zgłoszonym oznaczeniem.
Wobec powyższego zarzut naruszenia przez organ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa, art. 80 oraz art. 107 §3 k.p.a. jest zasadny, gdyż organ nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego, czym naruszył zasadę prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 k.p.a. To na organie administracji publicznej prowadzącym postępowanie w danej sprawie spoczywa główny ciężar wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zebrania i ocenienia dowodów oraz należytego wyjaśnienia powodów ich określonej oceny (zob. wyrok NSA z 10.04.2024 r., II GSK 114/21, LEX nr 3718803). Teza ta ma zastosowanie zwłaszcza w postępowaniu o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy. W przeciwieństwie bowiem do postępowania spornego uregulowanego w ustawie Prawo własności przemysłowej, to na organie spoczywa obowiązek dowodzenia i obowiązek precyzyjnego wyjaśnienia dlaczego odmówił udzielenia prawa ochronnego. Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną decyzję nie dostrzegł z kolei naruszenia przepisów procedury administracyjnej we wskazanym zakresie.
Rację ma również autor skargi kasacyjnej co do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 §3 k.p.a w odniesieniu do braku całościowej oceny zgłoszonego znaku (pkt 4 petitum skargi kasacyjnej).
Przyjmuje się, że zgłoszony znak powinien być oceniany całościowo, tzn. jeśli składa się z kilku elementów, które osobno mogą nie mieć konkretną zdolności odróżniającej (dystynktywną), to jednak elementy te mogą tworzyć nietypową kompozycję, przez co oznaczenie nabiera charakteru odróżniającego. Również w odniesieniu do badania opisowości znaku towarowego przyjmuje się, że aby złożony w ten sposób znak można było uznać za opisowy, należałoby sprawdzić, czy wybrane wyrażenia, rozpatrywane zarówno osobno, jak i wspólnie, mają charakter deskryptywny. Zakłada się, że znak towarowy składający się z elementów, z których każdy ma charakter opisowy, sam w sobie również jest opisowy, chyba że istnieje dostrzegalna różnica między zgłoszonym znakiem towarowym a zwykłą sumą znaczeń tworzących go elementów, Natomiast w niniejszej sprawie organ oceniał osobno słowo "holding", "polski" i "obronny". Brak natomiast pogłębionej oceny całościowego wrażenia jakie wywołuje zgłoszony znak towarowy. Co więcej ocena taka powinna być odnoszona do właściwego kręgu odbiorców, natomiast w niniejszej sprawie nie wyodrębniono poszczególnych towarów i usług lub ich poszczególnych kategorii ze wskazaniem dla kogo są one przeznaczone, a więc ani nie odniesiono się do hipotetycznego odbiorcy poszczególnych towarów lub usług lub ich kategorii, ani hipotetycznych przypuszczalnych reakcji tego modelowego odbiorcy, czyli wzorca normatywnego (zob. Ł. Żelechowski, [w:] Prawo własności przemysłowej, tom VIIIB, Warszawa 2021, s. 100).
Nawet gdyby organ chciał uznać, że w niniejszej sprawie brak jest abstrakcyjnej zdolności odróżniającej zgłoszonego znaku i pominąć obowiązek dalszego badania, to powinien w sposób jasny wypowiedzieć się na ten temat i wskazać jakie argumenty za tym przemawiają. Należy przy tym zauważyć, że w orzecznictwie przyjęto jednak, że oznaczenia słowne co do zasady spełniają te wymagania, a więc mają abstrakcyjną zdolność odróżniającą. Są postrzegalne wzrokowo i wyraźnie odrębne od towaru, który jest nimi oznaczany. Nie można im również odmówić jednolitości i konkretności, chyba że znakiem towarowym miałby być jakiś dłuższy tekst, trudny do szybkiego zmysłowego zarejestrowania przez odbiorcę. Oznaczenia słowne mają tak zwaną abstrakcyjną zdolność odróżniającą niezależnie od ich treści. Nie można więc z góry przyjąć, że wyrazy należące do języka potocznego, powszechnie znane, choćby wywołujące jednoznaczne skojarzenia z konkretnymi przedmiotami czy zjawiskami, nie nadają się w ogóle do wykorzystania jako znaki towarowe (Wyrok NSA z 8.06.2005 r., II GSK 65/05, ONSAiWSA 2006, nr 2, poz. 57).
W związku z powyższym brak kompleksowego zbadania zgłoszonego znaku towarowego jako pewnej całości, w odniesieniu do skonkretyzowanych odbiorców zgłoszonych towarów lub usług lub ewentualnie kategorii towarów lub usług, należy uznać za naruszenie 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa.
Z kolei zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. nie poddaje się weryfikacji z uwagi na fakt, że art. 8 k.p.a. zawiera dwie jednostki redakcyjne, a autor skargi kasacyjnej w sposób ogólnikowy odniósł się do całego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoich orzeczeniach wskazywał, że nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).
Niezasadny jest natomiast zarzut podniesiony w pkt 5 petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z 7 k.p.a. z powodu niewyjaśnienia kwestii, że znak jest jednocześnie nazwą skarżącego kasacyjnie. Zgodnie z art. 435 § 1 k.c. firmą osoby prawnej jest jej nazwa. Nazwa nie musi mieć charakteru dystynktywnego w takim stopniu jaki wymaga się dla znaków towarów. W orzecznictwie wskazuje się, że między znakiem towarowym a nazwą przedsiębiorstwa (firmą) występują istotne różnice. Znak towarowy służy do odróżniania określonych towarów (usług), pochodzących z określonego przedsiębiorstwa, a nazwa (firma) indywidualizuje przedsiębiorstwo w obrocie prawnym. Przedsiębiorstwo może mieć tylko jedną nazwę, podczas gdy znaków towarowych może mieć dowolną liczbę. Znaki towarowe są przede wszystkim nakładane na towary, nazwa przedsiębiorstwa natomiast jest używana na listach, stemplach, czy też szyldzie, ma ona zatem związek z całą działalnością przedsiębiorstwa we wszystkich jej przejawach, a nie tylko z wprowadzaniem towarów do obrotu. Znak towarowy musi mieć cechy odróżniające, pozwalające na zindywidualizowanie źródła pochodzenia towarów (usług). Nie może zatem składać się z elementów ściśle opisowych. Przy doborze nazwy przedsiębiorstwa natomiast brak jest tego rodzaju wymagań i w większości zawierają one słowa opisowe (informacyjne) (wyrok WSA w Warszawie z 18.09.2006 r., VI SA/Wa 1085/06, LEX nr 247545.). Fakt więc tożsamości zgłoszonego w niniejszej sprawie znaku towarowego z nazwą zgłaszającego nie ma znaczenia w niniejszej sprawie.
Zgodzić się natomiast należy z autorem skargi kasacyjnej (zarzut nr 9 petitum skargi Kasacyjnej), że Sąd I instancji powoływał w swoim uzasadnieniu art. 1291 ust. 1 pkt. 2 i 3 p.w.p. podczas gdy w sprawie znajdowywały zastosowanie art. 129 ust. 1 pkt. 2 p.w.p oraz 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p. w brzmieniu z daty zgłoszenia znaku Z.414292 tj. na dzień 15 marca 2013 r. Tym niemniej autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Stąd postawiony zarzut nie poddaje się kontroli kasacyjnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu administracyjnego w uwagi na fakt naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy i brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego przedwczesne jest odnoszenie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze kasacyjnej.
Skoro zaskarżony wyrok zaakceptował wadliwą formalnie decyzję organu to należało uwzględniając skargę kasacyjną na podstawie art. 188 p.p.s.a. jednocześnie rozpoznać skargę i uchylić zaskarżoną decyzję.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 188 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).