II GSK 2054/21

II GSK 2054/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Kabat-Rembelska
Marek Krawczak /sprawozdawca/
Wojciech Kręcisz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Uzasadnienie
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2541/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-04-08
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134 par. 1, art. 141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2017 poz 128
art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 64d ust. 1, art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 1, załącznik nr 1 lp. 7 lit. a
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2541/20 w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 września 2020 r. nr BP.502.47.2020.1186.RZ9.8537 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. P. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2541/20, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."), oddalił skargę P.P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 września 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
Skargę kasacyjną wywiódł skarżący zaskarżając orzeczenie w całości i domagając się jego uchylenia w całości, jak również uchylenia decyzji organów I i II instancji lub alternatywnie uchylenie wyroku w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- przepisu procesowego tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie całokształtu zarzutów sformułowanych w skierowanej skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego przejawiające się pominięciem w poczynionych rozważaniach kwestii braku podstawy materialnej która dawałaby możliwość nałożenia kary za brak zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii VII z wymienionych w tabeli stanowiącej złącznik nr 1 do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w sytuacji wyłącznego przekroczenia wymiarów jednostki poddanej sprawdzeniu bez naruszenia normatywu w zakresie jej masy całkowitej;
- przepisu proceduralnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a poprzez niezastosowanie w sprawie w związku z naruszeniem przez organy obydwóch instancji zaangażowane w postępowanie administracyjne prowadzone na jej gruncie przepisu materialnego tj. Ip. 7 tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, przejawiającym się nałożeniem sankcji za wykonywanie przewozu drogowego bez zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdem nienormatywnym w sytuacji, w której masa całkowita poddanej sprawdzeniu jednostki pojazdowej pozostawała normatywna a przekroczone zostały wyłącznie jej wymiary.
W zakresie podstawy kasacyjnej sformułowanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. strona zarzuciła mające wpływ na wynik sprawy naruszenie:
- przepisów materialnych, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. jak również art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez niewłaściwe zredagowanie uzasadnienia kwestionowanego wyroku przejawiające się jego sformułowaniem w sposób, który nie potwierdza rozpoznania zarzutu skargi, dotyczącego niewskazanie przez organy administracji żadnego przepisu, będącego podstawą sankcji za brak zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, podczas gdy zostały przekroczone wymiary jednostki transportowej, a jej masa całkowita mieściła się w wartości normatywnej oraz zredagowaniem owego uzasadnienia w sposób niepozwalający na odtworzenie jaki przepis materialny zapisany w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, stanowi podstawę sankcjonowania przejazdu w takiej sytuacji, karą nałożoną za brak zezwolenia kategorii VII;
- przepisu materialnego tj. Ip. 7 lit. a załącznika nr 1 do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wynikające z błędnie przeprowadzonej wykładni, przejawiające się ustaleniem znaczenia owej normy w oderwaniu od jej zapisu poczynionego przez ustawodawcę z zastosowaniem ogólnych reguł językowych.
Argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.
Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił zatem od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Rozpoznając niniejszą sprawę według przedstawionej zasady związania granicami skargi kasacyjnej, skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a tym samym wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie.
Przystępując do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że w zarzucie dotyczącym naruszenia przepisów postępowania nie zostały wskazane takie przepisy, których naruszenie spowodować mogło nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. W związku z tym podstawą orzekania jest stan faktyczny, ustalony przez organy administracji i zaakceptowany przez Sąd I instancji.
Organy oraz Sąd I instancji ustaliły zaś, że w dniu 18 grudnia 2019 r. w R. ul. [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr. rej. [...] oraz z przyczepy o nr. rej. [...]. Pojazdem kierował J.R., który wykonywał krajowy przejazd drogowy z ładunkiem zbiornika betonowego (ładunek niepodzielny). Przedmiotowy przewóz odbywała się w imieniu i na rzecz skarżącego, na trasie [...]. Przebieg kontroli utrwalono protokołem z dnia 18 grudnia 2019 r., który dał początek postępowaniu prowadzonemu w oparciu o przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Postępowanie to zostało zakończone wydaniem decyzji o nałożeniu na skarżącego kasacyjnie administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii VII, w wyniku przekroczenia dopuszczalnej wysokości, długości oraz szerokości pojazdu członowego. Wysokość kary została wyznaczona na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. art. 140ab ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzemieniu obowiązującym w dniu kontroli. W wyniku kontroli bowiem stwierdzono przekroczenie wysokości pojazdu członowego, jego długości oraz dopuszczalnej szerokości o ponad 20 %. Z uwagi na powyższe nałożono na stronę sankcję finansowej za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach.
Oddaleniu w pierwszej kolejności podlegał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., stawiany w powiązaniu z naruszeniem art. 45 Konstytucji.
Odnosząc się do tego zarzutu przypomnienia wymaga, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn., akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej.
W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji przeprowadził kontrolę ustalonego przez właściwe organy stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, jak i zastosowanie przepisów prawa materialnego w ramach kontroli działalności administracji publicznej. Wyjaśnił też podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawił zarzuty skargi, a także stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym i pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku o wskazanej wyżej treści. Sąd I instancji dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. Natomiast brak odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powołanego przepisu nie wynika bowiem, że sąd musi się odnieść do wszystkich argumentów podnoszonych przez strony. Podkreślenia wymaga, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (zob. wyroki NSA: z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06, z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 1979/20, z dnia 11 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 2018/22). Nie jest zaś naruszeniem tego unormowania wyrażenie w uzasadnieniu oceny innej od oczekiwanej przez stronę (zob. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 886/21).
Ponadto należy zauważyć, iż autor skargi kasacyjnej błędnie wskazał w petitum skargi, iż przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem prawa materialnego oraz nie powiązał go ani z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej lub postępowania sądowoadministracyjnego, z wyjaśnieniem wpływu naruszenia tych przepisów na rozstrzygnięcie.
W odpowiedzi natomiast na zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. trzeba podnieść, że jeżeli w rozumieniu tego przepisu prawa granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego wyznacza i zarazem określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia (zob. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97; 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07), to w świetle uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie ma podstaw, aby twierdzić, że rozpoznając sprawę ze skargi na decyzję w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, Sąd I instancji nie uwzględnił znaczenia konsekwencji wynikających z przywołanego przepisu prawa. Mianowicie, że nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy, co gdyby istotnie nastąpiło, mogłoby stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 2349/17; wyrok NSA z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3805/18). Ze skargi kasacyjnej nie wynika zaś, aby skarżący kasacyjnie wykazał zaistnienie którejkolwiek z wymienionych powyżej sytuacji lub sytuacji rodzajowo im podobnej, która mogłaby uzasadniać twierdzenie, że Sąd I instancji naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. W ramach zaś zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. Nie można skutecznie kwestionować w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. prawidłowości zajętego przez sąd stanowiska co do zasadności skargi (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 598/20).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadne są zarzutu skargi kasacyjnej z powołaniem na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który to przepis wynikowy stanowi jedynie prawną podstawę orzeczenia uchylającego decyzję. W powyższej regulacji ustawodawca wyznaczył w sposób kategoryczny treść rozstrzygnięcia sądu w przypadku, gdy zostały potwierdzone zarzuty naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym. Skuteczność zarzutu naruszenia tego przepisu w skardze kasacyjnej zależy od wykazania zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Orzeczenie uwzględniające skargę nie jest bowiem skutkiem zastosowania jedynie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., lecz następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakazujących sądowi takie ustalenia poczynić.
Ponadto, powołanie się w skardze kasacyjnej na naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. bez przytoczenia przepisów postępowania administracyjnego, których naruszenie nakazywało Sądowi I instancji uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., nie spełnia wymagań podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2030/16, LEX nr 2537280).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj.: Ip. 7 lit. a załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wynikające z błędnie przeprowadzonej wykładni, zauważyć należy, iż z przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, której zakres normowania obejmuje: zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu; zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, a także działalność właściwych organów i podmiotów w tym zakresie; wymagania w stosunku do innych uczestników ruchu niż kierujący pojazdami; zasady i warunki kontroli ruchu drogowego (art. 1 ust. 1) wynika, że na jej gruncie karze pieniężnej podlega przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia (art. 140aa ust. 1), a kara ta nakładana jest, między innymi, na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 pkt 1). W rozumieniu art. 2 pkt 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym "pojazd nienormatywny", to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach tej ustawy. Cechy pojazdu wskazane w tym przepisie (nacisk osi, wymiary lub masa rzeczywista) nie zostały połączone ze sobą spójnikiem, lecz wyliczone, co oznacza, że nie istnieje wymóg ich łącznego i równoczesnego spełnienia. Każdy przejazd naruszający normy odnoszące się do pojazdów (czy to gabaryty czy to jego waga, czy też nacisk osi na drogę) uważany jest za nienormatywny. Na tego rodzaju przejazd wymagane jest specjalne pozwolenie, jeżeli ma on być uznawany za prawnie dopuszczalny, ale nadal ponadnormatywny. Inaczej mówiąc, poszczególne zezwolenia (ich kategorie) zezwalają na poruszanie się określonego pojazdu przekraczającego określone normy, jednakże nie naruszającego wynikających z istoty zezwolenia norm powiększonych, przy zachowaniu których przejazd jakkolwiek nienormatywny, jest jednak dozwolony. Nie może być sporu co do tego, że ratio legis zgody na poruszanie się pojazdu nienormatywnego po drogach, który zagraża niewątpliwie i samej drodze, mogąc ją uszkodzić i bezpieczeństwu uczestników ruchu czy też środowisku, leży w tym, że niektóre rzeczy muszą zostać przetransportowane drogami, bez względu na zagrożenie naruszenia czy nawet naruszenie wskazanych dóbr chronionych. System zezwoleń określa więc szczegółowo jakie rozmiary normatywne mogą zostać przekroczone i do jakiej wielkości granicznej np. jak długi może być nienormatywny zespół pojazdów (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 149/20). Natomiast z art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym - do którego odsyła art. 140aa ust. 1 - wynika, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przestrzegania warunków przejazdu, określonych w zezwoleniu oraz zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym. Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń określonych kategorii oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, określa tabela stanowiąca załącznik nr 1 do ustawy (art. 64 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym).
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy dokonał kontroli judykacyjnej działania organów administracji publicznej, gdyż z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że przekroczenie dopuszczalnej wysokości, szerokości czy długości pojazdu, co zostało stwierdzone w tej sprawie, nawet w sytuacji braku przekroczenia innego parametru pojazdu tj. masy całkowitej, determinuje konieczność uzyskania stosownego zezwolenia. W tej sprawie, z uwagi na wielkość i rodzaj przekroczeń, a co za tym idzie brak możliwości zakwalifikowania ww. przewozu do kategorii zezwoleń I-VI, właściwym było uzyskanie zezwolenia kategorii VII. Stosownie bowiem do treści art. 64d ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI. Kwalifikacja prawna stwierdzonego naruszenia w oparciu o brak zezwolenia kategorii VII ma miejsce wówczas, gdy nie można ustalić żadnej z kategorii od I-VI dla pojazdu.
Zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że w świetle powyższych przepisów zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu. Przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym w żadnym razie nie przewidują możliwości wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
Z przedstawionych powodów, omawiane zarzuty kasacyjne należało uznać za nieusprawiedliwione.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono w pkt 2 sentencji, na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.