II SA/Ka 1354/02

II SA/Ka 1354/02 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-05-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-06-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Henryk Wach /przewodniczący/
Małgorzata Jużków
Tadeusz Michalik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Sygn. powiązane
OSK 1407/04 - Wyrok NSA z 2005-04-29
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie: WSA Małgorzata Jużków, NSA Tadeusz Michalik (spr.), Protokolant: st. sekretarz Ewa Olender, po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2004 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w kwestii choroby zawodowej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 1 pkt 2, art.4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Ustawy w Dz.U. Nr 90 pozycja 575 i Dz.U. Nr 106 pozycja 668 z 1998), § 1, 7 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. – w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65 pozycja 294 i z 1989 r. Dz.U. Nr 61 pozycja 364) Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. orzekł, że u S. P. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wymienionej w pozycji: -15 –wykazu chorób zawodowych, stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.
W uzasadnieniu podniesiono, iż wyniki badań przeprowadzonych przez specjalistyczną placówkę diagnostyczną wskazują, że rozpoznano u skarżącego obustronny niedosłuch typu odbiorczego. Wskazano jednakże, iż dochodzenie epidemiologiczne wykazało brak stałego i długoterminowego narażenia na ponadnormatywny hałas, co jest przesłanką negatywną do rozpoznania choroby zawodowej.
Decyzja ta stała się ostateczną, gdyż S. P. nie odwołał się od niej.
Pismem z dnia [...] 2001 r. S. P. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] r.. We wniosku tym wskazał, że "z braku świadomości" powierzył sprawę adwokatowi, który nie wywiązał się należycie ze swoich obowiązków i w ustawowym terminie nie wniósł odwołania od w/wym. decyzji. W uzasadnieniu wniosku opisał przebieg swojej pracy zawodowej i domagał się rozpoznania choroby zawodowej.
W rozpoznaniu tego wniosku została wydana decyzja Państwowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] r., który to organ działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5, art. 149 § 3 i 150 § 1 K.p.a. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. Nr [...] orzekającej o braku podstaw do stwierdzenia u S. P. choroby zawodowej –narządu słuchu – wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.).
W uzasadnieniu organ wskazał, że żądanie strony dotyczącej wznowienia postępowania nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ przedstawiony w piśmie przebieg pracy zawodowej nie wnosi do sprawy żadnych nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, które miałyby wpływ na zmianę jej treści , a uzasadniałoby uwzględnienie wniosku.
Od tej decyzji odwołał się w terminie otwartym do złożenia odwołania S. P.. Treść odwołania jest w zasadzie powtórzeniem argumentów które odwołujący zaprezentował w treści wniosku o wznowienie postępowania.
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu opisał stan sprawy i wskazał, że żądanie strony dotyczące wznowienia postępowania nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ przedstawiony w piśmie przebieg pracy zawodowej nie wnosi do sprawy żadnych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania w/cyt. decyzji, które miałyby wpływ na zmianę treści i uzasadniałyby uwzględnienie wniosku.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. P. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania celem wydania decyzji wznawiającej postępowanie. Skarżący wskazał, iż zaskarżoną decyzją organ administracyjny pozbawił go możliwości odwołania się od decyzji odmawiającej wznowienia postępowania zgodnie z obowiązującym w naszym prawie administracyjnym dwuinstancyjnym tokiem procedury. Zdaniem strony skarżącej wniosek o wznowienie postępowania skierowany został do organu administracyjnego II instancji. Organ ten zamiast zastosować art. 65 k.p.a. – czyli przekazać sprawę Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu wydał decyzję i ominął w ten sposób przepisy o dwuinstancyjnym postępowaniu w administracji. Naruszono tym samym – zdaniem skarżącego – art. 148 k.p.a., zgodnie z którym podanie dotyczące wznowienia postępowania wnosi się do tego organu administracji państwowej który wydał decyzję w I instancji, który to podanie winien rozpoznać. Reasumując skarżący zaakcentował, że naruszone zostały podstawowe zasady postępowania administracyjnego dotyczące jego dwuinstancyjności.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, nie znajdując podstaw do zmiany zaprezentowanego stanowiska. Podkreślił, że postępowanie przeprowadzone w niniejszej sprawie – wbrew twierdzeniu skarżącego – było dwuinstancyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Na wstępie należy stwierdzić, iż z dniem 01 stycznia 2004r. weszły w życie ustawy reformujące sądownictwo administracyjne, tj. ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ), ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ) i ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ). W myśl z art. 97 § 1 ostatniej z powołanych ustaw sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. nr 72, poz. 652 ) dla obszaru województwa śląskiego został utworzony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotowa sprawa nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Dokonując kontroli kwestionowanej decyzji wyżej opisanych ramach nie dostrzegł Sąd uchybień skutkujących jej wzruszeniem. Analiza akt sprawy wskazuje, że organy procedujące w sprawie wniosku o wznowienie postępowania nie naruszyły przepisów prawa. Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zapadły bowiem w wyniku wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, właściwej ich oceny, trafnych ustaleń faktycznych oraz prawidłowych rozważań prawnych, przy zastosowaniu właściwej normy prawnej.
Sprawa niniejsza dotyczy tego, czy istnieją, czy też nie do uchylenia decyzji ostatecznej w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest wznowienie postępowania.
W przedmiotowej sprawie jak się wydaje skarżący upatruje podstawy do wznowienia postępowania w nienależytym reprezentowaniu go przez pełnomocnika ( adwokata ) w postępowaniu administracyjnym.
W przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego przyjęto rozwiązania wyczerpującego wyliczenia podstaw wznowienia postępowania. Innymi słowy oznacza to niedopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie nie wyliczonej w art. 145 § 1 i 145 a § 1 k.p.a.
W myśl art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24,25 i 27,
4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmienne od oceny przyjętej przy wydawaniu decyzji (art. 100 § 2),
8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Z kolei art. 145 a § 1 k.p.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.
W niniejszej sprawie strona skarżąca nie przedstawiła i nie udowodniła istnienia żadnej podstaw wznowienia wymienionej w wyżej wskazanych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.
W szczególności nie jest taką przyczyną kwestia nienależytego reprezentowania skarżącego przez ustanowionego przezeń pełnomocnika. Na marginesie trzeba wskazać stronie skarżącej, iż ustanawiając pełnomocnika (adwokata) strona ponosi konsekwencje jego zaniedbań i nienależytego jej reprezentowania.
Strona – co trafne podkreślił organ odwoławczy – nie przedstawiła także żadnych okoliczności, czy dowodów, które były nowymi dowodami, czy okolicznościami istniejącymi w dniu wydania decyzji i nieznanymi organowi orzekającemu.
Trafnie zatem w oparciu o przepis art. 149 § 3 k.p.a. odmówiono wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, skoro strona nie wykazała jakichkolwiek prawem przewidzianych przyczyn do jego wznowienia.
Co do zarzutów skargi, a to naruszenie przez organ przepisów art. 65 i 148 k.p.a. należy wskazać, iż takie zarzuty w świetle dokumentacji zawartej w aktach sprawy jawią się jako całkowicie gołosłowne, bezzasadne, niezrozumiałe. Z materiałów zawartych w aktach sprawy wynika, że wniosek o wznowienie postępowania skarżący wniósł (pismem z dnia [...] 2001 r.) w dniu [...] 2001 r. do organu, który orzekał w sprawie w I instancji, a to Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G., który to organ rozpoznał ten wniosek decyzją z dnia [...] r. Odwołanie od tej decyzji rozpoznał zaś organ odwoławczy, a to wyżej już wymienioną decyzją z dnia [...] r.
Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że nie sposób zarzucić organom procedującym w sprawie naruszenia przepisów art. 65 i 148 k.p.a.
W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).