II GSK 2039/24

II GSK 2039/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-10-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marcin Kamiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 87/24 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2024-05-13
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3 zd. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 29 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku K. A. o wstrzymanie wykonania uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 marca 2023 r. nr LXXIX/2558/2023 w sprawie ze skargi kasacyjnej K.A. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 87/24 w sprawie ze skargi K. A. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 marca 2023 r. r. nr LXXIX/2558/2023 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, stawek opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wysokości opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania postanawia: oddalić wniosek.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 13 maja 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 87/24, odrzucił skargę K. A. (skarżący) na uchwałę Rady m.st. Warszawy (Rada) z dnia 9 marca 2023 r. nr LXXIX/2558/2023 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, stawek opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wysokości opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania.
Pełnomocnik procesowy skarżącego złożył skargę kasacyjną na ww. postanowienie. W odrębnym piśmie z dnia 30 sierpnia 2024 r. pełnomocnik wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, wskazując na doniesienia medialne oraz informacje ze strony internetowej Zarządu Dróg Miejskich, że urzędnicy podjęli działania mające na celu rozpoczęcie montażu parkometrów w związku z wynikającym z zaskarżonej uchwały rozszerzeniem Strefy Płatnego Parkowania Niestrzeżonego (SPPN), co zdaniem skarżącego spowoduje trudne do odwrócenia skutki ze względu na wprowadzenie nowej organizacji ruchu na drogach osiedli Saska Kępa i Kamionka oraz wyznaczenie nowych miejsc parkingowych.
W odpowiedzi na wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały Rada
w piśmie z dnia 10 września 2024 r. wniosła o oddalenie wniosku.
Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 26 września 2024 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosku.
W piśmie z dnia 11 października 2024 r. skarżący wniósł o dołączenie do akt sprawy "listy poparcia dla skargi", wskazującej na "masowy sprzeciw" mieszkańców ww. osiedli wobec wprowadzonego rozszerzenia SPPN.
Pismem z dnia 22 października 2024 r. Rada podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wskazując m.in., że wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu ze skargi kasacyjnej na postanowienie o odrzuceniu skargi na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 9 marca 2023 r. nr LXXIX/2558/2023 w przedmiocie zmiany uchwały nr XXXVI/1077/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, stawek opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wysokości opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania podlegał oddaleniu ze względu na niedopuszczalność jego uwzględnienia.
Zgodnie z treścią odpowiednio stosowanego na podstawie art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) przepisu art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w toku postępowania ze skargi kasacyjnej na postanowienie o odrzuceniu skargi na akt prawa miejscowego jest co do zasady upoważniony do rozpoznania i rozstrzygnięcia wniosku o "wstrzymanie wykonania" tego rodzaju aktu (w istocie – o zawieszenie jego obowiązywania formalnego) pod warunkiem jednak, że akt ten lub objęte zakresem wniosku przepisy prawa miejscowego nie weszły w życie, a więc nie nabyły materialnej mocy obowiązującej. Warunkiem wejścia w życie aktu prawa miejscowego jest jego ogłoszenie (art. 88 ust. 1 Konstytucji RP) we właściwym dzienniku urzędowym (w przypadku aktów prawa miejscowego stanowionych przez organy gminy – w wojewódzkim dzienniku urzędowym, zgodnie z art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych) oraz nadejście terminu lub zdarzenia wskazanego we właściwym metaprzepisie jako dzień wejścia w życie.
Odnosząc się do zagadnienia realizacji w przedmiotowej sprawie przesłanki negatywnej dopuszczalności uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu prawa miejscowego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że objęta skargą uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 9 marca 2023 r. nr LXXIX/2558/2023 została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego pod poz. 3648 w dniu 24 marca 2023 r. i zgodnie z § 5 ust. 2 tego aktu miała wejść w życie z dniem 6 listopada 2023 r. Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 91 ust. 1 w związku z art. 86 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (u.s.g.), wydał jednak w dniu 14 kwietnia 2023 r. rozstrzygnięcie nadzorcze nr WNP-I.4131.109.2023 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały nr LXXIX/2558/2023. Zgodnie z art. 92 ust. 1 u.s.g. doręczenie skarżonej Radzie powyższego rozstrzygnięcia nadzorczego skutkowało wstrzymaniem wykonania z mocy prawa zaskarżonej uchwały. Stan ten trwał do momentu prawomocnego orzeczenia przez sąd administracyjny o legalności zaskarżonego przez Radę m.st. Warszawy rozstrzygnięcia nadzorczego nr WNP-I.4131.109.2023. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 3907/23, uchylił powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze. Nieprawomocny wyrok w tym zakresie został następnie zaskarżony do NSA w drodze skargi kasacyjnej wniesionej przez Wojewodę Mazowieckiego. Pismem z dnia 7 lutego 2024 r. Wojewoda Mazowiecki oświadczył, że cofa wniesioną skargę kasacyjną. Oświadczenie to zostało uznane za skuteczne procesowo, co pociągnęło za sobą wydanie przez WSA w Warszawie w dniu 23 lutego 2024 r. postanowienia o umorzeniu postępowania kasacyjnego. Uzyskanie przez powyższe postanowienie cechy prawomocności skutkowało natomiast prawomocnością wyroku z dnia 25 sierpnia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 3907/23, uchylającego rozstrzygnięcie nadzorcze nr WNP-I.4131.109.2023 Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 kwietnia 2023 r., a zatem dopiero z tym dniem zostały cofnięte skutki stwierdzenia nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 marca 2023 r. nr LXXIX/2558/2023, która – wobec upływu terminu jej wejścia w życie (6 listopada 2023 r. zgodnie z § 5 ust. 2 tego aktu) – rozpoczęła proces wywoływania skutków prawnych (do tego momentu materialna moc obowiązująca uchwały była zawieszona z mocy prawa na podstawie art. 92 ust. 1 u.s.g.).
W świetle powyższych ustaleń i uwag należy stwierdzić, że w momencie złożenia przez skarżącego wniosku z dnia 30 sierpnia 2024 r. o udzielenie ochrony tymczasowej zaskarżona uchwała będąca aktem prawa miejscowego wywoływała już skutki prawne (miała zatem walor aktu, który wszedł w życie), które były z mocy prawa zawieszone od dnia doręczenia Radzie m.st. Warszawy rozstrzygnięcia nadzorczego nr WNP-I.4131.109.2023 Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 kwietnia 2023 r. do dnia uzyskania cechy prawomocności przez wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 3907/23, uchylający powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze.
Podniesione we wniosku oraz w odpowiedzi na wniosek argumenty nie miały natomiast znaczenia prawnego dla treści wydanego orzeczenia.
Mając na względzie powyższe argumenty i działając na podstawie art. 61 § 3 zd. 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny – wobec stwierdzenia realizacji negatywnej przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej w sprawie ze skargi na akt prawa miejscowego – orzekł, jak w sentencji.