II GSK 2044/21

II GSK 2044/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /przewodniczący/
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /sprawozdawca/
Marek Krawczak
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II SA/Sz 735/20 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2021-01-21
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 110
art. 78a ust. 3
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 735/20 w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 8 lipca 2020 r. nr SKO.Ke.470/2091/2020 w przedmiocie czasowego wycofania pojazdu z ruchu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 735/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę D. P. (dalej: Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie (dalej: Kolegium, SKO) z 8 lipca 2020 r. w przedmiocie czasowego wycofania pojazdu z ruchu.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Skarżący 1 kwietnia 2020 r., złożył wniosek o czasowe wycofanie z ruchu pojazdu marki [...], o numerze VIN: [...] i numerze rejestracyjnym [...] informując, że nie posiada dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych pojazdu, gdyż pojazd ten został zabezpieczony na terytorium W. do sprawy prowadzonej przez Narodową Agencję ds. Przestępczości. Dołączył natomiast do wniosku m.in. kartę pojazdu oraz kopię pisma wydanego przez ww. Agencję informującego, że pojazd został zatrzymany jako dowód popełnienia przestępstwa.
Prezydent Miasta Szczecin (dalej: Prezydent) decyzją z 26 maja 2020 r., w oparciu o art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 78a ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020 r., poz.110 z późn. zm.; dalej: p.r.d.) oraz § 2 ust. 2 pkt 1 i 3 oraz § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie czasowego wycofania pojazdów z ruchu (Dz.U. Nr 285, poz. 2856 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie z 23.12.2004 r.), odmówił czasowego wycofania z ruchu przedmiotowego pojazdu z uwagi na nieprzedłożenie przez Skarżącego do depozytu organu dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych.
Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, Kolegium zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 78a ust. 1 i ust. 3 p.r.d., i § 2 ust. 2, § 3 i § 4 rozporządzenia z 23.12.2004 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta.
Skarżący, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem SKO, wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (dalej: WSA), który ją oddalił, uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta odpowiadają prawu.
Sąd I instancji, kierując się treścią art. 78a ust. 1 i 3 p.r.d. oraz § 3 pkt 2, § 2 ust. 2 i § 4 pkt 2 rozporządzenia z 23.12.2004 r., w których ustawodawca określił warunki, od których uzależnił wydanie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu, wyjaśnił, że przedłożenie organowi dowodu rejestracyjnego wraz z tablicą rejestracyjną stanowi wymóg konieczny czasowego wycofania pojazdu z ruchu. W sposób kategoryczny są sformułowane wymagania czasowego wycofania pojazdu z ruchu i art. 78a ust. 1 i ust. 3 p.r.d. musi być rozumiany restrykcyjnie, co oznacza, że niespełnienie określonych w nim wymogów stanowi bezwzględną przeszkodę skutkującą odmową czasowego wycofania pojazdu z ruchu, zwłaszcza, że - jak trafnie zwróciło na to uwagę SKO - żaden przepis prawa krajowego oraz unijnego nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od zasad unormowanych w art. 78a ust. 3 p.r.d.
W tym stanie rzeczy, WSA na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę oddalił.
Skarżący, nie zgadzając się z wyrokiem, wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA). Zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 78a ust 3 p.r.d. poprzez nieuwzględnienie przy ustaleniu należnego podatku okoliczności takich jak zaniechanie z miesiącem wrzesień 2018 r., prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu towarów w transporcie krajowym i międzynarodowym oraz takiej jak przetrzymywanie na terytorium W. jednego z ciągników od września 2018 r. (numer rej. [...]), co uniemożliwia skarżącemu prowadzenie działalności gospodarczej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionego zarzutu.
Podnosząc ww. zarzut skarżący, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna Strony okazała się bezzasadna.
Wymaga wyjaśnienia, że stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu (pkt 1) albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Skarga kasacyjna oparta została na podstawie naruszenia prawa materialnego – ujętej w pkt 1 art. 174 p.p.s.a. Sformułowano w niej jeden zarzut naruszenia art. 78a ust. 3 p.r.d. Należy zauważyć, że chociaż zarzut oparty został na podstawie naruszenia prawa materialnego, to w zasadzie zarzut ten został skierowany wobec decyzji i w rezultacie podnosi błędne ustalenia, że przy ustaleniu należnego podatku nie uwzględniono zaniechania od września 2018 r. prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu towarów oraz przetrzymywania na terytorium W. od września 2018 r. jednego z ciągników (tj. tego, którego dotyczy kontrolowane postępowanie). Zatem zarzut ten, jeżeli już powinien być oparty na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Kierując się powołanymi zasadami konstrukcji skargi kasacyjnej, należało uznać, że ww. jedyny postawiony zarzut jest wadliwy formalnie, co uniemożliwia poddanie zaskarżonego wyroku kontroli z punktu widzenia naruszeń prawa objętych omawianym zarzutem. Sąd II instancji zauważa i podkreśla, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Oznacza to, że jej skuteczność jest uzależniona od spełnienia prawem przewidzianych wymogów. Warunki formalne skargi kasacyjnej mają różną moc prawną. Co do zasady skarga kasacyjna ma spełniać wymogi właściwe dla pisma sądowego. Jednak jest ona bardziej sformalizowanym środkiem zaskarżenia niż inne pisma i dlatego ustawa określa dodatkowe warunki, które rozstrzygają o jej bycie prawnym.
Również uzasadnienie skargi kasacyjnej, które na mocy art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest koniecznym elementem skargi kasacyjnej nie wyjaśnia, na czym miałoby polegać naruszenie art. 78a ust. 3 p.r.d., tym bardziej, że regulacja ta nie odnosi się ani do kwestii podatkowych, ani do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu towarów. Przepis ten stanowi bowiem, że decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu wydaje za opłatą organ, o którym mowa w ust. 1, po złożeniu przez właściciela pojazdu lub podmiot, któremu powierzono pojazd w trybie przepisu art. 73 ust. 5, do depozytu w tym organie dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych.
Skarżący zaś nie podał, czy nie zgadza się z wykładnią wspomnianego przepisu (wówczas powinien przedstawić swoje rozumienie tej regulacji) ani jaki błąd w subsumpcji tej normy został popełniony.
Nie było zaś sporne, że Skarżący nie jest w posiadaniu tablic rejestracyjnych i dowodu rejestracyjnego pojazdu o nr rej. [...], jak i samego pojazdu, zatrzymanych przez organ b. w związku z prowadzonym przezeń śledztwem w sprawie nielegalnego przewozu narkotyków.
Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.