II GSK 2055/22

II GSK 2055/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-12-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 453/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-05-26
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku S. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 453/22 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2021 r. nr EA I-756/675/21 w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: oddalić wniosek.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 453/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. P. (dalej: skarżący) na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2021 r. nr EA I-756/675/21 w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zawarł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że skreślenie go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, pozbawiło go możliwości wykonywania dotychczasowej pracy, a jego wynagrodzenie obniżyło się trzykrotnie. Skarżący nie ma możliwości wykonywania innych prac i stanowi to dla niego przeszkodę w dalszym zatrudnieniu u dotychczasowego pracodawcy. Ponadto decyzja pociąga dla skarżącego tragiczne konsekwencje. Przeniesienie na inne stanowisko wyrządziło w majątku skarżącego znaczną szkodę i powoduje skutki, których nie będzie można cofnąć.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I GPS 1/07 (publ. ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a."). Z uwagi na to wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony na etapie kasacyjnym mógł zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu, przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi. Szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie ona mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009r., sygn. akt I OZ 271/09; to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Szczególnego podkreślenia w tej sprawie wymaga, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zobligowana uprawdopodobnić, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym nie spełnił przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Twierdzenia zgłoszone we wniosku, dotyczące utraty stanowiska i przeniesienia na stanowisko wydawania przepustek oraz obniżenie wynagrodzenia, nie uprawdopodobniają niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie określił, jakie konkretnie skutki albo jaką szkodę może wywołać wykonanie decyzji, nie sposób więc uznać, żeby uprawdopodobnił wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, sam fakt utraty w wyniku skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej dotychczasowych dochodów, nie jest równoznaczny z wystąpieniem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienia NSA z dnia 14 czerwca 2017r., sygn. akt II GZ 399/17 oraz z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GZ 755/16).
Do rozpoznawanego wniosku nie dołączono żadnych dokumentów wskazujących na aktualny stan majątkowy skarżącego, wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację materialną skarżącego nie został zatem uprawdopodobniony żadnymi dokumentami źródłowymi obrazującymi tę sytuację. Skarżący nie wykazał, że wykonanie decyzji rzeczywiście skutkować będzie utratą przez niego dochodów i jak to wpłynie na jego sytuację materialną. Nie uprawdopodobnił też, że utrata dochodów spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Odnosząc się natomiast do argumentów dotyczących prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji, należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. badał jedynie zasadność tego wniosku. Prawidłowość wydania decyzji nie jest bowiem przedmiotem badania Sądu na tym etapie postępowania.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sad Administracyjny uznał, że analiza akt sprawy w aspekcie okoliczności mających związek ze złożonym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie dała uzasadnionych podstaw do uwzględnienia tego wniosku. Twierdzenia strony nie są wystarczające do uznania, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Z tego powodu oraz na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.