II GSK 2058/22

II GSK 2058/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-10-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne
Ubezpieczenia
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 690/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-05-25
Skarżony organ
Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 174 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 220 § 1 pkt 2 lit. a
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 12 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 690/22 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 22 grudnia 2021 r. nr 590/12/2021/Ub w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. B. na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 maja 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 690/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. B. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 22 grudnia 2021 r. nr 590/12/2021/Ub w przedmiocie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił Skarżący zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucono:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o powszechnym ubezpieczeniu w NFZ oraz art. 13 ust. 4b) ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na stwierdzeniu, że Skarżący podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w sytuacji, gdy Skarżący nie posiada w całości udziałów w spółce, co wynika wprost z informacji ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym;
2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia w Warszawie naruszył normy art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz art. 220 § 1 ust. 2 lit. a k.p.a., poprzez niezasadne ograniczenie postępowania dowodowego w niniejszej sprawie i zaniechanie ustalenia faktycznej struktury udziałowej W. Sp. z o.o. na podstawie danych dostępnych w Krajowym Rejestrze Sądowym, do którego do Rejestru organ posiada dostęp, co skutkowało stwierdzeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że to na Skarżącym spoczywał ciężar dowodu do wykazania, że nie posiada on całości udziałów we wzmiankowanej spółce.
Odpowiadając na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz od Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W rozpatrywanej sprawie spór prawny dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne, wobec ich prawidłowości, uzasadniały po pierwsze, przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, zaś po drugie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny, że w okresach opisanych w zaskarżonej decyzji strona podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Zwłaszcza, że – zdaniem Sądu I instancji – organ administracji bez naruszenia prawa ustalił, że skarżący jest również wspólnikiem de facto spółki jednoosobowej, a mianowicie od dnia 26 czerwca 2020 r. jedynym ujawnionym wspólnikiem W. sp. z o.o. posiadającym 99 udziałów o łącznej wartości nominalnej 9.900 zł (odpowiadającej 99%), a więc wspólnikiem większościowym o dominującej pozycji i tym samym iluzorycznej pozycji wspólnika nieujawnionego, co uzasadniało stwierdzenie objęcia skarżącego ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności, jako wspólnika spółki w okresie wskazanym w kontrolowanej decyzji.
Skarga kasacyjna – której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku – nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Odpowiadając na wniesioną w rozpatrywanej sprawie skargę kasacyjną oraz stawiane w niej, i oparte na podstawie z pkt 1 i pkt 2 art. 174 p.p.s.a., zarzuty naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię oraz naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istoty wpływ na wynik sprawy, trzeba przede wszystkim podkreślić, że podstawowy charakter skargi kasacyjnej, jako środka zaskarżenia, wynika przede wszystkim z faktu, że umożliwia ona z inicjatywy stron oraz niektórych organów państwowych przeprowadzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli wyroków wydawanych w pierwszej instancji przez wojewódzkie sądy administracyjne oraz niektórych postanowień tych sądów kończących postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej, a istotą wywołanego skargą kasacyjną postępowania jest weryfikacja, w granicach wyznaczonych stawianymi zarzutami kasacyjnymi, zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Nie zaś – co trzeba podkreślić – ponowne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie.
Jeżeli tak, to za nie mniej uzasadniony należałoby uznać i ten wniosek, że skarga kasacyjna stanowi środek służący – albowiem tak właśnie należałoby do tego podejść – podjęciu na gruncie stawianych w niej zarzutów merytorycznej polemiki z zaskarżanym nią wyrokiem wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W tym też kontekście wymaga podkreślenia, że ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów stawianych w skardze kasacyjnej, nie może abstrahować od znaczenia konsekwencji wynikających z faktu, że w przypadku skargi kasacyjnej, będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelności formułowanego w niej komunikatu jest istotna z tego powodu, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17).
Wobec zaś znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym powinny czynić zadość stawiane na ich podstawie zarzuty, ocena ich zasadności nie może pomijać tego, że z zasady dyspozycyjności, o której mowa była na wstępie wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają właśnie zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).
Uwzględniając powyższe trzeba stwierdzić, że nie jest usprawiedliwiony i nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą zarzut z pkt 2) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie adresowany wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 220 § 1 pkt 2 lit. a) k.p.a., o czym trzeba wnioskować zarówno na podstawie jego konstrukcji (s. 2 skargi kasacyjnej), jak i na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej (s. 3 – 4).
Zwłaszcza, gdy w tym kontekście podkreślić, że przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc innymi oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były – co trzeba podkreślić – na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny. Skoro przy tym na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego wpływ może nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga – jak powyżej wyjaśniono – uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej (por. s. 3 – 4) nie zawiera wskazanego i zarazem koniecznego elementu, co prowadzi do wniosku o braku skuteczności omawianego zarzutu kasacyjnego.
Stawiając omawiany zarzut strona skarżąca przede wszystkim nie wyjaśnia na czym miałoby polegać naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 220 § 1 pkt 2 lit. a) k.p.a. Nic takiego bowiem nie wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, w którym wymienione przepisy prawa nie zostały nawet przywołane – z wyjątkiem, o czym mowa dalej, art. 220 § 1 ust. 2 lit. a) k.p.a. Co za tym idzie, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w relacji do treści tychże przepisów prawa oraz wyznaczonych nimi wzorów działania adresowanych do organu administracji, strona skarżąca nie wyjaśniła w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać w świetle wymogów określonych w art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s..a., na czym miałoby polegać ich naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny, jako normatywnych wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji.
I to w sytuacji, gdy wskazany, jako naruszony w ramach omawianego zarzutu, wzorzec kontroli – przepis art. 7 k.p.a. – określa zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli, zaś dopełniający tę regulację art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów, przepis art. 80 k.p.a. ustanawia zasadę swobodnej oceny dowodów, zaś z art. 220 § 1 pkt 2 lit. a) k.p.a. – którego funkcja wyraża się w minimalizowaniu (ograniczaniu) obciążeń jednostki w relacjach z administracją publiczną – wynika, że organ administracji publicznej nie może żądać zaświadczenia, ani oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, jeżeli możliwe są do ustalenia przez organ na podstawie posiadanych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych.
Z przedstawionych powodów – a, mianowicie wobec deficytów uzasadnienia – omawiany zarzut kasacyjny nie mógł być więc uznany za usprawiedliwiony, ani też skuteczny. Zwłaszcza, gdy w odniesieniu do zarzucanego naruszenia art. 220 § 1 pkt 2 lit. a) k.p.a. za uzasadniony należałoby uznać i ten wniosek, że wobec funkcji oraz treści przywołanego przepisu prawa nie ma podstaw, aby twierdzić, że przepis ten miałby zostać naruszony przez organ administracji publicznej, czy też przez Sąd I instancji – a, mianowicie, jako wzorzec kontroli legalności zaskarżonego działania – w sposób wskazywany przez stronę skarżącą (s. 3 – 4 skargi kasacyjnej). Za oczywiste należy bowiem uznać – co, aż nadto jasno i wyraźnie wynika z akt sprawy – że prowadząc postępowanie wyjaśniające w rozpatrywanej sprawie, wobec przedmiotu tegoż postępowania, organ administracji nie występował do strony o złożenie zaświadczenia, czy też oświadczenia na potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawego, lecz informował o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz o prawie do złożenia stosownych dokumentów w sprawie (zob. pisma z dnia 13 kwietnia 2021 r. oraz z dnia 17 września 2021 r., na które, co nie jest bez znaczenia w sprawie, strona nie odpowiedziała). Co więcej, w korespondencji do powyższego, w odpowiedzi na zarzut naruszenia wskazanego przepisu prawa trzeba również podnieść, że wobec przedmiotu rozpatrywanej sprawy, rzeczowo właściwy do jej załatwienia organ administracji nie prowadzi – co jest nie mniej oczywiste – własnej ewidencji, rejestrów, czy też zbioru danych przedsiębiorców, w tym w szczególności w zakresie, który miałby odnosić się do formy prowadzonej działalności gospodarczej. We wskazanym zakresie, źródło koniecznej w sprawie – z uwagi na jej przedmiot – informacji, a co za tym idzie podstawę przeprowadzonych ustaleń, stanowiły bowiem dane uzyskane z Krajowego Rejestru Sądowego, których wiarygodności, co nie mniej istotne, strona skarżąca nie podważa.
Również więc z przedstawionego punktu widzenia nie sposób jest twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia art. 220 § 1 pkt 2 lit. a) k.p.a., w tym zwłaszcza w sposób wskazywany przez stronę, co w świetle wszystkich przedstawionych argumentów czyni nieuzasadnionym zarzut z pkt 2) petitum skargi kasacyjnej.
Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie może również odnieść zarzut z pkt 1) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut błędnej wykładni przepisów art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz art. 13 pkt 4b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
Przede wszystkim dlatego – i abstrahując już nawet od konwencji, którą operuje strona skarżąca, albowiem nie ma "ustawy o powszechnym ubezpieczeniu w NFZ" – że nie czyni on zadość wynikającym z art. 174 pkt 1 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonym tymi przepisami prawa koniecznym wymogom.
Odpowiadając na omawiany zarzut kasacyjny przypomnienia wymaga, że błędna wykładnia prawa materialnego, o której mowa w pkt 1 art. 174 p.p.s.a., to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny I instancji, co – aby zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię mógł być rozpatrzony – wymaga wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz, jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, co równocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej, a więc innymi, słowy wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu, stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe (zob. no. wyroki NSA z dnia: 6 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 742/20; 13 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 2368/18; 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21).
O braku skuteczności omawianego zarzutu kasacyjnego należy w związku z powyższym wnioskować na tej podstawie, że po pierwsze, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby w odniesieniu do art. 13 pkt 4b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych Sąd I instancji podejmował jakiekolwiek zabiegi interpretacyjne, w rezultacie których miałby w błędny i nieprawidłowy sposób ustalić treść normy prawnej rekonstruowanej z tego przepisu prawa – który nie został nawet przywołany zwłaszcza, że w spornym w sprawie zakresie wojewódzki sąd administracyjny eksponował znaczenie konsekwencji wynikających z art. 8 ust. 6 pkt 4 przywołanej ustawy (zob. s. 6 i n. uzasadnienia kontrolowanego wyroku) – po drugie zaś na tej podstawie, że w skardze kasacyjnej (zob. s. 3 – 4) nie podjęto nawet próby wykazania na czym miałby polegać zarzucany Sądowi I instancji błąd wykładni art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a więc innymi słowy nawet próby podjęcia polemiki z prezentowanym przez ten Sąd podejściem do rozumienia wymienionego przepisu prawa.
Przy tym, stanowisko strony skarżącej – a w istocie rzeczy teza – że zarzucany błąd wykładni miałby wyrażać się w stwierdzeniu, że nie podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, jako wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialności w sytuacji, gdy "[...] nie posiada całości udziałów w spółce [...]", w oczywisty wręcz sposób nie odnosi się do wykładni wymienionych przepisów prawa, lecz do ich stosowania w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, co nota bene wynika również z argumentacji prezentowanej w skardze kasacyjnej (zob. s. 3 – 4, w tym również w zakresie odnoszącym się za zarzucanej Sądowi I instancji niekonsekwencji, co wobec istoty stwierdzonych faktów oraz ich oceny, nie jest jednak usprawiedliwione) stanowiąc jednocześnie podstawę wnioskowania odnośnie do braku korespondencji stawianego w jej petitum zarzutu z jego uzasadnieniem. Zarzutu zaś niewłaściwego zastosowania przywołanych przepisów prawa skarga kasacyjna nie podnosi.
Z wszystkim przedstawionych powodów omawiany zarzut kasacyjny nie mógł być więc uznany za zasadny, a co za tym idzie i skuteczny.
W rekapitulacji należało stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.